ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,797 Views

  • 2,084 Comments

  • 9,323 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    538

    Overall
    406,797

ตอนที่ 49 : ภาคที่ 2 บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    20 เม.ย. 60







หนีหวงกลับมาโรงหมออีกครั้ง ทันประตูเมืองที่กำลังจะปิดพอดี หนีหวงรีบควบม้าไปฝากไว้ที่โรงเตี้ยมก่อน ถึงค่อยมาที่โรงหมอเพื่อเฝ้าดูแลน้องชายของนางอย่างใกล้ชิด

       “ท่านมาเร็วมากหนีหวง”เฟยหลงที่นั่งอ่านตำราอยู่ที่ใต้ต้นไม้ข้างหน้าโรงหมอ เอ่ยทักหนีหวงที่วิ่งเข้ามา

        “เจ้ามานั่งอะไรที่นี้คนเดียว ทำไมจึงไม่อ่านตำราในห้อง มานั่งอ่านตรงนี้ทำไม”หนีหวงหยุดเดิน พลางเดินเข้าไปหาเฟยหลงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่

        “ข้าแค่อยากได้ที่เงียบอ่านตำรานะ ว่าแต่ท่านเถอะ ทำไมถึงได้มาเร็วแบบนี้”

        “ข้าอยากรีบเข้าไปดูมู่หวัง”หนีหวงทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ พลางมองเข้าไปในโรงหมอที่เวลานี้มีน้องชายของนางรักษาตัวอยู่

        “ท่านนี้มัน...เฮ้อ”เฟยหลงไม่รู้จะพูดออกมา เพราะเขารู้ดีว่าการที่มีใครสักคนในครอบครัวป่วย คนที่เหลือย่อมห่วงใย นั้นเป็นสิ่งที่เขาพบอยู่ทุกวันนับตั้งแต่รักษาชาวบ้าน

        “ขอบใจเจ้านะ ที่กอดปลอบข้าตอนนั้น มันทำให้ข้ารู้สึกดีมากเลย”

        “ไม่ต้องขอบใจข้าก็ได้ ข้าแค่ไม่ชอบเห็นน้ำตาของใคร”เฟยหลงส่งยิ้มให้หนีหวง

        “อ้อ....แต่เจ้าห้ามไปทำแบบนี้กับใครนะ”หนีหวงรีบเอ่ยบอกเฟยหลง ก่อนที่เขาจะไปทำแบบนี้กับใครที่ไม่ใช่นาง หนีหวงคิดว่าเฟยหลงคงจะไม่รู้การที่เขาทำแบบนี้กับหญิงสาวคนอื่นที่ไม่ใช่นางอาจทำให้หญิงสาวคนนั้นคิดว่าเขามีใจให้ แต่สำหรับหนีหวงที่รู้จักเฟยหลงมาตลอดรับรู้เสมอว่านี้คือการปลอบ ไม่มีมากไปกว่านั้น

        “ทำไม”เฟยหลงเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะสำหรับเขาการกอดมันก็คล้ายกับการเติมแรงใจให้มีแรงลุกขึ้นมาอีกครั้ง กอดคือตัวยาที่ดีที่สุดเวลาที่ใครสักคนกำลังเศร้า

        “มันไม่เหมาะสม เจ้านี้มันใสซื่อจริงๆ ข้าอดกังวลไม่ได้เลยว่าการกระทำของเจ้าจะนำเจ้าไปสู่ความวุ่นวาย”หนีหวงถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ที่แม้กระทั้งเรื่องง่ายๆแบบนี้เฟยหลงยังไม่รับรู้อีกว่ามันไม่สมควร

        “ข้า.....”

        “เฟยหลงข้าไม่รู้ว่าเจ้าโตมายังไง แต่การแตะเนื้อต้องตัวระหว่างชายหญิง หากยังไม่แต่งงานสำหรับที่นี้มันจะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง”

        “แต่ว่าข้าไม่ได้คิดแบบนั้นเกินเลยกับท่านนะหนีหวง ข้าแค่คิดจะปลอบใจท่าน ท่านก็รู้ดีว่าข้าคิดกับท่านแบบไหน”

        “ข้ารู้ ว่าเจ้าคิดยังไงกับข้า แต่คนอื่นล่ะถ้าเขามาเห็น เขาจะคิดเหมือนพวกเราหรือเปล่า”หากเป็นหญิงสาวคนอื่นที่มาได้ยินแบบนี้คงจะร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเสียใจ เฟยหลงมากอดแล้วยังบอกว่าไม่คิดอะไรเกินเลย

        “ข้า.........”

        “เอาล่ะ ข้าไปดูน้องชายของข้าก่อนดีกว่า ส่วนเจ้าก็รีบกลับเข้าห้องนอนพักได้แล้ว พรุ่งนี้เจ้ายังมีชาวบ้านรอให้รักษาอีกมาก”

        “อืม ข้าขอเวลาอีกสักครู่ แล้วจะเข้าไปนอนตามที่ท่านบอก”เฟยหลงก้มหน้าอ่านตำราในมือของเขาต่อ ปล่อยให้หนีหวงเดินเข้าไปโรงหมอเพียงลำพัง

       

       

        “ได้คำตอบที่ข้าถามหรือยังล่ะเฟยหลง”เสียงที่เอ่ยดังจากข้างหลัง ทำให้เฟยหลงสะดุ้งตกใจ เขาไม่รู้เลยว่าสหายของท่านอาจารย์ มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

       “ยังเลยขอรับท่านหยวนกง”เฟยหลงลุกขึ้นยกมือคารวะทักทายชายชรา

        “เจ้ารีบนั่งลงได้แล้ว ทำอย่างกับข้าเป็นคนอื่น”ชายชราหยอกล้อลูกศิษย์ของสหายเขาด้วยความเอ็นดู

        “ขอรับท่านหยวนกง”

        “ทำไมเจ้ายังไม่ได้คำตอบอีกล่ะเฟยหลง หรือว่าคำถามของข้ามันยากเกินไปสำหรับเจ้า”หยวนกงหยิบถ้วยชาที่ว่างอยู่รินน้ำชาลงไป พลางยกขึ้นมาดมกลิ่นหอมของชาที่ลอยออกมา

        “ข้า........”

        “เฟยหลง วันนี้ข้ามีคำถามอีกหนึ่งคำถามอยากถามเจ้า”เฟยหลงนั่งตัว หลังจากว่าชายชราตรงหน้ามีอีกหนึ่งคำถามต้องถามเขา

        “สำหรับเจ้าแล้ว ชาวบ้านพวกนั้นคืออะไร”

        “คนไข้ที่ข้าต้องการรักษาขอรับท่านหยวนกง”เฟยหลงตอบคำถามนั้นทันที

        “แล้วสำหรับพวกเขาเจ้าคือใคร”

        “...............”

        “ว่ายังไงล่ะเฟยหลง สำหรับพวกเขาแล้วเจ้าคืออะไร”

        “หมอขอรับ”

        “แล้วทำไม เจ้าถึงหาคำตอบนั้นของข้าไม่ได้สักทีล่ะ”ชายชราวางถ้วยน้ำชาในมือเขาลง พลางมองหน้าลูกศิษย์ของสหายที่เขาเห็นมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่ว่าเมื่อไหร่สำหรับเขาแล้วเฟยหลงยังเป็นเพียงเด็กน้อยที่พวกเขาคอยห่วงใยเสมอมา และมันจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป

        “ข้า.......”

        “ที่เจ้ายังหาคำตอบไม่ได้ เพราะเจ้าไม่มั่นใจในความเป็นหมอของเจ้าใช่หรือไม่”

        “........”เฟยหลงก้มหน้าลง อย่างที่สหายอาจารย์บอก เขาไม่เคยมั่นใจในฝีมือการรักษาของเขาเลยสักครั้ง

        “เฟยหลง เจ้าคิดว่าเมืองนี้เป็นยังไง”ชายชราเปลี่ยนคำถามอีกครั้ง เพื่อไม่ให้บรรยากาศเคร่งเครียดจนเกินไป เฟยหลงจะต้องรับรู้มันด้วยตนเอง

        “เป็นเมืองที่ดีขอรับ ไม่วุ่นวาย เงียบสงบ”

        “แล้วเจ้าคิดว่าเมืองอื่นเป็นยังล่ะ”เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมองสหายท่านอาจารย์อย่างสงสัยในคำถาม

        “ข้าไม่รู้ขอรับ”

        “ใช่เจ้าย่อมไม่รู้ เจ้าจำคำของอาจารย์ของเจ้าได้ไหม ก่อนที่เขาจะจากไปเขาสั่งเจ้าว่ายัง”

        “ให้ข้าลงจากหุบเขา และห้ามกลับขึ้นไปบนหุบเขาเป็นระยะเวลาสิบปี และท่านอาจารย์ยังสั่งให้ข้าออกเดินทางรักษาผู้คน”เฟยหลงย้อนนึกถึงวันที่เขาสูญเสียอาจารย์ไปตลอดกาล

        “ใช่ แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ทำตามที่เขาสั่ง”เฟยหลงมีสีหน้างุนงง สงสัยกับคำพูดนั้นของหยวงกง

        “ข้าไม่เข้าใจขอรับ”

        “เฟยหลง เจ้าเคยออกจากเมืองนี้สักครั้งบ้างไหม”

        หลังจากจบประโยคนั้นเฟยหลงไม่ได้รับรู้เลยว่าสหายอาจารย์ อย่างท่านหยวนกงจากไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเอาแต่นั่งจมกับความคิดในหัวของตน พลางทบทวนถึงการพูดคุยของเขากับสหายอาจารย์อีกครั้ง




........................................................................................


แวบมาลงค่ะ แล้วเจอกันตอนดึกๆนะคะ ถ้าเกิดว่าได้กลับเร็ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #1514 ไร้มิตรไร้สหาย (@detesu) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:51
    ผญ.ทำตัวใกล้ชิดมาตั้งแต่แรกปะ ละมาบอกผช.ว่า ช ญ แตะเนื้อต้องตัว ใกล้ชิดกันไม่ดี เอิ่ม คือไร
    #1514
    0
  2. #1322 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 23:21
    อืม เอาไงล่ะเฟย
    #1322
    0
  3. #1104 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 06:21
    เออแฮะ ไอเราก็ลืมเลยว่าจารย์พูดว่าให้ออกเดินทาง
    #1104
    1
    • #1104-1 Yo Intarot (@hades808) (จากตอนที่ 49)
      8 พฤษภาคม 2560 / 11:45
      สงสัยนิดนึง เฟยหลงอาจจะเด็กไม่ประสีประสา แต่ตัวตนเดิมจากโลกเก่าไม่เด็กแล้วน่าจะเคยมีความรักมาบ้าน ถ้าจะไม่ช่ำชองแต่ไม่น่าใสซื่อมาก
      #1104-1
  4. วันที่ 21 เมษายน 2560 / 00:48
    ถ้าเดินทาง.....เเล้วหนีหวงหล่ะ

    ...........เเล้ว......เเล้ว......เเล้ว...อะไรต่อนะ
    #892
    1
    • #892-1 matsuiakira41 (@matsuiakira41) (จากตอนที่ 49)
      21 เมษายน 2560 / 01:28
      มาลุ้นกันต่อค่ะ การเดินทางของเฟยหลงเพิ่งเริ่มต้นค่ะ
      ยังเหลืออีกตั้ง9ปี ที่เฟยหลงต้องอยู่ในเมืองห้ามกลับขึ้นหุบเขาอันเป็นที่ตั้งของสำนัก
      #892-1
  5. #891 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:02
    สนุกดีครับ
    #891
    0
  6. วันที่ 20 เมษายน 2560 / 19:26
    ลุยเลยเฮียเดินทางรักษาผู้คนจัดไปตามคำขอท่านอาจารย์ที่แน่ๆอย่าลืมมาเป่าขลุ่ยให้สัตว์ป่าตามสัญญาน้า
    #890
    0
  7. #888 My.sister (@is-ploy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:24
    ได้เวลาออกเดินทางแล้วววว
    #888
    0
  8. วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:05
    ขอบคุณครับ
    #887
    0
  9. #886 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 16:57
    จะออกเดินทางหรอเนี่ยย
    #886
    0
  10. #884 JomMuD (@JomMuD) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:22
    ขอบคุณครับ แสดงว่านอกเมืองมีคนป่วยชิมิ
    #884
    0
  11. #883 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:02
    ขอบคุณมาก
    #883
    0
  12. #882 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:44
    ออกเดินทางงงง555
    #882
    0
  13. #881 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:28
    ...มารักษาเเถวบ้านเรามาเปิดบ้านรอเล--//=^=
    #881
    0