ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,634 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    375

    Overall
    406,634

ตอนที่ 152 : ภาค 5 บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    19 ส.ค. 60




 

“ข่าวที่เราปล่อยออกไปนั้น จะทำให้พวกมันทั้งสองฝั่งกลายมาเป็นศัตรูกันจริงๆแน่หรือท่านพ่อ”ชายหนุ่มหันไปถามผู้เป็นบิดาที่เวลานี้กำลังจ้องมองแผนที่ของดินแดนทั้งหมด พร้อมกับคิดถึงข่าวลือที่บิดาของเขาได้สั่งให้คนไปปล่อยที่หอเทียนหลง ซึ่งนั้นทำให้เวลานี้คนจากแผ่นดินใหญ่ที่คิดเดินทางไปหอเทียนหลง ถูกไล่ล่าทำร้ายร่างกายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสก่อนถูกนำมาโยนทิ้งของที่ปากทางเข้าหอเทียนหลง  ในช่วงสามวันที่ผ่านมาเป็นสถานการณ์ตึงเครียด ทำให้คนที่เฝ้าจับตามองพวกเขาอยู่นั้นอย่างแม่ทัพใหญ่หยวนกงต้องรีบไปตั้งค่ายเตรียมรับมือหากว่าคนของหอเทียนหลงต้องการก่อสงครามขึ้นมา

“เจ้าคิดว่าตอนนี้เป็นยังไงล่ะ สั่งคนของเราทุกคนให้เตรียมตัวให้พร้อม หากเกิดสงครามขึ้นมาเมื่อไหร่ให้พวกเราซุ่มเงียบเก็บกำลังพลเอาไว้ รอหลังจากพวกมันรบกันเสร็จแล้วเราค่อยจัดการพวกมันทั้งสองพร้อมกันเลย”

ชายชราหันมาสั่งผู้เป็นบุตรชาย พร้อมกับหวนคิดถึงเรื่องราวครั้งหนึ่งในอดีต ที่เวลานี้คนที่รู้เรื่องทั้งหมดต่างก็ได้ล้มหายตายจากไปจนหมดสิ้น โดยเฉพาะสองพี่น้องผู้เป็นถึงเจ้าสำนักและรองเจ้าสำนักของสำนักแพทย์หลวง ที่ครั้งหนึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีในการบุกเข้าจู่โจมในวันนั้น คนทั้งคู่นั้นต่างก็ถูกตัดสินโทษประหารไปแล้ว ทำให้ชายชราหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

“ท่านพ่อ แล้วคนที่ปล่อยข่าวเรื่องการเสียชีวิตของบุตรสาวท่านเจ้าเมืองเราจะทำยังไงกันดี”ชายหนุ่มเอ่ยถามผู้เป็นบิดาด้วยความสงสัย แถมข่าวที่บิดาปล่อยออกไปนั้นหากสืบลึกลงไปหากพวกนั้นพบว่าเป็นคนของจวนตระกูลอ๋องฟงเป็นคนปล่อยข่าวออกไป ไม่เท่าว่าพวกเราได้สร้างศัตรูเพิ่มขึ้นหรือยังไง

“เจ้านี้มันโง่จริงๆฟงหมิน คนที่ข้าสั่งให้ปล่อยข่าวเรื่องการเสียชีวิตของบุตรสาวของเจ้าเมืองหอเทียนหลง เจ้าคิดว่าหลังจากที่มันปล่อยข่าวเสร็จแล้ว ข้าจะเก็บมันเอาไว้ให้สาวถึงตัวพวกเราอย่างนั้นหรือ ว่าแต่เจ้าเถอะกับบุตรสาวของแม่ทัพมู่ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ตั้งแต่เจ้าแต่งเข้ามาข้าไม่เห็นเจ้าไปหานางที่เรือนบ้างเลย”

ชายหนุ่มที่ได้ยินบิดากล่าวถึงชายาของตนที่แต่งงานมาเกือบสองเดือนนั้นได้แต่ถอนหายใจออกมา อันที่จริงไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากใช้เวลาร่วมกับนาง แต่ช่วงเวลาที่เขาคิดจะไปหานางเมื่อไหร่ เขาก็มักมีงานด่วนเข้ามาติดพันเสมอ ทำให้ไม่ได้มีเวลาแวะเวียนไปหานางเลย

“ข้าไม่มีเวลาแวะไปหานางเลยท่านพ่อ งานของข้าตอนนี้ยุ่งมาก ซึ่งคงต้องใช้เวลาอีกประมาณสองเดือนกว่าจะจัดการได้เสร็จ”ชายชราที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ เมื่อตอนนี้แผนการใหญ่กำลังให้พวกเขาจัดการอยู่ หากมีเรื่องผิดพลาดขึ้นมาจะเสียงานใหญ่ได้

“เจ้าอย่าลืมส่งคนไปดูแลนางด้วยล่ะ อย่าปล่อยให้นางเข้าใจผิดได้ว่าเราไม่ต้องการนาง ข้าไม่อยากให้พวกเราต้องมีปัญหากับแม่ทัพมู่”

“ขอรับท่านพ่อ”ชายหนุ่มรีบตอบรับคำของชายชราผู้เป็นบิดา

“มาใกล้ๆข้า เดี๋ยวข้าจะบอกตำแหน่งที่ให้เจ้านำคนของเราไปเฝ้าประจำ” ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาบิดาใกล้เพื่อดูแผนที่ตรงหน้าที่บิดาของเขาต้องการให้นำกำลังพลไปวางเอาไว้ นิ้วของชายชราชี้ให้บุตรชายของตนได้คิดตาม ว่าทำไมถึงต้องวางคนเอาไว้แต่ล่ะจุด

“ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ ข้าจะรีบสั่งให้คนของข้าไปประจำแต่ล่ะจุดที่ท่านสั่งเอาไว้”

“ดีมากลูกชายของข้า อีกไม่นานบังลังก์นั้นต้องเป็นของพวกเราตระกูลฟง”ชายชราหัวเราะออกมา เมทื่อคิดถึงแผนการต่างๆที่เขาได้ใช้เวลาร่วมยี่สิบปีในการวางแผนนี้ขึ้นมา อีกไม่นานพวกมันที่แย่งชิงบังลังก์ของเขาไป พวกมันจะต้องคุกเข่าสยบแทบเท้าของเขากับบุตรชาย

“ขอรับท่านพ่อ”

 

“เฟยหลงนั้นเจ้ากำลังคิดจะทำอะไร”หนีหวงร้องถามเฟยหลงด้วยความสงสัย เมื่อเวลานี้จดหมายที่เฟยหลงถูกเขียนขึ้นมานั้น ได้ถูกเฟยหลงเผามันไปต่อหน้าของนางทั้งซองจดหมาย ทำให้หนีหวงมีสีหน้าตื่นตะลึงกับการกระทำของเฟยหลง

“ข้าก็ส่งจดหมายนะสิหนีหวง”เฟยหลงหันมาส่งยิ้มให้หนีหวง วิธีนี้เฟยหลงพึ่งค้นพบตอนที่ได้อาศัยอยู่บนภูเขาน้ำแข็ง เขาได้เคยทดลองส่งจดหมายแบบนี้แล้วครั้งหนึ่งไปหาเจ้าของผู้คิดค้นการสร้างวิธีสื่อสารแบบนี้ขึ้นมา ซึ่งครั้งนั้นเขาได้รับการตอบรับกับมาจากหญิงสาวผู้ลึกลับ

ว่าหากต้องการส่งจดหมายหาบุคคลที่อยู่นอกหอเทียนหลงนั้นควรจะทำยังไง เฟยหลงพบตำราเล่มนี้หลังจากที่เขาคิดจะหาตำรามาอ่านศึกษาเพิ่มเติม ทำให้เฟยหลงพบว่าในย่ามของเขานั้นมีตำราแปลกปลอมอยู่ข้างในนั้นถึงสามเล่ม

ซึ่งช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นเฟยหลงได้ฝึกทดลองใช้มาโดยตลอด แต่ว่าคนที่เขามักส่งจดหมายไปหานั้นมักจะเป็นหญิงสาวผู้ลึกลับที่เขาพบที่เมืองชิงอันเมื่อครั้งเดินทางไปรักษาโรค เพื่อสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมุนไพรที่เขาพบในแต่ล่ะวัน

ซึ่งนั้นทำให้เฟยหลงรู้สึกขอบคุณนางมากที่ได้ทิ้งวิชานี้เอาไว้ให้เขา และในตำราเล่มนั้นยังเศษผมซึ่งเป็นสื่อที่ใช้ในการส่งจดหมายอยู่เป็นจำนวนมาก และในนั้นยังมีของสหายอาจารย์ของเขาทั้งสามคนรวมอยู่ด้วย วันนี้เป็นครั้งแรกที่เฟยหลงใช้วิธีการส่งจดหมายแบบนี้ถึงสหายของอาจารย์ของเขา

ในจดหมายของเฟยหลงนั้นได้เล่าถึงเรื่องราวที่เขาได้สอบถามผู้คนตลอดทางที่ผ่านมา เพื่อให้สหายของอาจารย์ของเขาได้รู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายในหอเทียนหลงเวลานี้ และอะไรคือสาเหตุของการที่ท่านเจ้าเมืองของหอเทียนหลงได้โมโหขึ้นมา

“ข้าไม่เห็นเจ้าส่งยังไงเลยเฟยหลง”หนีหวงเดินเข้าไปใกล้ๆพร้อมกระซิบถามเฟยหลง ด้วยหวาดกลัวว่าจะมีคนมาดักแอบฟังการพูดคุยของพวกนางทั้งคู่

“เอาไว้ข้าจะสอนเจ้า แต่ตอนนี้เรารีบออกเดินทางกันต่อดีกว่า”เฟยหลงรู้ว่าหญิงสาวข้างกายของเขายังสงสัยวิธีการอยู่ แต่เฟยหลงก็ไม่อยากให้การเดินทางชักช้าไปกว่านี้อีก เพราะหากเดินทางช้าคืนนี้ทั้งคู่คงจะต้องนอนกลางป่าอีกคืนแทนที่จะหลับพักผ่อนบนเตียง

“ว่าแต่เข้าเมืองรอบนี้เราจะซื้ออะไรบ้างล่ะเฟยหลง”หนีหวงชวนเฟยหลงพูดคุยถึงข้าวของที่ต้องซื้อกักตุนเอาไว้ใช้ยามเดินทาง ว่ารอบนี้พวกเราจะซื้ออะไรกันดี

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาไว้เดี๋ยวถึงเมืองแล้วเราค่อยมาเดินหาซื้อกัน”เฟยหลงนึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะซื้ออะไรดี หากได้เห็นว่าในตลาดมีข่าวของอะไรวางขายอยู่ คงช่วยให้เขาตัดสินใจได้ง่ายกว่านี้

“นั้นสินะ ว่าแต่อีกไกลหรือไม่เฟยหลงกว่าเราจะถึงเมือง”เฟยหลงที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่จากที่เคยฟังท่านหมอที่เคยเดินทางผ่านเส้นทางนี้ มักพูดกันว่าหากใช้วิชาตัวเบาอย่างที่เขาทั้งสองกำลังใช้กันอยู่นั้น ก็ใช้เวลาเพียงแค่ห้าชั่วยามเท่านั้น ซึ่งคงจะไปถึงเมืองในตอนค่ำพอดี

“ข้ารู้แต่ว่าหากเราเดินทางแบบนี้เรื่อยๆ น่าจะถึงภายในวันนี้”หนีหวงที่ได้ยินอย่างนั้นก็เร่งลมปราณออกมาคลุมร่างของตัวเอง ก่อนจะเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เพื่อให้ได้ถึงเมืองก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน

“งั้นไปกันเถอะ”เฟยหลงที่เห็นหนีหวงทำแบบนั้น ก็เร่งความเร็วของเขาตามหนีหวงไปติดๆ สองร่างเคลื่อนตัวไปด้วยความเร็ว ผลัดกันเป็นผู้นำและผู้ตาม ซึ่งทำให้การเดินทางของสองหนุ่มสาวนั้นเดินทางได้รวดเร็ว เพราะก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินเพียงเสี้ยววนาที พวกเขาทั้งสองก็มาหยุดยืนกันที่ทางเข้าของหน้าประตูเมือง

หนีหวงและเฟยหลงผ่านการตรวจค้นคนเข้ามาข้างในเมืองเรียบร้อยแล้ว กำลังเดินมองหาที่พักสำหรับคืนนี้ แต่เฟยหลงก็ต้องตกใจที่เห็นว่าข้างทางตรงทางเข้าโรงเตี้ยมข้าหน้านั้น มีร่างของเด็กน้อยสามคนและหญิงชรานั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม ตามตัวของเด็กน้อยทั้งสามนั้นต่างมีตุ่มสีแดงขึ้นที่ตามตัว และยังเสียงไอจากเด็กหญิงทำให้เฟยหลงพยักหน้าให้กับหนีหวง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปยังที่ฝั่งตรงข้ามของโรงเตี้ยมเพื่อตรวจอาการของพวกเขาทั้งสี่

“ขอข้าตรวจอาการของเด็กคนนี้ได้หรือไม่”เฟยหลงทรุดตัวลงนั่งที่ฝั่งตรงข้ามของหญิงชรา ก่อนจะชี้มือไปที่ร่างของเด็กหญิงที่หญิงชราโอบกอดอยู่นั้น เมื่อได้รับอนุญาตแล้วเฟยหลงก็ดึงแขนของเด็กหญิงขึ้นมาตรวจเช็คชีพจรว่าป่วยเกี่ยวกับอะไร ก่อนจะหันไปตรวจเด็กชายสองคนที่นอนพิงอยู่ข้างๆกายหญิงชรา

“ไม่ทราบว่าท่านเป็นหมอใช่หรือไม่ ถ้าใช่ช่วยรักษาอาการของหลานๆข้าและเด็กคนอื่นในหมู่บ้านของข้าที หากท่านต้องการอะไรข้าพร้อมจะยินดีหามาให้”หญิงชราส่งเสียงออกมาหลังจากที่เฝ้ามองดูเฟยหลงจับแขนลานทั้งสามของนาง พร้อมมองเฟยหลงด้วยความวิงวอน เมื่อตั้งแต่ที่นางมาถึงเมืองนี้ไม่ว่าจะเดินทางไปหาหมอคนไหนมักจะถูกไล่ออกมา เพราะนางไม่มีเงินใช้สำหรับการจ่ายค่ายา

“เมื่อกี้ท่านบอกว่าเด็กคนอื่นๆ ยังมีเด็กคนอื่นที่ป่วยอย่างนี้อีกด้วยเหรอ”เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมามองหญิงชราพร้อมสอบถามเพิ่มเติม เมื่อจากที่เขาตรวจพบนั้นหากชักช้าในการรักษาอาจจะทำให้มีคนเสียชีวิต

“เจ้าค่ะ มีเด็กอีกหลายคนที่หมู่บ้านของข้าป่วยแบบนี้”หญิงชราร้องไห้ออกมาเมื่อนึกถึงเด็กๆที่ต่างล้มป่วยกันเกือบทั้งหมู่บ้าน ซึ่งนั้นทำให้นางและหลานอีกสามคนที่ป่วยน้อยกว่าคนอื่นๆ ได้ตัดสินจออกเดินทางมาที่เมืองเพื่อขอความช่วยเหลือ

“เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวเฟยเซียนเจ้าพาสี่คนนี้ไปรอข้าที่หน้าประตูเมืองก่อน เดี๋ยวข้าขอไปซื้อของและเช่ารถม้าก่อน”จากที่คิดจะพักผ่อนกันที่ในเมืองแห่งนี้ เฟยหลงก็ตัดสินใจที่จะออกเดินทางต่อทันที เพื่อไปหมู่บ้านของหญิงชราเพื่อไปรักษาอาการเจ็บป่วยของคนอื่นๆ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านทั้งสองคนมากเลย”หญิงชราที่ได้ยินเฟยหลงพูดแบบนั้นได้แต่ร้องขอบคุณเฟยหลงและหญิงสาวอีกคนที่กำลังอุ้มหลานชายทั้งสองของนางขึ้นมาพาดบ่าคนล่ะข้างของนาง ก่อนที่จะเดินนำหน้าไปรอเฟยหลงที่ไปจัดเตรียมข้าวของที่หน้าประตูเมือง

ทั้งเฟยหลงและหนีหวงไม่ได้สนใจกับสายตาของคนในเมืองคนอื่นๆที่มองมา เมื่อตอนนี้ความสนใจของทั้งคู่อยู่ที่ว่าจะทำยังไงให้เดินทางไปถึงหมู่บ้านของหญิงชราให้ทัน ก่อนที่จะมีความสูญเสียเกิดขึ้นมา ซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่พวกเขาทั้งสองไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น

“ไม่ทราบว่าท่านยายและเด็กๆหิวกันหรือไม่ ข้ามีเนื้อย่างพกติดตัวอยู่พอดี”หนีหวงที่ตอนนี้พาหญิงชราและเด็กมารอเฟยหลงที่หน้าประตูเมืองเอ่ยถาม เด็กน้อยทั้งสามที่ได้ยินคำพูดของหนีหวงนั้น ดวงตาของทั้งสามนั้นเปล่งประกายไปด้วยความยินดี เพราะอาหารที่พวกเขาได้ทานมื้อสุดท้ายนั้นคือสองวันก่อนหน้า

“ขอบคุณขอรับแม่นาง” “ขอบคุณเจ้าค่ะแม่นาง”

หนีหวงยิ้มออกมาเมื่อเห็นเด็กกัดกินเนื้อย่างที่นางส่งให้กัด ดูท่าว่าทั้งสามคนจะหิวโหยกันมากเพราะเพียงชั่วครู่เนื้อย่างนั้นก็ได้หมดลง หนีหวงยืนส่งอาหารให้ทั้งสี่คนได้ทานให้เต็มอิ่มระหว่างเฝ้ารอการมาของเฟยหลง

รอไม่นานรถม้าซึ่งถูกบังคับโดยเฟยหลงก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของหนีหวง ก่อนที่เฟยหลงจะบอกให้หนีหวงและทุกคนขึ้นไปนั่งพักกันที่ข้างหลัง ส่วนเขาจะเป็นคนบังคับรถม้าเอง ซึ่งระหว่างการเดินทางนั้นเฟยหลงได้หันมาสอบถามหญิงชราถึงเส้นทางที่ต้องใช้ว่าทางไหนในการเดินไปถึงหมู่บ้านเร็วที่สุด



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 กันยายน 2560 / 14:44
    นับถือๆ... ข้าน้อยขอคารวะ
    #1994
    0
  2. #1942 แว่นใส (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 17:40
    เกิดโรคระบาดเหรอ
    #1942
    0
  3. #1941 YamParis (@YamParis) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 12:54
    สู้ๆค่ คุณหมอเฟยหลง กับแม่นางหนีหวง อิอิ
    #1941
    0
  4. #1940 สนุกมาก (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 12:02
    สนุกมาก
    #1940
    0
  5. #1939 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 10:17
    สนุกดีครับ
    #1939
    0
  6. #1938 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (@wanakonth) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 07:17
    ขอบคุณครับ
    #1938
    0
  7. #1937 0897375544 (@0897375544) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 05:14
    พระเอกมีความเป็นหมอสูงมาก จิตใจดีมีเมตตา นางเอกก็เป็นคนดี เรื่องนี้น่าติดตามมากค่ะ
    #1937
    0
  8. #1936 หนุ่มยาคู้ (@noomyakoo) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 04:07
    ขอบคุณสนุกแต่สั้นมาก
    #1936
    0
  9. #1935 MasaakiHana (@MasaakiHana) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 02:40
    ขอบคุณคะสนุกมาก
    #1935
    0
  10. #1934 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 00:17
    ขอบคุณค่ะ
    #1934
    0