[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,183 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,204

    Overall
    672,183

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 17 ความคิดของปีศาจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    6 พ.ย. 58


ตอนที่ 17 ความคิดของปีศาจร้าย

 

 

 

            นี่เป็นไม่กี่ครั้งในชีวิตของหานฮันคยองที่ไม่อยากกลับห้อง ไม่อยากพักผ่อน อยากจะทำงานไปเรื่อยๆ จวบจนกระทั่งไม่มีวันสิ้นสุด เพราะสถานที่ที่เขาเอาไว้ใช้หนีมันกลายเป็นสถานที่ที่เขาพยายามหนีมาตลอดไปเสียแล้ว

 

            ทว่า แม้จะหลีกหนียังไง แต่มังกรร้ายก็ก้าวมาหยุดยืนหน้าห้องนอนของตัวเองอยู่ดี

 

            “วันนี้ผมให้คุณหนูออกมาทานมื้อเย็นข้างนอกนะครับ”

 

            บริเวณหน้าห้อง โจวคยูฮยอนรออยู่ก่อนแล้ว และรายงานทันทีที่เห็นนายใหญ่ จนคนฟังพยักหน้ารับ เพราะเขาเป็นคนอนุญาตเรื่องนี้เอง...การอยู่ในห้องเขามันไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่หรอกนะ

 

            ห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่มีอะไรเลย และแน่นอนว่ารื้อให้ตายก็ไม่มีวันเจอของสำคัญ เพราะของสำคัญทุกอย่างถูกล็อกกุญแจและซ่อนเอาไว้หมดแล้ว

 

            “คุณฮันคยองจะไม่เล่าให้คุณหนูฟังจริงๆ หรือครับ” แต่แล้ว คนที่ยืนนิ่งก็เอ่ยถามขึ้นมาจนได้ ซึ่งคนฟังก็ตวัดสายตาไปมองนิด แสยะยิ้มอีกหน่อย จากนั้นก็ถามกลับเสียงเย็น

 

            “นายพูดเองว่าอยู่ด้วยในคืนนั้น นายเห็นนี่ว่าคุณหนูพูดอะไร และทำอะไร” มังกรร้ายถามเสียงราบเรียบ แต่ทำให้คนฟังนิ่งงัน เพราะใช่ คยูฮยอนเห็นเรื่องราวคืนนั้นทุกอย่าง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกับที่หานฮันคยองเห็น ดังนั้น เขาก็รู้ว่าไม่มีทางพูดความจริงออกมาได้

 

            ไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้

 

          “แต่ในความคิดผม คุณหนูย่อมดีใจมากกว่าถ้ารู้ว่าคนที่ข่มขืนเขาไม่ใช่คุณ”

 

            ขวับ

 

            ทันใดนั้น ฮันคยองก็ตวัดสายตาเข้มจัดไปมอง เรียกเสียงกร้าว

 

            “โจวคยูฮยอน!” น้ำเสียงที่บอกว่าคนพูดกำลังอยู่ในสภาวะอารมณ์ใด และนั่นก็ทำให้คยูฮยอนโค้งให้อย่างรู้หน้าที่ ล่าถอยออกไปก่อนที่อีกฝ่ายจะควักปืนขึ้นมายิงเขาทิ้ง

 

            คุณฮันคยองโหดเหี้ยมจริง มีเพียงกับคนเดียวที่เล่นละคร...คุณหนูฮยอกแจ

 

            ความคิดของคนสนิทที่ก้าวจากไป ขณะที่ผู้ชายโหดร้ายในสายตาทุกคนก็กำหมัดแน่น สูดลมหายใจลึกยาว ผ่อนความโมโหให้คลายลง แล้วค่อยล้วงกุญแจออกมาเพื่อไขเข้าไปในห้อง

 

            ห้องนอนที่มืดมิดไร้แสงสว่าง หากแต่ดวงตาคมกล้ากลับสัมผัสได้...ร่างบอบบางของใครคนหนึ่งที่ฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มก้าวยาวๆ อย่างไม่คิดเปิดไฟ ตรงดิ่งไปทิศทางนั้น ทิ้งตัวนั่งคุกเข่า แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่หลับสนิท

 

            คุณหนูฮยอกแจผู้บริสุทธิ์ของเขา คุณหนูผู้ใสสะอาด...กระทั่งเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้น

 

          ถ้าเขามาเร็วกว่านี้ ถ้าเขากลับมาทัน ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้

 

            ความคิดของคนที่ยื่นมือไปจับมือเรียวขึ้นมากุมเอาไว้ มองวงหน้าแสนสวยไม่ละสายตา ก่อนที่จะก้มลงเอาหน้าผากแตะกับหลังมือ

 

            “ผมทำถูกแล้วใช่มั้ยครับคุณหนู ผมทำตามที่คุณหนูสั่งทุกอย่างแล้วใช่มั้ยครับ”

 

            ฮันคยองเคยพูดไว้ เขาจะเป็นทุกอย่างที่ลีฮยอกแจอยากให้เป็น

 

            ถ้าคุณหนูคิดว่ารักก็คือรัก ถ้าคุณหนูคิดว่าเกลียดก็คือเกลียด เขาจะเป็นทุกอย่าง จะมอบทุกอย่างให้คุณหนูคนนี้เฉกเช่นเดียวกับเมื่อกว่าสิบก่อนก่อนที่ได้สัมผัสมือเด็กน้อยคนหนึ่ง แนบหน้าผากลงบนหลังมือ และเอ่ยคำสาบานว่าจะปกป้องเด็กคนนั้นตราบจนลมหายใจสุดท้าย

 

            บัดนี้ เขากลับต้องกล้ำกลืนฝืนทนความเจ็บปวดทำตัวร้ายกาจกับเด็กคนนั้น

 

            ตอนนี้เขาไม่ต่างจากปีศาจร้ายที่ทำร้ายคุณหนูด้วยสองมือ แต่ต้องทำ

 

            “คุณหนูพูดเอง ถ้าผมเป็นคุณทำร้ายคุณ คุณจะไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่ใช่...ให้ฆ่าคุณทิ้งซะ”

 

            คำสั่งในคืนนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ และสร้างความเจ็บปวดให้กับปีศาจตัวปลอมที่ต้องสวมบทคนโหดเหี้ยมคอยทำร้ายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาต้องหาให้ได้ ต้องหาให้เจอ หาจนกว่าชีวิตนี้จะจบสิ้นลง...คนที่ทำร้ายคุณหนูฮยอกแจของเขา คนที่ทำให้คุณหนูต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้

 

           เมื่อนั้นเขาจะยอมตายด้วยน้ำมือของคุณหนูเอง

 

            ความคิดของคนที่ปล่อยน้ำตาหยดหนึ่งให้ไหลลงกระทบกับฝ่ามือขาว กอบกุมมันเอาไว้อย่างทะนุถนอม ปล่อยความอ่อนแอทุกอย่างในช่วงเวลานี้...ช่วงเวลาที่ลีฮยอกแจจะไม่มีวันรู้ความจริง

 

            ฮันคยองนั่งอยู่ท่านั้นเนิ่นนานเกินกว่าที่ตัวเองจะรู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าที่แม้จะตกอยู่ในความมืด แต่เขารู้ดีว่ามันงดงามากเพียงใด ก่อนที่จะสูดหายใจ

 

          หมดเวลาสำหรับความอ่อนแอ

 

            ความคิดของคนที่ยันตัวลุกขึ้น แล้วค่อยๆ ช้อนร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นมาอย่างเบามือที่สุด ถนอมที่สุด แล้วก็ก้าวไปวางลงบนที่นอนนุ่มอย่างเกรงว่าอีกฝ่ายจะตื่น จากนั้นก็ทำเหมือนเดิมๆ ฉีดยาระงับพลังที่เกิดจากคลื่นสมองให้

 

            พลังที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด

 

            พลังที่ฮันคยองพูดเสมอว่ามันจะฆ่าคุณหนูฮยอกแจเอง

 

            จากนั้นก็ผละออกมาช้าๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง แล้วเลื่อนปลายนิ้วมาแตะที่พวงแก้มใส ค่อยๆ สัมผัสอย่างอ่อนโยนที่สุดราวกับฮยอกแจคือแก้วบอบบางที่พร้อมจะแตกหักได้ทุกเมื่อ เลื่อนลูบมาถึงปลายคาง ลำคอขาว สัมผัสผิวอ่อนนุ่มที่หากไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้นเขาคงไม่มีวันได้สัมผัส

 

            แต่...ถึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์ได้สัมผัส

 

            คุณหนูเป็นคู่หมั้นของคิมคิบอม เรื่องนี้ฮันคยองรู้ดี ดังนั้นเขาจึงต้องสืบให้แน่ใจ ต้องรู้ให้แน่ชัดว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ตัวต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด เมื่อใดที่ตรวจสอบแน่ชัด เมื่อนั้น...คงถึงเวลาต้องคืนให้กับเจ้าของที่แท้จริง

 

            “ไม่ว่าเมื่อไหร่ ผมก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองคุณหนู” คนที่มองเพียงเด็กคนนี้ ดูแลเพียงเด็กคนนี้ ปกป้องเพียงเด็กคนนี้มาตลอดบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า กำมือที่กำลังสัมผัสผิวเนียนนุ่มแน่น แล้วบังคับให้ดึงกลับเข้าหาตัว

 

          “ผมจะหามันให้เจอ จะฆ่ามัน แล้วผม...จะเป็นคนยื่นปืนให้คุณหนูยิงผมเอง”

 

            ชีวิตที่ต้องตายตกไปเพราะฝ่ามือคู่นี้คงทำให้เขาหลับอย่างเป็นสุข

 

            ความคิดของคนที่อดใจไม่ไหวที่จะโน้มตัวไปจุมพิตที่หน้าผากนูนสวย แล้วค่อยผละออก เพื่อไปอาบน้ำชะรำคราบไคลก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวในห้อง หลับตาลงอย่างไม่เฉียดใกล้เตียงนอนกึ่งกลางห้องอีกเลย

 

            เขาเป็นอัศวินผู้ปกป้อง แม้จะได้เป็นแค่ช่วงเวลาที่คุณหนูหลับสนิทก็ตาม

 

................................................

 

           ต่อค่ะ

 

          มันเป็นความผิดของผม...สินะ

 

            เวลาเช้ามาถึงอีกแล้ว ขณะที่แสงแดดยามเช้าก็ส่องลอดเข้ามาในห้องนอนกว้าง เพื่อเผยให้เห็นบุคคลทั้งสองที่อยู่ภายใน คนหนึ่งที่นอนชิดกับขอบเตียงอย่างเกรงว่าจะพลิกตัวตก กับอีกคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยความเงียบงัน

 

            เวลานี้ คิมคิบอมที่แต่งตัวเรียบร้อยเตรียมออกไปจัดการงานมากมาย กำลังทอดสายตามองไปยังร่างโปร่งบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ขณะที่ขยับเนกไทเส้นสวยให้เข้าที่เข้าทางด้วยสีหน้า...เรียบเฉย

 

            สีหน้าที่ไม่ใช่เจ้านายหนุ่มที่มีอารมณ์ขันเหมือนช่วงก่อนหน้านี้ หากแต่เป็นเจ้านายยามที่กำลังทำงาน...เคร่งขรึม เลือดเย็น เด็ดขาด และ...ไร้ความอ่อนโยน

 

            หลายวันแล้วที่คิบอมไม่ได้หยอกล้อลูกน้องที่เขาจับมาอยู่ในห้อง และวันนี้ก็เช่นกันที่ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เพื่อ...คว้าโทรศัพท์มือถือ

 

            จากนั้น...

 

            ปัง

 

            เจ้านายหนุ่มก็หมุนตัวออกจากห้องอย่างไม่เหลียวกลับมามอง จนคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ จ้องมองผนังห้องที่เขาเคยเห็นเงาของเจ้านายยามที่กำลังเล่นสนุกกับพวกที่ถูกเรียกมาบริการ ผนังห้องที่เย็นชืด ไม่ต่างจาก...หัวใจ

 

            ดงแฮยังคงนอนนิ่งอยู่แบบนั้นอีกหลายนาที ไม่ใช่ขี้เกียจ ไม่ใช่ผยองว่านายเอามาอยู่ห้องแล้วถือว่าตัวเองเป็นใหญ่ แต่เพราะให้มั่นใจว่าเจ้านายที่คิดว่าเขาหลับจะไม่กลับเข้ามาอีกรอบแน่ๆ ก่อนที่จะยันตัวขึ้นมานั่งตัวตรง หันกลับไปมองที่นอนข้างกายที่ไร้ไออุ่น

 

            สีหน้าของมือขวาคนเก่งไร้ซึ่งอารมณ์ มีเพียงความสุขุม ใจเย็น และเป็นผู้ใหญ่เกินตัว หากแต่ใครจะรู้เล่าว่าสีหน้าทั้งหมดนั่นไม่ได้แสดงสิ่งที่อยู่ในใจของเขาออกมาได้เลยสักนิดเดียว

 

            ดงแฮกำลังโทษตัวเอง

 

          เขาทำให้เจ้านายมีเรื่องให้คิด

 

            นับตั้งแต่วันที่ทักเรื่องคุณหนูฮยอกแจ เจ้านายที่มักจะหยอกล้อเขาเงียบลงไปมาก อีกทั้งยังไร้บทสนทนาระหว่างกัน เจ้านายออกเช้า กลับมืด แต่ไม่ยอมออกคำสั่งไล่เขาออกจากห้อง พอถาม อีกฝ่ายก็ตวัดสายตามามอง แล้วถามเรียบๆ

 

          ฉันสั่งให้นายออกจากห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            คำสั่งเจ้านายคือเด็ดขาด เขาให้อยู่ที่นี่ แม้จะอึดอัดแทบตายก็ต้องอยู่

 

            และความเงียบงันนั้นก็ทำให้ดงแฮคิดว่า...เจ้านายกำลังคิดเรื่องคุณหนูฮยอกแจ

 

            ทั้งที่เขาอยากจะเป็นคนแบ่งเบาภาระของนาย หากแต่ไม่อาจจะทำอะไรได้ ตอนนี้เขาถูกคำสั่งล่ามโซ่ให้อยู่เฝ้าบ้าน ไม่มีสิทธิเคลื่อนไหวไปไหน อีกทั้งยังเป็นคนนำเรื่องกลุ้มใจมาให้เจ้านาย

 

            ถ้าตอนนั้นไม่ถามออกไป ไม่พูดออกไป นายคิบอมก็คงไม่เป็นอย่างนี้

 

            “ไม่หรอก ยังไงเจ้านายก็มีเรื่องคุณหนูฮยอกแจอยู่ในหัวอยู่แล้ว” ดงแฮบอกตัวเอง เรื่องของเขาต่างหากที่ไม่ควรอยู่ในหัวของเจ้านาย

 

            ความคิดของคนที่ตวัดผ้าห่มออกจากกาย เตรียมตัวเพื่อไปฝึกซ้อมในตอนเช้า

 

            ทุกวันนี้กิจกรรมของดงแฮมีเพียงแค่ตื่นมาอาบน้ำ กินข้าว ฝึกซ้อม กินข้าว อาบน้ำ แล้วก็เข้านอน วนเวียนอยู่แบบนี้มาหลายวัน และที่เขากล้าไม่รอเจ้านายก็เพราะว่าอีกฝ่ายสั่งเสียงเข้มว่า...นอนก่อนได้เลย

 

            คำสั่งที่ดงแฮทำตามอย่างเคร่งครัด เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เมื่อบานประตูเปิดออก คนที่ต้องเตรียมเข้านอนก่อนนายก็จะล้มตัวลงนอนทันที ดังนั้น ดงแฮรู้และสัมผัสได้ทุกคืน...ไออุ่นยามที่ใครอีกคนล้มตัวลงนอนข้างๆ

 

            เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน จนคนไม่เคยรักใคร...ใจสั่น

 

            “หยุดฟุ้งซ่านสักที!!

 

            ความคิดที่ทำให้ดงแฮว่าตัวเองเสียงหนัก ก่อนที่จะเริ่มต้นกิจวัตรประจำวัน

 

..............................................

 

            “ยังหนังเหนียวไม่เปลี่ยนเลยนะดงแฮ”

 

            “พี่...อีทึก”

 

            ทว่า กิจวัตรประจำวันของดงแฮกลับไม่เหมือนเดิม เมื่อใครบางคนยืนรออยู่ที่สนามซ้อมพร้อมกับลูกพี่ของเขา...ผู้ชายรูปร่างเพรียวบางเจ้าของรอยยิ้มใจดี หากแต่ดวงตากลมโตแฝงด้วยอดีตดำมืดมากมาย และดวงตาคู่นั้นก็กำลังวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ จนเอ่ยเรียกได้เพียง...พี่อีทึก

 

            “อีทึกเขาเป็นห่วง วันนี้เลยขออนุญาตนายเป็นพิเศษให้เข้ามา” คังอินเป็นคนบอก ก่อนที่จะหันไปหาคนรัก

 

            “ผมต้องไปทำงานแล้ว...อย่าโอ๋มากนักล่ะ ยังไงที่นี่ดงแฮก็เป็นหัวหน้า” ชายร่างใหญ่บอกคนรักอย่างปรามๆ เพราะพวกเขาทั้งคู่เป็นคนเลี้ยงดงแฮตั้งแต่เหตุการณ์กำพร้าพ่อเมื่อหลายปีก่อน แล้วทำไมคังอินจะไม่เห็นล่ะ...ความผูกพันที่อีทึกมีให้กับเด็กคนนี้

 

            คนที่พอรู้เรื่องว่าเด็กที่เลี้ยงมากับมือบาดเจ็บสาหัสก็เป็นอันอยู่ไม่สุข อยากจะมาดูแล แต่ติดที่ตอนนี้อดีตมือปืนกลายเป็นคนนอกไปแล้ว อีกทั้งตอนนั้นเจ้านายห้ามคนนอกเข้า คนในออก และเก็บเรื่องบาดเจ็บให้ปิดเงียบที่สุด

 

            มาตอนนี้พอเจ้านายยอมอนุญาต ถึงขอเข้ามาเป็นกรณีพิเศษ

 

            “รู้แล้ว ไปเถอะ” แน่นอนว่าถ้าเป็นข้างนอก อีทึกก็คงดึงเด็กอีกคนเข้ามากอด หรือตบหัวสักทีที่บอกว่าอย่าเอาตัวเองไปเป็นเป้ากระสุนแต่กลับทำทุกอย่างที่เขาห้าม แต่ในเมื่อตอนนี้ดงแฮมีศักดิ์เป็นหัวหน้า คนที่ขอเข้ามาเยี่ยมจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ มองคนรักที่กลับไปทำงาน แล้วหันกลับมามองดงแฮ

 

            “เฮ้อ ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย” อีทึกเดินเข้ามาใกล้ กวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

            “หายดีหรือยัง”

 

            “ผมปลอดภัยดี ไม่ต้องห่วง” ดงแฮก็ยกริมฝีปากขึ้นนิด หากแต่ยังมีสีหน้าราบเรียบไม่ต่างจากเดิม จนคนเป็นห่วงแทบบ้า อยากจะด่าให้สักที

 

            “สภาพแบบนี้นะบอกว่าหายดี...มือเป็นยังไงบ้าง” คำถามที่คนฟังชะงักไปนิด ยกมือขวาของตัวเองขึ้นมอง

 

            “ท่าทางไม่ดีเท่าไหร่” แค่มองหน้า อีทึกก็พอจะรู้คำตอบ

 

            มือเป็นอวัยวะสำคัญของมือปืน พอๆ กับดวงตา...หากไม่มีมือที่เหนี่ยวไก ต่อให้มีสายตาแม่นยำแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ในทำนองกลับกันถ้ามีไม่มีสายตาดีเยี่ยม ต่อให้มือดีแค่ไหนก็ไม่เข้าเป้า แต่ตอนนี้ดงแฮเสียสิ่งหนึ่งไปแล้ว

 

            “กำลังหัดมือซ้าย” คนหน้าหวานก็ว่าอย่างนั้น อย่างไม่คิดบอกปัญหาที่กำลังเผชิญให้ฟัง เพราะแค่นี้พี่อีทึกก็เป็นห่วงเขามากพออยู่แล้ว

 

            “แล้วคุณคิบอมว่ายังไง”

 

            กึก

 

            ทว่า พอเอ่ยถึงใครอีกคนที่ไม่อยู่ตรงนี้ คนที่เก็บทุกอย่างไว้ในใจได้กลับเงียบงัน ก้มหน้าลงมองฝ่ามือตัวเอง เพื่อหลบเลี่ยงดวงตาที่ไหววูบไปมาชั่วครู่หนึ่ง แต่มีหรือที่อีทึกจะไม่เห็น จนต้องขยับเข้ามาอีกนิด อย่างนึกกังวลแทน

 

            “เขาไม่พอใจสินะ”

 

            จะมีเจ้านายคนไหนอยากเลี้ยงลูกน้องที่ทำประโยชน์ให้ไม่ได้บ้าง ทว่า ดงแฮกลับส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ถ้าเจ้านายไม่พอใจ ผมคงดีใจกว่านี้ แต่เพราะเจ้านายใจดีกับผม ดีกับผมมากเกินไปนต่างหาก...” ดงแฮเงียบลงทันควัน เพราะเขาเพิ่งรู้ตัวว่าพูดมากเกินไปแล้ว จนต้องรีบปรับสีหน้าของตัวเอง หากแต่ใบหน้าคมคร้ามที่เคยมอบสัมผัสให้กลับปรากฏขึ้นในหัว คนที่กอดเขาเอาไว้ แล้วบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบร้อน

 

            ความรู้สึกในตอนนั้นกลับมาอีกครั้ง จนสะท้อนออกมาบนผิวแก้ม...มันกำลังขึ้นสีระเรื่อ

 

            “ดงแฮ” แม้มันจะเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่กับคนที่ถูกขนานนามว่าปีศาจไร้หัวใจนั้นมันมากเกินพอ จนอีทึกต้องเรียกเสียงเบา หรี่ตาลง มองปฏิกิริยาที่เขาไม่เคยเห็นเลยสักครั้งอย่างตกใจไม่น้อย

 

            ดงแฮอาจจะเก่งกาจในทุกๆ เรื่อง หากแต่เรื่องที่ทำให้มีสีหน้าเช่นนี้ได้...

 

            “แกกำลังหวั่นไหว”

 

            คนที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใคร ไม่เคยคิดยุ่งเกี่ยวกับใครเกินเรื่องงาน ไม่เคยรู้สึกกับใครเกินกว่าหน้าที่ บัดนี้กลับเงียบอย่างที่ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี โดยเฉพาะต่อหน้าคนที่ชุบเลี้ยงเขาขึ้นมา คนที่เหมือนจะเข้าใจสีหน้านี้จนต้องส่ายหัวช้าๆ

 

            “ไม่ดีแล้วนะดงแฮ”

 

          ใช่ ไม่ดีแล้วจริงๆ

 

            ดงแฮก็ยอมรับในใจเงียบๆ แบบที่อีทึกถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ และเบาหวิวอย่างเกรงว่าใครจะมาได้ยิน

 

          “แกกำลังรู้สึกกับเจ้านายเกินเจ้านาย...ใช่มั้ย”

 

            กึก

 

            คำถามนี้ราวกับลูกศรที่ปักทะลวงกลางอก สร้างความเจ็บปวดพอๆ กับอาการสั่นสะท้าน จนต้องเบือนหน้าหนี เพราะดงแฮ...ไม่เข้าใจ

 

            เขาไม่เข้าใจความรู้สึกยามที่คิดถึงเจ้านายจริงๆ และตอนนี้อีทึกกำลังดึงความรู้สึกนี้ออกมาเผยต่อหน้า

 

            “ดงแฮ...แกกำลังหวั่นไหวกับคุณคิบอม...มากด้วย”

 

            อีทึกเองยังส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย เพราะแม้จะดีใจที่คนซึ่งเห็นลูกกำลังมีความรู้สึก แต่ต้องไม่ใช่เจ้านายคนนี้ ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ ต้องไม่ใช่คุณคิบอม แต่สีหน้ายามนี้ของดงแฮ...มันชัดกว่าครั้งไหนๆ

 

            ประโยคที่กำลังตีแผ่ความรู้สึกของคนเย็นชาออกมา และดงแฮก็ปฏิเสธไม่ได้

 

            ความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่...ไม่คู่ควร

 

.................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            ในขณะที่ดงแฮกำลังกังวลสุดๆ คิมคิบอมเองก็กำลังหงุดหงิดสุดๆ เช่นเดียวกัน...หงุดหงิดนับตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินชื่อของคู่หมั้นตัวเอง

 

            ชายหนุ่มบอกตัวเองว่าเขาหงุดหงิดเพราะยังช่วยอีกฝ่ายออกมาไม่ได้ หงุดหงิดที่ถูกหานฮันคยองลูบคม หากแต่ทุกครั้งที่คิดเช่นนั้น ใบหน้าของลูกน้องคนสนิทจะแวบเข้ามาในหัวทุกครั้ง จนยากจะปฏิเสธความจริงที่ว่าลีดงแฮเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขา...หงุดหงิดใจ

 

            ถ้าฮยอกแจปลอดภัยและอยู่ภายใต้การปกป้องของเขา มันหมายถึง...การแต่งงาน

 

            แม้คิบอมจะไม่ได้ยึดถือเรื่องความซื่อสัตย์พวกนั้น เพราะการแต่งงานนี้ก็เป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่และผลประโยชน์ร่วมกันมาแต่ต้นอยู่แล้ว ซึ่งเขาไม่มีทางหยุดตัวเองเพียงเพราะคนที่รักและเอ็นดูเหมือนน้อง ทว่า หากฮยอกแจก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้...อย่างน้อยที่สุดก็ต้องซื่อสัตย์ภายใต้ชายคาเดียวกัน

 

            เขาจะไม่แตะต้องคนที่อยู่รอบตัวอีกต่อไป

 

            นี่ต่างหาก...ความหงุดหงิดที่แท้จริง

 

            หากฮยอกแจมา เขาก็ห้ามแตะต้องดงแฮ

 

            ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กๆ เพราะพอเริ่มติดใจเด็กคนนั้น ก็มีเรื่องให้ต้องรำคาญใจ จนกำลังหาคำตอบว่าควรจะทำยังไงดี

 

            เดินหน้าต่อไปหรือหยุดทุกอย่าง

 

            นั่นเป็นสาเหตุของความเย็นชาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

 

            แอ๊ด

 

            ความคิดของคนที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนอน มองตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ที่มีเงาร่างของใครคนหนึ่ง...ดงแฮ

 

            “ฮึ!” คิบอมแค่ส่งเสียงในคอ แล้วหมุนตัวไปยังห้องน้ำ เพราะเขาก็รู้...ลูกน้องเขายังไม่นอน

 

            ดงแฮไม่เคยหลับก่อนเขา ช่วงไหล่ที่นิ่งเกร็ง และลมหายใจติดขัดบอกเขาได้ดีว่าดงแฮไม่เคยหลับก่อนเขาเลย ถ้าไม่นับรวมช่วงที่เพิ่งฟื้นมาใหม่ๆ

 

          ทั้งที่แค่เอื้อมไปจับก็เป็นของเราแล้ว แต่ทำไมยังไม่ทำ

 

            คิบอมถามตัวเองมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ยังไม่มีคำตอบให้ตัวเองเลยสักครั้ง จนต้องส่ายหัว เปิดน้ำให้เต็มอ่าง ปลดเปลื้องเสื้อผ้า แล้วก้าวลงไปแช่

 

            จากนั้น ชายหนุ่มก็หันไปดันช่องเล็กๆ ข้างผนังจนเผยให้เห็นบรั่นดีและแก้วเนื้อดี ดึงมันออกมารินใส่แก้ว แล้วดื่มทีเดียวจนหมด ในจังหวะที่...

 

            แกร๊ก

 

            ประตูห้องน้ำเปิดออกด้วยเสียงเบาแสนเบา จนต้องตวัดสายตาไปมอง...ดงแฮ

 

            คนที่อยู่ในชุดลำลองอย่างกางเกงขายาวและเสื้อแขนยาวราวกับพร้อมออกไปทำงานได้ทุกเมื่อก้าวเข้ามาช้าๆ หากแต่สีหน้าต่างหากที่คิบอมสนใจ...ลังเล สับสน ไม่แน่ใจ

 

            ความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ในดวงตาจนประหลาดใจ

 

            ดงแฮจะแสดงท่าทีแปลกออกไปแค่ตอนที่เขาหยอกเล่น แต่นี่กลับไม่สามารถปิดบังความรู้สึกอะไรได้เลย

 

            “ขอโทษที่ผมขัดคำสั่งครับเจ้านาย”

 

            ขัดคำสั่ง...นอนไปก่อน

 

            คำสั่งที่คิบอมก็ทั้งขำทั้งฉิว...เชื่อฟังเกินไปจนบางทีก็เหมือนหุ่นยนต์

 

            หุ่นยนต์หน้าหวานที่ยืนกุมมือกันนิ่ง ก้มลงไม่สบสายตา และพูดต่อยามที่เจ้านายหนุ่มยังเงียบ

 

            “ผมอยากขอบคุณนายครับ”

 

            “เรื่องอะไร” คิบอมวางแก้วบรั่นดีลงแล้ว มองใบหน้าติดหวานที่ฉายแววลังเล ทว่า ถ้าเขาไม่ได้คิดไปเองว่าแสงไฟทำให้รู้สึกเช่นนี้...ดงแฮกำลังหน้าแดง

 

            ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับปิดบังความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลย ให้นึกสนใจ

 

            “เรื่องที่นายให้พี่...ขอโทษครับ คุณอีทึกเข้ามาเยี่ยมผม” คนฟังไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรต้องขอบคุณ ยังไงคนคนนั้นก็เคยเป็นคนของเขามาก่อน แม้จะเสียดายฝีมือไปมาก แต่ข้อแลกเปลี่ยนของคังอินก็น่าสนใจเสียจนยอมปล่อยให้ก้าวออกจากโลกมืด

 

          ผมจะรับใช้นายตลอดชีวิตและยอมตายแทนนายได้ ขอเพียงแค่ให้อีทึกได้ถอนตัว

 

            หากเขายังคิดตามแบบฉบับว่าไม่มีทางยอมปล่อยให้ลูกน้องก้าวจากไปง่ายๆ แล้วคังอินหันหลังให้เขาอีกคน ไม่เพียงเสียลูกน้องฝีมือดีไปถึงสองคน แต่การเป็นศัตรูกับสองคนนั้นไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ๆ ดังนั้น เลือกปล่อยคนหนึ่ง และให้อีกคนทำงานให้เขาไปตลอดชีวิตย่อมดีกว่า

 

            “ไม่เป็นไร” คิบอมจึงว่าเสียงเรียบ ราวกับถามว่าหมดธุระแล้วใช่มั้ย ให้ดงแฮเงยหน้าขึ้นช้าๆ

 

            กึก

 

            ใบหน้าที่คิบอมนิ่งงัน เพราะมัน...หวั่นไหว

 

            สีหน้ายามนี้ของลีดงแฮไม่เหมือนปกติเลยสักนิด ทุกทีมีแต่จะใส่หน้ากากราวกับไร้ความรู้สึก จะมีกลายเป็นความอึดอัดใจบ้างยามที่เขาหยอกเล่น แต่มาครั้งนี้...ดวงตาสั่นพร่า แก้มแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกราวกับไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี

 

            ไม่ว่ามองมุมไหนก็เหมือนเด็กมหาวิทยาลัยที่ยังไร้เดียงสาอยู่มาก

 

            ใบหน้าที่คนมองเองก็...สะดุด

 

            “ผมขอบคุณนายมากจริงๆ ครับที่เมตตาผมขนาดนี้ แต่ผมมีเรื่องจะขอร้องนายอีกเรื่องครับ”

 

            “เรื่องอะไร” คิบอมเองก็อยากรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ดวงตาคู่คมจึงมองนิ่ง ให้ดงแฮเกือบจะห้ามอาการเม้มปากไม่ได้

 

          “ให้ผมย้ายกลับห้องเดิมเถอะนะครับ”

 

            “...”

 

            ทันทีที่ว่าจบ ความเงียบดั่งอสูรกายตัวร้ายก็เข้าครอบงำคนทั้งคู่...มันมีเพียงความเงียบที่ชวนอึดอัดและน่าหวั่นเกรงเสียจนคนขอเองก็ก้มหน้าลง รอรับโทษที่กล้าขัดคำสั่งของผู้เป็นนาย แต่เขา...ไม่อาจจะอยู่ห้องนี้กับเจ้านายได้อีกต่อไปแล้ว

 

            สิ่งที่อีทึกบอกทำให้ดงแฮทำเช่นนั้นไม่ได้อีก

 

            “ได้สิ”

 

            ดงแฮเกือบจะห้ามอาการแปลกใจไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายยอมรับคำง่ายๆ และเพียงเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าสีหน้าของเจ้านายไม่เปลี่ยนไปเลย จน...เจ็บอยู่ลึกๆ

 

          หยุดคิดอะไรไร้สาระซะดงแฮ

 

            คนที่คาดหวังอยู่ลึกๆ บอกตัวเอง และเกือบจะโค้งให้ แล้วหมุนตัวออกจากห้อง ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “มานี่หน่อย” คิบอมกลับกวักมือเรียกให้ต้องก้าวเข้าไปชิดอ่างน้ำขนาดใหญ่

 

            หมับ

 

            ตู้ม!!!

 

            “แค่กๆๆๆ!

 

            และทันทีที่ดงแฮก้าวไปในระยะเอื้อม คิมคิบอมก็คว้าเข้าที่ข้อมือแล้วกระชากเต็มแรง จนคนที่ไม่ทันตั้งตัวล้มโครมลงไปในอ่างน้ำอุ่น กว่าที่จะตะกายขึ้นมาบนผิวน้ำ พร้อมทั้งไอจนแสบคอ ดงแฮก็ต้องตื่นตกใจ เพราะ...อ้อมกอดแข็งแรงโอบกระชับร่างของเขาไว้เสียแล้ว

 

            “แต่น่าเสียดายนะที่ก่อนนายจะออกจากห้องนี้ นายเปียกซะแล้ว” คิบอมส่งยิ้มร้ายกาจมาให้ แล้วเจ้านายหนุ่มก็เอ่ยคำที่สุนัขผู้ภักดีนิ่งงัน

 

          “ถอดเสื้อผ้าแล้วมาอาบน้ำกับฉันซะดงแฮ”

 

..................................................

 

            ครบค่ะ เจ้านายไม่ได้โกรธจริงๆ นะ สักนิดก็ไม่มีอะ โหย จะโกรธทำไม แค่ลูกน้องบอกว่าจะย้ายห้องนอน ฮา เอาจริงๆ คือโกรธมาก และโกรธจัดเลยล่ะค่ะ เขาเองก็กำลังคิดอยู่ว่าจะเอายังไง แต่เจอลูกน้องมาตอบคำถามแทนแบบนี้ก็เลยโมโหหนัก แม้จะไม่ออกทางแววตา ไม่ออกทางน้ำเสียง แต่มันชัดเจนที่คำสั่งและการกระทำเลยว่า อยากออกไป...ก็ต้องทำให้พอใจซะก่อน...นั่นแหละคร้าบ

            นี่เมย์ดีใจอ่า ดีใจมากเลย มีคนถามหาฮันฮยอกหลายคนด้วย ฮือ เมย์ก็รู้นะว่าคนอ่านคิเฮว่าน้อยแล้ว ฮันฮยอกนี่แทบจะนับนิ้วได้เลยอะจ้า เด็กฮันฮยอกด้วยกันหายไปกันเยอะมากแล้ว ดังนั้น พอมีคนบอกว่าอยากอ่านเนื้อหาคู่นั้น เมย์นี่ดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

190 ความคิดเห็น

  1. #7805 Fone2546 (@Fone2546) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:44
    รออ่านคู่ฮันฮยอกตลอดค่ะ ฮาาาาา เสพติดดราม่า คิกๆๆ ส่วนคิเฮ อันนี้อุ่นๆ กำลังดี อ่านไม่เบื่อๆ ><
    #7805
    0
  2. #7633 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 08:21
    น่าน...ลากลงน้ำแล้วอ่ะ
    #7633
    0
  3. #6923 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 23:54
    ฮันไม่ได้ทำแล้วใครทำแล้วทำไมฮยอกถึงเห็นเป็นฮันอ่ะ
    คุณเจ้านายยยยยยยย จะทำอะไรน้องงงงงงงงงงง
    #6923
    0
  4. #6718 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 08:56
    ฮันเอ๊ยยยยยยยย คิดแคบไปป่ะ ลองฟังคยูบ้างดิ คือแบบโอ้ยยยยย
    ส่วนบอมนี่ไม่โกรธเนอะไรท์เนอะ5555555
    #6718
    0
  5. #6429 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 03:17
    หน่วงทุกตอนของคิเฮเลย ???????????? ฮยอกก็น่าสงสาร
    #6429
    0
  6. #5596 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 09:33
    ไม่ได้ออกจากห้องบอมง่ายๆหรอกเฮ
    #5596
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #5017 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 14:25
    ฮันฮยอก คดีพลิก // บอมจะไม่ทนแล้วนะเฮ !! ฮึย!
    #5017
    0
  10. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:10
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด .ข่วนหน้าตัวเอง. ถอดเสื้อผ้าแล้วมาอาบน้ำกับฉันซะดงแฮ... อ๊ากกกกกกกกกกก ลาตาย ลาตายยยย
    #4562
    0
  11. #4214 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:31
    5555555555 คิบอมมมมมมมมมมม 
    #4214
    0
  12. #3856 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 04:01
    กำลังอินกับป๋าฮันว่าใครกันเเน่ที่ข่มขืนฮยอกแจ ให้อภัยป่าเเล้วก็ได้ ชอบจังที่บอกว่า ถ้าไม่ใช่ป๋าที่เป็นคนทำ ก็ให้ฆ่าฮยอกทิ้งเลย ป๋าเลยต้องเป้นคนเลวคนนั้นเเทน ฮยอกจะได้ไม่ตายใช่มั้ย นี่คืออินมาก อินยาวมายันคิเฮ ฮาแตกตรงป้าทึกบอกว่า ดีใจทีึ่ลูกชายมีความรู้สึก 55555555555555555
    #3856
    0
  13. #3349 ~SuJu~SaRangHaeYo~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 14:10
    จำยูสคอมเม้นนี้ได้มั้ยเนี่ย... 555555

    อยากจะบอกว่าอู้งานมาแอบอ่านแหละ..

    มาตามอ่านรวดเดียวมาจนถึงตอนนี้หลังจากห่างหายกับฟิคไปนานมากกก

    ฮือออออ คิดถึงฟิคพี่เมย์แรงงงงง



    พี่เมย์!! นี่น้องนอนร้องไห้เหมือนคนบ้า โอ๊ย อะไรจะเจ็บปวดได้ขนาดนี้คะ?

    ตะไมพี่เมย์ถึงแกล้งหนูฮยอกนุ่มนิ่มได้ขนาดนี้ สงสาร แง!

    หน่วงแบบไม่ไหวแล้ว เจอฮันฮยอกทีก็ร้องไห้ที ทิชชู่จะหมดกล่อง

    เจ็บปวดแทนอ่ะเจ็บปวดแทนนนนน

    อ่านตอนแรกๆแล้วคือเกลียดฮันจนพูดไม่ออก

    ตอนนี้คือหน่วง ความจริงคืออะไร เมื่อไหร่จะรู้หงะ

    แล้วสรุปตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น?? มันเกิดอะไรขึ้นนนนน

    ทั้งหน่วงทั้งอยากรู้จนจะลงไปดิ้นปัดๆๆๆกับโซฟา



    คิเฮนี่ก็อีกคู่ หวั่นไหวววว

    โอ๊ย เจ้านายที่ไหนเค้าทำกับลูกน้องกันแบบนี้

    คุณเจ้านายไม่คิด ไม่สะกิดใจกับการกระทำตัวเองหน่อยหรอแหม

    อยากจะวิ่งเข้าไปจิ้มจึกๆๆๆให้รู้ตัว แบบนี้มันไม่แค่ถูกใจแล้วมั้ง

    ส่วนอีกคนก็ใสซื่อ นี่ต้องให้ทึกมาสะกิดแรงๆ ไม่งั้นคงยังไม่มั่นใจความรู้สึกตัวเอง

    ใสซื่อมากอ่ะ น่ารัก งื้อออออ



    นี่หยุดอ่านตอนที่ 17 เพราะรู้ว่าตอนหน้ามันต้องมีอะไรเด็ดๆแน่เลย ใช่มั้ย?

    ทำไมมันต้องลงตอนที่ 18 ตลอด เกือบทุกเรื่องเลยนะพี่ 5555

    สู้ๆนะพี่เมย์ ยังไงก็ยังมีน้องคนนี้ให้กำลังใจอยู่เสมอนะคะ <3
    #3349
    0
  14. #3277 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 20:31
    อยากให้ฮยอกรู้สักทีว่าป๋าไม่ได้ช่มขืนนะ

    ส่วนด๊องต้องให้ทึกมาบอกใช่มั๊ยถึงจะเข้าใจความรู้สึก งานนี้ไม่รอดจากบอมแล้วล่ะ หึหึ
    #3277
    0
  15. #3219 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 09:07
    บอมค่ะ เล่นอะไรค่ะให้อาบน้ำด้วยกัน โอ้ยยยชั้นเขินนน ที่งุดงิดนี้เพราะทำไรเฮไม่ได้ใช่ปะ5555
    #3219
    0
  16. #3177 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 23:50
    ฮื่อออออ เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันน พี่ฮันคะะะ พี่เป็นคนดีจริงงๆๆๆ งือออ แล้วมาอีกคู่นึงคืออัลไลลลล โอ้ยยย เฮเสร็จจๆๆแน่ งืมมม อยากอ่านต่อทั้งคู่เลยยยยย ชอบง่าาาา ตามหาฟิคแบบนี้มานานนนน ในที่สุดก็ได้เจอออ TT
    #3177
    0
  17. #3170 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 11:54
    รวบหัวรวบหางเลยนาย...
    #3170
    0
  18. #3118 Arriya joradit (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 08:39
    เจ้านายร้ายกาจ น้องด๊องเสร็จเจ้านายแน่ๆ โอ๊ยสับสนคะพี่เมย์ ไม่อาวนะ ต้องเป็นฮันเถอะ เอ็นดูคุณหนูฮยอกแจมาก สู้ๆค่าพี่เมย์
    #3118
    0
  19. #3059 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 01:51
    เจ็บ และ หน่วงมาก พูดเลย อาจไปก็ยิ่งเจ็บปวด แต่ก็ยังอยากอ่าน 5555
    #3059
    0
  20. #3058 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 21:50
    ตอนหน้าตอนที่ 18 น่ากลัว! แต่คงจะไม่ใช่หรอกมั้ง เนอะ ^^ อ้อ ขอพูดเรื่องของฮันฮยอกก่อน นี่สุดท้ายคนที่ข่มขืนฮยอกก็ไม่ใช่ฮันจริงๆสินะ แม้ในตอนแรกจะขอว่าให้ไม่ใช่ฮัน แต่ในตอนนี้คืออยากให้เป็นฮันมากเลย ไม่เอานะ ไม่อยากให้ฮยอกเสียจิ้นให้ใครนอกจากฮันคนเดียว ฮือออออ คู่นี้น่าสงสารเกินไปแล้วอ่ะ ส่วนคู่คิเฮ เพราะเฮถูกเลี้ยงมาอย่างงี้ล่ะมั้ง แม้ว่าเรื่องอื่นจะดูเก่งกาจ แต่กับเรื่องความรัก เฮเรียกได้ว่าติดลบทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ เก็บความรู้สึกไม่เก่งเอาเสียเลย แต่คือ...บอมก็น่าจะรู้นี่นาว่าเฮหวั่นไหว แต่ทำไมถึงยังทำอย่างนี้กันนะ มันไม่ดีเอาเสียเลย ไม่ดีสำหรับเฮที่เป็นเพียงแค่มือขวา(คนสำคัญ) และไม่ดีสำหรับตัวบอมเองที่ในตอนนี้ก็มีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว
    #3058
    0
  21. #3056 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 16:05
    แม่เจ้า!!!!!!!! ทำแบบนี้นายจะเดินหน้าใช่ไหมคะ
    เอาเลยค่ะสนับสนุนเต็มที่ เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง
    เรื่องรักสำคัญกว่าค่ะ จัดไปค่ะ >//////////////<

    #3056
    0
  22. #3054 root-hair (@roothair) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 13:34
    สู้สู้นะคะพี่เมย์
    #3054
    0
  23. #3052 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 12:10
    อุต๊ะบอมจะรวบหัวรวบหางด๊องแล้วอ่อ
    #3052
    0
  24. #3051 boombim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 10:46
    จะบอกว่าชอบฮันฮยอกค่า แต่เรื่องนี้หน่วงๆแบบอ่านไปก็สงสารไป ยังไงก็ได้ ขอให้สุดท้ายมีความสุขเนอะ...ขอ

    ส่วนคุณคิบอม คือสถานการณ์พาให้ตัดสินใจรวบรัด? เอาจริง? ก็ดีสิ ปล่อยน้องฮยอกไปน่ะดีแล้ว
    #3051
    0
  25. #3050 kihae@luv (@sarang-kihae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 09:07
    ยังรัก ยังอ่าน และ ยัง ซื่อสัตย์ กับ คิดฮ ค่ะ ^^
    #3050
    0