[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,432 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,453

    Overall
    672,432

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 16 ความฝันอันเลือนลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    30 ต.ค. 58



ตอนที่ 16 ความฝันอันเลือนลาง

 

 

 

            วันที่หนึ่ง

 

            “คยูฮยอน ฮันคยองล่ะ”

 

            “วันนี้คุณฮันคยองมีงานครับ”

 

            วันที่สอง

 

            “คยูฮยอน เขาอยู่ไหน”

 

            “วันนี้คุณฮันคยองต้องไปปูซานด่วนครับ”

 

            วันที่สาม

 

            “แล้ววันนี้ล่ะ”

 

            “วันนี้ผมไม่ทราบครับ คุณฮันคยองออกไปตั้งแต่เช้ามืด”

 

            และวันนี้...

 

            “คยูฮยอน...”

 

            “วันนี้ผมก็ไม่ทราบครับว่าคุณฮันคยองไปไหน”

 

            เวลานี้ ลีฮยอกแจทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ ยามมองมื้อเช้าแทนน่าทาน หากแต่ไม่รู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด เพราะนี่เป็นวันที่สี่แล้ว...วันที่สี่นับตั้งแต่ปีศาจร้ายตนนั้นพูดใส่หน้าเขาว่าเขาเป็นเพียงแค่โสเภณี และทั้งที่ควรจะด้านชา ควรจะไม่แยแส ควรจะไม่รู้สึกอะไร

 

            คำพูดนั้น...ก็ทิ้งบาดแผลเอาไว้อย่างฉกาจฉกรรจ์

 

            บาดแผลที่เป็นดั่งแผลสดและบาดลึกอยู่ในหัวใจ จนทุกครั้งที่นึกถึง...ดวงตาก็พร่ามัว

 

            “ฉัน...มันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรือ”

 

            ฮยอกแจเอ่ยกับตัวเองเสียงเบา ทั้งที่เขาควรจะคิดว่าผู้ชายคนนั้นต่างหากที่น่ารังเกียจ คนที่ทำร้ายกันตั้งแต่ต้น แต่พอรู้ว่าหานฮันคยองกำลังหลบหน้า ร่างเล็กก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นเพียงเชื้อโรคที่ควรจะถอยห่างไปให้ไกลที่สุด

 

            มันทำร้ายเขาเอง ยัดเยียดคำว่าโสเภณีไร้ค่าให้กับเขา แล้วก็ผลักไสเขาออกห่าง

 

            คุณหนูลีไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจเลยสักนิด ฮันคยองต้องการอะไรกันแน่

 

            ผู้ชายคนนั้นต้องการตัวเขา หรือกักขังเอาไว้เพื่อทรมานหัวใจเล่น

 

            “ฉันทำผิดอะไร...ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้” ฮยอกแจถามตัวเองเสียงสั่นเครือ เพราะชีวิตเขาตอนนี้มีเพียงหานฮันคยอง

 

            แค้นเพียงหานฮันคยอง

 

            คิดเพียงเรื่องของหานฮันคยอง

 

            ทุกเวลา ทุกวินาทีของเขาถูกดึงให้พุ่งตรงไปยังผู้ชายคนนั้น

 

            และเมื่อปีศาจร้ายผลักไสให้ถอยห่าง...เขาจะยังเหลืออะไรอีก

 

          ถ้ามันไม่อยู่ให้แก้แค้น แล้วเขา...ทำไปเพื่ออะไร

 

            ความคิดที่ทำให้ภาพตรงหน้าพร่า และฮยอกแจก็ลุกขึ้นช้าๆ

 

            “ฉัน...จะกลับห้อง”

 

            “แต่คุณหนูยังไม่ได้ทาน”

 

            “อืม ฉันไม่หิว” ว่าแล้ว ร่างเล็กที่พยายามอยู่นอกห้องขังให้นานที่สุดกลับเป็นฝ่ายก้าวกลับไปยังห้องขังเอง เพราะอิสรภาพเดียวที่ทำให้เขาหนีจากความเป็นจริงมีเพียงหานฮันคยอง และเมื่อผู้ชายคนนั้นไม่อยากอยู่ใกล้ ลีฮยอกแจก็ราวกับไร้จุดหมายในชีวิตอีกครั้ง

 

            แม้ว่าจะแค้นฮันคยองหมดหัวใจ แต่การได้คิดว่าเขาจะเอาคืนยังไงช่วยไม่ให้ความทรงจำแสนเลวร้ายกลับคืนมา

 

            ปัง

 

            ฮยอกแจปิดประตูกักขังตัวเอง แล้วเดินขึ้นไปนั่งบนเตียง มองหนังสือนิยายที่ได้รับอนุญาตให้อ่านแล้วจับมันขึ้นมา

 

            ฟึ่บ

 

            มือเรียวยกสูงขึ้นอย่างหมายจะขว้างมันออกไประบายความโกรธ แต่...ดวงตากลับเหลือบไปมองรอยเข็มฉีดยาที่อยู่บนแขน...แม้ไม่เจอหน้า แต่ฮยอกแจก็รู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาฉีดยาให้ทุกคืน จนไม่เข้าใจ ฮันคยองต้องการอะไรจากเขา

 

            ไม่ต้องการร่างกาย แล้วเลี้ยงไว้ทรมานทำไม

 

            “ทำไม นายแค้นอะไรฉัน ฮันคยอง ฉันมีแต่คำถามว่าทำไมและทำไมเต็มไปหมด” ฮยอกแจกัดปากจนเจ็บ กัดให้ร่างกายรับรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ ก่อนที่จะลดมือลงช้าๆ มองหน้าปกที่เป็นภาพของคนสองคนจับมือกัน จนบีบมันแน่น...แน่นเพื่อสัมผัสกับความเจ็บ

 

            แม้แต่นิยายยังมีคนที่คอยปกป้องและดูแลกัน ขณะที่เขา...ไม่เหลือใครจริงๆ

 

            ความคิดที่ทำให้ฮยอกแจกอดหนังสือเล่มนั้นแน่น ทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน อย่างอยากที่จะหลับแล้วไม่ฟื้นไปตลอดกาล ทั้งที่รู้ว่า...มันเป็นเพียงความฝันที่เป็นไปไม่ได้

 

            ผู้ชายคนนั้นผลักไสเขา แต่ไม่ยอมปล่อยให้เขาตาย

 

          ฮันคยอง นายต้องการอะไรจากฉัน บอกฉันสิว่าต้องการอะไรจากฉัน

 

....................................................

 

            “อาทิตย์นึงแล้วนะครับ คุณฮันคยอง อาทิตย์นึงแล้วที่คุณหนูแทบไม่แตะอะไรเลยนอกจากน้ำ!

 

            “...”

 

            หนึ่งสัปดาห์เวียนมาบรรจบ คนที่ถอยห่างออกมาจากคุณหนูคนสวยก็ยังสงบนิ่ง หากแต่คนที่เข้าไปทำหน้าที่ดูแลแทนอย่างโจวคยูฮยอนกลับทนไม่ไหว เอ่ยปากถามผู้เป็นนายในเวลานี้ว่าต้องการอะไรกันแน่ เพราะสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเขากำลังกลับไปอ่อนแออีกครั้ง

 

            คุณหนูก้าวพ้นความเจ็บปวดจากการสูญเสียเพราะแรงแค้นมาแล้ว แต่ตอนนี้คุณหนูกำลังทรุดลงอีกครั้ง เพราะแรงแค้นนั้นเลือกที่จะก้าวถอยออกมา เพื่อตั้งหลักให้กับตัวเอง

 

            ท่าทีของลูกน้องคนสนิทที่ฮันคยองแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง แต่คงไม่มีใครรู้ว่าสองมือที่วางบนหน้าตักกำลังกำกันแน่น

 

            “งั้นนายต้องการให้ฉันทำยังไง รับข้อเสนอของคุณหนูงั้นหรือ”

 

            “ก็ดีกว่าให้คุณหนูอาการแย่ลงนะครับ” คยูฮยอนอาจจะนับถือและเคารพผู้ชายคนนี้เสียยิ่งกว่านายใหญ่ที่จากไป แต่เมื่อเห็นว่าคุณหนูอันเป็นที่รักของใครๆ กำลังอาการแย่ลง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแสดงความคิดเห็นตรงๆ แม้จะไม่ตรงใจกับคนตรงหน้าก็ตาม

 

            ขวับ

 

            คราวนี้ฮันคยองตวัดสายตามามอง จนดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกัน พักเดียว มังกรร้ายก็ยกยิ้มร้าย ยามเอ่ยด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม

 

            “อยากให้ฉันฉีกกระชากเขาเป็นชิ้นๆ บนเตียงหรือไง”

 

            “ผมเชื่อครับว่าคุณไม่มีวันทำอย่างนั้น”

 

            กึก

 

            ฮันคยองที่ตั้งใจจะให้ลูกน้องล่าถอยไปเองเป็นอันชะงัก เมื่ออีกฝ่ายก็ยังตอบกลับด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจยาว

 

            “คุณฮันคยองก็รู้ว่าหากไม่นับนายใหญ่ ผมเป็นคนหนึ่งที่รู้ดีที่สุดว่าคุณรู้สึกยังไงกับคุณหนูฮยอกแจ...อย่าลืมสิครับว่าคืนนั้นผมอยู่กับคุณตั้งแต่ต้น...”

 

            “โจวคยูฮยอน! หากยังไม่ทันจะเอ่ยจบ หานฮันคยองก็แทรกขึ้นมาเสียงเหี้ยม...น้ำเสียงที่บอกว่าเขาจะไม่ทนฟังเรื่องไร้สาระต่อจากนี้ และคยูฮยอนก็รู้ดีพอที่จะโค้งให้ ก้าวถอยหลัง หากแต่ทิ้งคำพูดให้เจ้านายได้คิด

 

            “คุณตัดสินใจทำตัวเป็นปีศาจร้ายเพื่อคุณหนูเอง...คุณไม่มีวันหันหลังกลับได้หรอกครับ”

 

            ปัง!

 

            ประตูห้องทำงานปิดลง พร้อมกับความรู้สึกมากมายที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวใจผู้ชายที่ชื่อว่าทำลายทุกอย่างของลีฮยอกแจ

 

            เขาตัดสินใจเป็นปีศาจในวันนั้นก็เพื่อคุณหนูฮยอกแจ...เพื่อคนคนนี้เพียงคนเดียว

 


 ..............................................

 

            ในยามค่ำคืน คนที่เพิ่งจะกลับเข้ามากำลังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่ราวกับตัดสินใจ ก่อนที่จะใช้กุญแจไขเข้าไป ปล่อยให้แสงไฟภายนอกลอดเข้าไปภายในเพียงนิด ก่อนที่จะปิดมันลงอย่างเบาเสียงที่สุด จากนั้นก็ก้าวไปชิดริมเตียงเพื่อมอง...คุณหนูฮยอกแจ

 

            คนที่หานฮันคยองต้องเอ่ยตวาดใส่หน้า ดูถูก เหยียบย่ำราวกับคนขายตัวข้างถนน ทั้งที่ในใจไม่เคยปรารถนาที่จะทำอย่างนั้นเลย ยิ่งได้มาเห็นว่าร่างเล็กบางที่กลับมามีน้ำมีนวลกว่าตอนแรกผ่ายผอมลงกว่าเดิม ดวงตาคมกริบก็หลับลงช้าๆ ราวกับควบคุมตัวเอง

 

            จากนั้น ฮันคยองก็ขยับมานั่งลงข้างเตียง ทำทุกอย่างดั่งเช่นทุกคืนที่ผ่านมา

 

            เขาฉีดยาให้ และก็ก้าวออกไป ทว่า...

 

            หมับ

 

            “คุณหนู” ใบหน้าคมเคร่งขึ้นทันที เมื่อฝ่ามือเล็กบางขยับมาจับแขนเสื้อเขา ทว่า...

 

            “ฮึก...กลัว...พ่อ...แม่...ฮยอกกลัว...ฮือ...” เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากคนที่หลับสนิท พร้อมกับมือที่จับกำแขนเสื้อเขาแน่นขึ้น จนใบหน้าคมคลายลงทีละน้อย ค่อยๆ ยื่นมือไปหมายจะลูบเส้นผมนุ่ม...นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาเจออีกฝ่ายฝันร้าย

 

            ชายหนุ่มเห็นแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

 

            ทว่า...

 

            “ฮันคยอง...”

 

            กึก

 

            “ฮึก...ฮือ ฮัน...ฮยอกแจกลัว...กลัว...” ชื่อของเขาที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากนั่นต่างหากที่ทำให้ชะงัก ดวงตาแสนเลือดเย็นอ่อนลงจนเหมือนอ่อนโยน อีกทั้งยังมองร่างบอบบางตรงหน้าอย่างหวงแหน มือใหญ่ที่ชะงักก็ค่อยๆ เลื่อนไปแตะที่แก้มใสแผ่วเบา

 

            “ผมทำกับคุณหนูขนาดนี้ คุณยังฝันถึงผมอีกหรือครับ” น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปไม่จากต่างเสียงกระซิบที่แสนเจ็บปวด มือใหญ่ที่วางลงบนเส้นผมนุ่มก็สั่นไปจังหวะหนึ่ง ตาคมทอดมองร่างเล็กบอบบางที่ยิ่งน่าสงสารเมื่อดวงตาที่ปิดสนิทกำลังปล่อยน้ำตาหยดใสให้ไหลลงมา

 

            ขณะที่คำพูดของคนสนิทก็ดังขึ้นในหัว

 

            คำที่ปีศาจร้ายตัดสินใจล้มตัวลงไปนอนเคียงข้าง ประคองร่างที่แสนอ่อนแอเข้ามาในอ้อมกอด กดจูบลงบนขมับแผ่วเบา

 

          “ขอแค่ในความฝัน ผมยังเป็นฮันคยองคนเดิมของคุณหนูก็พอ”

 

            คนอย่างเขาร้องขอเพียงแค่เรื่องนี้จริงๆ...เศษเสี้ยวหนึ่ง คุณหนูฮยอกแจยังรู้ว่าเขาคือหานฮันคยองคนเดิม...คนที่ดูแลเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็ก และจะทำจนกว่าชีวิตจะไร้ลมหายใจ

 

...........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            ช่วงนี้ ฮยอกแจรู้ว่าตัวเองเหนื่อยง่าย อาจจะเพราะกินอะไรไม่ลง ดังนั้น เขาจึงหลับเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ หากแต่มากครั้งในแต่ละวัน ซึ่งมันเป็นหนทางหนึ่งที่สามารถหลีกหนีจากความจริงอันโหดร้าย วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ฮยอกแจกำลังตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนที่ท้องฟ้ายังคงมืดมิด และคงเหน็บหนาวจับใจเช่นทุกคืน ถ้าไม่ใช่เพราะ...อ้อมกอดของใครบางคน

 

            อ้อมกอดที่โอบกระชับรอบเอว ดึงรั้งให้ศีรษะเอนซบที่ท่อนแขนข้างหนึ่ง จนร่างบางเกือบจะห้ามอาการหวาดผวาของตัวเองไม่ได้ ทว่า กลิ่นหอมลึกล้ำที่แสนคุ้นเคยก็แตะเข้าที่ปลายจมูก จนร่างที่เผลอนิ่งเกร็งด้วยความหวาดกลัวผ่อนคลายลงทีละน้อย ดวงตาเรียวสวยมองไล่เรื่อยตั้งแต่ท่อนแขนแกร่งไต่ขึ้นไปยังบนใบหน้า

 

            “ฮันคยอง...” เสียงแหบพร่าดังราวเสียงกระซิบ มองใบหน้าคมคายที่ฝังอยู่บนหมอนอย่างไม่เชื่อสายตา

 

          เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

 

            คำถามที่ฮยอกแจทำได้เพียงกัดปากตัวเองจนเจ็บ แต่ก็ยังไม่ขยับกาย เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะตื่น ดวงตาที่ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความเศร้าหมองก็มองสำรวจอีกฝ่ายนิ่ง

 

          อาทิตย์นึงหรือนานกว่านั้นนะที่ไม่ได้เจอกัน

 

            คุณหนูลีปัดคำถามนั้นออกไปจากใจ เพราะเขากำลังมองไล่ไปทั่วทั้งใบหน้า...คนที่มีใบหน้าดุคมแม้ว่าจะยังหลับสนิท ทั้งคิ้วเข้ม ทั้งจมูกโด่งหรือริมฝีปากเหยียดตรงนั่นทำให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนเด็ดขาดแค่ไหน และมันฉายออกมาแม้แต่ยามหลับ

 

            “เกลียด”

 

            เขาเกลียดใบหน้าแบบนี้พอๆ กับอยากเจอ

 

            ฮยอกแจเกลียดใบหน้าของคนที่ทำร้ายเขาจนฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ วันนั้น ร่างบางยังจำได้...ดวงตาป่าเถื่อน รุนแรง เลือดเย็นและไร้ความปรานี ไม่แม้แต่จะฟังเสียงอ้อนวอนขอร้องของเขาว่าไม่เอาอีกแล้ว มันเจ็บปวดจนร่างกายทานทนไม่ไหว ทั้งที่หัวใจกำลังเจ็บช้ำกับการตายของมารดา

 

            แต่คนตรงหน้าก็ไม่หยุด

 

            ดวงตาที่เขาไม่เห็นแบบนั้นอีกเลยตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา จนเศษเสี้ยวในหัวใจถามตัวเอง...ฮันคยองทำร้ายเขาจริงๆ น่ะหรือ

 

          บ้าน่าฮยอกแจ เป็นมัน เป็นมันแน่ๆ นายจะจำหน้าของมันไม่ได้ได้ยังไงกัน!

 

            ใบหน้าเรียวส่ายไปมา กำสองมือเข้าหากันแน่น บอกปัดทุกความสงสัยออกไป เพราะแม้เขาจะไม่เห็นความโหดร้ายในดวงตาคู่นี้อีก แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่เห็นความเลือดเย็น...ผู้ชายคนนี้ดูถูก ต่อว่า และกักขังเขาสารพัด

 

            คนคนนี้แหละที่เป็นคนทำร้ายเขาในคืนนั้น อีกอย่าง...ไม่มีทางที่ฮยอกแจจำผู้ชายคนนี้ผิด

 

            ความคิดของคนที่ยันตัวถอยห่าง ดวงตาเรียวรีที่เคยหม่นแสงก็วาววับขึ้นมา

 

          มันกำลังหลับสนิท

 

            นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาควรจะคิด จนต้องเหลียวไปมองรอบตัวเพื่อหาอาวุธ หากแต่ไม่มี...ห้องนี้ไม่มีอาวุธที่ใช้ทำร้ายตัวเองได้อีกแล้วนับตั้งแต่ที่เขาคิดฆ่าตัวตาย หากแต่หางตากลับเห็นบางอย่าง...กล่องเข็มฉีดยา

 

            กล่องเข็มที่อยู่อีกด้านของเตียง จนต้องเหลือบมองคนที่กำลังหลับอยู่ แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปยังกล่องใบนั้น

 

          หลอดเข็มฉีดยาเป็นแก้ว ถ้าเขามีแรงมากพอ...

 

            ความคิดที่ทำให้ฮยอกแจตัวสั่น หากแต่ก็ฮึดสู้เอื้อมมือสั่นๆ ไปคว้ามัน แต่เพียงแตะโดน...

 

            “ผมไม่ตายด้วยเข็มฉีดยาหรอกนะ”

 

            กึก

 

            ร่างบางตัวแข็งทื่อ เมื่อคนที่ควรจะหลับสนิทเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ จนต้องก้มลงมอง แต่อีกฝ่ายยังคงนอนหลับตานิ่งให้ตัดสินใจเพียงชั่วเสี้ยววินาที...

 

            หมับ

 

            ตุบ

 

            “ฮันคยอง!

 

            “ผมบอกคุณแล้วว่าคุณสู้ผมไม่ได้หรอก และยิ่งสภาพนี้”

 

            วินาทีที่ฮยอกแจกำลังจะคว้ากล่องเข็ม ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบ จนหล่นตุบไปทับแผ่นอกกว้าง ให้หลุดเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ ขณะคนที่เพิ่งเปิดเปลือกตาก็กดสายตามามอง บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกจนคนฟังกัดปากแน่น

 

            ฮยอกแจออกแรงดิ้น สองมือก็ยันเข้าที่หัวไหล่ หากแต่เรี่ยวแรงของคนที่แทบไม่แตะอะไรก็ทำให้กำแพงหนาไม่ขยับเขยื้อน อีกทั้งเสียงทุ้มไร้ความรู้สึกก็ว่าต่อ

 

            “ถึงคุณหนูพยายามฆ่าตัวตายด้วยการอดอาหาร ผมก็จะบังคับคุณให้อาหารทางสายน้ำเกลืออยู่ดี เพราะฉะนั้น ถ้าไม่อยากทรมานก็กินเข้าไปซะ” คำที่คนฟังโกรธอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าเรียวจึงเงยขวับขึ้นมอง แล้วบอกเสียงกร้าว

 

            “ฉันไม่ได้อยากตาย แต่นายนั่นแหละ!

 

            “ผม?” ฮันคยองเลิกคิ้วนิด ก่อนที่จะยิ้มเย็น

 

            “อยากเป็นนางบำเรอผมขนาดนั้นเชียว...”

 

            เพียะ!

 

            ยังไม่ทันจะพูดจบ ฝ่ามือเล็กๆ ที่แทบไม่มีแรงก็พาดลงบนซีกแก้ม แบบที่คนโดนตบก็ไม่เปลี่ยนสีหน้าไปเลยสักนิด แค่จ้องตากลับ อย่างที่ฮยอกแจว่าเสียงลอดไรฟัน

 

            “อย่าดูถูกฉันแบบนั้นอีก!

 

            “แต่สิ่งที่ผมเห็นครั้งล่าสุดมันบอกอะไรๆ ได้ชัดนะครับคุณหนู” มังกรร้ายยกยิ้มเพียงนิด แล้วก็ว่าต่อ

 

            “ในเมื่อตัดสินใจจะอ้าขาให้ผมแล้ว คุณก็ควรจะคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้”

 

            “หมายความว่ายังไง!” คนที่ถูกผลักไสอย่างไม่เหลือดีถามเสียงกร้าว แบบที่คนฟังก็สบตานิ่ง คลายอ้อมกอดออก ทั้งยังลุกขึ้นจากเตียง จนฮยอกแจต้องผวาตามไปคว้าข้อมือเอาไว้

 

            “หานฮันคยอง!” เสียงที่เปล่งออกไปมีทั้งความร้อนรน ไม่เข้าใจและสับสน ขณะที่ร่างสูงก็แค่คว้าเสื้อสูทที่เขาโยนทิ้งไว้ข้างเตียงขึ้นมาพาดแขน จากนั้นก็หันกลับมาสบตา

 

            แววตาที่เรียบนิ่งหากแต่แฝงด้วยอารมณ์รุนแรงจนน่ากลัว

 

            แววตาที่เกือบจะทำให้ฮยอกแจก้าวถอยหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “คุณอยากออกจากห้องนี้ใช่มั้ย ได้ ผมจะรับข้อเสนอของคุณหนู”

 

            “...”

 

            คราวนี้ฮยอกแจนิ่งฟังอย่างเข้าใจ แล้วก็ต้องเบือนหน้าหนี เมื่ออีกฝ่ายบอกด้วยน้ำเสียงติดดูถูก

 

            “ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอของผมเช่นเดียวกัน...นางบำเรอของผม ตกลงมั้ยครับ”

 

            แม้จะทั้งอับอาย ทั้งเจ็บปวด ทั้งหวาดกลัว แต่ลีฮยอกแจตัดสินใจเดินต่อไปในเส้นทางนี้แล้ว ดังนั้นร่างบางจึงกดหน้าลงช้าๆ

 

            “ถ้ามันทำให้ฉันได้ออกจากห้องนี้”

 

            และถ้ามัน...ทำให้ฉันฆ่านายเพื่อแก้แค้นได้...แค่ร่างกายสกปรกนี้...ฉันยกให้...

 

..............................................

 

           ต่อค่ะ

 

            ฮยอกแจกำลังกังวลใจ...วันนี้เป็นวันที่หานฮันคยองสัญญาว่าจะย้ายเขาออกจากห้องสี่เหลี่ยมนั่น ดังนั้น พอถึงมื้อเช้า ใบหน้าซีดเซียวก็ติดจะเคร่งเครียด มือที่ตักอาหารเข้าปากก็เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า กินไปนิดเดียวก็อิ่มตื้อจนทำได้เพียงดื่มนมตาม แล้ว...มองคนตรงข้าม

 

            คนที่นั่งอ่านเอกสารพลางจิบกาแฟเงียบๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด กระทั่งเห็นว่าเขาหยุดมือ

 

            “เรียบร้อยแล้วหรือครับคุณหนู ผมว่าคุณทานอีกหน่อยดีกว่านะ...เดี๋ยวจะไม่มีแรงรับผมเปล่าๆ”

 

            กึก

 

            ฮยอกแจกัดปากตัวเองแน่น หลุบตามองจานอาหารที่พร่องไปนิดเดียวของตัวเองด้วยความอับอาย...ที่นี่ ตรงนี้ นอกจากจะเป็นสถานที่โปรดของมารดาแล้ว ยังมีลูกน้องอีกหลายคนที่ยืนรักษาความปลอดภัย การที่เอ่ยออกมาอย่างนี้ก็ไม่ต่างจากบอกทุกคนว่าต่อจากนี้เขากลายเป็นอะไร

 

            “ฮึ ก็แค่นอนเฉยๆ”

 

            “ถ้าแบบนั้น ผมไปซื้อหาเอาข้างนอกไม่ดีกว่าหรือ”

 

            กึ้ด

 

            ฮยอกแจกัดปากตัวเองจนเจ็บ กัดจนได้กลิ่นคาวเลือด เมื่อได้ยินน้ำเสียงดูถูกแบบนั้น หากแต่คนตรงข้ามก็ไม่พูดอะไรต่อ นอกจากเก็บเอกสารลงในแฟ้ม แล้วยื่นให้กับคยูฮยอนที่รออยู่ก่อนแล้ว จากนั้นก็สั่งงานเรียบๆ

 

            “ดีแล้ว จัดการต่อ...ส่วนคุณหนู เชิญครับ” มังกรร้ายลุกขึ้นก่อน จากนั้นก็ผายมือกลับไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ ให้ฮยอกแจที่รวบรวมกำลังใจลุกขึ้นตามช้าๆ สองมือกำเข้าหากันแน่น สูดหายใจลึกๆ และเมื่อใบหน้าเรียวเงยขึ้นอีกครั้ง...ดวงตาก็ไร้ความลังเล

 

            “นำไปสิ”

 

            เขาตัดสินใจแล้ว เขาต้องเดินต่อไป

 

            ท่าทางที่ฮันคยองก็แค่หันหลังให้ แล้วเริ่มออกเดิน ให้ต้องรีบก้าวตาม อย่างที่ฮยอกแจเองก็ไม่คิดจะเหลียวกลับไปมองสวนสวยให้รู้สึกผิดที่คิดตัดสินใจทำให้ร่างกายมันไร้ค่าไร้ราคาเช่นนี้

 

            “...”

 

            “...”

 

            ตลอดเวลาที่ก้าวเข้ามาในส่วนลึกของคฤหาสน์ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงของฝีเท้าที่กระทบกับพื้นกระเบื้องอย่างดี กับหัวใจที่เต้นรัวแรงด้วยความหวาดกลัวของฮยอกแจ

 

          ฮันคยองนอนอยู่ห้องไหน...ไม่รู้

 

            คำถามที่เขาเองก็ไม่รู้ จนเกรงกลัว จนหวั่นใจ เพราะหากว่าอีกฝ่ายเข้าไปครอบครองห้องของบิดามารดา เขาคงไม่อาจจะทนยอมมีอะไรกับอีกฝ่ายได้ แต่ถ้าเป็นห้องนอนของเขาเอง...ฮยอกแจยิ่งนึกถึงความทรงจำเลวร้ายที่ถูกทำร้ายจนแทบเสียสติ

 

            แต่แล้ว ความกังวลก็แปรเปลี่ยนเป็นความแปลกใจ เพราะ...

 

            “ที่นี่มันทางไป...ห้องนาย”

 

            “คุณหนูก็รู้อยู่แล้วนี่ครับ”

 

            ใช่แล้ว ทางเดินทอดยาวที่ลึกเข้าไปส่วนด้านในสุดของคฤหาสน์ ไม่ได้สวยงามจับตาเหมือนด้านนอกที่เรียงรายไปด้วยห้องงดงามไม่ต่างจากนิตยสารแต่งบ้าน ทางเดินที่มีห้องนอนห้องหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ด้านในทางเดิน ห้องนอนที่เขาเคยเข้าไปในวัยเด็กไม่กี่ครั้ง...ห้องนอนของฮันคยอง

 

            “ฉันนึกว่านายจะย้าย”

 

            ใช่ แม้จะเข้าไปไม่กี่ครั้ง แต่ทำไมฮยอกแจจะจำไม่ได้เล่าว่าห้องนั้นเล็กกว่าห้องที่เขาถูกขังกว่าเท่าตัว ความทรงจำอันเลือนรางบอกเขาว่ามันมีเพียงเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น ไม่ได้งดงาม ไม่ได้แพงระยับ ไม่สมราคามังกรร้ายที่กลายเป็นนายใหญ่คนใหม่เลยสักนิด

 

            “ผมชอบห้องของผม และถ้าคุณหนูทนรูหนูแบบนี้ไม่ได้...ก็เชิญกลับห้องไปได้เลย”

 

            “ฉันไม่ได้บอกว่าอยู่ไม่ได้!” ฮยอกแจตอบกลับทันควัน มองแผ่นหลังกว้างใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

 

            นับแต่คืนนั้น เขาก็ไม่เข้าใจสิ่งที่ฮันคยองคิดอีกเลย

 

            “ถึงแล้วครับ” กระทั่งทั้งสองก้าวมาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง ฮันคยองก็หันมามองหน้าราวกับถามให้แน่ใจ เมื่อไม่เห็นท่าทีจะวิ่งหนี เจ้าตัวก็หันไปยังบานประตู เปิดมันออก แล้วผายมือเข้าไปในนั้น

 

            “เชิญครับ”

 

            คุณหนูลีสูดหายใจเข้าเต็มปอด เรียกกำลังใจที่หล่นหาย แล้วก้าวเข้าไปภายในช้าๆ

 

            ห้องนี้...ไม่มีอะไรเลย ไม่สิ มันมีเพียงเครื่องใช้ที่พออยู่ได้โดยไม่ลำบากต่างหากล่ะ

 

            เตียงนอนกึ่งกลางห้อง ตู้หนังสือชิดผนัง โต๊ะทำงานตัวเก่า โซฟาตัวเล็กริมหน้าต่าง...แค่นั้น ห้องนี้มีเพียงแค่นั้นจริงๆ

 

            ห้องนอนที่แตกต่างจากของเขาโดยสิ้นเชิง

 

            “ถ้าคุณอยากหนีออกจากห้องขังสี่เหลี่ยม ผมว่าคุณหนูคิดผิดแล้วที่ย้ายตัวเองมาห้องขังที่เล็กกว่า แถมคงไม่มีนักโทษคนไหนอยากอยู่ร่วมห้องกับผู้คุมขัง...”

 

            “ฉันไง”

 

            ทว่า ยังไม่ทันที่ฮันคยองจะว่าจบ คนตัวเล็กก็เอ่ยสวนขึ้นมาให้ต้องก้มลงสบตา...ดวงตาเรียวรีที่แม้จะหวาดกลัว หากแต่ไม่ลังเล

 

          “นักโทษอย่างฉันไงที่อยากอยู่กับนาย”

 

            กึก

 

            ไม่ว่าลีฮยอกแจจะพูดมาเพราะจุดประสงค์อะไร แต่ก็ทำให้คนฟังนิ่ง...นิ่งอึ้ง...ดวงตาเย็นยะเยือกก็แปรเปลี่ยนเป็นสั่นไหวชั่วครู่ อ่อนโยนลงชั่วเสี้ยววินาที แม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแวบเดียว แต่คุณหนูลี...เห็น...เห็นมันจริงๆ...แววตาของผู้ชายคนเดิม

 

            “ฮัน...คยอง...” จนเผลอเอ่ยเรียกออกไปด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ เกือบจะยกมือขึ้นแตะไหล่ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “งั้นก็เชิญนักโทษตามสะดวก ผมมีงาน คงกลับดึก ขอให้สนุกกับห้องขังห้องใหม่” ผู้ชายตัวโตกลับยิ้มเย็น ก้าวถอยหลัง โค้งให้ด้วยท่าทางเสแสร้ง จากนั้นก็หมุนตัวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ปิดบานประตูลง จนได้ยินเสียงกริ๊กเบาๆ ของลูกกุญแจ

 

            สิ่งที่ทำให้ฮยอกแจเม้มปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าว

 

          นายฝันอะไรฮยอก...นายฝันอะไร ไม่มีทางที่เขาจะเป็นฮันคยองคนเดิม...ไม่มีทาง...หยุดฝันกลางวันได้แล้ว...หยุดสักที

 

            ความคิดที่ทำให้น้ำตาไหลลงมาหยดหนึ่ง ก่อนที่จะถูกปาดเช็ดออกไป

 

          มันไม่มีหรอก หานฮันคยองคนเดิม

 

.....................................

 

            ครบค่ะ เมย์เคยบอกใบ้ไปแล้วว่าอย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น เป็นข้อความที่พ่อของฮยอกสั่งเสียเอาไว้ แต่ฮยอกก็ยังเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น ยังคงเชื่อในการกระทำโหดร้ายของฮันคยอง หากแต่มองลึกเข้าไปสิ คนที่เคยข่มขืน คนที่เคยทำร้าย ทำไมไม่ทำอะไรเลย ทำไมถึงให้อยู่อย่างสุขสบาย ฮยอกไมได้มองลึกลงไปเพราะความแค้นบดบัง แต่หากใช้ใจมองจะเห็นความเจ็บปวดของผู้ชายอีกคนอย่างชัดเจน

            เมย์อะร้องไห้ประโยคสุดท้ายที่ฮยอกคิดนะคะ อย่าฝันกลางวัน จริงๆ มันไม่ใช่ความฝันเลย มันคือความจริงที่ฮยอกเอื้อมแตะมันไม่ถึงต่างหากล่ะ

            ส่วนใครทายว่าจริงๆ ใครฆ่า ใครข่มขืน เดี๋ยวจะเฉลยมาเรื่อยๆ นั่นแหละจ้า อย่าเพิ่งรีบน้า เรื่องนี้อีก...ยาวววววววววว XD

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

129 ความคิดเห็น

  1. #7632 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 08:11
    หวายยยยยยยยเอาแล้วววว
    #7632
    0
  2. #6894 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 00:02
    พี่ฮันทำแบบนั้นทำไมมมมมม อะไรคือเหตุผลอ่าาาา ไม่เข้าใจจริงๆ
    #6894
    0
  3. #6715 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 08:27
    จะต้องร้องไห้เพราะฮยอกอีกกี่ตอนดี ;_______;
    #6715
    0
  4. #5594 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 08:38
    ซับซ้อนจริงๆ
    #5594
    0
  5. #5496 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:59
    คือที่อยากรู้ที่สุด จำเป็นแค่ไหนเหรอที่ต้องข่มขืนฮยอคต่อหน้าศพแม่อ่ะ คือพยายามจะเปิดใจ พยายามไม่มองแค่ที่พี่ฮันทำอยู่ตอนนี้แล้วนะ แต่ก็คิดเหตุผลดีๆไม่ออกพอที่จะมาหักล้างได้เลย คือต่อให้จำเป็นแค่ไหน ก็ไม่ควรป่ะ มันโหดร้ายเกินไป เฮ้ออออ คิดยังไงก็คิดไม่ออกจริงๆ พี่ฮันนะพี่ฮัน
    #5496
    0
  6. #5495 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:59
    คือที่อยากรู้ที่สุด จำเป็นแค่ไหนเหรอที่ต้องข่มขืนฮยอคต่อหน้าศพแม่อ่ะ คือพยายามจะเปิดใจ พยายามไม่มองแค่ที่พี่ฮันทำอยู่ตอนนี้แล้วนะ แต่ก็คิดเหตุผลดีๆไม่ออกพอที่จะมาหักล้างได้เลย คือต่อให้จำเป็นแค่ไหน ก็ไม่ควรป่ะ มันโหดร้ายเกินไป เฮ้ออออ คิดยังไงก็คิดไม่ออกจริงๆ พี่ฮันนะพี่ฮัน
    #5495
    0
  7. #5016 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 13:08
    คู่นี้จะทรมานจิตใจกันไปถึงไหน T_T
    #5016
    0
  8. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:03
    ตอนแรกนี่แทบจะสกรีมแท็ก #สามสิบวิธีฆ่าเกิงโดยสก๊อยฯ อยู่ละ อ่านๆไป แทบจะเอามาลัยมาขอขมารองเมน 5555
    #4561
    0
  9. #4213 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:26
    คู่นี้อ่านแล้วทำให้แน่นอก! โอ๊ยยยยยย 
    #4213
    0
  10. #3855 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:54
    อ่ะ รู้เห็นกันทั้งบ้านอีก สรุปคือทำตามคำสั่งพ่อฮยอกจริง ๆ สินะ 
    #3855
    0
  11. #3270 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 20:31
    อ่านไปทำไมเจ็บแทนป๋า ??
    คือพระเอกมาก ยอมร้ายเพื่อปกป้องฮยอก
    ใครกันที่มันกล้ามาข่มขืนฮยอก!!
    ฮยอกอ่า ปิดตาแล้วเปิดใจมองป๋าสิ
    ป๋าก็ยังเป็นป๋าคนเดิมของฮยอกน้า ??
    #3270
    0
  12. #3218 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 08:36
    ว่าแล้วว่พี่ฮันต้องกำลังปกป้องฮยอก แต่เหตุผลคืออะไรอะอยากรู้ พี่ฮันคนเดิมน่าจะแสนดี กับฮยอกมากน่าดูอะ กลับมาเปนพี่ฮันคนเดิมเร็วๆนะคะ
    #3218
    0
  13. #3163 elfeleves (@elfeleves) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:45
    วาแล้วฮันต้องทำเพื่อฮยอก เพียงแต่นึกไม่ออก ว่าต้องทำร้ายร่างกาย - เปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ จิตใจถึงขนาดนี้ มันมีเหตุผลอะไร
    #3163
    0
  14. #3112 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 22:57
    อ๊ากกกกกก ไม่ไหวแล้ววว คุณฮันคยองคะะะ พี่ฮันน จะไม่เข้าใจผิดพี่อีกแล้ว ฮืออออ น่าสงสารรอ่าา
    #3112
    0
  15. #3057 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 21:50
    นอกจากภายใต้หน้ากากมารที่แสนจะโหดร้ายแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง ฮันยังคงเหมือนเดิม อยากรู้จริงๆนะว่าที่ฮันทำไปเนี่ยเพื่ออะไร เพราะอะไร หรือเพราะความปลอดภัย หรือเพราะความรู้สึกของฮยอกแจ? อ่า ระดับสติปัญญาและประสบการณ์คงจะไม่มากพอที่จะคาดเดาได้สินะคะเนี่ย แต่ก็เชื่อนะ ยังคงเชื่อมั่นในผู้ชายคนนี้ตลอด เชื่อว่าที่ฮันทำไปทุกอย่างก็เพื่อฮยอกเพียงคนเดียว ก็ได้แต่หวังว่าสักวันฮยอกจะเข้าใจฮันเนอะ
    #3057
    0
  16. #2940 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 05:54
    เรื่องนี้หน่วงมากกกกก กอไก่ล้านตัว คือก็เจ็บกันทั้งคู่ จะทำไปทำไมเนี่ยยย
    #2940
    0
  17. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 17:11
    เจอคู่นี้ทีไหรความหน่วยเข้าครอบงำทุกที ผิดกับอีกคู่ที่ดูตะมุ้งมิ้งขึ้นทุกวัน ตอนนี้สงสารทั้งฮยอกทั้งป๋าฮันเลย เจ็บปวดกันทั้งคู่สินะ
    #2924
    0
  18. #2884 Super_DH (@super-fish) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 01:07
    พี่เมย์~~~ ฮืออออออ ค้างมากกกกก รวมเล่มกันเถอะ

    #2884
    0
  19. #2880 BbB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 00:53
    นี่ยังมีตัวละครลับที่ไม่ถูกเปิดเผยออกมารึป่าวนะ??? ยิ่งอ่านกิอยิ่งสับสนอ่ะ

    อยากจะหลีกหนีจากคู่ฮันฮยอกแล้วไปเชียร์คู่คิเฮแทนจังเลย ดูมีความก้าวหน้ากว่ามากนัก
    #2880
    0
  20. #2879 BbB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 00:53
    นี่ยังมีตัวละครลับที่ไม่ถูกเปิดเผยออกมารึป่าวนะ??? ยิ่งอ่านกิอยิ่งสับสนอ่ะ

    อยากจะหลีกหนีจากคู่ฮันฮยอกแล้วไปเชียร์คู่คิเฮแทนจังเลย ดูมีความก้าวหน้ากว่ามากนัก
    #2879
    0
  21. #2870 jibbo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 23:52
    มันหน่วงจริงๆ
    #2870
    0
  22. #2869 jibbo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 23:51
    มันหน่วงจริงๆ
    #2869
    0
  23. #2868 boooai (@boooai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 22:45
    หรือว่าคนอื่นฆ่าพ่อแม่ฮยอกละก็ข่มขืน เลยประสาทต้องฉีดยาแก้ไรงี้ ละก็ทำให้คิดว่าฮันเป็นคนข่มขืนจะได้ไม่เสียใจมากป่ะ นี่เดาเป็นเรื่องเป็นราว 5555555
    #2868
    0
  24. #2865 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 21:09
    ยังคงซับซ้อนซ่อนเงื่อน ยังเดาทางไม่ถูก แต่ที่รู้คือทั้งหมดเพื่อคุณหนูลีฮยอกแจ (รู้มาจากป๋าฮันบอก 5555)

    คือเข้าใจว่าที่ทำอยู่เพื่อคุณหนู แต่บางที ... ก็ไม่ต้องใช้คำพูดที่ทำร้ายคุณหนูอยู่ตลอดเวลาก็ได้มั้ง สงสารคุณหนูฮยอกแจกับสงสารหัวใจตัวเองบ้างเถอะป๋า แค่ไม่เป็นฮันคนองคนเดิมของคุณหนูลีฮยอกแจ เป็นหานฮันคยองที่ฮยอกแจเห็นตั้งแต่เหตุการณ์ร้ายๆเกิดขึ้นแค่นี้ฮยอกก็ช้ำใจแล้ว

    แอบคิดนะว่าจริงๆแล้วพ่อแม่ฮยอกแจอาจยังไม่ตายหรือเปล่า แต่สร้างสถาณการณ์ขึ้นมาเพราะเหตุผลอะไรสักอย่าง และเพื่อทำให้ฮยอกเข้มแข็งขึ้น ก็แค่แอบเดาดู~
    #2865
    0
  25. #2863 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 19:07
    เกิดคำถามมากมายในหัวตอนนี้ ถ้าฮันไม่เคยทำอะไรฮยอก แล้วคนที่ทำเป็นใคร  ถ้าฮันไม่ได้ฆ่า  แล้วคนที่ฆ่าเป็นใคร
    ใครกันที่ถ้าฮยอกรู้ความจริงแล้วจะทำให้แทบเสียสติ  ใครกันที่ฮันต้องทำขนาดนี้เพื่อปกป้องไม่ให้ฮยอกได้รู้ความจริง 

    #2863
    0