[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,432 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,453

    Overall
    672,432

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 14 ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    16 ต.ค. 58


ตอนที่ 14 ข้อเสนอ

 

 

           

            เวลานี้ ภายในห้องขังของลีฮยอกแจมีเพียงความเงียบสงัด ไร้แม้กระทั่งเสียงลมหายใจ เพราะคนถามเองก็กลั้นใจกับคำถามที่เขาเองก็รู้ว่าโง่มากที่ถามออกไป ทว่า ร่างบางไม่เข้าใจจริงๆ คิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยังปกป้องเขา หากแต่ก็ทำร้าย

 

            การปกป้องและทำร้ายที่ทำให้เขาสับสน

 

            คนไหนคือตัวจริงกันแน่

 

            คนที่ฆ่าพ่อแม่เขา คนที่ข่มขืนเขา หรือคนที่พยายามทำทุกอย่างไม่ให้เขาต้องอยู่ในอันตราย

 

            คนไหนคือตัวจริง และอันไหนคือความรู้สึกที่แท้จริง

 

            ดังนั้น ดวงตาเรียวรีที่แม้จะฉายแววสับสน หากแต่ก็มุ่งมั่นจึงมองเข้าไปในดวงตาคมกริบ มองลึกเข้าไปหมายจะอ่านความในใจของผู้ชายคนนี้ ทว่า...เขาไม่เห็นอะไรสักอย่างเดียว

 

            ในดวงตาคู่นี้มีเพียงความมืดราวกับรัตติกาล มืดมิดไม่มีที่สิ้นสุด

 

            “...รักหรือครับ”

 

            ความเงียบแค่ชั่วอึดใจ แต่รู้สึกยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ กระทั่งเสียงทุ้มเอ่ยทวนคำถาม แล้วริมฝีปากก็ยกขึ้น

 

            กึก

 

            ฮยอกแจเผลอปล่อยมือที่คว้าข้อมือเอาไว้ออก เมื่อเขาเห็น...รอยยิ้มสมเพช

 

            “ถ้าคุณหนูคิดอย่างนั้นก็เป็นอย่างนั้น”

 

            “หานฮันคยอง!

 

            นี่ไม่ใช่การตอบคำถาม มันราวกับเสียงเยาะเย้ยของปีศาจร้ายที่มอบให้กับมนุษย์แสนโง่งมที่หวังเชื่อในพระเจ้า และนั่นก็ทำให้ฮยอกแจเรียกเสียงดัง

 

            “ถ้าคุณหนูคิดว่าผมรัก ผมก็รัก ถ้าคุณหนูคิดว่าผมเกลียด ผมก็เกลียด...เหมือนที่คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนูในสายตาของผมเหมือนเดิม”

 

            คำตอบที่ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ จนคิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน และรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...ก้อนเนื้อในอกที่บีบรัดอย่างรุนแรงจนเจ็บไปหมด

 

          เขาคาดหวังคำตอบแบบไหนอย่างนั้นหรือ

 

            ฮยอกแจควรจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางที่จะได้ยินคำว่ารัก และถึงรัก เขาก็ไม่มีวันยอมรับความรักรุนแรงและน่ากลัวของผู้ชายคนนี้

 

            “อย่ามากวนประสาทฉัน!

 

            “ผมแค่ตอบคำถาม...จบเรื่องแล้วใช่มั้ยครับ” ฮันคยองว่าเรียบๆ ก่อนที่จะก้าวถอยหลังอีกหนึ่งก้าว เป็นสัญญาณว่าจบเรื่องสนทนาไร้สาระไว้เพียงเท่านี้ และนั่นก็ทำให้คนโกรธจนหน้าแดงเพราะรู้สึกราวกับถูกเล่นตลกลุกขึ้นตาม

 

            ฟึ่บ

 

            “ฉันยังพูดไม่จบ!

 

            ฮยอกแจวิ่งไปข้างหน้า กางสองมือออก ดวงตาเรียวสวยที่ฉายแววเจ็บช้ำมองเข้าไปในดวงตาคู่คม

 

            “ผมว่าคืนนี้ดึกแล้ว คุณหนูควรพักผ่อน”

 

            “แต่ฉันจะไม่พักที่นี่!” ฮยอกแจเอ่ยโต้กลับเสียงดัง ทั้งที่เขาเหมือนคนไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึกมาตลอดหลายสัปดาห์ แต่เพียงคนตรงหน้ามาพูดจายั่วโมโห ทำเหมือนเขาเป็นแค่คนที่ไม่คู่ควรจะฟังคำตอบ เขาก็โกรธ จากที่ตั้งใจว่าจะพูดดีๆ ขอร้องดีๆ จึงกลายเป็นเสียงตวาด

 

            “ครับ?” ฮันคยองมองหน้า รอคอยว่าคุณหนูตัวน้อยกำลังมาไม้ไหน

 

            “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่...”

 

            “งั้นผมจะสั่งให้คนเตรียมห้องพักห้องใหม่ให้คุณ”

 

            “ไม่! ฉันไม่อยากถูกกักขัง” ฮยอกแจแทรกขึ้นมา และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มหรี่ตาลง พักเดียวก็หัวเราะ

 

            “คุณคิดว่าการที่คุณยอมทำตัวเป็นเด็กดีมาตลอดหลายวันจะทำให้ผมวางใจขนาดปล่อยให้คุณเดินไปไหนมาไหนในบ้านอย่างนั้นหรือ ขอโทษนะครับ ผมมายืนอยู่จุดนี้ได้ไม่ใช่เพราะฝีมือการฆ่าคนของผมอย่างเดียวหรอกนะ” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม และนั่นก็ทำให้คนที่กำลังโมโหเกือบจะก้าวถอยหลัง หากแต่ตั้งสติทัน

 

            การได้ยินว่าอีกฝ่ายฆ่าใครมามากต่อมากทำให้เขาหวาดกลัวได้อยู่เสมอ ไม่ได้กลัวความตายแต่กลัวฝันร้ายที่เห็นมารดาตายต่อหน้าตัวเอง

 

            “ฉันไม่ได้ว่านายโง่” ฮยอกแจเบาเสียงลงทันที กัดปากตัวเองจนเจ็บ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

 

            “ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวตอนกลางคืน”

 

            “แต่เพราะคุณหนูอาละวาดไปหนก่อน ไม่มีสาวใช้คนไหนยอมมานอนเป็นเพื่อนคุณหรอกครับ” เพราะฮยอกแจที่เกือบจะใช้พลังฆ่าสาวใช้ตาย ทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะอยู่ตามลำพังกับลีฮยอกแจนานๆ อย่าพูดถึงการหาคนมานอนเป็นเพื่อนเลย

 

            และนั่นก็ทำให้ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นสบตา

 

          “นายไง”

 

            กึก

 

            นี่เป็นครั้งแรกที่หานฮันคยองชะงักอย่างเห็นได้ชัด มองคนที่โกรธเกลียดเขาจนไม่อยากเห็นหน้ากำลังพูดในสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ

 

            “หมายความว่ายังไง” รอยยิ้มเยาะหยันจางหายไปแล้ว เหลือเพียงใบหน้าเคร่งขรึมที่รอฟังข้อต่อรอง และนั่นก็ทำให้ฮยอกแจบอกด้วยเสียงหนักแน่น

 

            “ถ้านายอยากเฝ้าฉัน ให้ฉันไปนอนกับนายด้วย...”

 

            หมับ

 

            “คุณรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา!” ทันใดนั้น ฮันคยองก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือ บีบเอาไว้เต็มแรง ตวาดถาม หากแต่ฮยอกแจกลับรู้สึกสงบอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            ผิดมั้ยที่เขาไม่กลัวอารมณ์โกรธจัดของฮันคยองในเวลานี้

 

            “ฮึ ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณคิดอะไรอยู่ ขนาดนี้แล้วยังมีความคิดไร้เดียงสาเหมือนเด็กไร้หัวคิดอยู่อีกงั้นหรือ ไหนว่าเกลียดผมนักหนาไง อยากจะอ้าขาให้ผมขึ้นมาหรือไง” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเยาะหยันราวกับมองคนไร้ค่า แต่คนฟังกลับไม่ยอมหลบตา ทั้งยังบอกด้วยน้ำเสียงมั่นคง

 

            “ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ”

 

            “...”

 

            ร่างสูงใช้เพียงดวงตาคมปลาบมองตรงมา ขณะที่ฮยอกแจก็ก้มลงมองข้อมือที่ถูกบีบจนเจ็บไปหมด แต่เขากลับรู้สึกว่าทนได้

 

            “นายจะคิดว่าฉันเป็นคนโง่เง่าไร้สมองก็ได้ แต่คนโง่คนนี้ยอมทำทุกอย่างเพื่อออกจากห้องสี่เหลี่ยมนี้ และที่นายบอกว่าฉันเกลียดนายแล้วยอมอ้าขาให้งั้นหรือ...ใช่ ฉันเกลียดนาย เกลียด แต่ฉันยอมอ้าขาให้ เพราะยังไงร่างกายนี้ก็สกปรกโสโครกอยู่แล้ว” ตลอดเวลา ฮยอกแจไม่หลบตา แต่มองเข้าไปในความดำมืดในใจของผู้ชายคนนี้

 

            เขามีอะไรจะเสียงั้นหรือ...ความเชื่อที่ว่าเซ็กส์เกิดขึ้นจากความรักมันหมดไปตั้งแต่วินาทีที่ถูกกระแทกเข้ามาในร่างกายจนฉีกขาด..รวมไปถึงหัวใจ

 

            ตอนนี้เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เพราะฉะนั้น...ถึงเอาร่างกายเข้าแลกเขาก็ยอม

 

            ฮันคยองยังไม่พูดอะไร ดวงตาคู่คมยังจับจ้องร่างเพรียวบางตรงหน้านิ่ง ขณะที่ฮยอกแจก็บิดมือออกจากการเกาะกุม ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมปล่อย แล้วทำในสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าก็คาดไม่ถึง

 

            ลีฮยอกแจกำลังเกาะกระดุมเสื้อทีละเม็ด...ทีละเม็ด...แล้วปล่อยให้เสื้อเนื้อนุ่มหล่นลงไปกองกับพื้น

 

            เวลานี้ แสงไฟภายในห้องสาดส่องมายังเรือนร่างขาวผุดผาดที่แม้จะไร้รอยตำหนิ ไร้รอยราคี ไร้รอยฟกช้ำเพราะความเลวร้ายในคืนนั้นมันผ่านมาเกือบเดือน หากแต่เจ้าของร่างกลับรู้สึกว่าร่างกายเขาสกปรก น่าขยะแขยง งั้นจะแปลกอะไรที่เอาความขยะแขยงไปคลุกคลีกับความเน่าเฟะของคนตรงหน้า

 

            ภาพความสวยงามของร่างกายเปลือยเปล่าที่อีกฝ่ายมองนิ่ง กระทั่ง...

 

            ตุบ

 

            ลีฮยอกแจก็ดึงกางเกงหล่นไปที่ปลายเท้า เหลือเพียงชั้นในตัวเล็กประดับร่าง

 

            ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันนิ่ง แล้ว...

 

            หมับ

 

            โครม!

 

            ฮยอกแจตกใจในแวบแรก หลับตาอย่างข่มกลั้นความหวาดกลัวในวินาทีต่อมา เมื่อร่างกายของเขาถูกเหวี่ยงลงบนเตียง ได้แต่รอคอยความเจ็บปวดที่หัวใจจดจำเอาไว้ ทว่า...

 

            ตุบ

 

            ชุดนอนทั้งชุดกลับถูกเหวี่ยงลงบนตัว จนต้องลืมตาขึ้น มองอสุรร้ายที่กดสายตามองเขาอย่างเหยียดหยาม แล้วเอ่ยคำพูดที่โหดร้ายจนหัวใจแทบทนไม่ไหว

 

            “อย่ามาทำตัวเป็นโสเภณีแถวนี้” ว่าจบ ฮันคยองก็หมุนตัวไปยังประตูห้องนอนโดยไม่ปรายตามองร่างขาวที่ยันกายขึ้นมาสักวินาทีเดียว

 

            ปัง!

 

            ประตูห้องปิดลง เหลือเพียงลีฮยอกแจที่รู้สึกอัปยศที่สุดในชีวิต

 

..................................................

 

            โครม!

 

            ขณะที่ฮันคยองเองก็ก้าวยาวๆ ด้วยความไวปานพายุ แต่แล้ว หมัดหนักๆ ก็เหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพงเต็มแรงจนเกิดเสียงดังลั่น เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล หากแต่เจ้าตัวไม่สนใจ ดวงตาคู่คมเพียงหลับลง แล้วเอ่ยกระซิบกับตัวเอง

 

          คุณหนูอย่าบังคับให้ผมทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำ

 

            “ใช่ ผมจะเป็นทุกอย่างที่คุณอยากให้เป็น แต่ไม่ใช่แบบนี้”

 

................................................

 

        ต่อค่ะ

 

            ติ๋ง ติ๋ง...ติ๋ง

 

            ดงแฮได้ยินเสียงคล้ายหยดน้ำที่ไหลกระทบกับน้ำที่เจิ่งนองอยู่บนพื้น จนต้องลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิด สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงประกายของของเหลวที่สะท้อนกับแสงแดด หยดลงมาหยดแล้วหยดเล่าไม่มีหยุด จนก้าวเข้าไปใกล้มันช้าๆ จากนั้นก็แบมือไปรอง

 

            สัมผัสของมันทั้งเหนียว ทั้งข้น ทั้งอุ่น จนปลายนิ้วขยี้ไปมาเบาๆ และนั่นทำให้ร่างเพรียวได้รู้...มันคือเลือด

 

          ใคร...เลือดนี่ของใคร!

 

            ความคิดของคนที่กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตกใจ แม้เขาจะปลิดชีพคนมานักต่อนัก เนื้อตัวเปื้อนเลือดสีแดงฉาน แต่เขาก็ยังกลัวเลือด...เลือดของเจ้านายผู้เป็นที่รัก

 

            ขวับ

 

            “ไม่จริง!

 

            เพียงแค่ดงแฮหันกลับมา หัวใจดวงน้อยก็หล่นตุบไปที่ตาตุ่ม ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง จ้องมองไปยังทิศทางเดิมที่เลือดไหลหยดนองทั่วพื้น พร้อมกับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา แล้วเขาก็ได้เห็น...ร่างของผู้เป็นนาย

 

            คุณคิบอมที่กำลังยืนเอามือกุมบาดแผลที่หัวใจ ยามที่ของเหลวสีเข้มกำลังเลอะเปรอะเปื้อนจนแดงฉานไปหมด ไหลลงกระทบพื้นเป็นเสียงที่น่าหวาดหวั่นปนน่าสยดสยอง หัวใจเหมือนจะหยุดเต้น ลมหายใจถี่กระชั้น ร่างกายพลันแข็งทื่อราวถูกสาป

 

            “คุณคิบอม คุณคิบอม ไม่ ไม่นะ ไม่ๆๆๆ ไม่นะ!” ดงแฮกรีดร้องออกมาเต็มเสียง ใจผวาเข้าไปหาอีกฝ่าย หากแต่รู้สึกเหมือนสองขากำลังถูกยึดเอาไว้ ราวกับพระผู้เป็นเจ้ากำลังบังคับให้เขาดูวินาทีสุดท้ายของคนที่สำคัญที่สุด

 

            ขณะที่ร่างนั้นกำลังแหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเขา จนน้ำตาหยดใสไหลอาบแก้ม

 

            แววตาที่มองว่า...ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของนาย

 

          ไม่นะ ไม่ ผมจะไม่ยอมให้คุณตาย ไม่ ไม่ยอม!

 

            ร่างเพรียวพยายามสุดความสามารถที่จะเคลื่อนตัวเข้าหา หากแต่เขาทำไม่ได้ ร่างกายทำไม่ได้ มีเพียงดวงตาที่กำลังกรอกไปมาด้วยความหวาดหวั่นสุดขีด แล้วเขาก็ได้เห็น...ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังถือปืน

 

            ผู้ชายคนนั้น...

 

            “หานฮันคยอง!” ดงแฮตะโกนก้องโหยหวนใส่ผู้ชายที่กำลังถือปืนจ่อเจ้านายของเขาอยู่ คนที่ไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางนี้ ยามที่ปลายนิ้วกำลังเลื่อนไปที่ไกปืน...

 

            “ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่!

 

            ภาพวินาทีสุดท้ายที่ทำให้ดงแฮแทบเป็นบ้า ทำได้เพียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความกลัวสุดชีวิต

 

            “ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

 

            พรวด

 

            ดงแฮสะดุ้งพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง ดวงตาเบิกโพลงในความมืด หัวใจเต้นถี่รัวเหมือนเพิ่งออกกำลังกายอย่างหนัก ขณะที่เหงื่อก็ไหลท่วมตัวราวกับเพิ่งอาบน้ำมา ทว่า จังหวะนั้นเอง....

 

            หมับ

 

            เฮือก!

 

            จู่ๆ ก็มีมือของใครไม่รู้รวบเข้าที่เอว และนั่นก็ทำให้ดงแฮสะดุ้งสุดตัว อีกทั้งสัญชาตญาณนักฆ่าก็บอกให้เขาจัดการใครก็ตามที่กล้ามาแตะต้องตัวเขา จน...

 

            ปึ้ก

 

            ดงแฮคว้ามือข้างนั้นมาแล้วบิดเต็มแรง กระโจนขึ้นไปคร่อมทับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ขณะที่อีกมือก็กดลงบนลำคออย่างหมายจะปลิดชีวิตใครก็ตามที่บุกรุกเข้ามาในห้องนอนของเขา โดยอาจจะลืมไปว่าเวลานี้เจ้าตัวไม่ได้อยู่ในห้องนอน หากแต่เป็น...

 

            “ดงแฮ!

 

            “!!!

 

            เสียงทุ้มต่ำที่กดลึกราวกับบอกความหงุดหงิดของเจ้าของเสียง ทำให้ท่อนแขนที่กำลังกดทับที่ลำคอเพื่อดับลมหายใจชะงักไปจังหวะหนึ่ง แต่นั่นก็มากพอให้คนที่อยู่ในวงการนี้มานานกว่า ผ่านอะไรมาเยอะกว่าจัดการ

 

            หมับ

 

            “โอ๊ย!

 

            พลั่ก

 

            สองมือที่กำลังจะฆ่าอีกฝ่ายกลับถูกรวบเอาไว้อย่างรวดเร็ว แล้วคนที่ลูกน้องหลายคนไม่รู้ฝีมือก็เป็นฝ่ายบิดแขนเต็มแรง จนดงแฮหลุดเสียงร้องออกมา หากแต่ยังไม่ทันจะตั้งตัวเพื่อแก้เกม ร่างเพรียวกลับพลาดพลั้งถูกพลิกไปนอนคว่ำกระแทกพื้นเตียง โดยที่สองแขนถูกล็อกเอาไว้แน่น

 

            “คิดจะทำอะไร!

 

            “จะ...เจ้านายหรือครับ”

 

            เพียงเสียงทุ้มตวาดลั่น พร้อมกับแรงกดที่บั้นเอวหนักหน่วงขึ้น ดงแฮก็สะดุ้งเฮือก รับรู้ทันทีว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องนอนของตัวเอง และไม่ได้มีผู้บุกรุก หากแต่คนคนนี้คือ...เจ้านาย

 

            เจ้านายที่กำลังหงุดหงิดสุดขีดที่ต้องตื่นมากลางดึก ทั้งยังเกือบถูกลูกน้องที่ไว้ใจฆ่า

 

            “ใช่ ฉันเอง นายนึกว่าใคร!” เสียงทุ้มต่ำจนน่ากลัว และนั่นก็ทำให้คนที่หอบหายใจรุนแรงพยายามระงับความหวาดกลัวของตัวเอง แต่..มันทำไม่ได้เลย

 

            “นาย...นายครับ...นายปลอดภัยใช่มั้ย ใช่มั้ยครับ”

 

            กึก

 

            เมื่อคำถามนี้ออกมาจากปากของดงแฮ คิบอมที่กำลังไม่พอใจก็เป็นฝ่ายชะงักนิ่ง เพราะเขากำลังสัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นของคนข้างใต้ จนมือใหญ่ต้องเอื้อมไปแตะสวิทซ์ที่หัวเตียง ทันใดนั้น แสงสว่างจากโคมไฟสีส้มก็สว่างวาบขึ้นมา สะท้อนให้เห็น...น้ำตา

 

            น้ำตาที่พาให้คนโกรธจัดอารมณ์เย็นลง มือที่กดสองมือจนกระดูกแทบหักคลายออก

 

            วินาทีแรก คิบอมนึกว่าลูกน้องที่เขาไว้ใจกำลังคิดหักหลัง แต่ตอนนี้เขาคิดว่าไม่ใช่แล้ว...

 

            “เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” น้ำตาที่เจิ่งนองบนใบหน้าของคนที่แทบไม่เคยเสียน้ำตา ทำให้คิบอมถามด้วยความเป็นห่วง ให้ดงแฮที่เพิ่งพานพบกับฝันร้ายส่ายหัวแรงๆ และนั่นก็ทำให้คนที่ไม่เคยไว้ใจใครเป็นฝ่ายหมดความระแวง ปล่อยสองมือออก แล้วพลิกร่างลูกน้อยขึ้นมานอนหงายตามเดิม

 

            เขารู้แล้วว่าดงแฮไม่ได้ตั้งใจจู่โจมเขา

 

            “ฝันร้ายหรือไง” ดังนั้น ภาพของคนสนิทที่เคยมีเพียงหน้านิ่งๆ ราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก ทำให้คิบอมเอื้อมมือไปปาดเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกสั่นไหวเพราะน้ำตาเย็นเฉียบนี้

 

            เขาเคยเห็นดงแฮร้องไห้แค่สามครั้ง และทุกครั้งทำให้เขาต้องตัดสินใจบางอย่าง

 

            ครั้งแรก...เก็บมาเลี้ยง

 

            ครั้งที่สอง...เอาเข้ามาอยู่ในห้อง

 

            และครั้งนี้...หัวใจกำลังเรียกร้องสิ่งที่เขาเองก็คาดไม่ถึง

 

            คิบอม...อยากปลอบประโลมเด็กน้อยที่ถูกเขายัดเยียดอาวุธจนสองมือต้องเปื้อนเลือด

 

            “ผม...ผมไม่รู้...ไม่รู้ครับ” ท่าทีสับสนของดงแฮทำให้คิบอมตัดสินใจ

 

            หมับ

 

            “ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรแล้ว มันก็แค่ฝันร้าย”

 

            ทุกที ดงแฮคงปฏิเสธอ้อมกอดนี้ด้วยความตื่นตัว และย้ำเตือนกับตัวเองว่าไม่เหมาะสม แต่พอเป็นหลังจากที่เขาเพิ่งฝันเห็นเจ้านายดับชีวิตต่อหน้า สองมือก็เป็นฝ่ายเกาะเกี่ยวชายเสื้อนอนเอาไว้แน่น ปล่อยน้ำตาหนึ่งหยดลงมาจากดวงตา ซึมซับความอบอุ่นของผิวเนื้อที่มีเลือดไหลเวียนในตัว ไม่ใช่หยดออกมาจากร่าง

 

          คุณคิบอมไม่เป็นไร แค่ฝันร้าย

 

          ไม่หรอก มันไม่ใช่ฝันร้าย มันคืออนาคตต่างหาก

 

            นั่นต่างหากที่ทำให้ดงแฮหวั่นใจ จนสองมือยิ่งกอดเจ้านายอย่างไม่รู้ตัว และไม่รู้ตัวเลยยามที่เอ่ยพึมพำออกมา

 

            “เจ้านายปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ ปลอดภัยดี”

 

            ประโยคนั้นทำให้คิบอมพอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายฝันว่าอะไร

 

            “เห็นฉันกำลังจะตายหรือไง” คำถามที่ดงแฮผละออกมามองหน้าด้วยความตื่นตกใจ แบบที่คิบอมก็นึกขบขัน

 

            เด็กคนนี้ห่วงเพียงชีวิตเขามาแต่ไหนแต่ไร

 

          ดงแฮเคยแม้แต่เอาตัวมาขวางรถและถามเพียงแค่ว่าเขาปลอดภัยหรือเปล่า

 

            ความคิดที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ และหัวใจกำลังเชื่อมั่นมากขึ้นทุกที...ดงแฮจะเป็นคนที่ไม่มีวันหันปลายกระบอกปืนมาทางเขา

 

            มันทำให้ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

            “ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก” คำที่ดงแฮอยากจะส่ายหน้า อยากจะบอกว่าตัวเองฝันเห็นอะไรมาตลอดสองปีกว่าๆ แต่เขาพูดไม่ได้ พูดไม่ออก เจ้านายไม่ควรรู้ว่าเขาเห็นอะไร

 

            แววตาที่บอกถึงความหวาดหวั่นทำให้คิบอมเอ่ยถามออกไปคำหนึ่ง

 

            “ถ้ากลัวฉันจะตาย...อยู่ข้างฉันตลอดเวลาสิ”

 

            คำที่หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกไม่เข้าใจ...ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าสิ่งที่เจ้านายพูดไม่ใช่การอยู่ข้างกายในฐานะลูกน้องที่ปกป้องด้วยชีวิต หากแต่เป็นความหมายบางอย่างที่ส่งผ่านแววตา จนก้อนเนื้อในอกสั่นไหวอย่างรุนแรง และทำได้เพียง...มองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา

 

            เจ้านายหมายความว่ายังไง  

 

.....................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “เจ้านาย ผมไม่เข้าใจ” สุดท้าย ดงแฮก็เอ่ยพึมพำเสียงเบา หมดมาดคนเย็นชาที่ใครๆ ก็รู้จัก จนคนมองเลื่อนฝ่ามือมาลูบไล้ผิวแก้มขาวแผ่วเบา ทั้งยังรู้สึกพอใจอยู่ลึกๆ

 

            เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ดงแฮแสดงความรู้สึกให้เห็น และ...อยากเห็นมากกว่านี้

 

            “อยากรู้หรือว่าฉันหมายความว่ายังไง”

 

            คนฟังนิ่งไปนิด เพราะดงแฮเกิดเข้าใจขึ้นมาว่าหากเขาตอบรับ อะไรหลายอย่างจะไม่เหมือนเดิม และเขาก็ไม่คู่ควรกับการเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่เจ้านายกำลังจะมอบให้

 

            “ไม่ครับ ผมไม่อยากรู้แล้ว” ดังนั้น ร่างเพรียวจึงเบี่ยงตัวหนีฝ่ามือที่มอบสัมผัสอบอุ่นบนผิวแก้ม ทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง และหมายตำแหน่งโซฟาเอาไว้ ทว่า...

 

            หมับ

 

            ตุบ

 

            ชายหนุ่มกลับเป็นฝ่ายรวบเอว แล้วดันให้แผ่นหลังลงไปแนบกับพื้นเตียงอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ เพราะรู้ว่าดงแฮไม่มีทางสู้กลับเหมือนตอนที่ไม่รู้ตัว จนดวงตาคู่คมก็ประสานกับดวงตากลมโต จากนั้นคิบอมก็ยิ้มมุมปาก...รอยยิ้มร้ายกาจ...รอยยิ้มเจ้าเล่ห์...รอยยิ้มที่ทำให้ดงแฮใจสั่น

 

            “นี่ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่ง”

 

            “นายครับ”

 

            “พูดสิว่าอยากรู้” พอดงแฮจะเอ่ยประท้วงด้วยสีหน้าลำบากใจ เสียงทุ้มเข้มก็เอ่ยสั่งมาอีกครั้ง ขณะที่มือใหญ่ก็กลับมาแนบแก้มขาวใสที่นุ่มนิ่มจนนึกติดใจ จนคนหน้าหวานเม้มปากแน่น หากแต่...ไม่เคยขัดคำสั่งได้เลยสักครั้ง

 

            “ผม...อยากรู้ครับ” และเอ่ยคำถามที่เจ้านายอยากให้ถามออกมาจนได้

 

            “หึๆ ดี หลับตาสิ”

 

            “ทะ ทำไมผมต้องหลับตาล่ะครับนาย” ทว่า พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ คนฟังก็ถามเสียงตะกุกตะกักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และนั่นก็เร่งเร้าความต้องการบางอย่างของคนมองซึ่งกำลังเลื่อนปลายนิ้วไปสัมผัสที่กลีบปากสีสด แล้วเอ่ยเสียงเข้ม

 

            “หลับตา!

 

            พรึ่บ

 

            น้ำเสียงที่ดงแฮทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข จนเปลือกตาสีอ่อนหลับลงอย่างรวดเร็ว ขณะที่ก้อนเนื้อในอกก็สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวปนประหม่าสุดขีด อยากรู้ว่าเจ้านายคิดจะทำอะไร พอๆ กับไม่อยากรู้ว่าเจ้านายจะทำอะไร

 

            ขณะเดียวกัน คิบอมก็กำลังมองใบหน้าติดหวานที่ยิ่งน่ามองเมื่อกำลังทำหน้าไร้เดียงสา ราวกับเด็กน้อยไม่รู้ว่าการอยู่บนเตียงกันสองต่อสองมันนำไปสู่เรื่องอะไร บางมุมของดงแฮก็ยังเป็นเด็กมาก ครั้งนี้ก็เช่นกัน คงไม่คิดว่าเขาจะจูบหน้าผากฝันดีอีกแล้วหรอกนะ

 

            ความคิดของคนที่ลูบไล้ปลายนิ้วไปทั่วกลีบปาก สัมผัสได้ถึงความนิ่ม และความเปียกชื้น ขณะที่ใบหน้าคมก็โน้มลงไป จงใจใช้ปลายจมูกถูไถที่ปลายจมูกของอีกฝ่ายเบาๆ สัมผัสได้ว่าดงแฮสะดุ้งโหยง หากแต่ยังไม่เปิดตาจนกว่าเขาจะสั่ง

 

            ลมหายใจเป่ารินรดที่ข้างแก้ม พออกพอใจที่พวงแก้มขาวกำลังเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อมากขึ้นทุกที อีกทั้งยังร้อนจัดบ่งบอกว่าหุ่นยนต์ตัวนี้ก็เขินอายเป็น จนปลายจมูกลูบไล้ถูไถที่ข้างแก้มราวกับจะแกล้งกัน จากนั้น....ก็วกมาที่ริมฝีปาก

 

            คิบอมหายใจออกพรูใหญ่ ให้ลมร้อนๆ ปะทะเข้ากับปากสีสดที่ทำท่าจะเม้มหนี และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกว่า...น่ารัก

 

            น่ารักมากเสียจน...

 

            จุ๊บ

 

            เฮือก!

 

            ปากอุ่นแนบลงกับกลีบปากสีสดสวยในที่สุด

 

            สัมผัสที่ดงแฮสะดุ้งโหยง มือกำผ้าปูเตียงแน่น เพราะเขาเองก็รู้ว่านี่มันคือสัมผัสของอะไร

 

            รสจูบที่เจ้านายมอบให้มีเพียงความอ่อนโยน ไม่ได้รุกล้ำ หากแต่เป็นการใช้กลีบปากกดแนบลงมา ดูดดึงเบาๆ ใช้ฟันคมกัดราวกับหยอกล้อ ขณะที่ปลายลิ้นก็เลียไล้ไปทั่วริมฝีปากล่างจนสะท้านเยือก จนสัมผัสความรู้สึกสั่นไหวอย่างรุนแรงในอก สองมือยิ่งกำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่น

 

            “นะ...นายครับ”

 

            พอหัวใจรับไม่ไหวกับความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ดงแฮจึงร้องประท้วง ให้คนฟังค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างเชื่องช้า

 

            “ลืมตาสิ”

 

            จากนั้น เจ้านายหนุ่มก็ต้องพอใจกับดวงตาไหววูบวาบตรงหน้า

 

            “ฉันหมายถึงแบบนี้ ตกลงมั้ยล่ะ”

 

            “มันคือคำถามหรือคำสั่งหรือครับ” คนหน้าหวานถามอย่างไม่แน่ใจ ให้คิบอมหัวเราะ

 

            “ครั้งนี้เป็นคำถาม เก็บเอาไปคิด...แต่คืนนี้นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันมีงานแต่เช้า” ชายหนุ่มตัดบท เพื่อไม่ให้ลูกน้องปฏิเสธตอนนี้ ปล่อยให้ดงแฮเก็บไปคิดก่อน ขณะที่สองมือก็กอดรอบเอวที่เขาเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันก่อนว่าผอมเพรียวแค่ไหน ดึงเข้ามาในอ้อมอกอุ่น จากนั้นก็หลับตาลง

 

            “อย่าเผลอฆ่าฉันตอนหลับล่ะ” คิบอมว่าติดตลก แบบที่คนเกือบฆ่าเจ้านายพูดไม่ออก

 

            จริงๆ ดงแฮกำลังสงสัยต่างหากว่าคืนนี้เขาจะหลับต่อไปได้ยังไงกัน ทั้งเจ้านายกำลังกอด ทั้งคำถามที่เจ้านายทิ้งไว้ให้คิด ไม่ว่าจะมองมุมไหน คืนนี้ลีดงแฮก็หลับไม่ลงทั้งนั้น และการหลับไม่ลงก็หมายความว่า...เขาจะต้องรู้ตัวทั้งคืนที่เหลือว่าถูกผู้มีพระคุณกอดเอาไว้

 

            แบบนี้ไม่ดีต่อหัวใจเลยจริงๆ

 

............................................................

 

            ครบค่ะ คู่นี้แตกต่างจากคู่โน้นลิบลับ ลิบโลกเลยเนอะ เอามาตัดอารมณ์เครียดล่ะจ้า เจ้านายเขามีอารมณ์ขันนะ แม้ส่วนใหญ่จะอยู่ลึกๆ แต่เวลาอยู่กับเฮก็งัดมาใช้หลายทีแล้ว แบบนี้จะไม่ให้บอดี้การ์ดเขาใจสั่นได้ยังไง และตอนนี้จูบแล้วจ้า ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าไม่ว่าเฮจะตอบรับยังไง บอมก็ต้องบังคับให้ตอบรับอยู่ดี เหมือนตอนที่บังคับให้สงสัยนั่นแหละ คุคุ บอมน่ารักเนอะ  ยังไงก็ยังอวยบอมอะ จริงจังเลย

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

162 ความคิดเห็น

  1. #9299 cherrydonghae (@pirunha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 12:08
    งื้ออออออ. เขิลโว๊ยยยยยยย
    #9299
    0
  2. #7630 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 06:56
    อ้ากกกกกก OMG!
    #7630
    0
  3. #6960 เราเองไม่ใช่ใคร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:02
    ชอบคิเฮตอนนี้เป็นพิเศษ กลับมาอ่านตอนนี้หลายรอบละ รู้สึกว่ามันแสดงความจงรักภักดีของเฮได้ชัดมากแบบเทให้หมดใจเลย แล้วบอมก็รับรู้ถึงความภักดีนั้นและเทความเชื่อใจให้เฮแบบหมดหน้าตักเหมือนกัน ถือเป็นซีนemotionalที่ดีที่สุดซีนนึงเลย
    #6960
    0
  4. #6892 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 23:24
    ยัวจะให้เก็บไปคิดอีกหรอ บังคับมาขนาดนี้แล้วอ่ะ 555555
    #6892
    0
  5. #6711 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 08:05
    บอมเอ้ยยย655555555 เอ็นดูเฮแรงง555555555
    #6711
    0
  6. #6427 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 02:51
    คิบอมมมมมมมม เลือดหมดตัวตาย ฟินนน
    #6427
    0
  7. #6426 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 02:50
    คิบอมค๊าาาาา เลือดวายในตัวพุ่งงง
    #6426
    0
  8. #5590 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 23:38
    ใจสั่นมากกกกกกก สงสารหัวใจเฮ รับมือบอมไม่ไหวแน่ๆ รุกแรงอะไรเบอร์เน้
    #5590
    0
  9. #5492 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:15
    โอ๊ยยยยยยยยยย พี่เมย์!!!! ถ้าจะหวีดจิกหมอนแทบขาดแบบนี้ เอาปืนมายิงเค้าเลยดีกว่า เขินจะตายอยู่แล้วเนี่ยยยยยยยยย >/////////////< แล้วอะไรคือการที่หลับตาตามเฮ อ๊ากกกกกกกกกกกกก คิดว่าบอมจะมาจูบรึไง มโนไปไกลมากอ่ะ มันกรุ๊บกริ๊บในหัวใจอ่ะ คือไม่ได้หวานเลี่ยน แบบนี้สิ ใช่เลย อย่าไปพูดถึงฮันฮยอคเลย เค้านอยพี่ฮันมาก พูดเลยยยยย หึ!!!
    #5492
    0
  10. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:48
    ฮึกกก ผู้ชายคนนี้ ถ้าพี่ทงไม่เอา ส่งมาให้เราก็ได้ โฮฮฮฮฮฮฮ หล่อวัวตายควายเป็นลมมม ฮืออออ
    #4558
    0
  11. #4211 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:18
    ฮยอกเริ่มลุยแหละ ส่วนบอมก็รุกโลด -///-
    #4211
    0
  12. #3852 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:47
    นี่คุณเจ้านายคะ คือเก่งมากนะคะที่เทิร์นสถานะการณ์แพนิกเป็นโรแมนติกได้ในพริบตาเดียวแบบนี้ เขิน ปล.เกลียดพระเอกแบดบอยมาก อินมาก ฮยอกเอาเข็มฉีดยาทิ่มคอไปเลยลูก 
    #3852
    0
  13. #3200 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 23:27
    อ๊ากกก จูบกันแล้วเอ่อออ
    บอมคิดไรอยู่อ่า คงไม่เห็นเฮเปนแค่ของเล่นนะ
    ทงเฮคงทำตัวไม่ถูกหน้าดู
    #3200
    0
  14. #3169 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 11:06
    รู้สึกเหมือนคิเฮเป็นคู่รอง...
    #3169
    0
  15. #2669 pla sj (@p_lovehae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 06:42
    อ้ายยยยย นายท่านรุกเต็มที่ น้องเฮตกใจ 555 เฮคงนึกไม่ถึง ว่านายท่านจะทำใจดีกับตัวเองขนาดนี้ แต่ก็เนอะ เฮยกคิบอมไว้สูงพอเค้าลงมาหาก็เลยยังไม่กล้ารึเปล่า 555
    ปล.รอคุุณอัยการกับพนักงานเซเว่นอยู่น่ะ คิดถึงมาก อยากรู้พี่อัยการจะใช้มุกไหนจีีบเด็กต่อ อิอิ
    เดินทางปลอดภัยนะจ้ะ เมเม่
    #2669
    0
  16. #2619 loriza (@loliza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 21:55
    เขินนนน >///<
    #2619
    0
  17. #2600 jibbo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 23:41
    เขินอ่าาาาาา น้องเฮน่าฟัดอ่ะ อิอิ
    #2600
    0
  18. #2597 tznaaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 22:25
    คู่นู้นดราม่าแบบสุด คู่นี้มุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกันอยู่บนเตียง
    #2597
    0
  19. #2582 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 20:04
    อารมณ์ต่างกะฮันฮยอกจริงๆ

    นี่เขินตามด๊องเลยนะ >//////<

    ถ้าด๊องปฏิเสธเดี่ยวบอมก็หาทางให้ยอมรับอยุ่ดีแหละ

    อะไรที่อยากได้ก็ต้องได้ใช่ป่ะบอม ^^



    #2582
    0
  20. #2570 boombim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 19:03
    ค่ะ เค้าจุ๊บปากกันแล้ว >///<
    #2570
    0
  21. #2564 DT3103 (@daosaowalak) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 18:23
    หวานไปดิ ><
    #2564
    0
  22. #2562 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 06:23
    คู่นี้ก็หวานไม่รู้ตัว 5555 น่ารักจริง ถ้าหนูเฮปฏิเสธ จากคำถามก็คงกลายเป็นคำสั่งสินะคะ
    #2562
    0
  23. #2561 nonsatt (@nonsatt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 04:50
    ทำไมน่ารัก >< อ่านแล้ว
    นึกอยากบังคับก็บังคับ อยากถามก็ถาม
    แหม ต่อให้เขาไม่ตอบรับก็จะบอกให้ตอบรับอยู่ดี โถ่
    ฮันฮยอกนี่...ไม่ไหวจริงๆ อ่านละปวดใจมากอ่ะพี่เมย์
    #2561
    0
  24. #2560 Wat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 02:49
    พี่เมย์อวยเฮียบอม แต่แต่งเหมือนจะถูกเฮียเกรียงฆ่าตอนจบ

    คงไม่ดราม่าขนาดพระเอกตายหรอกนะ ช่ะ?
    #2560
    0
  25. #2559 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 22:31
    แหม นายคะ บทจะรุกก็รวดเร็วเหลือเกิน เร็วจนเด็กตามไม่ทันเลยน๊าาาาาาาาาาาา แล้วมีการบังคับให้สงสัยอีกแน่ะ แถมมีหยอกล่อหนูเฮอีกนะเออ จะอารมณ์ดีมากเกินไปแล้วนะคะเจ้านาย ฮ่าๆๆ แล้วคิดว่าถึงเฮจะปฏิเสธเดี๋ยวบอมก็มีวิธีให้เฮตอบรับอยู่ดีนั่นล่ะ นี่อยู่ดีๆ ก็จูบอีกแน่ะ ร้ายจริงเชียว หลงรักความน่ารักของหนูเฮที่อยู่ลึก ๆ แล้วล่ะสิ กิ๊วววววววววว
    #2559
    0