ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,763 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,322 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    504

    Overall
    406,763

ตอนที่ 89 : ภาค 3 บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    27 พ.ค. 60



“นั้นบ้านของข้าขอรับ”เด็กชายชี้ให้ทั้งสามคนดูว่าบ้านของเขาคือหลังไหน ถึงแม้ว่าส่วนหนึ่งในใจจะไม่เชื่อถือว่าอีกฝ่ายเป็นหมออย่างที่บอกก็ตาม แต่เขาก็ยังหวังว่าชายหนุ่มที่สะพายตะกร้าอยู่นั้นจะเป็นหมอจริงๆและช่วยรักษามารดาของเขาให้หายดี

       “นำพวกข้าไปสิ”เฟยหลงรีบบอกให้เด็กชายพาเขาไปที่บ้านเร็วๆ เขาอยากตรวจสุขภาพร่างกายของมารดาเด็กคนนี้แล้ว หากมัวชักช้าอาจจะทำให้ไม่ทันการณ์ได้

        “ขอรับ”เฟยหลงรีบเดินตามเด็กชายไปยังบ้าน ส่วนเจิ้นหู่นั้นขอแยกตัวเดินตรวจสอบว่ารอบบ้านนี้มีอะไรผิดสังเกตหรือไม่ โดยปล่อยให้เฟยหลงและหนีหวงเข้าไปในบ้านนั้นเพียงลำพัง

        เมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้ว เฟยหลงมองเห็นว่ามีคนนอนป่วยอยู่บนเตียง ดูท่าว่าคนนั้นจะเป็นมารดาของเด็กชายคนนี้ ในบ้านนี้ไม่ได้มีข้าวของอะไรมากมายมีเพียงเสื้อผ้าเด็กไม่กี่ตัวที่ถูกแขวนเอาไว้ กลางบ้านมีโต๊ะอยู่และเก้าอี้สี่ตัว ดูท่าว่าโต๊ะตัวนี้คงจะเป็นที่ใช้รับประทานอาหารของสองแม่ลูก

        “เด็กน้อยเจ้าจงรีบไปต้มน้ำร้อนมาให้ข้าด้วย”เฟยหลงก้มหน้าลงมาบอก พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้เตียงเพื่อตรวจชีพจรว่ามารดาของเด็กชายป่วยเป็นอะไร

        “นางป่วยเป็นอะไรเฟยหลง”หนีหวงเดินเข้ามาถามเฟยหลง ถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้จะมีเพียงเด็กผู้ชายและผู้หญิงสองคน แต่หนีหวงก็ไม่คิดวางใจอะไรก็เกิดขึ้นได้

        “แค่ไข้หวัดนะ”เฟยหลงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่นางไม่ได้ป่วยร้ายแรงอะไร

        “แล้วอย่างนี้ต้องทำยังไงนางถึงจะหาย ข้าไม่อยากให้เด็กคนนั้นต้องกำพร้ามารดานะ”หนีหวงรีบถามว่ามีหนทางที่จะรักษานางได้ให้หายดีได้หรือเปล่า

        “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”เฟยหลงหัวเราะออกมา สีหน้าที่แสดงออกมาของหนีหวงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ นางเคร่งเครียดพอๆกับเด็กน้อยที่มารดาป่วยเลย

        “เดี๋ยวเจ้าช่วยป้อนยานี้ให้นางด้วยล่ะกัน เดี่ยวข้าจะออกไปต้มยาก่อน อ้อเดี๋ยวข้าจะให้เด็กน้อยนั้นยกน้ำใส่อ่างไม้มาให้ เดี่ยวเจ้าช่วยเช็ดตัวให้นางด้วย”หนีหวงพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เฟยหลงบอก เมื่อเห็นอย่างนั้นเฟยหลงจึงลุกขึ้นยืนเดินออกไปข้างนอกบ้านเพื่อไปหาเด็กชายที่กำลังต้มน้ำอยู่

        “ท่านออกมาทำไมขอรับ หรือว่าอาการของมารดาข้าท่านรักษาไม่ได้”เด็กน้อยร้องออกมาอย่างหมดหวัง เมื่อคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่สามารถรักษามารดาของเขาได้

        “ข้าแค่ออกมาต้มยา มารดาของเจ้าไม่ได้ป่วยหนักเลย เดี๋ยวเจ้าเตรียมอ่างไม้ใส่น้ำเข้าไปข้างในให้สหายของข้าด้วย นางต้องเช็ดตัวให้มารดาเจ้า เข้าใจที่ข้าบอกหรือไม่”เฟยหลงรีบเข้าไปจับตัว ก่อนที่เด็กน้อยจะโวยวายเสียงดังให้ผู้คนแตกตื่น

        “จริงนะขอรับที่บอกว่ามารดาข้าไม่ได้ป่วยหนัก เดี่ยวข้าจะรีบทำตามที่ท่านบอกเดี๋ยวนี้เลยขอรับ”เฟยหลงมองดูเด็กน้อยเอาอ่างไม้วิ่งไปตักน้ำในโอ่งดินที่อยู่ใกล้ๆ อย่างเอ็นดูเมื่อเห็นว่าน้ำเกือบที่ตักนั้นจะเต็มอ่างไม้

        “เดี๋ยวรอก่อน เอาอ่างไม้มาหาข้าที่นี้ก่อน”เฟยหลงใช้กระบวยตักน้ำจากหม้อลงไปเพื่อไม่ให้น้ำเย็นจนเกินไป การเช็ดตัวให้คนที่ป่วยเป็นไข้หวัดนั้นควรจะเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นถึงจะได้ผลดี เพื่อระบายความร้อนจากพิษไข้ออกมา

        “เอาเข้าไปข้างในได้แล้ว แล้วก็อยู่ข้างในคอยช่วยเหลือสหายข้าอยู่ตรงนั้นไม่ต้องออกมา เดี๋ยวข้าจะต้มยานี้เอง”เฟยหลงรีบบอกให้เด็กน้อยยกน้ำเข้าไป เมื่อเขาลองจุ่มน้ำดูแล้วตอนนี้อุ่นภูมิของน้ำไม่ได้เย็นเหมือนตอนแรก

        “ขอรับ”เด็กน้อยรีบถืออ่างน้ำเข้าไปในบ้านตามที่เฟยหลงบอก หากมีวิธีไหนที่จะสามารถทำให้มารดาของเขายังมีชีวิตรอดเขาจะรีบทำทันที

        เฟยหลงเดินหาหม้อที่จะนำมาใช้ต้มยาให้มารดาของเด็กน้อยอยู่นานกว่าจะได้หม้อที่ขนาดพอดี ไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไป เฟยหลงเดินไปตักน้ำในโอ่งขึ้นมาต้มให้ร้อนก่อนที่จะหยิบห่อยาออกมาเทสมุนไพรลงไป ระหว่างที่รอนั้นเฟยหลงก็หยิบตำราของสำนักมาอ่านทบทวนอีกหนึ่งรอบ เพื่อทำความเข้าใจกับการปรุงยา เพราะวันนี้เขาเชื่อว่าสมุนไพรที่เขาได้บอกฟางเซียนไปนั้น ต้องได้มาอย่างแน่นอน เมื่อวันนี้หลังมื้อเช้าเขายังไม่เห็นฟางเซียนกับหลิวเมิ่งเลย

        “ท่านอาจารย์ขอรับ ถ้าเป็นท่านที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ ท่านจะทำยังไงดีขอรับ”เมื่ออยู่เพียงลำพังเฟยหลงอดคิดถึงท่านอาจารย์ไม่ได้ เขาอยากรู้ว่าท่านอาจารย์ของเขาจะรับมือกับปัญหานี้ยังไง เมื่อคนที่ถูกเรียกว่าหมอกลายมาเป็นผู้ร้ายอย่างนี้

        “ท่านหมอขอรับ”เสียงร้องของเจิ้นหู่ที่ดังอยู่หน้าบ้าน ทำให้เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมาจากตำรา พลางมองดูว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

        “ข้าอยู่นี้เจิ้นหู่”เจิ้นหู่รีบเดินเข้าไปยังครัว เมื่อได้ยินเสียงของเฟยหลง เมื่อครู่นี้ตอนที่เดินรอบๆหมู่บ้านนั้น เขามองเห็นว่ามีทหารกำลังตรงมายังหมู่บ้านแห่งนี้

        “ท่านหมอขอรับ เราต้องรีบหนีจากที่นี้แล้วขอรับ ข้าเห็นว่ามีทหารกำลังตรงมาที่ท้ายหมู่บ้านนี้ขอรับ อาจจะมีใครสักคนไปแจ้งเกี่ยวกับเรื่องของท่านให้พวกทหารรู้”เฟยหลงที่ได้ยินอย่างนั้น รีบหันไปดูว่ายาที่กำลังต้มอยู่นั้นได้ที่หรือยัง หากได้แล้วจะได้เทใส่ถ้วยแล้วยกเข้าไปข้างในบ้านเพื่อให้หนีหวงป้อนยาแก่คนป่วย

        “เจ้ารีบไปยืนเฝ้าที่หน้าบ้านก่อน ตอนนี้ยาได้ที่แล้ว ข้าจะรีบยกมันเข้าไปข้างใน”เฟยหลงรีบเทยาลงในถ้วย พร้อมกับยกหม้อต้มยามาไว้เตาเล็กที่อยู่ข้างๆก่อนจะนำฟืนเข้ามาใส่เพื่ออุ่นยาให้ร้อน

        “ขอรับท่านหมอ”เจิ้นหู่รีบเดินออกไปเฝ้าที่หน้าบ้าน เพื่อสังเกตว่ามีทหารคนไหนเดินมาที่นี้หรือเปล่า เฟยหลงรีบเดินไปหยิบถ้วยออกมา พร้อมกับเทยาลงไปในถ้วยจนเกือบเต็มถ้วย ก่อนใส่ถาดถือเข้าไปในบ้าน ซึ่งเวลานี้หนีหวงก็ได้เช็ดตัวให้มารดาของเด็กน้อยเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        “หนีหวงเจ้ารีบป้อนยาเถอะ พวกเราต้องรีบออกจากหมู่บ้านนี้แล้ว เจิ้นหู่บอกว่ามีทหารกำลังมาที่หมู่บ้านแห่งนี้”หนีหวงเมื่อได้ยินอย่างนั้น รีบเดินถือถ้วยใส่ยาเข้ามาป้อนให้มารดาของเด็กน้อยทานลงไป

        “เด็กน้อยหลังจากที่พวกข้าไปแล้ว เจ้าต้องคอยเช็ดตัวให้มารดาเพื่อให้นางขับความร้อนออกมาและอย่าลืมหาผ้ามาห่มให้นางด้วย และนี้คือห่อยาที่เจ้าจะต้องต้มให้มารดาทานในแต่ล่ะวัน ห้ามลืมเป็นอันขาดเข้าใจที่ข้าบอกนะ”แม่อยากเอ่ยถามว่าทำไมต้องรีบหนี เพียงแค่ได้ยินว่ามีทหารมาที่หมู่บ้าน แต่เด็กน้อยก็ไม่คิดจะเอ่ยถามมันออกไป เมื่อทั้งคู่คือผู้มีพระคุณที่รักษามารดาของเขา

        “ขอรับข้าจะทำตามที่ท่านบอก”เฟยหลงลูบหัวอย่างพอใจที่เด็กน้อยเชื่อฟังในสิ่งที่เขาบอก พร้อมกับเงยหน้ามองดูว่าหนีหวงป้อนยาให้มารดาของเด็กน้อยเสร็จหรือยัง

        “อ้อ ยาที่ข้าต้มเมื่อครู่นั้น เจ้าต้องปลุกให้มารดาของเจ้าทานทุกสองชั่วยามเข้าใจหรือไม่ ส่วนห่อยาที่ข้าพึ่งให้ไปนั้น ใช้ต้มในวันพรุ่งนี้”เมื่อเห็นว่าหนีหวงป้อนยาเสร็จให้มารดาของเด็กน้อยเสร็จแล้ว และกำลังพยุงร่างของนางให้นอนบนเตียงดีๆพร้อมกับห่มผ้าให้เรียบร้อย

        “เข้าใจขอรับท่านหมอ ขอบคุณท่านหมอกับแม่นางมากขอรับที่มารักษามารดาข้า ส่วนเรื่องเงินนั้นข้าสัญญาว่าจะรีบหามาให้ท่านขอรับ”เด็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้ามารดาของตนที่มีเลือดฝาดไม่ได้ซีดเซียวเหมือนก่อนหน้านี้ด้วยความยินดี พร้อมกับเอ่ยเรียกเฟยหลงว่าท่านหมออย่างไม่คิดจะสงสัยในฝีมืออีกต่อไป

        “เจ้าไม่ต้องคิดมาก พวกข้าไม่ต้องการเงินของเจ้า เก็บเงินของเจ้าเอาไว้ใช้จ่ายอย่างอื่นเถอะ พวกข้าสองคนต้องไปแล้ว เจ้าอย่าลืมดูแลมารดาให้ดีๆล่ะ”เฟยหลงลุกขึ้นยืนตรงพร้อมกับพยักหน้าให้หนีหวง พลางเดินออกไปหน้าบ้านก็เห็นเจิ้นหู่ที่ยืนรออยู่ เมื่อเจิ้นหู่เห็นว่าทั้งสองออกมาแล้วก็รีบพาทั้งสองคนหลบเข้าไปในป่าที่อยู่ติดกับบ้านหลังนี้ไป พร้อมกับทำสัญลักษณ์เอาไว้เผื่อว่าหลิวเมิ่งและฟางเซียนมาที่หมู่บ้านจะได้รู้ว่าพวกเขาทั้งสามไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านนี้แล้ว



...........................................................................................


แวะมาก่อนตอนเที่ยงค่ะ

เตรียมตัวพร้อมทานข้าวกันหรือยังค่ะ 

ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #1494 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:13
    แม่ม! ทหารตามอีกละ
    #1494
    0
  2. #1462 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:41
    เด็กนี่ในอนาคตต้องมีซัมติงแน่ๆ
    #1462
    0
  3. #1453 แว่นใส (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:21
    ทหารตามมาอีกละ
    #1453
    0
  4. #1452 JomMuD (@JomMuD) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 18:52
    ขอบคุณครับ อ่านสนุก
    #1452
    0
  5. #1451 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:47
    รออออออ
    #1451
    0
  6. #1450 ADonovanDino (@ADonovanDino) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 16:33
    ขอบคุณครับ
    #1450
    0
  7. #1449 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:27
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1449
    0
  8. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 13:45
    ขอบคุณค่ะ
    #1448
    0
  9. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 12:21
    ขอบคุณครับ
    #1447
    0