[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,179 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,200

    Overall
    672,179

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 9 ภารกิจล้มเหลว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    31 ส.ค. 58


ตอนที่ 9 ภารกิจล้มเหลว

 

 

 

          สัญญาณการเต้นของหัวใจดงแฮหายไปครับนาย

 

            “เฮ้อ”

 

            ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ลึกเข้าไปในห้องส่วนตัวของผู้ที่เป็นนายใหญ่ คิบอมยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สองมือประสานกันหลวมๆ ใบหน้าคมฉายชัดถึงความเคร่งเครียด ยามที่คำรายงานของที่ปรึกษาดังก้องอยู่ในหัว

 

            คังอินติดต่อเขามาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว เพื่อแจ้งว่านาฬิกาข้อมือที่ใช้สำหรับตรวจเช็กอัตราการเต้นหัวใจของดงแฮหายไป ซึ่งมันแปลได้เพียงสองอย่าง...ไม่ตายไปแล้วก็ทำงานพลาด

 

            ไม่ว่าจะเป็นข้อหนึ่งข้อใดก็ทำให้นายใหญ่รู้สึกว่าใจกระตุก และส่งผลให้ไม่ว่าจะข่มตาแค่ไหนก็ยังนอนไม่หลับ ได้แต่ลุกขึ้นมานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานพร้อมบรั่นดีหนึ่งแก้ว หวังอยู่ไม่น้อยว่าชะตากรรมของดงแฮจะเป็นอย่างข้อหลัง...ทำงานพลาด

 

            “แต่ค่าก็เท่ากัน”

 

            คนในวงการนี้รู้ดี หากทำงานพลาด มันก็เหมือนตายไปแล้ว อยู่ที่ว่าจะกลับมาอย่างมีศักดิ์ศรีเพื่อตายต่อหน้าผู้เป็นนาย หรือจะหนีหายไปเพื่อถูกตามล่า

 

            ค่ามันเท่ากัน

 

            จริงๆ การที่ส่งดงแฮออกไปตั้งแต่แรก คิบอมก็มีชั่วอึดใจที่นึกลังเล หากแต่เขาเชื่อมั่นในสุนัขรับใช้ของเขาตัวนี้ ดงแฮอาจจะเป็นคนเดียวที่เขารู้สึกว่าสามารถต่อกรกับหานฮันคยองได้ เด็กคนนี้สร้างปาฏิหาริย์มาหลายครั้ง จนมั่นใจว่าจะทำสำเร็จ แต่อีกใจ เขาก็รู้ การส่งดงแฮเข้าไปก็เหมือนส่งไปตายแล้วครึ่งหนึ่ง

 

            ทั้งที่หวัง แต่เหมือนเด็กคนนี้จะทำให้เขาผิดหวังซะแล้ว

 

            คิบอมถอนหายใจอีกครั้ง กระดกบรั่นดีจนหมดแก้ว ดวงตาคมกล้าวาววับ...เวลานี้ ไม่ใช่เวลาที่เขาต้องมาห่วงใยกับแค่ชีวิตลูกน้องคนหนึ่ง เขาควรจะคิดมากกว่าว่าหากฮันคยองรู้แล้วว่าเขาส่งคนเข้าไปหยามถึงที่ มันจะโต้กลับยังไง และเขาควรจะหามาตรการป้องกันยังไง

 

            ถ้ามันรู้ว่าดงแฮเป็นคนของเขา...คิมคิบอมคนนี้ก็เหมือนไปเปิดศึกก่อน

 

          มันจะเฉยไว้ หรือว่าจะโต้กลับ

 

            ชายหนุ่มพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ให้มากที่สุด แต่...

 

            “บัดซบ”

 

            สิ่งที่เขาเห็นหลังม่านตาที่ปิดลงคือภาพของเด็กคนหนึ่ง

 

            เด็กที่วิ่งมาผลักเขาล้ม แล้วเอาตัวเองรับรถที่พุ่งมาชน

 

            เด็กที่เลือดท่วมตัว จะตายมิตายแหล่ แต่ถามเพียงว่า...นายปลอดภัยหรือเปล่า

 

            เด็กคนนั้นที่เติบใหญ่มาอยู่ข้างกาย

 

            เด็กที่แสนเย็นชา หากแต่ทำหน้าไร้เดียงสาเมื่อเห็นสิ่งที่เขาทำกับคู่นอน

 

          เด็กคนนั้นจะต้องตายจริงๆ น่ะหรือ

 

            คิบอมถอนหายใจอีกเฮือก เอนหัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า เพราะไม่ว่าจะดึงสติและสมาธิกลับมาเรื่องงานยังไง เขาก็ยังเห็นเพียงหน้าตาน่ามองของเด็กคนนั้นที่แก้มแดงน้อยๆ

 

            “ฉันส่งนายไปตายสินะดงแฮ”

 

            เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าความรู้สึกยามได้ยินว่าสัญญาณของดงแฮหายไปมันคืออะไรกันแน่

 

          มันแค่...เสียดายลูกน้องฝีมือดีจริงๆ น่ะหรือ

 

            ตุบ

 

            ขวับ

 

            ทว่า จังหวะที่กำลังปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปไกล จู่ๆ คิบอมก็เด้งขึ้นมานั่งตัวตรง เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากทางระเบียง จนมือใหญ่ต้องเลื่อนไปยังลิ้นชักช้าๆ คว้าปืนคู่ใจมาถือไว้ ดวงตาคมเข้มก็ยิ่งวาววับ ยามที่ขยับกายอย่างเชื่องช้า จ้องมองเพียงผ้าม่านที่ปิดสนิทจนมองไม่เห็นข้างนอก

 

            จากนั้น ร่างสูงก็เคลื่อนตัวไปหลบหลังกำแพง ค่อยๆ จับผ้าม่านให้เผยอขึ้นเพื่อมองว่าใคร หรืออะไรที่อยู่บนระเบียง และนั่น...

 

            “ดงแฮ!

 

            ก็ทำให้ชายหนุ่มเบิกตากว้าง ยามที่กระชากผ้าม่านออก แล้วดึงประตูเสียงดังโครม เพื่อก้าวออกไปยังร่างที่นอนคว่ำหน้าอยู่ตรงขอบระเบียง

 

            หมับ

 

            “ดงแฮ!” คิบอมพลิกร่างนั้นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าลูกน้องของเขาหน้าซีดเซียว และเมื่อมองไปยังร่างที่ห่อหุ้มด้วยชุดสีดำ เขาก็เข้าใจ...มันชุ่มโชกไปด้วยเลือด

 

            “นะ...นาย...” ใบหน้าซีดจนไร้สีเลือดนั้นเอ่ยเรียกด้วยเสียงสั่นๆ ราวกับกำลังจะช็อกเนื่องจากการเสียเลือดมากเกินไป ดวงตาเย็นชาก็กำลังพยายามเปิดปรือขึ้นมา แล้วกัดฟันพูดด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

 

            “ใน...ท้อง...” ดงแฮบอกเสียงเบาแสนเบา หากแต่หนักแน่นมั่นคง

 

            “อะไร นายหมายความว่ายังไง!” คิบอมถามเสียงเข้ม ให้คนที่เจ็บจนชายิ่งกัดฟันแน่น

 

            “ข้อมูล...USB...ผม...กลืนมันลงท้อง...ก่อน...ถูกยิง...ข้อมูลที่...นาย...ต้องการ”

 

            ดงแฮพยายามรวบรวมแรงเพื่อเอ่ยประโยคนี้ออกมา

 

            ใช่แล้ว ในจังหวะที่เขาถูกยิงนัดแรก ดงแฮก็ไวพอที่จะคว้าตัวดึงข้อมูลอันหนึ่งโยนเข้าปาก พยายามกลืนมันลงไปในท้อง ก่อนที่กระสุนนัดที่สองและสามจะตามมา ดังนั้น ข้อมูลที่เขาเอาออกมาไม่ได้ถูกเอาคืนไปทั้งหมด หากแต่ยังอยู่ในร่างกายของเขา

 

            ตอนนั้น ดงแฮรู้อยู่แล้วว่าตัวเองพลาด...การพลาดคือความตาย

 

            ความตายที่ลีดงแฮจะไม่มีวันยอมให้เสียเปล่า ดังนั้น เขาจึงยังพยายามฝืนไปยังรถที่จอดแอบเอาไว้ ใช้สติที่เลือนรางเพราะการเสียเลือดซมซานกลับมาหาผู้เป็นนาย แต่ไม่ได้นึกเสียใจที่ทำงานคนเดียว เพราะเขาไม่อยากผูกพันกับใคร และหากพลาด เขาไม่ต้องการลากใครมารับบทลงโทษไปพร้อมกัน ดังนั้นไม่ว่าเมื่อไหร่ ร่างเพรียวก็ทำงานด้วยตัวคนเดียวเสมอ จนการกลับมายังคฤหาสน์หลังนี้แทบเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

 

            นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เขาทำได้เป็นอย่างสุดท้าย...ทำงานที่นายมอบหมายให้สำเร็จ

 

            และตอนนี้ เวลานี้ เขาก็กลับมายังระเบียงห้องของผู้เป็นนาย เพื่อส่งมอบงานที่ได้รับมอบหมายมา

 

            “ผม...ขอโทษ...ที่ทำงานพลาด...ขอโทษ...ครับนาย” ดงแฮบอกด้วยเสียงตะกุกตะกัก ยามมองใบหน้าคมเข้มของผู้ที่เคยชุบชีวิตเขามาแล้วครั้งหนึ่ง

 

            ใบหน้านี้เป็นของผู้ที่เขาเคารพรักหมดหัวใจ

 

            ถ้าหากลีดงแฮจะเสียใจ ก็เสียใจที่ตัวเองมีประโยชน์เพียงแค่นี้

 

            เขาทำงานพลาด ยังไงก็ต้องตาย แต่ก่อนตาย อย่างน้อยที่สุดก็ได้เห็นหน้าผู้เป็นนาย

 

          เจ้านายครับ ผมขอโทษที่ทำให้คุณผิดหวัง

 

            น้ำตาหนึ่งหยดเอ่อขึ้นมาในดวงตาคู่สวย ก่อนที่จะหยดลงบนแก้ม เมื่อเปลือกตากำลังจะปิดลง และนั่นก็ทำให้คิมคิบอมจับร่างที่อ่อนปวกเปียกแน่น

 

          “ลีดงแฮ!!! ถ้าฉันยังไม่สั่งให้นายตาย นายห้ามตาย ได้ยินที่ฉันสั่งมั้ย!!!

 

            ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้มที่กำลังดังแทรกเข้าไปในโสตประสาทของคนที่กำลังจะสิ้นสติ จนริมฝีปากซีดเซียวเหมือนจะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยแสนน้อย

 

          ผมอยากทำตามคำสั่งของนาย อยากทำตาม... แต่มัน...เหนื่อยเหลือเกิน

 

            “คังอิน ส่งหมอมาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้ ดงแฮถูกยิง ต้องผ่าตัดด่วน!” เสียงของนายเริ่มลอยมาจากที่ไกลๆ ยามที่สติกำลังจะหลุดลอยออกจากร่าง

 

          พระเจ้า ผมยังไม่อยากตาย ผม...ยังไม่อยากตาย...

 

.............................................

 

ต่อค่ะ

 

            ปัง ปัง ปัง!

 

            เฮือก!

 

            ภายในห้องคุมขังของทายาทที่เหลืออยู่ ฮยอกแจต้องสะดุ้งขึ้นมากลางดึก เมื่อได้ยินเสียงลั่นไกถึงสามนัด ใบหน้าขาวซีดเซียวก็หันขวับไปมองหน้าต่างห้อง ร่างที่กลับมาถูกล่ามด้วยโซ่เส้นหนาก็ผวาเข้าไปชิดกับกระจก แต่ก็เห็นเพียงบอดี้การ์ดหลายคนที่กำลังกรูไปอีกทิศทางหนึ่ง จนความสงสัยพุ่งวาบเข้ามาในหัวใจ

 

          เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีเสียงปืน

 

            เคร้ง!

 

            “ไอ้โซ่บัดซบ!

 

            ความคิดของคนที่วิ่งกลับไปทางหน้าประตูห้อง หากแต่ติดที่โซ่เส้นหนาที่ล่ามข้อเท้าบวมแดงของเขาเอาไว้ จนสบถเสียงดัง

 

          มันกำลังทำอะไร หานฮันคยองกำลังทำอะไรภายใต้อาณาเขตของพ่อเขา

 

            ยิ่งคิด ฮยอกแจก็ยิ่งกำมือแน่นด้วยความโกรธ เขาไม่กลัวเสียงปืน เพราะเติมโตมากับมัน ยิ่งบวกกับความเสียใจที่เปลี่ยนเป็นความคั่งแค้น เขายิ่งต้องการรู้ให้ได้ว่าหานฮันคยองคิดจะใช้บ้านหลังนี้ทำอะไรกันแน่

 

          ที่นี่ไม่ใช่โรงเชือดของมัน ไม่ใช่ที่ๆ มันคิดจะเอาใครมาฆ่าก็ได้

 

            “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!! ใครอยู่ข้างนอก ตอบคำถามฉันที!” ฮยอกแจตะโกนออกไปสุดเสียง พยายามกระชากขาเพื่อตรงไปยังบานประตู หากแต่ความยาวไม่ถึง จนสองมือจับเข้าที่สายโซ่แล้วพยายามกระชากมันสุดแรง

 

            “โธ่เว้ย! ตอบมาสิ ใครอยู่ข้างนอก!” ร่างเพรียวยังคงตะโกนก้อง สองมือพยายามออกแรงดึง

 

            “หานฮันคยอง! แกไม่มีสิทธิ์ทำอะไรในบ้านหลังนี้ ได้ยินมั้ยว่าแกไม่มีสิทธิ์!” ฮยอกแจตวาดออกไปเสียงดัง และนั่นก็ทำให้บานประตูเปิดออก

 

            “หาน...”

 

            “ขอโทษด้วยครับคุณหนู”

 

            “คยูฮยอน!” ทว่า คนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ผู้ชายที่นึกถึง หากแต่เป็นโจวคยูฮยอนที่ค่อมหัวให้นิด แล้วก็ยืนเอามือไพล่หลัง บอกด้วยน้ำเสียงมั่นคง

 

            “ขอโทษด้วยครับที่ผมไม่ใช่คุณฮันคยอง คุณหนูต้องการอะไรหรือเปล่าครับ”

 

            “มันเกิดอะไรขึ้นข้างนอก” แม้จะไม่ใช่คนที่อยากถาม แต่เป็นลูกน้องอีกคน ฮยอกแจก็ยังถามเสียงกร้าว ดวงตาเรียวรีที่มองมาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่ผู้ชายตรงหน้าก็ยังตอบด้วยสีหน้านิ่งสงบ

 

            “ไม่มีอะไรที่คุณหนูควรกังวลครับ คุณฮันคยองจัดการเรียบร้อยแล้ว”

 

            “หมายความว่ายังไง” ฮยอกแจชะงักไปนิด จ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง หากแต่คยูฮยอนกลับไม่ยอมสบตาเขา เพียงมองไปยังกำแพงอีกฝั่ง จนต้องเหลือบไปมองปืนที่เหน็บอยู่ตรงข้างเอว ขณะที่สมองก็กำลังทำงานอย่างด่วนจี๋

 

          จัดการเรียบร้อยแล้ว หรือว่า...

 

            “มีใครเข้ามางั้นหรือ”

 

            “...”

 

            “ตอบคำถามมาเดี๋ยวนี้นะโจวคยูฮยอน!” ฮยอกแจตวาดลั่น เมื่ออีกฝ่ายนิ่งเงียบ แต่มันก็เหมือนตอบคำถามเขากรายๆ ว่ามีใครบุกเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ จนต้องพยายามคิดว่าใครที่กล้าเข้ามากระตุกหนวดเสือ

 

          ถ้าฮันคยองเป็นหมาลอบกัด คนที่บุกเข้ามา...คนของน้าฮีชอลหรือเปล่า

 

            “อย่าฆ่าเขานะ! ห้ามฆ่าใครก็ตามที่เข้ามานะ ฉันอยากเจอเขา!” ฮยอกแจว่าเสียงดัง ขณะที่ใจก็โลดขึ้นมาด้วยความหวัง เมื่อคิดว่าใครก็ตามที่บุกเข้ามาอาจจะเข้ามาช่วยเหลือเขาก็ได้ แต่หากมันตกอยู่ในกำมือของฮันคยองแล้ว ไม่มีวันที่ผู้ชายคนนั้นจะปล่อยให้รอด แต่อย่างน้อย เขาต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งเข้ามา

 

            คนคนนั้นจะเข้ามาช่วยเขาจากขุมนรกนี้หรือเปล่า

 

            “ขอโทษครับ ผมมีหน้าที่เพียงดูแลความปลอดภัยของคุณหนู”

 

            หมับ

 

            เมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธ ฮยอกแจก็กำมือแน่น เพ่งมองไปยังปืนข้างเอวอีกครั้ง ทั้งยังพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีอยู่

 

          ขยับสิ เคลื่อนไหวสิ ฉันกำลังสั่งแกอยู่นะ

 

            วาบ

 

            ความคิดที่ทำให้ดวงตาเรียวสวยวาบแสงขึ้นมา พร้อมกับปืนข้างเอวของคยูฮยอนที่กำลังขยับช้าๆ แต่มันก็มากพอให้เจ้าของปืนหันขวับไปมองอย่างตกใจ...

 

            ปัง!

 

          “ใครอนุญาตให้นายเข้ามาในห้องนี้!

 

            เฮือก!

 

            แต่ก่อนที่จะทำอะไรได้มากกว่านั้น ประตูห้องก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกัมปนาถที่ดังลั่นจนฮยอกแจสะดุ้งเฮือก จากนั้น ผู้ที่เป็นใหญ่ในคฤหาสน์หลังนี้ก็ก้าวเข้ามาด้วยความโกรธ

 

            การกลับมาที่ทำให้ฮยอกแจสมาธิหลุด พลังที่พยายามรวบรวมเอาไว้หายวับไปพร้อมกับกระบอกปืนที่หยุดนิ่ง

 

            หมับ

 

            นอกจากนั้น แรงกายของเขาก็ราวกับถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง ทำให้มือเรียวจับเข้าที่หน้าอกแล้วขยุ้มเสื้อเอาไว้แน่น

 

            “แฮก แฮก แฮก” อาการที่ทำให้ฮันคยองตวัดสายตาโกรธจัดมามอง แล้วหันกลับไปมองคยูฮยอน

 

            ผัวะ

 

            หลังมือหนักๆ ฟาดเข้าเต็มหน้าคยูฮยอน ทำเอาชายหนุ่มหน้าหัน ก่อนที่เสียงดังลั่นจะตวาดออกไป

 

            “ออกไป แล้วอย่าเข้ามาโดยพละการอีก!” คำสั่งที่คนถูกตบเพียงหันมาสบตา แล้วโค้งให้

 

            “ครับ คุณฮันคยอง” จากนั้น คนพูดก็ก้าวออกจากห้องอย่างว่องไว ทั้งยังปิดประตูให้อย่างแน่นหนา

 

            และเมื่ออยู่กันเพียงสองคน...

 

            หมับ

 

            “โอ๊ย!

 

            โครม!

 

            ร่างสูงก็ตรงเข้ามากระชากแขนเรียวแล้วเหวี่ยงร่างนั้นลงบนเตียงนอนนุ่ม จนฮยอกแจร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ทัน...

 

            หมับ

 

            “อยากตายนักใช่มั้ยคุณหนู!” ไม่ทันฮันคยองที่ตามเข้ามาจับข้อมือกระชากขึ้นเหนือหัว ดวงตาคู่คมก็จ้องมาด้วยแววตาโกรธจัดจนน่ากลัว เสียงทุ้มตวาดลั่น ที่ทำให้คนฟังเผลอตัวสั่น

 

            “อย่านึกว่าผมไม่รู้นะว่าคุณพยายามใช้พลังเฮงซวยนั่น เป็นไงล่ะ ไม่มีแรงเหลืออยู่เลยล่ะสิ สภาพแบบนี้อยากให้ผมทำอะไรคุณก็ได้งั้นสินะ!” ฮันคยองถามด้วยน้ำเสียงลึกต่ำ และนั่นก็ทำให้คนฟังที่หอบหายใจแรงๆ สะดุ้งสุดตัว ดวงตาเรียวรีก็เต็มไปด้วยแรงสั่นไหวอย่างกลัวสุดขีด

 

            ฟึ่บ

 

            ท่าทางที่คนมองก็แค่แสยะยิ้มมุมปาก จากนั้นก็กระชากเนกไทออกจากลำคอแล้ว...

 

            “จะ...จะทำอะไร ปล่อยนะ...ปล่อย!” ฮยอกแจได้แต่หวีดเสียงร้องอย่างตกใจ เมื่อเนกไทเส้นสวยถูกกระชากมาผูกเอาไว้ที่ข้อมือกับหัวเตียง และนั่นก็ทำให้คนมองยิ่งยิ้มเย็น

 

            “ก็คุณหนูอยู่เฉยๆ ไม่เป็น ผมก็จะสั่งสอนไงครับว่าผลที่ได้จะเป็นยังไง” คนฟังยิ่งมองอย่างตื่นตกใจ ส่ายหน้าแรงๆ ยามที่บอกเสียงสั่น

 

            “ไม่...ได้โปรด ไม่เอา ฮันคยอง ไม่เอานะ...ไม่...” แม้ว่าร่างเล็กจะดูน่าสงสารแค่ไหน แต่คนมองก็เพียงมองมาด้วยแววตานิ่งเย็น แล้วก็บอกด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง

 

            “ผมจะบอกให้เอาบุญนะครับคุณหนู ต่อให้คุณพยายามใช้พลังนั่นยังไงก็ไม่มีวันใช้ได้ นี่!” ชายหนุ่มว่าพลางกดเข้าที่ข้อพับแขนข้างหนึ่ง จนคนที่กลัวจนน้ำตาไหลนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

 

            “คุณคิดว่าผมฉีดยาคุณทุกวันเพราะอะไร ก็เพราะไม่ให้คุณใช้พลังบ้าๆ นั่นไง เอาสิ ครั้งหน้าที่คุณพยายามใช้มัน คุณก็เป็นได้แค่เศษเนื้อที่ขยับตัวไม่ได้ ยิ่งคุณใช้พลังนี่มากเท่าไหร่ คุณก็อ่อนแอมากขึ้นเท่านั้น ถ้าคราวหน้าคนที่เข้ามาในห้องไม่ใช่คยูฮยอน...ฮึ อยากเป็นนางบำเรอให้ไอ้พวกลูกน้องกากเดนในบ้านมากนักหรือไง”

 

            “หานฮันคยอง!

 

ต่อค่ะ

 

            คำที่ทำให้ฮยอกแจกรีดร้องออกมาเต็มเสียง จ้องหน้าผู้ชายที่คร่อมทับอยู่เหนือร่างด้วยความเจ็บปวด และนั่นก็ทำให้คนที่พูดจาร้ายกาจชะงักไปนิด ดูจะใจเย็นลงหน่อย

 

            “ทำ...อย่างนี้ทำไม...ทั้งที่...ทั้งที่พ่อไว้ใจนาย...ทำไม...ทำไมทำกับฉันอย่างนี้”

 

            แหมะๆ

 

            น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้ม ยามที่ฮยอกแจเอ่ยออกมาด้วยเสียงกลั้นสะอื้น แบบที่คนมองก็คลายแรงที่บีบแขนลง ดวงตาคู่คมที่น่ากลัวราวกับปีศาจร้ายก็นิ่งงัน

 

            “ทั้งที่พ่อ...ทั้งที่พ่อไว้ใจ...ฮึก...ไว้ใจนาย...ทำไม...ทำไมทำกับฉันอย่างนี้...”

 

            คำถามที่ทำให้ร่างสูงยอมปล่อยมือออก แต่ยังไม่ยอมลุกออกไป เพียงหันไปยังข้างหัวเตียง แล้วฉวยกระดาษเช็ดหน้าขึ้นมา

 

            “เพื่อความปลอดภัยของคุณหนู”

 

            ฟึ่บ

 

            แม้ว่าชายหนุ่มจะยื่นมือมาหมายเช็ดน้ำตาให้ แต่ฮยอกแจก็เบือนหน้าหนีราวกับรังเกียจสุดหัวใจ ให้มือข้างนั้นค้างอยู่กลางอากาศ แล้วร่างเพรียวก็บอกเสียงสั่นสะท้าน

 

            “เพื่อความปลอดภัย...งั้นหรือ...ทั้งที่แกทำกับฉัน...ไม่ต่างจากกากเดน...พวกนั้น...”

 

            ขวับ

 

            จากนั้น ฮยอกแจก็หันหน้ากลับมาเผชิญหน้า ดวงตาเรียวรีที่กบไปด้วยน้ำตาก็แข็งกร้าว ยามที่ตวาดออกมาเสียงดัง

 

            “เอาเลยสิ เอาเลย ข่มขืนฉันเลย! ทำอย่างที่กากเดนอย่างแกเคยทำยังไงล่ะ! ฉันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ทำเลยสิ ทำให้มันตายไปเลย เอาเลย หานฮันคยอง! รออะไรอยู่ แค่นี้ฉันมันก็แค่เศษเนื้อไร้ค่าที่ทำได้แค่อ้าขาให้แกอยู่แล้วนี่ไง!!!

 

            “...”

 

            ชายหนุ่มได้แต่มองร่างที่ไม่มีแรงแม้จะต่อต้านเขาบนเตียงนอนหลังใหญ่นิ่ง มองคนที่กำลังเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บแค้นและอัดอั้น จากสิ่งที่เขาผลักดันให้รับเอาไว้

 

            เขาเป็นคนทำให้คุณหนูผู้ร่าเริงคนนั้นมองมาด้วยแววตาไร้ชีวิตอย่างนี้

 

            ฟึ่บ

 

            ความคิดที่ทำให้ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นช้าๆ มองร่างที่สะอื้นจนตัวสั่นด้วยแววตานิ่งเฉย จากนั้นก็บอกเสียงเรียบ

 

            “คุณหนูเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ผมว่าควรจะถึงเวลาพักผ่อนได้แล้ว”

 

            นั่นไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่งที่ทำให้ฮยอกแจยิ้มหยัน

 

            “ทำไมไม่ทำล่ะ หรือไม่ก็ฆ่าฉันอย่างที่แกทำเมื่อกี้สิ”

 

            กึก

 

            “หมายความว่ายังไง”

 

            คนฟังหันขวับไปมองหน้าทันที ให้ฮยอกแจเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมอง

 

            “แกทำอะไรกับคนที่เข้ามาล่ะ ฆ่ามันทิ้งเฉยๆ หรือจับมาทรมานอย่างที่ทำกับฉัน”

 

            “คุณรู้ได้ยังไง”

 

          รู้ได้ยังไงว่ามีใครเข้ามา

 

            คำถามที่ฮยอกแจเบือนหน้าไปอีกทาง เพราะเขาได้คำตอบที่ต้องการแล้ว

 

            หมับ

 

            “ผมถามว่าคุณรู้ได้ยังไง” แต่ท่าทางนั้นทำให้ฮันคยองจับเข้าที่ปลายคาง แล้วกระชากให้หันกลับมาสบตากัน

 

            ท่าทางที่ดูแปลกไป ทำให้คนที่เอาแต่ประชดก็สะดุ้ง และเขาก็เกิดกลัวจนได้แต่เผลอบอก

 

            “เสียง...ปืน...”

 

            คำตอบที่คนฟังจ้องราวกับต้องการคำตอบเพียงครู่ แล้วก็ปล่อยมือที่จับคางเอาไว้ราวกับโล่งใจในคำตอบ

 

            และใช่ ฮันคยองกำลังโล่งใจในคำตอบ เพราะเขาไม่ต้องการให้คุณหนูติดต่อคนภายนอก ไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม

 

            “อย่าห่วงเลย ผมไม่ให้หนูตัวไหนลอบมาทำร้ายคุณหนูหรอก”

 

            “ทำร้าย? แกต่างหากที่ทำร้าย” ฮยอกแจเถียงเสียงสั่น แต่เหมือนว่าคนถามก็ไม่ต้องการอะไรมากกว่านั้นแล้ว จนเป็นฝ่ายลุกขึ้น แล้วทำท่าจะก้าวออกจากห้อง จนคนที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยเสียงเบา

 

            “...ต้องช่วย...”

 

            “...” ฮันคยองชะงักปลายเท้า เหลือบตามามอง ยามที่ฮยอกแจว่าเสียงสั่น

 

          “ใครก็ตามที่ส่งมันเข้ามา...ต้องมาช่วยฉันออกไปอีกแน่ๆ”

 

            คำที่คนฟังมองด้วยแววตานิ่งเฉย แต่ก่อนจะออกจากห้อง ชายหนุ่มก็บอกเสียงหนัก

 

            “ผมไม่มีวันปล่อยคุณหนูให้พวกมันแน่...คืนนี้ก็นอนแบบนั้นไปก็แล้วกัน” ว่าจบ ฮันคยองก็ก้าวออกจากห้องทันที ให้ฮยอกแจได้แต่กำมือแน่น เสียใจกับความอ่อนแอของตัวเองที่ไม่อาจจะสู้กับอีกฝ่ายได้เลย

 

...........................................

 

            “ผมไม่มีวันปล่อยคุณหนูให้พวกมันแน่...จนกว่าผมจะรู้ความจริงทุกอย่าง”

 

            กระทั่งออกมาจากห้องแล้วนั่นแหละ ฮันคยองถึงเปรยกับตัวเองเสียงเบา ยามที่ก้มลงมองมือตัวเอง แล้วกำเอาไว้แน่น แววตาที่เปลี่ยนไปชั่วแวบหนึ่งก็แข็งกร้าวขึ้นมา ขณะที่สบตากับลูกน้องที่รออยู่ภายนอก

 

            “ใครให้นายเปิดประตูเข้าไป”

 

            “ผมได้ยินเสียงคุณหนูตะโกนครับ” คยูฮยอนเองก็ตอบคำอย่างสงบ ให้คนฟังจ้องมองด้วยแววตาไม่พอใจ หากแต่ไม่ทำอะไรมากกว่านั้น นอกจากถอนหายใจ

 

            “ทีหลังอย่าทำอะไรเกินคำสั่งอีก” คำสั่งที่คนฟังเองก็ไม่เข้าใจ ยามที่เอ่ยถาม

 

            “แน่ใจแล้วหรือครับ”

 

            “แน่ใจอะไร”

 

            “แน่ใจหรือครับที่จะให้คุณหนูเกลียดคุณอย่างนี้” ลูกน้องคู่ใจถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ให้มังกรร้ายตวัดตามามอง แววตาที่อาจจะทำให้หลายคนหนาวเยือก แต่ไม่ใช่กับคยูฮยอนที่ยังสบตานิ่งๆ

 

            พักใหญ่ๆ ก่อนที่ฮันคยองจะถอนสายตาออก จากนั้นก็หมุนตัวไปยังห้องทำงาน

 

            “เฝ้าเอาไว้ให้ดีล่ะ อย่าให้มดปลวกลอบเข้าไปได้” ชายหนุ่มทิ้งคำสั่งเอาไว้ แล้วก็ก้าวเดินไปยังห้องทำงานอีกฝั่งเพียงลำพัง

 

            กระทั่งอยู่ห่างสายตาของลูกน้องแล้วนั่นแหละ ที่ฮันคยองยกมือข้างที่บีบแขนฮยอกแจขึ้นมากำแน่น เสียงทุ้มเปรยกับตัวเองเบาๆ

 

          “ให้คุณหนูเกลียดฉันคนเดียวน่ะดีแล้ว ดีกว่าให้เขารู้ความจริงทั้งหมด”

 

..................................................................

 

            ครบค่ะ แหม การกระทำนี่ตัวร้าย แต่ดันพูดจาพระเอกออกมาซะได้อะเนอะ เรื่องนี้ยังมีอะไรอีกเยอะอะจ้า คือที่เผยออกมามันนิดเดียวจริงๆ แล้วไอ้นิดเดียวนั่นแหละที่ทำให้คิดว่า ทำไมไม่เขียนเรื่องพล็อตคุณพ่ออุปถัมป์ปล้ำเด็กแทนที่จะเขียนแอคชั่นดราม่าเว้ T^T ชีวิตคงง่ายกว่านี้เยอะ ไอ้เรื่องหื่นๆ นี่เก่งนัก ไอ้เรื่องเครียดๆ นี่ไม่ใช่แนวจริงๆ เอาเป็นว่าฮยอกก็ร้องไห้อีกแล้วล่ะจ้า แต่จะหยุดร้องแล้วล่ะ รู้ว่าร้องไปก็ไร้ค่า เขาไม่มาสนใจน้ำตาเราหรอกเนอะ

            ตอนหน้า สำหรับคิเฮที่หลายคนอยากรู้ว่าเป็นยังไงค่า ^^

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

146 ความคิดเห็น

  1. #9360 Paladin112 (@lalinyada) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 01:08
    เหมือนปกป้องแต่ทำไมต้องข่มขืนอะ งงงงงงง
    #9360
    0
  2. #7780 Fone2546 (@Fone2546) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:09
    ฮันเป็นผู้ภัคดีนั่นแหละ แต่ลอบไปอยู่ฝั่งนู้นรึเปล่า? เอ๊ะ? หรือเราเดาไปคนละทาง แล้ว ดีกว่าให้รู้ความจริง หมายความว่ายังไง?
    #7780
    0
  3. #7624 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 23:10
    ความจริงอะรายยยยย
    #7624
    0
  4. #7546 White Sky (@bai-toei) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 09:58
    อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าฮันเกิงเท่มาก ยอมให้คุณหนูเกลียดตัวเองคนเดียวพอTT
    #7546
    0
  5. #7519 mengai (@mosysp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 12:20
    เลือกทีมไม่ถูกเลยค่ะ ฮื่อออออออ
    #7519
    0
  6. #6882 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:09
    ความจริงอัลไลลลลล ฮือออออออออ อยากรู้ด้วยยยย
    #6882
    0
  7. #6702 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 06:53
    เออเกิงโอเค ยอมแล้ว ให้เป็นคนเกือบดีละกัน จะพยายามไม่คิดมุมฮยอกละกัน เครียดค่ะเครียด
    #6702
    0
  8. #6362 Jumko_Jobo (@pujung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 23:02
    เอาแล้วไง...ปมเริ่มมา...ป๋าตกลงยังไงแถลงด่วนคะ
    #6362
    0
  9. #5640 2568 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 10:53
    เฮ อย่าเป็นอะไรนะเห้ย หามตายนะ เจ้านายสั่งแล้วนะ

    ป๋าเรานี่ตกลงทำไปเพื่ออะไร แล้วประโยคสุดท้ายที่ว่าให้เกลียดดีกว่ารู้เรื่อง รู้ความจริงเนี่ยมันคืออะไร ความจริงที่ป๋าว่าเนี่ย
    #5640
    0
  10. #5581 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 15:15
    มันต้องมีอะไรที่ร้ายแรงมากอยุ่เบื้องหลัง พี่เมย์มาเหนือตลอด
    #5581
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:35
    ป๋านี่ยังไงเนี่ย โซคอนฟิวซ์นะ รู้มั้ย /คอคอบอ หล่อตลอด !!! ถ้าฉันไม่สั่งให้นายตาย นายห้ามตาย!!!
    #4553
    0
  14. #4205 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 14:29
    ฟังละเหมือนจะดูดีอยู่ แต่สงสารฮยาก แง้
    #4205
    0
  15. #3845 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:22
    นั่นไงล่ะ ความจริงทั้งหมดหรอ เหอะ ชะนีคนนี้เดาถูกใช่มั้ยล่ะ โอ้ย อิน ละลูกน้องมือขวา นี่กินยูเอสบีเข้าไปตอนไหนเนี่ย โอ้ย นี่ก็คนเก่งทำงานดีละเกิน 
    #3845
    0
  16. #2550 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 17:46
    งืออออ เฮจะเป็นไงบ้างหนา แต่เชื่อว่าเฮต้องไม่ตาย ตราบใดที่เฮยังเป็นเฮ พี่เมย์คงจะไม่มีทางปล่อยให้เฮตายหรอกเนอะ แล้วก็บอม แม้จะคิดว่าก็แค่ลูกน้องคนนึง แต่ดูเหมือนว่าใจมันจะไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยนะคะ บอมจะตัดใจทั้งเด็กคนนี้ได้จริงๆน้ะหรือ? คงไม่มีทาง
    ส่วนป๋าาาาา เชื่อใจป๋าเสมอนะ (เพราะป๋าเป็นพระเอก ถ้าป๋าไม่ใช่พระเอกนี่เคืองไปตั้งแต่ตอนแรกละ (ได้ข่าวว่าพี่ภาคินก็เป็นพระเอก แต่ทำไมถึงได้เคือง?)) ใจหนึ่งก็สงสารฮยอก อีกใจก็สงสารป๋า เชื่อว่าป๋าต้องมีเหตุผลที่ดีกับคุณหนูคนนี้แน่ๆ
    #2550
    0
  17. #2377 ' b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 16:44
    เป็นฟิคที่อ่านละเครียดจริงๆ ฮันฮยอก ปมเยอะแยะเต็มไปหมด ละน้องเฮใจเด็ดมากจนอยากสบถว่า โคต รเท่!
    #2377
    0
  18. #2251 micccy (@miccccy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 23:14
    อิฉันงงไปหมดแล้วค่ะป๋าเป็นพระเอกในคราบผู้ร้ายใช่ไหมคะแล้วพี่ทงแกกลืนข้อมูลที่เอาไว้ล่อลงท้องไปหรือเปล่าคะมันคุ้มไหมเนี่ย5555555
    #2251
    0
  19. #1805 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 00:37
    อย่ามาพูดให้เป็นพระเอกหน่อยเลย เกลียดพี่ฮันในเรื่องมาก เลวบัดซบจริงๆ เหมือนทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก อยากรู้อะไรก็สืบดีๆสิ ไม่เห็นต้องใช้สิธีทำร้ายฮยอคแบบนี้เลย
    #1805
    0
  20. #1679 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 22:16
    มีเหตุผลที่ทำคือเพื่อความปลอดภัยกับฮยอก ถึงขนาดยอมโดนเกลียดเองเลย ฮือออ บางทีก็อยากให้ป๋าบอกความจริงกับฮยอกบ้าง เผื่อฮยอกจะเข้าใจ
    #1679
    0
  21. #1626 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 18:10
    ฮืออออ อะไรกันเนี่ยย
    #1626
    0
  22. #1595 ทับทิม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:51
    แท้จริงแล้วหานฮันคยองก็น่าจะเป็นคนดี อยากงี้สิปลื้ม
    #1595
    0
  23. #1594 Patchara_J (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 07:36
    พูดแค่นี้พระเอกมาเลย "ให้คุณหนูเกลียดฉันคนเดียวดีกว่าให้รู้ความจริงทั้งหมด"
    #1594
    0
  24. #1593 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 01:40
    ว่าละว่ามันต้องมีเงื่อนงำแต่ปมนี้ไม่รู้จะมาทำร้ายตัวเอง ทีหลังป่าวนะป๋าแค่นี้ก็เจ็บแล้วใช่ไหม ที่ทำร้ายฮยอกอ่ะ
    #1593
    0
  25. #1592 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 23:36
    ตอนนี้เริ่มจะเกลียดคำว่า "ความจริง" แล้วล่ะ . 5 55555
    ความจริงชอบเล่นซ่อนหาเนอะ หรือไม่ ไรเตอร์ก็ชอบเอามันไปซ่อนตลอดๆ
    #1592
    0