ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,621 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    362

    Overall
    406,621

ตอนที่ 7 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    6 มี.ค. 60





          เช้าวันรุ่งขึ้นเฟยหลงทำกิจวัตรประจำวันของตนเองจนครบทุกอย่างแล้ว ก็เดินเข้าครัวทำโจ๊กไก่เอาไว้ให้กับท่านอาวุโสจางหู่และสองลูกศิษย์ที่กำลังตื่นเต้นรอการฟื้นของคนไข้ของเขาจนไม่ยอมเดินออกมา แถมเมื่อครู่ยังมีคนมาเพิ่มอีกดูท่าว่าการมารอบนี้ของท่านจางหู่ได้ขนมาหมดสำนักหรือเปล่า เพื่อคอยปกป้องลูกชายระหว่างเดินทางมายังเมืองนี้

          เฟยหลงตรวจเช็คดูว่าข้าวของในครัวมีอะไรที่ใกล้หมดบ้าง จะได้เตรียมซื้อเข้ามาตุนเอาไว้ เฟยหลงถือว่ามีเหลือดีกว่าขาด อาหารการกินเป็นเรื่องใหญ่รองมาจากการรักษาคนไข้ เพราะอาหารถ้ากินไม่ครบห้าหมู่จะทำให้ร่างกายของคนเราเกิดโรคขาดสารอาหารเอาได้ แถมวันนี้เฟยหลงยังคิดจะซื้อไก่มาเลี้ยงเพื่อเอาไข่ จะให้ซื้อจากตลาดตลอดทุกวันทั้งที่ตอนนี้รายรับยังไม่เข้ามาเลยก็คงไม่ใช่

          เงินที่ท่านอาจารย์มอบให้ตอนนี้เหลือเพียงห้าร้อยตำลึง ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เขามีชีวิตอยู่รอดได้ แต่ถ้าไม่ต้องจ่ายออกไปเลยมันก็คงจะดี สมุนไพรที่เตรียมมาก็มีแค่เมล็ดกว่าจะโตก็ใช้เวลาเกือบครึ่งปี กว่าจะเก็บมาปรุงยาได้ก็ต้องรอไปอีกสามเดือนเพื่อให้ต้นสมุนไพรโตพอใช้งาน ถ้าต้องเข้าไปเก็บสมุนไพรในป่าก็ต้องฝึกฝีมือเพิ่มอีก พื้นที่สมุนไพรจะขึ้นนั้นมักจะมีสัตว์เจ้าถิ่นอยู่ด้วย เขาที่มีฝีมือแค่วิชาตัวเบาสูงกว่าอย่างอื่นจะเอาตัวรอดจากสัตว์ป่าพวกนั้นได้ยังไง ถ้าไปจ้างให้คนขึ้นไปคุ้มครองเวลาเข้าป่าเก็บสมุนไพรก็ต้องเสียเงินเพิ่มอีก รายจ่ายทั้งนั้นเลยต้องรีบทำสวนให้เสร็จจะได้มีผักเอาไว้เก็บกิน นี้ถ้ามีพื้นที่กว้างๆอีกนิดเฟยหลงคิดว่าจะปลูกข้าวเอาไว้ด้วยเลยจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อ อยู่แบบพอเพียงอย่างโลกเดิมของเขาที่ไม่เคยต้องใช้เงินมากกว่าห้าสิบบาทเลยสักวัน

          หลังจากที่นั่งเคร่งเครียดหลังจากเอาเงินที่เหลืออยู่ออกมานับดูว่าเหลือเท่าไหร่แล้ว เฟยหลงก็ตรงไปที่เรือนรักษาเพื่อดูคนไข้และป้อนยาอีกเม็ดหนึ่ง ก่อนจะบอกให้ท่านอาวุโสจางหู่และคนที่รออยู่ว่าทุกอย่างตอนนี้ปกติ อีกไม่เกินหนึ่งเค่อลูกชายของท่านก็จะฟื้นแล้ว

          “ขอบใจเจ้ามากนะเฟยหลง”

          “มันเป็นสิ่งที่ข้าต้องทำอยู่แล้วขอรับท่านจางหู่”

          “เรื่องค่ารักษาบุตรชายของข้านั้น....”

          “ไม่เป็นไรขอรับท่านจางหู่ ข้าไม่ต้องการอะไร”เฟยหลงรีบเอ่ยก่อนที่ชายชราจะพูดจบประโยค

          “เฮ้อ...เจ้านี้มันได้อาจารย์มาแทบจะทุกเรื่องเลยนะ งั้นข้าจะจ่ายอย่างเคยแบบเดียวกับอาจารย์ของเจ้าแล้วกัน”

          “ขอรับท่านจางหู่”เฟยหลงรู้ดีว่าการจ่ายของท่านอาจารย์เขานั้นคืออะไร ท่านจางหู่ต้องขึ้นหาไปสมุนไพรมาเป็นค่าตอบแทนสำหรับความช่วยเหลือ ซึ่งคนที่จ่ายแบบนี้มีเพียงเหล่าสหายของท่านเท่านั้น คนอื่นท่านอาจารย์ทำการรักษาฟรีและยาที่ได้แจกให้คนอื่นก็มาจากเหล่าสหายที่ขึ้นเขาหามาให้ แต่นั้นท่านอาจารย์ก็ต้องตอบแทนด้วยการรักษาหรือไม่ก็ปรุงโอสถหรือยาให้แทน ยาของท่านอาจารย์นั้นเฟยหลงไม่รู้เลยว่ามันมีค่ามากมายแค่ไหนบนโลกนี้ เพราะท่านอาจารย์หรือสหายของท่านก็ไม่เคยบอกให้เขารู้ กว่าเฟยหลงจะรู้เรื่องนี้ก็อีกนาน

          “แล้วอีกสิบวันให้หลังข้าจะให้คนเอาสมุนไพรมาส่งให้เจ้าที่จวน”

          “งั้นข้าขอตัวไปทำสวนต่อนะขอรับท่านจางหู่”ท่านอาวุโสจางหู่ไม่ได้หันมามองว่าเฟยหลงจะออกไปหรือยัง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่ท่านสนใจคือการฟื้นกลับมาของบุตรชายที่ต้องเจ็บตัวเพราะคำสั่งของท่านที่ให้เข้าไปหอเทียนหลง

 

        หลังจากที่เฟยหลงเดินออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อบุตรชายของท่านอาวุโสจางหู่ก็ได้ลืมตาฟื้นขึ้นมา ดวงตาของชายชราที่ได้เห็นว่าบุตรชายรอดพ้นจากความตายนั้นน้ำตาคลอด้วยความดีใจ ถึงแม้จะเชื่อในฝีมือการรักษาของเฟยหลงแต่บางครั้งชายชราก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวว่าต้องสูญเสียบุตรชายคนโตไปตลอดกาล

          “เจ้ารู้สึกยังไงบ้างหมิงเอ๋อร์”

          “ท่านพ่อ ข้ารอดตายแล้วจริงเหรอขอรับ”

          “ใช่เจ้ารอดแล้ว ข้าบอกเจ้าว่ายังไงล่ะข้าไม่ยอมให้เจ้าตายก่อนข้าหรอกนะ”ชายชราลูบหัวบุตรชายเต็มไปด้วยความรักใคร่

          “ข้าสัญญาขอรับท่านพ่อ ต่อไปนี้ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่ให้ต้องคอยห่วงใยอีก”

          “ดีๆ ต่อไปเจ้าต้องเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ข้าจะได้หมดห่วงในตัวเจ้าซักที ฮ่าๆๆ”ชายชราหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจในคำพูดจาของบุตรชาย

          เสียงหัวเราะดีใจของท่านอาวุโสจางหู่ที่กังลอยมาถึงหลังเรือนครัวทำให้เฟยหลงที่ก้มหน้าพรวนดินอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้กับท้องฟ้าด้วยความยินดี ที่ได้เห็นคนที่เรารักษาอยู่หายดีมันช่างเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก รู้แต่ว่ามันได้ทำให้เฟยหลงสบายใจที่ได้เป็นคนดึงเขากลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง

          “เอาล่ะ ทำงานของเราต่อดีกว่าวันนี้ต้องให้เสร็จทั้งหมด เดี๋ยวตอนเย็นจะได้สร้างเล้าไก่ต่อ”

 

          ผ่านไปแล้วเกือบจะครบสองเดือนที่เฟยหลงได้ใช้ชีวิตในเมืองแห่งนี้ กิจวัตรประจำของเฟยหลงนั้นช่างเรียบง่ายเหมือนเดิมในทุกวัน ออกกำลังกายฝึกลมปราณ รดน้ำผัก คอยดูแลสมุนไพรที่ตัวเองได้ปลูก และทุกเย็นก็จะมีมู่ชิงที่คอยมาวิ่งเล่นและสร้างความสนุกสนานในทุกๆวัน

          ท่านอาวุโสจางหู่พาบุตรชายกลับหลังจากฟื้นได้สองวัน พร้อมบอกว่าจะส่งสมุนไพรมาให้เฟยหลงทีหลัง หลังจากนั้นสองอาทิตย์ก็มีคนเอาสมุนไพรมาส่ง ทำให้เฟยหลงมีสมุนไพรใช้ปรุงยาส่งขายกับยายเฒ่าจู ยาที่เฟยหลงปรุงออกมานั้นมีแต่ยาขั้นสูงไว้สำหรับผู้ฝึกลมปราณเอาไว้ใช้เลื่อนขั้นลำดับลมปราณที่ผู้ฝึกลมปราณทุกคนต้องการ เฟยหลงจะปล่อยยาออกไปเพียงเดือนล่ะห้าเม็ดเพื่อควบคุมราคาของยาอย่างที่ท่านอาจารย์สั่ง แต่ตัวเฟยหลงนั้นไม่รู้เลยว่าตัวยาของตัวเองอยู่ขั้นไหน รู้แต่ว่าจำนวนที่จะปล่อยยาออกสู่โลกภายนอกนั้นห้ามต่ำกว่าสามเม็ดหรือสูงกว่านี้ ช่างเป็นศิษย์ที่เชื่อฟังทำตามคำสั่งอาจารย์ทุกอย่าง ส่วนเหล่าสหายของท่านอาจารย์ก็ไม่ได้บอกอะไรและไม่มาวุ่นวายกับเฟยหลง นอกจากเวลาที่ต้องการสั่งเฟยหลงปรุงยาให้ ทุกคนต่างปล่อยให้เฟยหลงใช้ชีวิตตามที่ต้องการ แต่ใช่ว่าจะไม่เข้ามาช่วยเหลืออะไรเฟยหลงเลย อย่างเช่นคนที่จะเข้ามาข่มขู่หรือทำร้ายเฟยหลงก็มักจะถูกเหล่าสหายของท่านอาจารย์เก็บไปอย่างเงียบๆ

          วันนี้พอถึงยามซื่อเฟยหลงก็เตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอกอย่างทุกวัน เพื่อคอยรักษาชาวบ้านที่เจ็บป่วย ทุกวันเฟยหลงจะไปนั่งอยู่ที่ศาลเจ้าเพื่อทำการรักษาให้กับชาวบ้านที่ไม่มีเงินไปหาหมอหรือซื้อยามากินกัน

          เกือบจะเดือนกว่าแล้วที่เฟยหลงที่ได้ยึดเอาศาลเจ้าเป็นที่ทำการรักษาชาวบ้าน ไม่มีชาวบ้านหรือใครในเมืองรู้ว่าเฟยหลงคือหมอที่มารักษาด้วยทุกครั้งเฟยหลงจะเตรียมชุดออกไปเปลี่ยนที่ป่าข้างๆเมืองและเดินเข้ามาพร้อมตะกร้ายาอยู่บนหลังพร้อมกับใส่หน้ากากที่ทำขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครได้รู้จักตัวตนที่แทนจริงของเขา

          “ท่านหมอมาแล้ว” “ท่านหมอมาแล้ว”เสียงตะโกนร้องอย่างดีใจของชาวบ้านที่จับจองพื้นที่รอการรักษากับเฟยหลงเต็มศาลเจ้านั้น ทำให้เฟยหลงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าของท่านหมอแต่รอยยิ้มของท่านหมอนั้นก็ทำให้เหล่าหญิงสาวชาวบ้านที่ยังไม่ออกเรือนต่างก้มหน้าเขินอายลงกับพื้น

          “เอาล่ะ ข้าพร้อมแล้วใครที่ได้หยิบป้ายเป็นคนแรกก็เดินเข้ามาก่อนได้เลย”เฟยหลงวางตะกร้ายาข้างหลังตัวเอง ก่อนจะบอกให้ชาวบ้านเข้ามาทีล่ะคนตามคิวที่เขาได้ทำเอาไว้ด้วยแผ่นไม้มาจดเลขเอาไว้ ทุกวันเฟยหลงจะรับคนไข้แค่เพียงห้าสิบคนแต่หากมีญาติใครที่ป่วยหนักจนมาเข้าคิวรักษาที่นี้ไม่ได้เฟยหลงก็จะเข้าไปรักษาที่บ้านให้ขอเพียงมีคนมาบอก

          ปัญหาที่เฟยหลงมาเปิดรักษาชาวบ้านฟรีแบบนี้ตอนแรกก็ถูกร้านขายยาและหมอที่เปิดร้านหมออยู่นำไปแจ้งแก่เจ้าเมือง แต่สุดท้ายเรื่องก็เงียบไปเพราะเฟยหลงได้ให้สหายของท่านอาจารย์อย่างท่านหยวนกงจัดการให้ ตอบแทนค่าปรุงยาที่ทำให้ท่านเลื่อนขั้นลมปราณขั้นแดงมาเป็นขั้นดำได้หลังจากที่ติดขัดอยู่บนคอขวดมานานนับสิบปี

          ตอนนี้เป็นเวลายามเซินเกือบสี่ชั่วยามที่เฟยหลงนั่งรักษาชาวบ้าน ตอนนี้เหลือเพียงคนสุดท้ายเท่านั้นที่นั่งรอเฟยหลงอย่างเงียบๆ พอเห็นว่าคนไข้ที่เฟยหลงรักษาอยู่รับห่อยาที่เฟยหลงส่งให้

          “ข้าน้อยขอบคุณท่านหมอมากขอรับที่มารักษาพวกข้าแบบนี้”

          “ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ที่ข้าทำอยู่ทุกวันนี้เพราะมันคือสิ่งเดียวที่ข้าจะตอบแทนโลกใบนี้ และที่สำคัญข้าคือหมอหากข้าไม่รักษาผู้คนแล้วเจ้าจะให้ข้าทำเยี่ยงไรกันเล่า”เฟยหลงชอบมองดูสีหน้าผู้คนที่เขาได้รักษา สีหน้าท่าทางต่างๆที่แสดงออกมาเมื่อรู้ว่าโรคที่ตนเองเองป่วยคืออะไร แล้วจะต้องรักษาแบบไหนถึงจะหายจากความเจ็บป่วยที่ต้องเจออยู่ทุกวัน จะให้ไปโรงหมอที่เปิดหรือซื้อยามาทานก็เท่ากับว่าสูญเสียรายจ่ายของครอบครัวที่หามาอย่างยากลำบากไป ทำให้ชาวบ้านต่างอดทนต่ออาการจนต้องป่วยหนัก บางคนก็รอดตายแต่ส่วนใหญ่ถ้าไม่รีบรักษาให้หายก็ต้องจากโลกนี้ไป

 ตอนที่เขามาเปิดรักษาแรกนั้น มีบางรายที่เขารักษาไม่ทันทำได้เพียงยื้อชีวิตได้ไม่นาน เนื่องจากว่าร่างกายได้ทรุดโทรมไปกับโรคเฟยหลงทำได้แค่เพียงให้เขาเหล่านั้นได้ใช้เวลาที่เหลือกับครอบครัวให้มากที่สุดในช่วงสุดท้ายของชีวิต การเป็นหมอได้เห็นคนไข้หายดีก็เหมือนเป็นรางวัลชีวิตอย่างหนึ่ง แต่เมื่อไหร่ที่เกิดการสูญเสียเฟยหลงก็จะจำไว้เป็นบทเรียนเพื่อพัฒนาฝีมือเขาให้เก่งกว่านี้ เพื่อจะได้ไม่มีครอบครัวไหนต้องพบเจอกับความสูญเสียคนที่รัก

          “คารวะท่านหมอเจ้าค่ะ”เฟยหลงมองหญิงสาวที่นั่งนิ่ง ไม่ยอมวางมือบนโต๊ะให้เขาได้ตรวจชีพจรอย่างคนไข้รายอื่น ก็รู้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้านี้มาเพื่อตามเขาไปรักษาคนอื่น

          “ไม่ทราบว่าญาติของแม่นางอยู่ที่ใด”

          “ตอนนี้พี่ชายของข้ารอท่านอยู่ที่โรงเตี้ยมข้างนอกเมืองเจ้าค่ะ”

          “เจ้าไม่ใช่คนเมืองนี้”

          “ข้าไม่ใช่คนเมืองนี้เจ้าค่ะ พวกข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับท่านหมอที่รักษาผู้คนให้หายดีมาจากพ่อค้า พี่ชายข้าไม่ว่าไปหาหมอที่ใดก็บอกแต่ว่ารักษาไม่ได้ พอข้าได้ยินที่พ่อค้าคุยกันเกี่ยวกับท่านหมอจึงได้พากันมาที่นี้เจ้าค่ะ”

          “งั้นไปกันเถอะ”เฟยหลงลุกขึ้นเก็บของลงตะกร้ายาให้เรียบร้อย พร้อมกับรับแผ่นไม้คิวสุดท้ายจากนางมาจัดเรียงเอาไว้เป็นระเบียบไว้รอมันถูกหยิบขึ้นมาใหม่ในวันพรุ่งนี้

 

         

         

 

 

 

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #2032 I'am.G :)) (@giorgiorocco) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 07:23
    ปลอมตัวแต่ปลอมกลิ่นได้ไหมหนอ ปูมาให้เนื้อหอมขนาดนั้น
    #2032
    0
  2. #1414 AYuMi (@misako-ayumi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 20:59
    ปลอมตัว.. แล้วกลิ่นหอมเฉพาะตัวล่ะ??
    #1414
    0
  3. #1281 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 17:49
    จะมีเรื่องไหมนะ
    เฟยหลงเด็กดีทำตามจารย์เป๊ะๆ
    #1281
    0
  4. #1255 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 19:03
    ชิวๆ วันสบายๆ(?)กับการรักษาคนไข้
    #1255
    0
  5. #843 PrinceNawa (@nanwalai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 10:12
    นางเอกอ่ะป่าว?
    #843
    0
  6. #810 fairy (@game_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 15:43
    เรื่อยๆ
    #810
    0
  7. วันที่ 17 เมษายน 2560 / 14:29
    ขอบคุณครับ
    #753
    0
  8. วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:02
    เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึกเพลินดีมีความสุขที่ใด้อ่าน..ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่านค่ะ
    #508
    0
  9. #289 Ben Benz Benz (@benz115) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 13:34
    อ่านเพลินดี ไรคแต่งต่อยาวๆนะคับ อย่าหายไปไหนน้า 555กลัวแต่งไม่จบเหมือนเรื่องอื่น นิยายอ่านเพลินๆแบบนี้หายาก
    #289
    0
  10. #223 rajung rajung (@snowmindnight) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:58
    เรื่องนี้อ่านแล้วเพลินอ่าาาาา ละมุนดีจัง อ่านแล้วยิ้มตาม
    #223
    0
  11. #201 Zebastian Michaelis (@beerorbie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 09:12
    ใส่หน้ากากแต่เห็นรอยยิ้ม WTF! ชาวบ้านเก่งมากมีตาเอ็กซเรย์
    #201
    1
    • #201-1 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 7)
      11 มีนาคม 2560 / 14:27
      อาจจะครึ่งหน้าก็ได้55555
      #201-1
  12. วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 10:16
    คำว่า คิว ไม่น่าโผล่มาใน นิยายจีนโบราณนะครับ
    #141
    0
  13. #137 wonderfully (@wonderfully) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 08:13
    จะทำให้ร่างกายของคนเราจะทำให้เกิดโรค     ร่างกายของคนเราเกิดโรค
    จ้างให้คนขึ้นไปคุมครอง   คุ้มครอง
    ตอนนี้สิ่งสำคัญของท่านสนใจ    ที่ท่านสนใจ
    เพื่อไม่ใครรู้จัก   ไม่ให้
    ใช้เวลาที่เหลือกับขอบครัว   ครอบครัว


    #137
    0
  14. #37 Bee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 01:41
    พระเอกสบายๆๆๆมากเลยอ่านแล้วสนุกค่ะไมเครียดด้วย

    แต่ค้างมากกก

    จะติดตามนะค่ะ
    #37
    0
  15. #36 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 01:35
    สนุกดีครับ
    #36
    0
  16. #33 King of Monvick (@choedsak1993) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:48
    รอครับๆ
    #33
    0
  17. #32 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:39
    อ่านแล้วชอบมาก อยากให้มีหมอดีๆอย่างนี่เยอะๆๆๆๆๆ

    ปล.วันนี้จะได้อ่านอีกตอนไหม ขอร้อง
    #32
    0
  18. #30 Lily of valley (@lily-of-valley) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:29
    ขอบคุณคะ อ่านแล้วชอบจังเลยค่ะผ่อนคลายสบายๆใจ  แม้จะเดินเรื่องเรียบง่าย แต่ก็สนุก และน่าติดตามมากๆ
    #30
    0
  19. #29 sg3872657 (@sg3872657) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:08
    อีกสักตอนจะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง
    #29
    0
  20. #28 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 23:50
    ขอบคุณคะ
    #28
    0
  21. #27 lookkaewfin (@lookkaewfin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 23:32
    สบายๆไม่เครียดดด รักษาเสร็จกลับบ้าน ดูแลแปลงผัก ให้อาหารไก่ ชีวิตชิวว
    #27
    0