[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,432 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,453

    Overall
    672,432

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 15 มือขวาคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    25 ต.ค. 58


ตอนที่ 15 มือขวาคนสำคัญ

 

 

 

            ตอนนี้ดงแฮรู้สึกอึดอัด แม้จะบอกว่านี่คือการพักผ่อนหลังจากงานเสี่ยงตายครั้งล่าสุด หากแต่คนที่เคยออกแรงทุกวันต้องมานอนอุตุอยู่บนเตียง โดยมีพยาบาลเฝ้า อีกทั้งยังต้องอยู่ภายในห้องของผู้เป็นนาย เขาก็ทั้งอึดอัด ทั้งทำตัวไม่ถูก รู้สึกอยากออกไปข้างนอก ดังนั้น พอเจ้านายเอ่ยปากบอกว่า...

 

            “วันนี้จะออกไปข้างนอกก็ได้ แต่ห้ามทำงาน”

 

            แม้ว่าจะอยากโต้แย้งว่าหากไม่มีงาน เขาก็ไม่มีค่า แต่พอเจอดวงตาคู่คมดุของคนที่นอนกอดทุกวัน ดงแฮก็เป็นอันเงียบกริบ ก้มหน้ารับคำอย่างจำยอม

 

            ในขณะที่อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาอึดอัดก็คงจะเป็น

 

            “มานี่หน่อยดงแฮ” การที่ผู้เป็นนายกำลังจะก้าวขาออกจากห้อง แต่เอ่ยปากเรียก ให้ร่างเพรียวต้องขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ เมื่อก่อน เขาคงไม่คิดมาก ออกจะดีใจเสียด้วยซ้ำว่าเจ้านายเรียกใช้งาน แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน จนได้แต่ยืนก้มหน้านิ่ง แม้แต่ตอนนี้...

 

            หมับ

 

            ตอนที่เจ้านายใช้มือจับที่ปลายคางแล้วดันขึ้นเบาๆ จนสบประสานสายตาคมกล้าคู่เดิม

 

            ดวงตาคู่คมที่เคลื่อนเข้ามาใกล้แล้วกดจูบที่...ริมฝีปาก

 

            “ถ้าหายดีแล้วจะให้ไปช่วยงานคังอิน รักษาตัวให้หายเร็วๆ ล่ะ” เจ้านายหนุ่มเอ่ยอย่างรู้เท่าทันว่าหากพูดเช่นนี้ คนที่ไม่สนใจตัวเองจะทำทุกวิถีทางให้ตัวเองหายเป็นปกติ หากแต่สัมผัสเบาๆ นั่นต่างหากที่ทำให้นักฆ่าเลือดเย็น...หุ่นยนต์ไร้หัวใจ...คนสนิทซาตาน และมากมายคำเรียกขาน...มึนงง

 

            “เดินทางดีๆ นะครับนาย” และเอ่ยได้เพียงเท่านั้น ยามมองเจ้านายที่ยกยิ้มเพียงนิด แล้วก้าวออกจากห้อง

 

            ปัง

 

            ประตูห้องปิดลง พร้อมกับความโล่งใจของดงแฮ

 

            เขาไม่คุ้นชินกับสถานการณ์นี้เลยสักนิด

 

            ความคิดของคนที่ยกมือแตะปาก พึมพำกับตัวเอง แล้วก็ถอนหายใจยาว เมื่อหัวใจที่ควบคุมได้เสมอมันเต้นรัวแรงจนเกรงว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่อย่างน้อย ดงแฮก็โล่งใจได้อย่างหนึ่ง...เจ้านายยังไม่เค้นเอาคำตอบจากเขา

 

            ตั้งแต่คืนนั้น เจ้านายหนุ่มแค่นอนเตียงเดียวกัน มีบ้างที่ตื่นเช้ามาพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอด และสัมผัสเบาๆ ในตอนเช้า แต่แค่นั้นก็ทำให้อึดอัดจวนเจียนจะระเบิด ไม่สิ อาจจะไม่ใช่ความอึดอัด เพราะเขาไม่รู้จริงๆ ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่

 

            เขาไม่เข้าใจ เด็กที่ถูกเลี้ยงมาเพื่อฆ่าคนจะเข้าใจได้ยังไงว่าอาการใจเต้น แถมเข้าใกล้ก็สั่นแบบนี้คืออาการอะไร

 

            สุดท้าย คนหน้าหวานก็ถอนหายใจ แล้วก็หมุนตัวออกจากห้อง

 

            วันนี้เขาได้รับอนุญาตแล้ว และเขาไม่ควรปล่อยให้ร่างกายล้าไปมากกว่านี้

 

            ส่วนคำถามที่นายถามก็เรื่องหนึ่ง แต่เรื่องที่ต้องปกป้องนายก็เป็นเรื่องที่เขาให้ความสำคัญอันดับ 1

 

            “สวัสดีครับคุณดงแฮ”

 

            จริงๆ ดงแฮมีห้องภายในคฤหาสน์หลังนี้ เพียงแต่ว่าอยู่อีกฝั่งของคฤหาสน์ ไม่ใช่ฝั่งที่เจ้านายอาศัยอยู่ ดังนั้น พอได้รับอนุญาต เขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะกลับมายังห้องพักแคบๆ ที่เขาบอกเองว่าไม่ต้องการอะไรมาก แค่มีที่กินที่นอนเขาก็ทำงานได้แล้ว มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พอเขาโผล่หน้ามาทางนี้จะมีหลายคนเอ่ยทักทาย

 

            “อืม” พออยู่ต่อหน้าชายฉกรรจ์หลายคน ดงแฮก็นิ่งได้ดุจเดิม

 

            “แผลเป็นยังไงบ้างครับคุณดงแฮ”

 

            “ดีขึ้นแล้วล่ะ” ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสุภาพ ให้ดงแฮตอบรับเรียบๆ หากแต่...

 

            “ผมได้ยินว่าลูกกระสุนตัดโดนเส้นเอ็น เอ่อ...” ทว่า ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ดวงตาเย็นยะเยือกก็ตวัดไปมอง จนคนถามหุบปาก ก้มหน้าลงทันควัน และหากใครกำลังเล็งตำแหน่งแทนที่ผู้ชายหน้าหวานคนนี้ก็คงต้องพับความคิดลงไป เพราะแม้จะบาดเจ็บ แต่รังสีที่ดงแฮแผ่ออกมาก็บอกว่า...ใครอยากลองก็เข้ามา

 

            แบบนี้ใครจะกล้าต่อกรกับผู้ชายที่ลอบเข้าไปในคฤหาสน์ลีแล้วรอดตายกลับมาได้กันบ้างล่ะ

 

            เมื่อไม่มีใครเอ่ยทักแล้ว ดงแฮก็ก้าวไวๆ ตรงไปยังห้องพักของตัวเอง ตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครเข้าไป แม้ว่ามันจะมีฝุ่นคลุ้งเพราะไม่ได้ทำความสะอาดเป็นสัปดาห์ แต่ดงแฮไม่สนใจ ร่างเพรียวแค่เดินไปยังลิ้นชักด้านหนึ่ง ดึงกล่องภายในที่ใส่รหัสไว้ออกมา ป้อนรหัสเข้าไป

 

            กริ๊ก

 

            ตัวล็อกก็เด้งออก ให้ดงแฮเปิดฝากล่องขึ้นมา...ปืนกล็อกมาตรฐานแบบปืนทหารนอนนิ่งอยู่ในนั้น

 

            ไม่ใช่แค่ปืนกล็อก หากแต่ยังมีปืนลำกล้องสั้นยาวแตกต่างกันออกไปหลายกระบอก แต่ดงแฮเลือกจะดึงปืนกล็อกกระบอกนั้นขึ้นมา ใช้มือขวาจับ หากแต่รู้สึกตึงที่แผลจนนิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ

 

            ปืนกระบอกนี้...ปืนกระบอกแรกที่พี่อีทึกสอนยิงและมอบให้เขา

 

            ปืนที่เคยควบคุมได้อย่างแม่นยำ และดงแฮคิดว่าเขาควรจะเริ่มต้นจากพื้นฐานเก่าของเขาก่อน

 

            ความคิดที่ทำให้เจ้าตัวเหน็บมันเข้าเอว ปิดกล่องให้เรียบร้อย เก็บเข้าที่เดิม ก่อนที่จะไปยังจุดมุ่งหมายของเขาในวันนี้...สนามยิงปืนภายในคฤหาสน์

 

..................................................

 

            การที่มีข่าวว่าลีดงแฮได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกือบไม่รอดดังไปทั่ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เพียงเจ้าของข่าวลือก้าวเข้ามาในสนามยิงปืน สายตาทุกคู่ต่างก็หันมาจับจ้องเป็นตาเดียว แม้ว่าคนบาดเจ็บจะก้าวเข้าไปยังมุมด้านใน แต่ก็มีหลายคนที่ถึงกับหยุดมือ แล้วก้าวตามมาดู

 

            ดงแฮรู้ แต่ไม่คิดเสียสมาธิ เขาต้องรู้ก่อนว่าร่างกายของเขาควบคุมมันได้แค่ไหน

 

            หลายคนอาจจะบังคับแรงถีบของปืนไม่ได้ แต่กับดงแฮแล้ว เขาสามารถใช้มือขวายิงปืนข้างเดียวได้โดยไม่ต้องคำนึงถึงแรงถีบด้วยซ้ำ ทว่าตอนนี้...

 

            คนหน้าหวานก้มลงมองมือขวาตัวเองที่แค่จะกำด้ามปืนให้มั่นคงยังทำไม่ได้

 

            “ไม่มีแรงบีบ” ร่างเพรียวกัดฟันกรอด แล้วตัดสินใจเลี้ยวเข้าไปในห้องส่วนตัว ไม่ใช่เพราะอับอายลูกน้องหลายคน แต่เพราะเขาไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน เพื่อทดสอบร่างกายตัวเอง

 

            “ได้ข่าวว่ามือขวาใช้ไม่ได้ว่ะ” การกระทำที่ทำให้มีหลายคนนินทาลับหลัง หวังว่าจะไต่ขึ้นไปแทนที่ แต่ก็มีอีกหลายคนเหมือนกันที่เคยลองปะมือมาแล้วเอ่ยเตือน

 

            “มือขวาใช้ไม่ได้ แต่แค่มือซ้ายข้างเดียวก็หักคอพวกปากมากได้แล้ว” คนหนึ่งว่า แล้วยังเสริมต่อ

 

            “คิดว่าคนที่ก้าวขึ้นไปถึงตำแหน่งข้างตัวนายจะมีดีแค่ฝีมือยิงปืนหรือไง”

 

            คำถามที่แต่ละคนทำได้เพียงเงียบกริบ มองตามแผ่นหลังของคนที่ไม่เคยสนใจเสียงนินทาอย่างที่บางส่วนก็อยากลองดี แต่บางส่วน...ก็ไม่คิดจะแตะมือข้างที่นายยังต้องการ

 

            แม้ว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด แต่ถ้ามือขวา...ที่เปรียบเสมือนแขนขาของนายตามชื่อ ยิงปืนไม่ได้ มันก็มีแต่จะต้องเปลี่ยนมือข้างนั้นก็เท่านั้นเอง และลีดงแฮก็รู้ หากเขายังต้องการอยู่เคียงข้างนาย เขาต้องหาอย่างอื่นมาทดแทน

 

            กึก

 

            ภาพเมื่อเช้าแวบเข้ามาในหัว อย่างที่ดงแฮรีบปัดมันทิ้ง

 

            เขาต้องการปกป้องนาย ไม่ใช่ให้นายมาปกป้องเขา ไม่อย่างนั้น ชีวิตก็คงไม่มีความหมาย

 

.........................................................

 

        ต่อค่ะ

 

            “คุณดงแฮยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ”

 

            วันนี้คิบอมกลับมืดกว่าปกติ ดังนั้น เขาจึงคิดว่าคนที่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกได้จะกลับมารอเขาก่อนแล้ว ทว่า ภายในห้องกลับไร้วี่แวว ซึ่งพอสอบถามก็พบว่าอีกฝ่ายออกไปหลังเขาออกไปทำงาน และยังไม่กลับกระทั่งตอนนี้

 

            “คงไม่ได้กลับไปที่ห้องเก่าหรอกนะ” ชายหนุ่มพึมพำอย่างไม่พอใจเล็กๆ แต่ขายาวก็เปลี่ยนทิศ อย่างขี้เกียจรอลูกน้องไปตามหาคนที่ช่วงนี้เขาถูกอกถูกใจเป็นพิเศษ แต่พอไปหาถึงห้อง ก็ได้ความว่าออกไปตั้งแต่เข้ามาเอาของเมื่อเช้า

 

            นั่นกำลังทำให้คิบอมหงุดหงิดทีละเล็กละน้อย

 

            ไม่รู้ว่าทำไมถึงหงุดหงิด แต่การไม่ได้เห็นหน้าคนที่อยากเห็น มันทำให้เขาไม่พอใจ

 

            เมื่อก่อนก็ไม่คิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้กับลูกน้อง แต่เพราะสีหน้าที่เปลี่ยนไปมานั่นต่างหากที่ติดตาต้องใจเสียจนนึกเอ็นดูมากกว่าใคร แต่บางทีคิบอมก็หยุดคิดว่าทำไมเป็นดงแฮ

 

            เพราะใสซื่อไร้เดียงสาอย่างไม่น่าเชื่อผิดกับภาพลักษณ์ภายนอก?

 

            เพราะแท้จริงใสสะอาดไม่เหมือนคนอื่นที่เคยยุ่งด้วย?

 

            หรือจริงๆ เพราะแค่ต้องการใครสักคนที่ไว้ใจได้?

 

            คิบอมเกิดคำถามมากมายเกี่ยวกับเด็กคนนั้น แม้ว่าใจจะโน้มเอียงไปที่เพราะดงแฮเทิดทูนเขามากกว่าใคร ดังนั้นจึงตัดเรื่องถูกทรยศหรือลอบฆ่ายามดึกไปได้ แต่ยังไงก็ตาม ทั้งหมดทั้งมวลก็ยังหมายความว่าเขา...อยากได้ดงแฮอยู่ดี

 

            อยากได้ที่มีความหมายมากกว่าตอนที่รับมาเลี้ยง

 

            อยากได้ในความหมายที่มากกว่านั้น

 

            “และแหย่สนุก” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ยามที่ก้าวเข้ามาถึงสนามยิงปืน

 

            ปัง ปัง ปัง!

 

            แม้ว่าจะดึกแล้ว แต่เสียงของกระสุนที่ยิ่งจากรังเพลิงก็ยังดังมาให้ได้ยินจนต้องขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วคลายออก

 

            เขาเดาได้แล้วว่าเจ้าของเสียงปืนคือใคร

 

            ชายหนุ่มจึงก้าวเข้าไปในห้องด้านใน และอาจจะเพราะอีกฝ่ายใส่ที่ครอบหู และสนใจเพียงเป้ากระสุนตรงหน้า ดงแฮจึงไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงกรอบประตู และเขาก็ไม่โง่ที่จะทักออกไปตอนนี้...ไม่ควรเล่นกับคนที่ถือปืน

 

            ดังนั้น คิบอมจึงยืนรอ พลางมองสภาพของคนที่ต่างไปจากเมื่อเช้า

 

            เมื่อเช้ายังเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดา แต่ตอนนี้กลับดูเหนื่อยล้าอย่างคนที่ทำงานหนักมาทั้งวัน...เหงื่อเม็ดใหญ่โชกไปทั้งหน้าทั้งหลัง บ่งบอกว่าเพ่งสมาธิที่ของในมือ เรือนผมยุ่งเหยิงอย่างที่เจ้าตัวไม่สนใจ และหากคิบอมไม่ได้มองผิดไป...ผ้าพันแผลมีรอยเลือดซึมออกมา

 

            ดงแฮกำลังมีสมาธิ มากเกินกว่าจนสนใจแค่แผลตัวเอง

 

            ปัง ปัง ปัง!

 

            แกร๊ก

 

            “โอ๊ย!

 

            คิบอมนิ่วหน้านิด จริงๆ เขาก็ไม่เห็นด้วยที่เอามือข้างที่บาดเจ็บเป็นฐานอยู่แล้ว ดังนั้น จึงไม่แปลกใจเลยที่พอยิงไปมากๆ เข้า จะหมดแรง แขนจะล้า แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะมากพอที่แรงดีดของปืนกล็อกจะทำให้ปืนกระบอกเล็กกระเด็นออกจากมือ อย่างที่ดงแฮหลุดเสียงร้องออกมา

 

            ไม่ใช่เพราะหมดแรง แต่มือไม่มีแรงจะกำเอาไว้แล้วต่างหาก

 

            พอปืนกระเด็น ชายหนุ่มก็เห็นว่าผ้าพันแผลมีรอยเลือดสีแดงฉาน แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ นอกจาก...

 

            โครม!

 

            “โธ่เว้ย!

 

            คนมองไม่เคยเห็นดงแฮโกรธ แต่ครั้งนี้เขาเห็นความสับสนและไม่พอใจของเด็กที่ขว้างที่ปิดเสียงอย่างชัดเจน ทั้งยังเสียงสบถด้วยความเจ็บใจ มือข้างซ้ายกุมมือข้างขวาแน่น แล้วทิ้งหัวลงยังโต๊ะเตรียมอุปกรณ์ตรงหน้า

 

            “ดงแฮ มึงมันไม่มีค่า ไม่มีค่าอีกแล้ว!

 

            โครม โครม!

 

            พูดไป หน้าผากนูนก็กระแทกลงกับโต๊ะตรงหน้าอย่างที่บอกว่าคนที่อยู่นี่ตั้งแต่เช้าหมดกำลังใจมากแค่ไหน ก่อนที่จะไหลครูดลงไปนั่งบนพื้น

 

            ท่าทางอ่อนแอที่คิบอมรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...อยากปกป้องล่ะมั้ง

 

          “ฉันอนุญาตให้ออกมาข้างนอกได้ ไม่ได้หมายความว่าให้ออกมาทำร้ายตัวเอง”

 

            ขวับ

 

            “นาย...ครับ” ดงแฮที่กำลังกัดปากจนได้เลือด หอบหายใจ ทั้งยังกุมมือตัวเองแน่นหันขวับกลับไปมองตามเสียงด้วยความตกใจ เพราะเขาเพ่งสมาธิที่ปืนจนไม่สนใจอย่างอื่น ซึ่งยิ่งเพ่งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเสียสมาธิมากเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะยิงยังไง...ก็ไม่แม่นยำเช่นเดิม

 

            ไม่ว่าจะยิงสักกี่ร้อยนัด มันก็ไม่เข้าเป้าตาย

 


          ฝีมืออย่างนี้จะไปปกป้องนายได้ยังไง!

 

            ความคิดที่แสดงออกทางสีหน้า แม้จะไม่มีน้ำตา แต่หากสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ก็ทำให้คิบอมยันตัวจากกรอบประตูเดินเข้าไป กวาดมองไปทั่วทั้งห้อง และเขาก็รู้ได้ทันทีว่าดงแฮกดดันตัวเองเกินไป

 

            “ค่ากระสุนหักจากเงินเดือนนะดงแฮ”

 

            “...”

 

            คนฟังไม่ตอบคำ นอกจากก้มหน้าลงมองพื้นห้อง สูดหายใจลึกๆ ราวกับตั้งสติ แล้วก็ใช้หลังมือปาดไปมาบนใบหน้า ไม่ใช่เช็ดน้ำตา หากแต่เหมือนการตั้งสติเพื่อคุยกับนายอีกครั้ง จากนั้นก็ยันกายลุกขึ้น เอ่ยเสียงเบา

 

            “ผมขอโทษครับนาย”

 

            จริงๆ แล้ว ดงแฮกำลังกลัว การที่เขาไร้ฝีมือขนาดนี้อาจจะทำให้เจ้านายเอ่ยปากไล่ได้เลยด้วยซ้ำ ร่างเพรียวจึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

 

            ท่าทางของคนที่เหมือนหมดแรงสู้ ก้มหน้าลงต่ำ เหงื่อโชกทั้งตัว มือเลอะไปด้วยเลือด ทำให้คิบอมก้าวเข้ามา แล้ว...

 

            หมับ

 

            กึก

 

            “ไม่เป็นไรดงแฮ”

 

            ทว่า คนที่คิดว่าจะโดนเจ้านายดุด่าว่ากล่าว หรืออย่างน้อยก็ตำหนิเป็นอันตัวแข็งทื่อ เมื่ออ้อมกอดอบอุ่นดึงเขาเข้าไปกอด ส่งมอบความอบอุ่นให้คนที่หวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด อีกทั้ง เสียงนุ่มทุ้มที่กระซิบริมหูก็ราวกับปัดไล่ทุกความกลัวให้ออกไปจากหัวใจ

 

          ไม่เป็นไร...จะไม่เป็นไรได้ยังไงครับ ผมยิงปืนไม่ได้

 

            คนหน้าหวานเอ่ยเถียงในใจ และคิบอมก็ราวกับรู้ว่าเด็กคนนี้กำลังเถียงอะไรอยู่ เพราะมือใหญ่เลื่อนไปจับที่มือเปื้อนเลือด

 

            “ฉันไม่ได้บอกให้นายกลับมายิงปืนได้วันนี้พรุ่งนี้เสียเมื่อไหร่ จำไว้นะดงแฮ สำหรับฉัน ฉันไม่ต้องการแค่คนมีฝีมือ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือคนที่ไว้ใจได้...ถ้าฉันไม่เชื่อมือขวาตัวเอง ฉันจะมีมือขวาเอาไว้ทำไมล่ะดงแฮ” คำพูดทั้งหมดที่กำลังสลักแน่นในใจของคนเป็นลูกน้อง

 

            เจ้านายไม่ได้ให้ความสำคัญที่ฝีมือก่อน แต่ให้ความสำคัญว่าคนที่อยู่ข้างตัวจะไว้ใจได้แค่ไหนต่างหาก

 

            “ฉันเลือกนายมา ไม่ใช่เพราะผลงานถล่มแก๊งฮ่องกง แต่เป็นเพราะนายเคยช่วยชีวิตฉันไว้ดงแฮ...ลูกน้องแบบนี้ต่างหากที่ฉันต้องการ” ดงแฮไม่เคยรู้เลยว่าเพราะเรื่องราวเมื่อหลายปีก่อน ทำให้เขาได้มาอยู่ตรงจุดนี้ และคิบอมก็ดันตัวออกห่างอีกนิด ยามที่ดึงมือเปื้อนเลือดขึ้นมาดู

 

            “ฉันบอกนายแล้วว่ามือขวาใช้ไม่ได้ ก็ยังมีมือซ้าย นายไม่ได้ยิงปืนมือขวาถนัดมาตั้งแต่ต้นนี่...จำไว้ นายเป็นคน และฉันไม่โละคนทิ้งเหมือนสิ่งของไม่มีชีวิตหรอกนะ โดยเฉพาะ...” ดงแฮค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้านาย และมองเข้าไปในดวงตาโหดเหี้ยมที่บัดนี้อ่อนแสงลงจนเขากลัว

 

          “...มือขวาที่ฉันเอ็นดูขนาดนี้”

 

            ตอนนี้ดงแฮกำลังกลัว...และเขารู้แล้วว่ากลัวอะไร...กลัวหัวใจตัวเองที่คิดอาจเอื้อมไปรู้สึกกับเจ้านายมากกว่า...เพียงเจ้านาย

 

            เจ้านายที่ดึงเขาเข้าไปในอ้อมกอดเพื่อถ่ายทอดความเข้มแข็งให้จนคนสนิททำได้เพียง..ทิ้งหัวแนบลงบนไหล่อย่างหมดแรง

 

          นายครับ อย่าทำแบบนี้เลย อย่าทำให้ผมคิดอะไรมากกว่าปกป้องเจ้านายเลยนะครับ

 

...........................................................

           

            ต่อค่ะ

 

            “นายครับ ผมทำแผลเองได้”

 

            “แต่ฉันไม่ให้นายทำ”

 

            “แต่ผม...”

 

            “นั่งเงียบๆ นี่คือคำสั่ง”

 

            “...”

 

            เวลานี้ สิ่งที่ดงแฮต้องการที่สุด ไม่ใช่การอาบน้ำชำระคราบไคล ไม่ใช่การทำแผลที่เลือดโชก หากแต่เป็นการ...หนีให้ห่างจากความใกล้ชิดเจ้านายให้มากที่สุด

 

            เจ้านายที่กำลังวางมือลงบนหน้าตัก แล้วทำแผลที่เกิดจากการฝืนตัวเองของเขาให้ ท่าทางที่ต้องเอ่ยแย้งเสียงเบา แต่คำตอบที่ได้รับกลับกลายเป็นคำสั่งที่ทำให้ต้องเงียบเสียง เงยหน้า เหลือบมองเจ้านายอย่างไม่แน่ใจ ซึ่งพออีกฝ่ายหันมา คนหน้าหวานก็หลุบตาลงต่ำแทบทันที

 

            พร้อมกับ...ผิวแก้มที่กำลังแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ

 

            ใครจะเชื่อล่ะว่าเขาซบหน้ากับไหล่นายแบบนั้น

 

          กล้าได้ยังไงลีดงแฮ นายกล้าได้ยังไง!

 

            ความคิดที่แสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน จนคนมองก็ยกยิ้มมุมปาก

 

            ทำไมคนอย่างคิมคิบอมที่ผ่านใครต่อใครมามากมายจะไม่รู้ว่าอาการเช่นนี้หมายถึงอะไร

 

            คิบอมอาจจะไม่ใช่คนหลงตัวเอง แต่ด้วยรูปทรัพย์และทรัพย์สมบัติ ไม่รวมอำนาจของเขาก็ทำให้ใครต่อใครมาศิโรราบอยู่แทบเท้า แต่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ชายหนุ่มรู้สึกว่าทั้งหมดนั่นไม่ใช่ประเด็นที่ลีดงแฮหน้าแดง เพราะต่อให้มีคนอย่างเขาเป็นสิบคนเข้าใกล้ ดงแฮจะไม่หวั่นไหว ตราบใดที่ไม่ใช่คิมคิบอม

 

            ความคิดนั้นทำให้เจ้าตัวรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            เด็กคนนี้ภักดีเพียงเขา เชื่อฟังเพียงเขา และเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

 

            นั่นคือสิ่งที่ร่างสูงกำลังคิดอยู่ ยามที่พันแผลให้เรียบร้อย

 

            “เสร็จแล้ว อนุญาตให้พูด”

 

            “...”

 

            ทว่า ดงแฮกลับเงียบราวกับหาเสียงตัวเองไม่เจอ เพราะ...ฝ่ามือตกอยู่ในอุ้งมืออบอุ่น

 

            ดวงตาที่มักจะเย็นชามองตรงไปยังมือคู่นั้นอย่างอึดอัด จะดึงมือออกก็ไม่กล้า จะให้วางทิ้งไว้เช่นนั้นก็ไม่ควร จนต้องเงยหน้าสบตาผู้เป็นนาย แล้วถามไปอีกเรื่อง

 

            “เจ้านายกลับมาเหนื่อยๆ อาบน้ำเลยมั้ยครับ ผมจะเตรียมน้ำให้”

 

            “จะอาบให้ฉันมั้ยล่ะ”

 

            กึก

 

            ทว่า พอเจ้านายสวนกลับมา คนหน้าหวานก็ทำได้เพียงเงียบเสียงลง นั่นทำให้คนมองยกยิ้มมุมปาก สนุกกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของลูกน้อง จนว่าต่อ

 

            “หรือจะอาบด้วยกัน”

 

            “เจ้านาย...” นั่นทำให้ดงแฮเรียกเสียงเบา ก่อนที่จะบอกด้วยท่าทางอึดอัดใจ

 

            “...อย่าหยอกผมเล่นแบบนี้เลยครับ ไม่สนุกหรอก”

 

            “แล้วนายเป็นคนตัดสินใจแทนฉันว่าสนุกหรือไม่สนุกตั้งแต่เมื่อไหร่” พอเจ้านายสวนกลับ คนเปลี่ยนเรื่องก็ตอบไม่ถูก เพราะเขาไม่มีสิทธิ์ไปคิดแทนเจ้านาย แม้เรื่องนั้นจะเกี่ยวข้องกับเขาโดยตรงก็ตาม

 

            ท่าทางที่คนมองก็หัวเราะในลำคอ ยื่นมือมาสัมผัสที่เส้นผมนุ่มลื่น

 

            “ฉันล้อเล่น เลิกทำหน้าเหมือนฉันจะลากขึ้นเตียงสักที”

 

            “...”

 

            ดงแฮยิ่งพูดไม่ออก เพราะเขาเผลอคิดแบบนั้นจริงๆ จนกลัวอยู่ลึกๆ...เขาไม่เคยเห็นท่าทีของนายเป็นแบบนี้เลย

 

            ไม่ แม้กระทั่งกับเหล่าคนที่ถูกเรียกมาบริการถึงที่

 

            เจ้านายหยอกเขา เล่นกับเขา แถมยังอารมณ์ดีมากกว่าปกติเสียจนตามไม่ทัน

 

          ทั้งที่เจ้านายควรจะอารมณ์เสียเรื่องของหานฮันคยองแท้ๆ

 

            ความคิดที่ทำให้ดงแฮนึกขึ้นได้

 

            “นายครับ”

 

            “ว่าไง” คิบอมตอบรับยามปล่อยมือ แล้วลุกขึ้นหมายจะเดินเข้าห้องน้ำ ให้คนที่เอ่ยเรียกต้องรีบก้าวตามหลัง

 

            “คุณหนูฮยอกแจ...”

 

            กึก

 

            “ทำไมเกี่ยวอะไรกับฮยอกแจ!” ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ คิบอมก็ชะงัก หันขวับกลับมาสบตาด้วยดวงตาดุจัด จนคนถามต้องรีบหลุบสายตาลงต่ำ ถามด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความกังวล

 

            “นายให้ผมไปช่วยคุณฮยอกแจอีกได้มั้ยครับ...”

 

            คนนั้นต่างหากที่เจ้านายควรจะหยอกเล่นเช่นนี้...คู่หมั้นหมายของเจ้านาย

 

            “ไม่ได้!” แต่แล้ว เจ้านายหนุ่มก็ตวาดขึ้นมาเสียงดัง ให้คนฟังเกือบจะสะดุ้ง หากแต่ตั้งสติทัน เงยหน้าสบตาวาวโรจน์ของคิบอมที่บอกเสียงเข้ม

 

            “ฉันไม่อนุญาตให้นายเอาชีวิตไปทิ้งอีกดงแฮ รักษาตัวให้หายซะ และถึงนายหาย ฉันก็ไม่ให้นายรับงานนี้อีกแน่!” คิบอมบอกเสียงเข้ม ที่ทำให้คนฟังถึงกับหน้าเสีย

 

            “นายให้โอกาสผม...”

 

            “ไม่ก็คือไม่ลีดงแฮ! แล้วไปอาบน้ำซะ ไม่งั้นก็มาอาบด้วยกัน!” คิบอมเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงหนัก ยามที่เดินหายลับเข้าประตูไป ปล่อยให้คนถูกขู่ว่าอาจจะต้องอาบน้ำกับเจ้านายยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น แล้วมือเรียวก็ยกขึ้นสัมผัสที่แผ่นอกข้างซ้าย สูดหายใจเข้าลึกๆ เพราะ...เจ็บ

 

            เพียงแค่คิดถึงคุณหนูฮยอกแจคนนั้น เขาก็เจ็บขึ้นมาเช่นนี้

 

          อย่าหวั่นไหวกับเจ้านาย ดงแฮ เจ้านายมีคนที่คู่ควรกับเขาที่สุดอยู่แล้ว

 

            ความคิดที่มือขวาพร่ำบอกตัวเอง แม้กระทั่งตอนที่ก้าวออกจากห้องเพื่อไปใช้ห้องน้ำห้องอื่น โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้านายหนุ่มเองก็กำลังตีหน้าเคร่ง ยามที่ได้ยินชื่อนี้

 

            ชื่อนี้คิมคิบอมควรจะห่วงใยที่สุด แต่เวลานี้เขากลับ...ไม่อยากนึกถึงที่สุดเช่นกัน

 

            ชั่ววินาที คิบอมโมโหตัวเองที่เขา...ไม่อยากช่วยฮยอกแจออกมา

 

            คนที่มีศักดิ์แท้จริงเป็นคู่หมั้นของเขาเอง

 

            “ฮยอกแจ หวังว่าน้องจะปลอดภัย” คำภาวนาที่ส่งถึงคนที่ห่วงใยจริงๆ แต่คิบอมกลับอยากยืดเวลาที่จะพาตัวเด็กคนนั้นกลับมา เพราะ...สีหน้าเจ็บปวดเพียงเสี้ยววินาทีของใครอีกคน

 

................................................

 

            ครบค่ะ ทุกคนลืมไปหรือเปล่าว่าบอมมีคู่หมั้นแล้วอะจ้า ฮยอกไง คือหายไปนานจนลืมอะเนอะ แหะๆ แต่เขามีคู่หมั้นแล้วจ้า ดังนั้น การจะทำหรือไม่ทำอะไรมันก็ยากน่ะนะ เฮเองก็คำนึงอยู่ตลอดเวลาว่าเขามีแล้วนะคู่หมั้นน่ะ ในขณะที่บอมเองก็ลืมไปเสี้ยววินาทีเหมือนกันว่าตัวจริงของเขาคือใคร แม้ว่าเขาจะหยอกลูกน้องเล่นก็ไม่มีใครกล้าว่า แม้แต่ฮยอกแจเอง แต่เขากลับโมโหที่ดงแฮจะเป็นได้แค่...การหยอกเล่น

            ถูกใจลูกน้องหรือไม่ก็ลองคิดดูสิว่าไม่อยากช่วยฮยอกออกมาแล้วน่ะนะ คุคุ ครั้งหน้ากลับไปที่คู่ฮันฮยอกนะคะ แบบ ดราม่าอีกล้าววววว XD

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. #7631 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 07:14
    โดนตะคอกเลยอ่า ตกใจหมดเลย..
    #7631
    0
  2. #6893 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 23:49
    สงสารเฮอ่าาาาาา พยายามห้ามใจตัวเองตลอดเลย แต่มันยากนะหนู ทำไม่ได้หรอก
    #6893
    0
  3. #6712 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 08:17
    อยากให้ฮันกับบอมเปิดอกคุยกันซักที ประจันหน้าซักยก คือจะได้ไม่ต้องเขม่นกันไปมาแบบนี้ ใจไม่ดี
    #6712
    0
  4. #6428 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 03:00
    โอยยย หน่วงในอก น้องเฮอย่าร้องนะ ฮืออออ ให้เราร้องแทน
    #6428
    0
  5. #5591 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:05
    กำลังฟินๆๆ ลืมเลยว่าบอมมีคู่หมั้น แต่ก้ไม่ได้คู่กะฮยอกอยุ่แล้ว
    #5591
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #5015 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 11:35
    บอมถึงเนื้อถึงตัวเฮตลอดเลยนะ
    #5015
    0
  9. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:56
    ตอนนี้หมอนกระจุยจนหันมาข่วนโต๊ะแทนแล้ว (และคาดว่าเล็บจะฉีกเร็วๆนี้) โฮกกกกก คิมคคคิ จะคิดถึงฮยจทำไมมมม้ ขัดฟินอ่ะ ชริ
    #4559
    0
  10. #4212 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:23
    ด๊องเอ้ย เง้อ
    #4212
    0
  11. #3854 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:52
    แต่งงานกันเลยเหอะ เจ้านายลูกน้องตู่นี้อ่ะ เขินตัวจะเเตกอยู่ละ 
    #3854
    0
  12. #3217 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 08:18
    คุณเจ้านายก้อรุกจัง แกล้งเฮให้ทำตัวไม่ถูกตลอด เฮก้อพยายามห้ามใจสุดชีวิต เขินทุกครั้งที่บอมหยอกเฮอะ ลืมไปเลว่าบอมมีคู่หมั้น
    #3217
    0
  13. #3109 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 22:31
    ฮื่ออออ เจ้านายย เขินนน ไม่ต้องไปช่วยฮยอกหรอกก ฮยอกกำลังเผชิญบททดสอบความรักอยยยยู่ วะฮะฮ่าาๆๆ //นี่ชั้นเป็นเมนฮยอกใช่ม๊ายย ทำไมชอบให้นางเจ็บปวดดด 5556
    #3109
    0
  14. #3055 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:38
    บอมมมมม เฮเจ็บมืออ่ะ อาบน้ำให้เฮหน่อยสิ #ผิด ฮ่าๆๆๆ (ยังจะมีหน้ามาขำเนอะ)
    แหม่ เรื่องนี้นี่สุขได้ไม่นานจริงๆ คิเฮก็หวานกันได้ไม่นานก็พาเข้าดราม่าอีกแล้ว นั่นสินะ ช่วงเวลาที่มีความสุขมันทำให้พวกเขา(เรา)ลืมไปเลยว่าจริงๆแล้วบอมเองก็มีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วเหมือนกัน อ่า แต่คนที่ไม่ใช่ ต่อให้ผูกกันด้วยด้ายแดงยังไงมันก็รั้งกันเอาไว้ไม่อยู่อยู่ดีนั่นอหละเนอะ ต่างคนก็ต่างต้องมีคนที่เป็นคู่ชีวิตที่แท้จริงขิงตัวเองอยู่ทั้งนั้น
    #3055
    0
  15. #2979 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 18:15
    หยอกเด็กจนลืมคู่หมั้นกันเลยทีเดียว ใจมันเอนเอียงแล้วดิ ><
    #2979
    0
  16. #2864 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 20:32
    ลืมค่าาาา ถ้าเมย์ไม่ย้ำเรื่องฮยอกเป็นคู่หมั้นบอม บอกตรงแอบลืมนึกถึงไปเลย มัวแต่หวีดที่เจ้านายเอ็นดูคุณลูกน้องคนสำคัญซะขนาดนี้ พอนึกได้ก็....

    เจ็บอ่าาาาา

    เฮต้องเจ็บแน่ๆเลยจะรักก็ไม่กล้ารักเพราะเป็นเจ้านาย แถมเจ้านายยังมีคูาหมั้นเป็นตัวเป็นตนที่จับต้องได้และเฮก็รู้จักอีกอีก ฮือออออ 

    แต่ดูท่าบอมก็คงลืมนึกถึงคู่หมั้นเช่นกัน ถึงได้ชอบขยันทำให้เฮหวั่นไหว ขอหยิกแก้มบวมๆที่คิมคิบอม!!! 
    #2864
    0
  17. #2831 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 23:09
    ตอนนี้เหมือนยาอมรสส้มเลยอ่ะ แบบตอนแรกกินไปมันหวาน อร่อย พออมไปนานๆรู้สึกมันขมแปลกๆ555555#รึป่าว
    แอบรู้สึกดีที่บอมทำเพื่อเฮ แต่ก็สงสารฮยอกอ่าาา
    #2831
    0
  18. #2818 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 16:37
    เฮือกกกกกกกก
    #2818
    0
  19. #2779 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 07:42
    ฮยอกแจมีฮันคยองดูแลแล้วงับ
    แอ๊วลูกน้องได้ตามสบายเลยค่า
    จะจับขึ้นเตียง ที่ระเบียง หรือบันได
    ได้ทั้งน้านนนนนนนนนนนน >..<
    #2779
    0
  20. #2768 baimon_hana (@baimon-hana) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 20:31
    คู่คิเฮนี่คือตั๊ลล๊ากกกกกกกกกกก แต่ฮันฮยอกนี่สงสัยมากว่ามันจะไปรักกันอีท่าไหน =_=;;; (ป๋าอาจจะรักฮยอกแต่ฮยอกนี่สิ เป็นเราเราก็รักป๋าไม่ลง T^T)
    #2768
    0
  21. #2723 lookpud38 (@bnpcm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 19:16
    อย่าเพิ่งไปช่วยนะให้คู่นั้นเข้าใจกันก่อนแล้วค่อยไปช่วย555555แล้วเฮกับคิบอมค่อยหยอกกันต่อ
    #2723
    0
  22. #2722 ตัวตลก ปิเอโร่ (@bella-12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 13:54
    บอกเลยค่ะไรท์  เขาไม่เคยลืม  เฉพาะอันสำคัญๆ หนะนะ ฮ่าๆๆๆ
    #2722
    0
  23. วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 09:34
    สงสารเฮอะ ไม่กล้ารักเพราะเป็นเจ้านาย แล้วยังต้องมาเจ็บปวดเพราะบอมมีตัวจริงแล้วอีกโอ้ยยยยยย อย่าดราม่าหนักไปกว่านี้เลย
    #2721
    0
  24. #2720 preaw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 09:19
    ป๋าฮันก็รีบทำให้ฮยอกตกเป็นของป๋าด้วยความเต็มใจเร็วๆนะ คู่นี้จะได้จีบกันต่อ .... เเต่คงยาก คู่ป๋านี้มัน...=_=
    #2720
    0
  25. #2719 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 01:17
    อ้าวววววว ฮยอกเป็นคู่หมั้นบอมนี่หว่า ลืมเลย
    แต่ก็แค่คู่หมั้นอ่ะ จะไปสู้อะไรกับผอสระอัวของฮยอกได้คะ >/////<
    อย่าเพิ่งช่วยค่ะ ให้คู่นั้นเค้าดราม่าพิสูจน์ใจกันซะให้พอ
    ส่วนทางนี่ หมั่นหยอดวันละนิดวันละหน่อย
    เด็กน้อยก็หวั่นไหวจะแย่ รุกอีกสักนิดสิ ได้ถวายงานแน่ค่ะ>//////<


    #2719
    0