ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,598 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    339

    Overall
    406,598

ตอนที่ 55 : ภาค2 บทที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    26 เม.ย. 60



วันนี้ทุกก้าวเท้าที่เดินกลับบ้านของเฟยหลง ทำให้เขาคิดถึงวันแรกที่ลงมาจากหุบเขา ความวุ่นวายของเมืองที่เขาไม่ได้พบมานาน ชาวบ้านที่เดินสวนไปมา บรรยากาศแบบนี้พอคิดดูแล้วว่าเขาจะไม่ได้พบเจอมันอีก เฟยหลงอดที่จะรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

       แม่ค้าที่เขาเคยซื้อของ ร้านค้าที่เขาเคยแวะพักทานอาหาร เส้นทางกลับบ้านนี้อัดแน่นไปด้วยความทรงจำที่มากมาย หน้าศาลเจ้าตรงนี้คือที่แรกที่เขาได้พบกับมู่ชิงและท่านย่า พอคิดถึงมู่ชิงแล้วเขาได้แต่หวังว่ามู่ชิงจะเข้าใจในความจำเป็นของเขา

        เฟยหลงหยุดยืนมองหน้าบ้านของเขาอยู่นาน เหม่อลอยคิดถึงวันแรกที่เขาตัดสินใจที่จะซื้อบ้านหลังนี้ เขารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อหนีหวงเดินเข้ามาใกล้

        “เฟยหลง เจ้าจะยืนอยู่ตรงนี้หรือนานหรือไม่”เฟยหลงหันไปมองหนีหวงที่เวลานี้นางมายืนอยู่ข้างๆ

        “ข้าแค่คิดถึงวันแรกที่มู่ชิงพาข้ามาที่นี้ นานเหมือนกันนะที่ข้าอาศัยอยู่บ้านหลังนี้”หนีหวงมองดูชายหนุ่มตรงหน้า ที่เวลานี้กำลังเศร้ากับการจากลาที่ใกล้จะมาถึง

        “เข้าไปกันเถอะ ตอนนี้ชิงเอ๋อร์คงกำลังรดน้ำผักรอพวกเราอยู่”

        “อืม เข้าบ้านกัน”เฟยหลงเดินนำหน้าหนีหวงเข้าบ้าน เดินตรงไปยังสวนปลูกผักของเขาที่เวลานี้มู่ชิงคงจะคอยรดน้ำดูแลผักให้เขา เหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน

        “ชิงเอ๋อร์”หนีหวงร้องเรียกน้องชายนาง ที่เดินหิ้วถังน้ำเดินรดน้ำผักอยู่

        “ท่านพี่ ท่านพี่หนีหวง”มู่ชิงหันตามเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้นบ้าง มู่ชิงทิ้งถังน้ำและกระบวยตักน้ำลงกับพื้น วิ่งไปหาเฟยหลงและหนีหวงด้วยความดีใจ

        “ดีใจอะไรของเจ้า แล้วนี้รดน้ำเสร็จหรือยัง”หนีหวงดุน้องชายที่วิ่งมาแบบนี้ หากเกิดหกล้มเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง

        “ท่านพี่หนีหวง ข้ารดน้ำเสร็จแล้วนะ อีกอย่างข้าดีใจที่ท่านพี่กลับบ้านด้วย”มู่ชิงแสดงสีหน้าน้อยใจที่หนีหวงดุเขาแบบนี้ อีกอย่างเขาก็ทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้วด้วย

        “พอเถอะ เจ้าไปเก็บของให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปเตรียมทำปลานึ่งบ๊วยของโปรดเจ้าด้วย”เฟยหลงยุติบทสนทนาของสองพี่น้องไว้ก่อน แล้วเดินถือปลาที่ซื้อมา เข้าไปในครัวเตรียมทำอาหารให้กับทั้งสองพี่น้องตระกูลมู่ทานมื้อเย็นกัน

       

        เฟยหลงมองดูมู่ชิงที่ทานอาหารที่เขาทำ สีหน้าเวลากินอาหารของมู่ชิง เขาคงจะไม่ได้เห็นอีกนาน เสียงหัวเราะ เสียงที่คอยซักถามในเรื่องราวที่สงสัย หรือสีหน้าที่ตื่นเต้นดีใจเวลาเขาทำอาหารแปลกใหม่ เฟยหลงถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้ากับการจากลาในครั้งนี้ ทั้งที่คิดไว้แล้วว่าจะไม่ผูกพันกับใครมากเกินไป แต่ความไร้เดียงสาของมู่ชิงค่อยๆเปิดใจของเขา

       “เฟยหลง”หนีหวงที่เฝ้ามองดูเฟยหลงอยู่นั้น ยื่นมือของนางมาแตะที่มือของเขา พร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจ

        “มู่ชิง ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกให้เจ้ารู้”เฟยหลงพยักหน้าให้หนีหวง ว่าไม่ต้องเป็นห่วงเขา ก่อนที่จะวางตะเกียบในมือของเขาลง หันหน้าไปมองมู่ชิง

        “อะไรหรือขอรับท่านพี่”มู่ชิงวางตะเกียบในมือของตน พร้อมกับนั่งตัวตรงเพื่อฟังเรื่องสำคัญของเฟยหลง

        เฟยหลงเดินเข้าไปหามู่ชิง พร้อมหมุนตัวให้มู่ชิงมามองที่เขา ก่อนที่จะบอกเรื่องที่เขาต้องออกเดินทางจากเมืองนี้ให้มู่ชิงรู้

 “ข้าจะต้องออกเดินทาง ไปรักษาผู้คน และข้าคงจะไม่กลับมาเมืองนี้อีกนาน นานจนเจ้าอาจจะลืมท่านพี่คนนี้เลยก็ได้”

        “ท่านพี่......ไม่ไปได้เหรอขอรับ”

        “ข้าไม่ไปไม่ได้ เพราะมันคือคำสั่งที่ข้าได้รับจากท่านอาจารย์ แต่ข้าสัญญา ข้าจะส่งจดหมายมาหาเจ้าทุกเดือน ไม่ว่าข้าจะเดินทางไปที่ไหนข้าจะไม่ลืมส่งจดหมายมาหาเจ้า”เฟยหลงลูบหัวมู่ชิง ตอนแรกเขาหวาดกลัวว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะโวยวาย แต่ที่ไหนได้กลับนิ่งฟังทุกอย่างที่เขา

        “ข้าจะได้เจอท่านพี่อีกไหม”มู่ชิงจับมือของเฟยหลงเอาไว้ พร้อมกับเงยหน้ามองดูเฟยหลง

        “จริงสิ ก็ที่นี้มีบ้านของข้าอยู่ยังไงข้าต้องกลับมา”

        “จริงนะขอรับท่านพี่”

        “จริงสิ ระหว่างนี้ที่ข้าไม่อยู่ ข้าฝากบ้านของข้าไว้กับเจ้าด้วยนะ ช่วยดูแลแทนข้าด้วย”หนีหวงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา น้องชายของนางตอนนี้เติบโตขึ้นแล้ว เป็นเพราะมีเฟยหลงคอยสอนมู่ชิงอย่างที่ท่านย่าได้บอกไว้จริงๆ

        “เจ้าโตขึ้นนะชิงเอ๋อร์”

        “ข้าไม่ได้โตเลยนะท่านพี่หนีหวง ข้าแค่เข้าใจถึงเหตุผลที่ท่านพี่บอกต่างหาก”มู่ชิงหันมาบอกพี่สาวของเขา ที่ชอบมองว่าเขายังเป็นเด็กไม่รู้เรื่องราวอยู่ได้

        “เก่งมากเลยมู่ชิง”เฟยหลงลูบหัวมู่ชิงเบา ก่อนเดินกลับมานั่งที่เดิมของเขา แล้วชวนสองพี่น้องทานอาหารต่อ

        “ท่านพี่ ข้าจะรอนะขอรับ ไม่ว่านานแค่ไหนข้าก็จะรอท่านกลับมาบ้าน”

        “ใช่เฟยหลง ไม่ว่านานแค่ไหนข้าก็จะรอเจ้ากลับมาบ้านเหมือนกัน”

        เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมามองหนีหวงและมู่ชิง ก่อนที่ตัวเขาจะพยักหน้าลง บนใบหน้าของเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้หนีหวงและมู่ชิงยิ้มออกมา ครั้งนี้เราทั้งสามต้องจากลากันเนื่องจากคำสั่งที่เฟยหลงได้รับมา และพวกเราจะรอจนกว่าถึงวันที่พบกันใหม่

       

        ห้าวันผ่านไปแล้วเหลืออีกเพียงแค่สองวัน เฟยหลงจะต้องออกเดินทาง เวลานี้เขามายืนอยู่ที่หน้าบันไดโรงเตี้ยมที่ครั้งหนึ่งเขาเคยได้พัก หลังจากที่คาดคั้นกับเสี่ยวจินว่าสหายอาจารย์ของเขาทั้งสามพักอยู่ที่ไหน

       “มาแล้วทำไม ไม่ขึ้นมาล่ะเฟยหลง”หยวนกงที่ยืนมองอยู่นาน ว่าเมื่อไหร่เฟยหลงจะก้าวเข้ามาข้างในสักที

        “คารวะท่านหยวนกง”เฟยหลงมองดูสหายของอาจารย์เขาที่เดินลงบันไดลงมา

        “ขึ้นมาสิ ตอนนี้จูหลินกับจางหู่รอเจอเจ้าอยู่ข้างบน”เฟยหลงก้าวขึ้นบันไดตามที่อีกฝ่ายชักชวน

        “ขอรับท่านหยวนกง”ชายชรามองดูลูกศิษย์ของสหายด้วยความเอ็นดูไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้ว่าตรงหน้านั้นจะเป็นชายหนุ่มรูปงามที่ขโมยหัวใจของสาวๆในเมืองก็ตาม แต่สำหรับเขาแล้วเฟยหลงยังเป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ที่พวกเขาเฝ้าคอยดูแลไม่ห่าง

        เฟยหลงหยุดอยู่ที่หน้าห้องที่เขารู้ว่ามีคนอีกสองคนที่รอให้เขาเดินเข้าไปหาอยู่ หากอาจารย์คือบิดา สามคนที่อยู่ตรงนี้คงเปรียบเหมือนญาติผู้ใหญ่ของเขา

        หากไม่มีทั้งสามคนคอยช่วยเหลือ ดูแลตลอดเวลาที่ลงมาอยู่ในเมือง เฟยหลงเชื่อว่าเขาคงจะเอาชีวิตรอดไม่ได้ ปัญหาทุกอย่างเขารับรู้เสมอว่าคนที่ทำให้มันสงบไปได้นั้น มันมาจากความช่วยเหลือของท่านหยวนกง ที่มีเส้นสายอยู่ในเมือง ส่วนด้านเงินทองค่าใช้จ่ายต่างๆของเขาถ้าไม่มีท่านจูหลิน เขาคงจะต้องอดตายไปนานแล้ว แม้จะทำยาออกขายคงไม่มีใครกล้าซื้อยาจากเขา ที่ไม่ใช่หมอจากสำนักแพทย์หลวง ส่วนโรงหมอถ้าไม่ได้ท่านจางหู่คอยช่วยเหลือทั้งการซื้อที่แถวนั้นและวางคนไว้รอบเพื่อป้องกัน โรงหมอของเขาคงจะต้องพัง เพราะไปขัดแย้งกับโรงหมอเจ้าอื่นๆที่เปิดรักษาในเมือง

        “เข้าไปกันเถอะ”

          “ขอรับ”เฟยหลงดันประตูตรงหน้าเขาให้เปิดออกกว้างๆ เขาเห็นสองชายหญิงชรานั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะ สายตาของทั้งคู่ที่มองมายังเขานั้นเต็มไปด้วยความปรานีที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักครั้งที่ได้พบกัน

 

       

 


.....................................................................................


ฝันดีนะคะทุกคน 

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #1328 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 23:52
    ชิงน้อยเติบโต
    จะตอบยังไงนะ
    #1328
    0
  2. วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:44
     เศร้าเลย  ดราม่าสุดๆ  
    #980
    0
  3. #979 Paisarn (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:47
    ติดตามอยู่ตลอดครับ
    #979
    0
  4. #978 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:28
    สิบเอ็ดตอนรวด ก็ยังสนุกเหมือนเดิม นิยายเรื่องนี้มีกี่ภาคครับ เพราะดูจากเนื้อหา จะเดินช้าอยู่ เพราะตอนนี้พระเอกยังพึ่งหันเดินเอง คงอีกนานกว่าจะเก่งขึ้นกว่านี้
    #978
    1
    • #978-1 matsuiakira41 (@matsuiakira41) (จากตอนที่ 55)
      26 เมษายน 2560 / 11:27
      ที่วางไว้ตอนนี้ 5 ภาคค่ะ
      #978-1
  5. #977 แว่นใส (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:42
    จะเดินทางแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นอีกน๊า น่าติดตาม
    #977
    0
  6. #976 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:27
    สนุกดีครับ
    #976
    0
  7. #975 fatjump67 (@fatjump67) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 07:28
    นี่สินะที่เรียกว่า เรือเล็กควรออกจากฝั่ง เป็นนิยายที่ผมรุ้สึกมีอารมร่วมไปกับตัวละครเลย555
    #975
    0
  8. #974 fatjump67 (@fatjump67) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 07:24
    ทำไมผมรุ้สึกหดหู่ไปกลับเนื้อเรื่องนะ

    รอลุ้นว่าการเดินทางจะเป็นเช่นไร
    #974
    0
  9. วันที่ 26 เมษายน 2560 / 05:28
    ขอบคุณครับ
    #972
    0
  10. #971 JN_JINNY (@Allensama) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 01:24
    จะไปที่ไหน เจอใครมั่งน้าา รออออ
    #971
    0