ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,715 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,320 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    456

    Overall
    406,715

ตอนที่ 51 : ภาค 2 บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    22 เม.ย. 60







“เมื่อคืน เจ้าไปพบเฟยหลงมาหรือหยวนกง”หยวนกงที่จิบน้ำชาอยู่นั้น หันไปมองสหายสนิทหญิงเพียงหนึ่งเดียวที่เดินเข้ามาในห้องพักของเขา

       “ใช่ ข้าไปเจอเฟยหลง และตอนนี้ข้าเชื่อว่าเฟยหลงคงจะเริ่มระแคะระคาย ถึงเรื่องนั้นแล้ว”จูหลินเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ที่ว่างอยู่ พลางรินน้ำชาลงในถ้วยก่อนยกขึ้นมาดมกลิ่นหอมๆของชาเดือนเก้า ที่เป็นชาที่หยวนกงชื่นชอบมาก จนต้องพกติดตัวมาด้วยทุกครั้งที่เดินทางไปไหนไกลจากสำนักของเขา

        “แล้วเจ้าคิดว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่”จูหลินหันไปถามหยวนกง เพื่อคำนวณเวลาที่นางต้องใช้ในการวางแผน และบีบบังคับให้เฟยหลงเดินไปในทิศทางที่พวกนางสัญญาเอาไว้กับอาจารย์ของเฟยหลง

        “ไม่เกินห้าวัน ข้าเชื่อว่าเฟยหลงต้องบุกมาหาพวกเราแน่”หยวนกงวางถ้วยน้ำชาลง ก่อนจะหันหน้าออกไปมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาข้างล่างโรงเตี้ยม เขาอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นสหายเขาอย่างเฟยหลิวจะทำยังไง การปล่อยให้เด็กน้อยที่พวกเขาคอยเลี้ยงดูมาตลอด ไปพบเจอกับโลกที่โหดร้ายแบบนั้น มันทำให้หยวนกงรู้สึกผิด

        “ดูว่าเจ้าจะมั่นใจกับเรื่องนี้มากนะหยวนกง”หยวนกงหันมามองจูหลินที่ยังคงจิบน้ำชาในมือของนาง ทำตัวเหมือนกับเรื่องที่อย่างที่เกิดขึ้นนั้นนางไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยสักนิด สมกับที่เฟยหลิวมั่นใจว่าเรื่องที่ขอจะไม่ถูกเขากับจางหู่ผิดคำพูด 

        “หรือว่าเจ้าคิดว่าข้า หยวนกงผู้นี้พูดผิดตรงไหน”จูหลินมีรอยยิ้มออกมาเพียงมุมปาก หากไม่สังเกตคงยากที่จะเห็น เมื่อเห็นว่าหยวนกงกำลังไม่พอใจ นางไม่พูดอะไรออกมาปล่อยให้บรรยากาศภายในห้องเป็นอย่างนั้นต่อไป ทำเหมือนกับว่าเวลานี้ในห้องเหลือเพียงตัวนาง ไม่ได้มีหยวนกงนั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยคน

       


       

        โรงหมอยามนี้ อัดแน่นไปด้วยผู้คนที่เข้าแถวรอรับการรักษาจนล้นออกมาข้างนอก ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์สามคนต้องรับมือกับการป่วยของชาวบ้าน จนแทบไม่มีเวลาได้พัก พอคนหนึ่งออกไปอีกคนก็เข้ามา เป็นอย่างนี้ตั้งแต่เช้าจนถึงยามเย็น

          “ท่านอาจารย์ขอรับ วันนี้เดี๋ยวข้ากับไป๋จื่อเดินตรวจตอนเย็นเองขอรับ”เซียวจงเดินเข้ามาบอกเฟยหลง เพื่อหวังที่จะแบ่งเบาภาระบนบ่าของอาจารย์ของตน

        “ข้าไม่เป็นไร ช่วยๆกันดีกว่า จะได้พักผ่อนกัน วันนี้ข้ารู้สึกว่าคนไข้มาเยอะเหลือเกิน”

        “...........”

        “ทำไม เจ้าคิดว่าข้าเหนื่อยอย่างนั้นเหรอเซียวจง”เฟยหลงลุกขึ้นตบบ่าลูกศิษย์ของเขา ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องตรวจ เพื่อจะได้ตรวจอาการชาวบ้านที่เจ็บหนักและต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด

        “ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ แต่ข้าเห็นสีหน้าของท่านอาจารย์ เคร่งเครียดตั้งแต่เช้า จึงเป็นห่วงกลัวว่าท่านอาจารย์จะป่วยขอรับ”เซียวจงรีบเดินออกมาสมทบเฟยหลง แล้วรีบอธิบายให้เฟยหลงเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้พูดออกไปแบบนั้น

        “ข้าไม่ได้เหนื่อย แค่มีเรื่องให้ข้าต้องคิดและตัดสินใจ”เฟยหลงหยุดเดินพลางพลิกกายจ้องมองใบหน้าของลูกศิษย์หนึ่งในสองของเขา หากว่าวันนั้นมาถึงจริงๆ โรงหมอแห่งนี้ไม่รู้ว่าทั้งเซียวจงและไป๋จื่อ จะสามารถประคองให้มันอยู่รอดได้หรือไม่

        “ข้าสามารถช่วยท่านอาจารย์ได้หรือไม่ขอรับ”เซียวจงที่รู้ว่าอาจารย์มีเรื่องกลุ้มใจ จึงเอ่ยถามว่าเรื่องที่อาจารย์หนักใจอยู่นั้นเขาสามารถช่วยเหลือได้ไหม

        “รอให้ถึงคืนนี้ก่อน ข้ามีเรื่องจะต้องพูดคุยกับเจ้าและไป๋จื่อ”เฟยหลงพลิกตัวกลับ พลางก้าวเดินต่อ เนื่องจากเวลานี้ใกล้เวลาที่ต้องออกตรวจรอบเย็น

     


   เฟยหลงปลีกตัวออกมาจากโรงหมอ หลังจากที่เดินตรวจคนไข้ พร้อมกับบอกให้ลูกศิษย์ทั้งสองของเขาให้อ่านตำรารอที่ห้องก่อน เขากลับมาเมื่อไหร่จะให้เสี่ยวจินไปเรียก

ภายใต้แสงตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้า แต่บนหน้าผานั้นกลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนเฝ้ามองทุกความเป็นไปของเมืองข้างล่าง ใช่แล้วชายหนุ่มคนนั้นคือเฟยหลงนั้นเอง การได้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางธรรมชาติ ทำให้เฟยหลงรู้สึกสงบใจ วันนี้เขามีเรื่องต้องบอกให้ลูกศิษย์ทั้งสองคนรู้ถึงการตัดสินใจของเขา

       เสียงขลุ่ยท่วงทำนองเพลงเดือนเพ็ญที่เขาใช้เป่าเสมอ ทุกครั้งที่คิดถึงครอบครัว เป็นบทเพลงที่ทำให้เฟยหลงมีแรงสู้ต่อไปในแต่ล่ะวัน ทุกครั้งที่เหนื่อย หรือหมดแรงใจ เพลงจากโลกเดิมคือสิ่งที่ช่วยพยุงให้เขาสู้กับทุกเรื่องที่เข้ามา

       “เจ้ารู้กันได้ยังไงว่าข้ามาที่นี้”เฟยหลงพูดราวกับสัตว์ตรงหน้าเขาสามารถพูดตอบโต้ได้

        “วันนี้ข้ามีข่าวร้ายที่จะบอกให้พวกเจ้าทุกตัวรู้ ข้าอาจจะต้องหายไปนานนับปี ข้าต้องออกเดินทางไกล ไกลจนข้าไม่รู้ว่าจะมีวันได้กลับมาที่นี้อีกหรือเปล่า วันนี้ข้าจึงมาลาพวกเจ้า และข้าอยากขอร้องให้พวกเจ้าขึ้นไปรอข้าอยู่ที่หุบเขา ช่วยปกป้องหุบเขาแทนข้าที อย่ามาอาละวาดทำร้ายผู้คนที่ผ่านไปมา”เฟยหลงลูบหัวของเสือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเหล่าสัตว์ทั้งหลายที่นอนเรียงกันอยู่เต็มพื้นที่ เสียงร้องขานรับราวกับทุกตัวเข้าใจในคำพูดที่เฟยหลงพูดออกมา

        “พวกเจ้ารับปากข้าแล้วนะ ถ้าอย่างนั้นนี้เป็นเพลงที่ข้าจะเป่าครั้งสุดท้าย จนกว่าจะถึงวันนั้นที่พวกเราได้พบกันใหม่”เฟยหลงยกขลุ่ยในมือขึ้นมาเป่าอีกครั้ง

        เสียงขลุ่ยใสๆที่เปล่งออกมา จังหวะเปลี่ยนไปมาตามใจของเฟยหลง เสียงของขลุ่ยดังไปมาสะท้อนให้ผู้คนที่ได้ยินตรงรู้สึกสงสัย ว่าใครเป็นผู้เป่าขลุ่ย ทำไมท่วงทำนองถึงแปลกประหลาดอย่างนี้

เสียงจากขลุ่ยในเวลานี้คือเสียงของความรู้สึกในใจของเฟยหลง ความรู้สึกในใจที่ระบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ การใช้ดนตรีบำบัดคือสิ่งที่เฟยหลงนำมาใช้กับตัวเองทุกครั้ง นับตั้งแต่วันที่เขาต้องอยู่เพียงคนเดียวปราศจากท่านอาจารย์ เวลาที่เขาต้องตัดสินใจอะไรสำคัญ ก่อนหน้านี้เขายังท่านอาจารย์ที่คอยตัดสินใจให้ แต่เวลานี้เหลือเพียงเสียงของขลุ่ยเท่านั้นที่ทำให้เฟยหลงรู้สึกดีขึ้น

 

 

 .........................................................................................................................................................


ไม่ได้มาดึก แต่มาเช้าเลยค่ะ 

อรุณสวัสดิ์สำหรับคนที่กำลังตื่น และ ราตรีสวัสดิ์ สำหรับคนที่กำลังจะเข้านอนเหมือนเรานะคะ

แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้ค่ะ จะพยายามมาลงให้เร็วกว่าเดิมนะคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #1324 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 23:31
    อึก เศร้า
    #1324
    0
  2. #944 tanawin_W (@tanawin_W) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 19:17
    บทนึงมีไม่กี่บรรทัดอ่านไม่จุใจแป็บเดียวหมด
    #944
    0
  3. #941 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 10:26
    ฮือ เศร้า
    #941
    0
  4. #920 nnpballoon (@nnpballoon) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 15:08
    ขอบคุณมากค่า ชอบมากๆ
    #920
    0
  5. #919 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 14:12
    สนุกดีครับ
    #919
    0
  6. #917 15beam (@15beam) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 12:42
    รอออวนนนปายยย
    #917
    0
  7. #916 Reezas (@Reezas) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 11:56
    ขอบคุณครับ
    #916
    0
  8. #915 Ahe215 (@Ahe215) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 10:17
    ขอบคุณมากค่ะ เราการออกเดินทางมันอาจทำให้ท่านหมอได้พบเจออะไรมากขึ้น มีประสพการณ์มากขึ้นและก็โตขึ้นะ
    #915
    0
  9. #914 แว่นใส (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 09:13
    จะไม่ได้เจอกันนานเลยเหล่าสัตว์ทั้งหลาย
    #914
    0
  10. #913 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 08:26
    ขอบคุณมาก
    #913
    0
  11. #912 น้ำหวาน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 08:06
    เดิยทางแหล่วๆ

    ขอบคุณค่ะไรท์
    #912
    0
  12. #910 JomMuD (@JomMuD) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 07:31
    ขอบคุณครับ
    #910
    0
  13. #909 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 07:27
    i like itttt!! เหล่าสัตว์ทั้งหลาย
    #909
    0
  14. วันที่ 22 เมษายน 2560 / 07:18
    เศร้่าT_T
    #908
    0
  15. #907 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 06:44
    ออกเดินทางงงง
    #907
    0
  16. วันที่ 22 เมษายน 2560 / 06:18
    ขอบคุณครับ
    #906
    0
  17. #905 PJ_Nn (@Hisoka_Nn) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 05:51
    อัพซะเช้าเลย คนอ่านก็ยังไม่ได้นอนเหมือนกัน 55555
    รอน๊าาา เนื้อเรื่องเริ่มเจ้มจ้น
    #905
    0
  18. #904 Gardena (@Gardena) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 04:59
    ขอบคุณค่ะ
    #904
    0