[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 674,254 Views

  • 9,524 Comments

  • 5,004 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,632

    Overall
    674,254

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 18 รับโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    14 พ.ย. 58


ตอนที่ 18 รับโทษ

 

 

 

          “ถอดเสื้อผ้าแล้วมาอาบน้ำกับฉันซะดงแฮ”

 

            “นะ...นายครับ ผมไม่...”

 

            “กล้าขัดคำสั่งของฉัน?”

 

            “ไม่ใช่นะ ผม...เจ้านาย ผม...”

 

            “จะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้ง ลีดงแฮ!

 

            “...”

 

            บัดนี้ ในห้องน้ำขนาดใหญ่มีเพียงความเงียบงัน เมื่อผู้เป็นใหญ่ของคฤหาสน์หลังนี้ถามด้วยน้ำเสียงเข้มจัด จนคนที่เปียกปอนไปทั้งตัวและพยายามละล่ำละลักปฏิเสธหุบปากสนิท ดวงตากลมโตก็เงยขึ้นมองเจ้านายหนุ่ม ดวงตาที่สะท้อนเพียงความหวั่นไหว หวาดกลัว และเหนือสิ่งอื่นใด...ไร้เดียงสาประดุจผ้าขาว

 

            ดวงตาที่สะท้อนให้เห็นเด็กหนุ่มวัย 20 ที่แท้จริงไม่มีประสบการณ์ทางเพศใดๆ เลย เผลอๆ บริสุทธิ์และสะอาดเสียยิ่งกว่าเด็กม.ปลายบางคน และนั่นก็ทำให้คนมอง...แสยะยิ้ม

 

            คิบอมยอมรับว่าตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดใจ ยิ่งได้ยินว่าคนที่เขากำลังตัดสินว่าควรจะทำยังไงด้วยดีเป็นฝ่ายแสดงความคิดเห็น...ความคิดเห็นที่ไม่ต้องการ...ความคิดเห็นที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาคิดเอาไว้

 

            ชายหนุ่มรู้ว่าควรจะตัดสินใจเรื่องดงแฮ แต่เอาเข้าจริง เขาก็ไม่อาจจะปล่อยดงแฮให้ก้าวออกจากห้องโดยที่ยังไม่ทำอะไร ดังนั้นพอลูกน้องคนสนิทเอ่ยปากขอย้าย ร่างสูงจึง...โกรธ

 

            คิบอมโกรธอย่างที่ไม่คิดเลยว่าจะโกรธขนาดนี้ ทว่าเจ้าตัวก็พยายามบอกตัวเองว่านั่นเป็นแค่ความรู้สึกขัดใจที่ถูกขัดคำสั่งเท่านั้น

 

            เขาแค่...เสียดาย

 

            ใช่ มันคือความเสียดาย

 

            ชายหนุ่มเสียดาย...ดวงตากลมโตที่บัดนี้กำลังสั่นไหว ผิวแก้มที่กำลังแดงระเรื่อที่ได้ยินคำสั่งของเขา ริมฝีปากสีสดที่มักจะเหยียดตรงที่บัดนี้เผยอน้อยๆ ราวกับพูดอะไรไม่ออก นอกเหนือจากนั้น...เรือนร่างโปร่งบางที่เสื้อผ้าแนบลู่แลเห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน

 

            ดงแฮอาจจะไม่ได้มีรูปร่างเย้ายวนเท่าผู้ชายหลายคนที่เขาเรียกมา แต่ก็จัดว่าดีมาก ไม่ได้อ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิง หากแต่ก็ไม่ได้สูงใหญ่จนเหมือนลูกน้องวัยฉกรรจ์หลายคน

 

            ดงแฮคือความพอดี...ความพอดีของผู้ชายที่ดึงดูดใจได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง

 

            แรงดึงดูดที่มันหายวับไปหมดเมื่อเจ้าตัวทำหน้านิ่งไร้ความรู้สึก และตอนนี้มันกำลังเผยมาให้คิบอมเห็น...ความน่ารักที่ยังไม่มีใครค้นเจอ...นอกจากเขา

 

            ดังนั้น คิบอมจึงบอกเสียงเข้มอีกครั้ง

 

            “ถอดเสื้อผ้าซะดงแฮ”

 

            คราวนี้สุนัขผู้ภักดีทำได้เพียงมองเข้าไปในดวงตาคู่คมอย่างคาดหวังว่ามันเป็นเพียงล้อเล่น ทว่า สายตาของผู้เป็นนายมันชัดเจนเสียจนต้องใช้ความพยายามสุดท้าย

 

            “ผมอาบน้ำแล้วครับนาย เดี๋ยวผมแค่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า...”

 

            ซ่า!!!

 

            ยังไม่ทันที่จะพูดจบด้วยซ้ำ ดงแฮก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อจู่ๆ ร่างสูงใหญ่ก็ดันจนแผ่นหลังเล็กติดกับขอบอ่าง แล้วคิบอมก็คร่อมทั้งสองแขนปิดบังทางหนีทั้งหมด อีกทั้งดวงตาคมวาวที่ทั้งเย็นชา ทั้งข่มความไม่พอใจก็จ้องเข้ามาในดวงตากลม จากนั้น...รอยยิ้มร้ายกาจก็ปรากฏขึ้น

 

            “แปลว่าต้องให้ฉันถอดให้”

 

            “นายครับ!” เวลานี้ ไม่มีอีกแล้ว หุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก มีเพียงลูกน้องตัวจ้อยที่กำลังตื่นตกใจสุดขีด หากแต่ไม่กล้าแม้แต่จะผลักไหล่เจ้านายออกไป ทำได้เพียงนั่งพิงขอบอ่าง เบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก แบบที่คนมองก็ไม่คิดผ่อนปรน

 

            “ยกมือขึ้นดงแฮ!” คำสั่งที่ใบหน้าติดหวานจะส่ายไปมา ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “ไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันแล้วใช่มั้ย”

 

            ถ้าไม่ใช่เพราะคำถามนี้...วันนี้มีกี่ครั้งแล้วที่เขาแย้งผู้เป็นนาย

 

            คนที่จงรักภักดีมาตลอดเผลอเม้มปากเข้าหากัน จนใบหน้าเปียกชื้นยิ่งน่ามอง ยิ่งยามที่น้ำหยดใสกำลังไหลซึมจากโคนผมแล้วไหลผ่านหน้าผาก พวงแก้ม และหยดผ่านปาก ดงแฮก็ยิ่งมีเสน่ห์ดึงดูดประหลาดเสียจนคนมอง...ใจสั่นไปจังหวะหนึ่ง

 

            คนใจสั่นที่กำลังยกยิ้มสมใจ เมื่อ...

 

            ฟึ่บ

 

            ดงแฮดึงชายเสื้อชุ่มน้ำขึ้น แล้วจัดการถอดมันทีเดียว โยนไปยังข้างอ่างอาบน้ำ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงราวกับถามว่าผมต้องทำแบบนี้ใช่มั้ย หากแต่สิ่งที่คิบอมสนใจมากกว่าน่าจะเป็น..แผ่นอกบอบบาง

 

            นี่เป็นครั้งแรกที่ร่างสูงเห็นชัดถนัดตา

 

            คราวถูกยิงก็มีผ้าพ้นแผลปิดคลุมไว้หลายชั้น พอมานอนด้วยกันก็ไม่เคยเห็นดงแฮใส่ชุดไหนนอกจากกางเกงและเสื้อแขนยาว ดังนั้น ภาพนี้จึงเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น

 

            ใครจะเชื่อล่ะว่าผู้ชายที่ทำงานภาคสนามเป็นว่าเล่น เสี่ยงตายมาก็มาก ฆ่าคนมาไม่รู้เท่าไหร่กลับมีผิวขาวขาวนวลเนียนทั้งยังอมชมพู ยิ่งบวกกับแสงไฟภายในห้องที่ส่องกระทบกับผิวเนียน มันก็ยิ่งน่ามอง ที่สำคัญ...ตุ่มแต้มกลางอกนั้นราวกับอัญมณีล้ำค่า

 

            ตุ่มไตที่กำลังแข็งชันเพียงเพราะมีดวงตาคู่คมจ้องมอง...มันน่าครอบครองเสียจนคิบอมอารมณ์ดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            “นะ...นายครับ ผมขึ้นได้หรือยัง” ขณะที่เจ้าของก็ถามเสียงสั่นน้อยๆ แบบที่คนฟังก็ยกยิ้มนิด แล้วชี้ไปยัง..กางเกง

 

            “ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า ดงแฮ ไม่ใช่ถอดเสื้อ”

 

            คราวนี้คนฟังหน้าซีดเผือดไปแล้ว แต่เพียงพักเดียวมันก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมสั่นไหวจนต้องหลุบต่ำลง ทว่า อะไรบางอย่างใต้ผิวน้ำนั่นก็ทำให้มือขวาคนสนิทรีบเบือนไปมองกำแพง หัวใจดวงน้อยเต้นถี่แรง เพราะ...เขาคิดว่าเจ้านายกำลังมีอารมณ์

 

            ทว่า คำสั่งนายถือเป็นคำขาด คนที่หวั่นเกรงในสิ่งที่ไม่รู้จึงดึงกางเกงขายาวที่เปียกจนหนักอึ้งลงมาใต้สะโพก แต่เหมือนไม่ทันใจใครอีกคน

 

            ฟึ่บ

 

            “นายครับ!” คนหน้าหวานร้องอย่างตกใจ เมื่ออีกฝ่ายกระชากกางเกงออกจากกาย จนบัดนี้เหลือเพียงความเปลือยเปล่าที่ทำให้เจ้านายหนุ่มเห็นชัดทั้งสองตา

 

            ความสวยงามของลูกน้องคนสนิท ซึ่งไม่มีวันที่ใครคนอื่นจะได้เห็น

 

            ไม่ใช่แค่รูปร่างและสัดส่วนของร่างกายเท่านั้นที่คิบอมคิดว่าน่าดู แม้แต่ยามที่แก้ผ้าเปลือยเปล่าเช่นนี้ ร่างสูงเองก็ว่าน่าดูไม่ต่างกัน ไม่สิ...น่าดูเสียยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก จนความรู้สึกหนึ่งเร่งเร้าอยู่ในอก

 

            อยากครอบครองเป็นเจ้าของ

 

          ไร้สาระ ทำยังกับไม่เคยเห็นไปได้

 

            คิบอมพยายามปัดไล่ความคิดนี้ออกจากหัว เพราะตั้งใจแค่จะสั่งสอนคนที่กล้าขัดคำสั่ง หากแต่ตอนนี้มันเหมือนเป็นการลงโทษเขามากกว่า และยิ่ง...

 

            ฟึ่บ

 

            “อย่ามองครับนาย ไม่มีอะไรน่าดูหรอกครับ” ยิ่งการที่ดงแฮใช้สองมือปิดส่วนสำคัญของตัวเองก็ทำให้คนมอง...ตาวาวโรจน์

 

            ดงแฮตอนนี้...ยิ่งน่าขยี้

 

            ความคิดของคนที่มองร่างน้อยซึ่งพยายามปิดบังเรือนกายของตนอย่างเอาเป็นเอาตาย ผิวแก้มก็แดงจัด จนความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

 

          ถ้าปล่อยไปก็โง่แล้วล่ะ

 

            ฟึ่บ

 

            ซ่า!

 

            ทันใดนั้น คิบอมก็ลุกขึ้นจากอ่างน้ำ จนน้ำกระฉอกออกมาภายนอก หากแต่เจ้านายหนุ่มไม่สนใจ เพราะมือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อแขนของคนที่ยังตั้งตัวไม่ทัน กระชากเต็มแรงจนดงแฮลุกพรวดขึ้นมายืนด้วยอีกคน

 

            หมับ

 

            “นายครับ!” จากนั้น คนหน้าหวานก็ต้องตกใจสุดขัด เมื่อคิบอมจับเรือนกายขาวขึ้นพาดบ่า จากนั้นก็ก้าวยาวๆ ออกจากห้องน้ำอย่างว่องไว ให้สองมือจับแผ่นหลังแน่น ไม่ใช่กลัวตก หากแต่ดงแฮกำลังกลัวสิ่งที่เจ้านายกำลังทำต่างหาก

 

            ตุบ

 

            กระทั่งก้าวออกจากห้องน้ำ เข้ามาในห้องนอน คิบอมก็ไม่ลังเลเลยที่จะวางร่างโปร่งลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วขยับขึ้นมาคร่อมทับเหนือร่าง ดวงตาคมวาวกวาดมองทั่วทั้งเนื้อตัว ก่อนที่จะวกกลับมายังดวงตากลมที่เหมือนจะคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว

 

            จากนั้น คิบอมก็เอ่ย...

 

            “รู้มั้ย ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ...นายขัดคำสั่ง ก็ต้องได้รับบทลงโทษนะลีดงแฮ”

 

ต่อค่ะ

 

            ว่าจบ คนเป็นนายก็โน้มหน้าลงไปหมายจะปิดปากสีสด ทว่า...

 

            หมับ

 

            คนที่ไม่ควรจะกล้าขัดคำสั่งกลับยกมือขึ้นกั้นระหว่างริมฝีปากของทั้งสอง ให้คิบอมขมวดคิ้วฉับ มองเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหว หากแต่เรียวปากสีสดก็ยังเอ่ยโต้แย้ง

 

            “ถ้านายต้องการ ให้ผมเรียกพวกเด็กๆ มามั้ยครับ”

 

            กึก

 

            เจ้านายหนุ่มนิ่งงันไปทันที มองดวงหน้าเรียวที่ฉายแววจริงจัง ซึ่งแม้จะหวั่นไหวแค่ไหน แต่ก็ยังพยายามบ่ายเบี่ยงเขาให้ถึงที่สุด จนว่าเสียงเข้ม

 

            “ฉันไม่ต้องการเด็กพวกนั้น”

 

            “แต่ผมไม่เหมาะสมที่จะรับใช้นายแบบนี้หรอกนะครับ” พอเหตุการณ์เข้าขั้นคับขัน ดงแฮก็พยายามเค้นสมองที่เหลืออยู่หาทางออก ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงของนาย ภาพตรงหน้าพร่าเบลอด้วยความหวาดหวั่น แต่ลีดงแฮก็นึกถึงคำเตือนที่พี่อีทึกฝากไว้ก่อนกลับไป

 

          ถ้าเจ้านายต้องการ เราแทบไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่เลี่ยงให้มากที่สุดนะดงแฮ บอกตัวเองเอาไว้เสมอว่าเราเป็นลูกน้อง ถ้าทำไปแล้วจะยังทำตัวเป็นปกติข้างเจ้านายได้อยู่มั้ย

 

            คำเตือนนั้นทำให้ดงแฮบอกตัวเอง...เขาต้องย้าย เขาต้องออกจากห้องนี้ เขาต้องรักษาระยะห่างกับผู้เป็นนาย แต่เจ้านายกลับคิดตรงข้ามกับเขาทุกอย่าง

 

            แม้จะไม่เคยสัมผัสเรื่องทำนองนี้มาก่อน แต่ดงแฮก็รู้นะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ซึ่งร่างโปร่งก็ได้ข้อสรุปแบบไม่เข้าข้างตัวเอง

 

            ช่วงนี้เจ้านายไม่ได้เรียกใครมาบริการ อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำแบบนี้

 

            ลีดงแฮไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเจ้านายนึก สนใจ ดังนั้น หากเขายอมทำตามคำสั่งนายเรื่องนี้ เขาก็ไม่อาจจะบอกตัวเองได้เหมือนกันว่ายังจะทำงานเคียงข้างเจ้านายได้อยู่อีกมั้ย ร่างโปร่งจึงพยายามเลี่ยงให้มากที่สุดเท่าที่จะเลี่ยงได้

 

            “นายเป็นคนตัดสินตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ”

 

            “ผม...ไม่เหมาะหรอกครับ” ทว่า คนที่ไม่กล้าเถียงก็ยังเอ่ยปฏิเสธเสียงหนักแน่น ให้คนที่หมายมาดว่าอยากจะครอบครองลูกน้องคนนี้นิ่งไป ดวงตาคู่คมมองเข้าไปในดวงตากลมโต แล้วพบเพียงอาการต่อต้าน ไม่ยินยอม แม้จะหวั่นไหวกับเขามากแค่ไหนก็ตาม

 

            นี่เป็นครั้งแรกที่คิบอมเห็นแววตาเช่นนี้...แววตาคนที่ปฏิเสธเขา

 

            ไม่สิ เต็มใจทำตามคำสั่ง หากแต่มั่นใจว่าตัวเองไม่คู่ควร      

 

            แววตาที่ทำให้...อยากครอบครองมากกว่าเดิม ทว่า...

 

            “ตอนนี้นายคงคิดว่าฉันมันไร้เหตุผลสินะ”

 

            แม้ว่าจะต้องการมากแค่ไหน แต่คิบอมรู้แล้วว่าเขาไม่ควรจะไปต่อ ไม่ใช่เพราะจะยอมปล่อยเหยื่อที่หมายตาไปง่ายๆ หากแต่เขากำลังคำนึงถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก...แม้ดงแฮจะบาดเจ็บสาหัสจนมือใช้การไม่ได้ดั่งใจ แต่เขาไม่เคยลืมว่าลูกน้องคนนี้มีฝีมือที่สำคัญกับการทำงานมากแค่ไหน

 

            ในฐานะเจ้านาย...เขาเสียดงแฮไปไม่ได้ และในฐานะของผู้ชายคนหนึ่ง...เขารอได้

 

            บัดนี้ คิบอมตัดสินใจแล้วว่าจะเอายังไงกับดงแฮดี

 

            “ผมไม่เคยคิด...”

 

            “ก็ได้ ฉันจะหยุด” คิบอมยกยิ้มนิด และนั่นก็ทำให้คนฟังเกือบจะยิ้มออก ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “แต่นายคิดว่าฉันควรทำยังไงกับเจ้านี่ดี”

 

            เจ้านี่...มังกรตัวร้ายที่กำลังผงาดขึ้นมา

 

เจอกันที่บล็อกค่า

 

 

 

 

 

 

...................................................

 

            ต่อค่ะ

 

          ไม่ได้ทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว

 

            หลังจากที่ปลดปล่อยด้วยตัวเอง คิบอมก็แช่อยู่ในอ่างน้ำอีกพักใหญ่ๆ ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และสิ่งที่เขาเพิ่งลงมือทำลงไป ขณะที่ภาพของคนที่อยู่ในห้องถัดไปก็วาบเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า...ใบหน้าแดงเรื่อ ดวงตาหรี่ปรือ ริมฝีปากสีสดที่ขบกัดจนซีดขาว...ทั้งหมดนั่นทำให้เจ้านายหนุ่มต้องยกมือลูบหน้าแรงๆ

 

            “ฮึ รู้สึกเหมือนรังแกเด็ก”

 

            ชายหนุ่มส่ายหัวหนักๆ เพราะยิ่งนึกถึงใบหน้าไร้เดียงสา การแสดงออกที่แสนซื่อตรง และร่างกายที่ยอมโอนอ่อน มันยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกเหมือนตาแก่ที่ริอาจยุ่งกับเด็กตัวน้อยๆ เพียงแต่ว่าเด็กน้อยที่ว่านั่นแท้จริงฆ่าคนมามากมาย ไหนจะอายุเข้าไป 20 แล้ว

 

            คิบอมเป็นพวกไม่ยุ่งกับเด็ก นั่นทำให้เขาเริ่มไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองว่าทำไมถึงติดตาต้องใจเด็กคนนี้นัก ดงแฮอาจจะทำงานเก่งกาจ แต่เรื่องพวกนี้ไม่ต่างจากเด็กน้อยเลยจริงๆ

 

            เริ่มแรก เขาต้องใจดงแฮเพราะสีหน้าที่แปลกออกไปจากยามปกติ ทว่าตอนนี้ อะไรบางอย่างบอกเขาว่ามันมากกว่านั้น

 

            เขาเอ็นดูดงแฮ แม้กระทั่งเวลาได้มองเข้าไปในดวงตาฉ่ำน้ำตาที่เฝ้าอ้อนวอนเขาว่าได้โปรด หากแต่ปากกลับว่าไม่ ภาพนั้นทำให้ร่างกายร้อนระอุ ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะ แล้วอดรู้สึกไม่ได้ว่าลูกน้องคนสนิทคนนี้...น่ารักกว่าใคร

 

            น่ารักกว่าใครทั้งหมดที่เขาเคยนอนด้วย

 

            “ก็แค่อยากเอาชนะ” ทว่า เจ้านายหนุ่มที่เชื่อมั่นในตัวเองมาตลอดก็ยังหาข้อแก้ตัวว่าเหตุใด เขาถึงสนใจลูกน้องตัวเองนัก เพราะที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเขาเช่นนี้มาก่อน ยิ่งเป็นการปฏิเสธที่พยายามต่อต้านอาการไม่อยากขัดคำสั่งด้วยแบบนี้

 

            ดงแฮยอมทำตามคำสั่งเขาทุกอย่าง แต่กระทั่งเรื่องนี้ ร่างเพรียวก็ทำท่าอยากทำตามคำสั่ง แต่ฝืนใจที่จะปฏิเสธ มันยิ่งทำให้น่าสนใจมากขึ้น และมากขึ้น

 

            ฟึ่บ

 

            คิบอมก้มลงมองฝ่ามือที่เพิ่งสัมผัสเด็กคนนั้นมานิ่ง ก่อนที่จะ...กำหมัดแน่น

 

            ซ่า

 

            “เห็นทีคงปล่อยนายไปไม่ได้แล้วล่ะ” สุดท้าย ชายหนุ่มที่รู้สึกว่ายังคงมีอะไรบางอย่างกวนใจไม่เลิกก็บอกกับตัวเอง ลุกขึ้นจากอ่างน้ำ ก้าวไปยังห้องแต่งตัว ทั้งที่คิมคิบอมกำลังกลืนคำพูดตัวเองที่ว่าจะให้ลูกน้องกลับห้อง เพราะเห็นที...เขาคงปล่อยดงแฮไปไม่ได้ง่ายๆ เสียแล้ว

 

            อย่างน้อยก็จนกว่าจะรู้ว่าความรู้สึกที่คอยก่อกวนหัวใจนี้คืออะไรกันแน่

 

.................................................

 

            แม้เจ้านายหนุ่มจะหายเข้าห้องน้ำไปพักใหญ่ๆ ดงแฮที่ทำความสะอาดตัวเอง และสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยก็ยังนอนไม่หลับ ทำได้เพียงนอนชิดกับเตียงฝั่งหนึ่ง หันหลังให้อีกด้าน ดวงตาปิดสนิท แต่สมองยังคงทำงานอย่างไม่ยอมพัก คิดถึงเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา และยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม...เจ้านายถึงทำแบบนี้

 

            คำถามที่ถามตัวเอง แม้กระทั่งตอนที่เจ้าของห้องกลับเข้ามาอีกครั้ง

 

            กึก

 

            ดงแฮพยายามผ่อนร่างให้เหมือนอยู่ในสภาพหลับใหล แต่ยังคงรับรู้ได้ถึงเสียงฝีเท้า การก้าวเข้ามาหยุดข้างเตียง จนไหล่ทั้งสองข้างเผลอเกร็งขึ้นนิด

 

            ยวบ

 

            และในยามที่ร่างสูงทิ้งตัวลงบนฟูก ดงแฮก็ต้องขบกรามแน่น ห้ามอาการผวาที่จะลุกขึ้นไปยืนข้างเตียง เพราะเขาเองก็เกรงกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

 

            หากเจ้านายเอาจริง ลูกน้องอย่างเขาก็มีแต่จะต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น

 

            “ฉันบอกว่าให้นอนไปก่อนไงดงแฮ”

 

            “...”

 

            คนหน้าหวานกัดฟันแน่นกว่าเดิม ไม่ตอบโต้ผู้เป็นนาย ยามที่เสียงทุ้มดังอยู่ข้างๆ และนั่นก็ทำให้คนที่พลิกตัวมานอนมองต้นคอขาวที่โผล่พ้นคอเสื้อนิ่งไปนิด ก่อนที่...

 

            หมับ

 

            เฮือก

 

            อ้อมกอดอบอุ่นจะสวมกอดเข้าจากด้านหลัง โอบกระชับเข้าที่เอว จนดงแฮไม่อาจจะห้ามอาการสะดุ้ง ไหล่ทั้งสองข้างแข็งเกร็ง อย่างที่คนกอดก็ไม่นึกแปลกใจ เพราะเจ้านายหนุ่มก็รับรู้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาแล้วว่าคนที่สั่งว่าให้หลับ...ยังไม่หลับแน่ๆ

 

            “นอนซะ” แต่คิบอมก็ไม่คิดจะรื้อฟื้นคำสั่งของตัวเองขึ้นมาอีกรอบ แค่บอกเรียบๆ ซึ่งยังคงสัมผัสได้ว่าร่างอุ่นยังนอนเกร็งไม่ต่างจากเดิม จนต้องเอ่ยบอก

 

            “ถ้าไม่นอน พรุ่งนี้นายจะมีแรงทำงานได้ยังไง” คิบอมเกือบจะขำ เมื่อร่างขาวเกือบจะพลิกตัวกลับมาสบตา หากแต่ห้ามตัวเองเอาไว้ทัน เสียงทุ้มจึงว่าต่อ...

 

            “พรุ่งนี้ฉันให้นายกลับไปทำงานได้”

 

            “ขอบคุณครับนาย” ทันทีที่ว่าจบ น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี หากแต่เบาหวิวก็ดังมาจากร่างในอ้อมกอด ให้คนที่ทำทีเป็นพูดคนเดียวมาตลอดส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ว่าด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ

 

            “ฉันบอกแล้วไงว่าถ้ายังไม่หลับจะลงโทษ นอนซะ” นั่นแหละที่ทำให้คนกลัวการลงโทษรีบซุกหน้าลงกับหมอน พยายามข่มตาให้หลับ ทั้งที่อยากจะประท้วงขอให้ผู้เป็นนายปล่อยมือออกจากเอว ทว่า อ้อมกอดกลับกระชับมากขึ้นกว่าเดิม จนแผ่นหลังสัมผัสได้ถึงแผ่นอกอบอุ่นที่แนบชิดลงมา

 

            ความอบอุ่นที่ไม่กล้าไขว่คว้าเอาไว้ และเป็นความอบอุ่นที่...น่ากลัวว่าบทลงโทษใดๆ

 

          เจ้านายปล่อยผมไปเถอะนะครับ

 

            หากนี่คือสิ่งที่ดงแฮคิด...นี่ก็คือสิ่งที่เจ้านายหนุ่มคิดเช่นเดียวกัน

 

          ฉันจะทำให้นายร้องขออ้อมกอดของฉันเอง...ดงแฮ

 

..................................................

 

            ครบค่ะ ไถ่โทษที่มาอัพช้า เมย์อัพบทถัดไปต่อแล้วเนอะ อ่านต่อได้เลยจ้า แต่ยังไงก็ทอล์กตอนนี้ทิ้งไว้นะคะ คือว่าสำหรับเจ้านายแล้ว เขากำลังมีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจไม่เลิก เขารู้สึกว่าปล่อยเฮไปไม่ได้ ไม่ว่าตอนเริ่มแรกจะเพราะเห็นว่าลูกน้องน่ารักขึ้นมาแล้วอยากเล่นสนุกหรืออะไรก็ตาม ทว่าความน่ารักของเฮ ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่นั้นอีกต่อไป บอมจึงจะเดินหน้าต่อ ในขณะที่เฮพยายามถอยหลัง แต่เชื่อเถอะว่าคนอวยเมะอย่างเมย์ไม่ปล่อยให้ถอยง่ายๆ หรอกจ้า

            พระเอกเราต้องเก่งตามความคิด ยังไง ก็ต้องทำให้เฮเนี่ยล่ะที่ร้องขออ้อมกอดของบอมให้ได้ล่ะงับ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #9268 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 22:31
    คือแบบมันดีจย์ มันเขิน ฮื่ออ
    #9268
    0
  2. #7634 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 08:40
    นอนกอดดดดดดดด
    #7634
    0
  3. #7547 White Sky (@bai-toei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 13:45
    บอมบอกก็เด็กน่ารังแกขนาดนี้ใครจะอดใจไหว><
    #7547
    0
  4. #6928 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 08:31
    บอมแกฮึบไว้ก๊อนนนนนน
    #6928
    0
  5. #6719 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:08
    โถเฮ อดทนไว้นะ
    #6719
    0
  6. #6430 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 03:28
    กรี๊ดดดดดด กินเด็กหรอคะ บอมมี
    #6430
    0
  7. #5598 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 10:00
    เฮคงกล้ำกลืนน่าดู บอมก้รังแกเด็กเหลือเกิน
    #5598
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #5018 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 16:34
    เจ้านายกับลูกน้องคู่นี้ ชวนฟินนักเชียว
    #5018
    0
  11. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:14
    คิซึน คิซึน
    #4565
    0
  12. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:13
    คิซึน คิซึน
    #4564
    0
  13. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:13
    คิซึน คิซึน
    #4563
    0
  14. #4215 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:37
    บอมหลอกเด็ก คึคึ
    #4215
    0
  15. #3857 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 04:09
    อ่ะ เจ้านาย ไหงงี้อ่ะ แหม จะหักห้ามใจ แค่อยากเอาชนะ บลา ๆ สรุป ปล่อยไปไม่ได้เเล้วล่ะ โอ้ยยยยยยยยยย เปลี่ยนใจไวละเกิน
    #3857
    0
  16. #3414 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 19:57
    ตกลงบอมร้ายหรือแท้ที่จริงคนที่ร้ายคือพี่เมย์กันแน่ล่ะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ
    เคยมีเรื่องไหนไหมที่พี่เมย์ไม่อวยเมนเนี่ย (แต่ถ้าจำไม่ผิดพี่เมย์เคยเขียนให้บอมเสียสติเพราะเฮโดนฆ่ามาครั้งนึงด้วยนี่นา อ่า ความรักที่นิรันดร์แต่น่าเศร้า)
    จะว่าไป คู่นี่เหมือนเป็นคู่คลายเครียดนะ อ่า..อย่างน้อยมันก็มีมุมหวานมากกว่าอีกคู่ก็แล้วกัน
    #3414
    0
  17. #3316 boombim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 21:51
    คนแก่ติดใจเด็กน้อยไร้เดียงสาก็ยอมรับมาเถอะ
    #3316
    0
  18. #3310 nonsatt (@nonsatt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 03:42
    แอบหน่วงเล็กๆอ่าพี่เมย์ แบบเฮคงกระอักกระอ่วนใจอยากอยู่ในอ้อมกอดนี่แต่รู้ดีว่าไม่ควร ฮรือออออ ครายยยยย
    #3310
    0
  19. #3278 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 21:44
    โอ๊ยยยยยย นี่มันคนแก่หลอกจะกินเด็กแล้ว 55555 นี่ไม่ยอมปล่อยแถมจะทำให้ด๊องยอมเรียกหาอ้อมกอดอีก แบบนี้เขาเรียกว่ารักแล้วมั้ง ทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งเอ็นดู อ๊ายยยย ><
    #3278
    0
  20. #3273 !@[Lo_v_E~SUJU]@! (@sirijin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 08:58
    เอาแล้วไงงงงง บ๊อมบอมจะรุกหนักแล้วใช่ม๊าย

    เอาให้งงเงยหลังชนฝาเลยน๊าาาาา
    #3273
    0
  21. #3241 ' b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 00:01
    เอออออ จริงมาก จริงที่สุด เหมือนคนแก่รังแกเด็กเลยอ้ะ แล้วอะไรกันน้าาา มากวนใจเจ้านายจนทำให้เจ้านายปล่อยเด็กน้อยไปไม่ได้
    #3241
    0
  22. #3238 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 22:20
    เจ้านายที่ดียยยย์ ><
    #3238
    0
  23. #3234 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 19:45
    ความอึดอัดของ คิเฮค่อยๆเพิ่มขึ้น 
    คนนึงหนี อีกคนเริ่มไล่แล้ว 
    แต่คู่นี้ดีตรงที่คุยกัน (แม้จะคนละเรื่อง)
    ลีทึกเตือนก็ถูกของทึก ในฐานะพี่คนที่รักเหมือนลูก
    ก็ต้องบอกเตือนอยู่แล้ว ดงเฮเป็นน้องเป็นลูกน้อง 
    ปฏิเสธด้วยใจภักดี ก็เข้าใจเฮ
    ทีนี้ก็ลุ้นความชัดเจนของเจ้านายแล้วล่ะ😄
    #3234
    0
  24. #3227 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 15:14
    ในฐานะผู้ชายบอมรอได้ ขนาดรอได้ยังรังแกเด็กน้อยไปซะขนาดนี้นะบอมนะ รังแกเด็กเองแต่ก็ติดตาต้องใจในตัวเด็กน้อยไร้เดียงสาจนในที่สุดก็ไม่ยอมปล่อยให้เฮกลับห้อง แต่ก็คงกลัวว่าเฮจะเตลิดกลัวตัวเองล่ะสิถึงได้อนุญาตให้เฮกลับไปทำงานได้ 5555 คุณเจ้านายหนุ่มแสนร้ายกาจยิ่งนัก มีลูกล่อลูกชนอย่างนี้เฮจะตามทันได้ไงล่ะ หืมมม แล้วที่ว่าอยากเห็นเฮเป็นฝ่ายร้องขออ้อมกอดของบอมก่อน ดูท่าจะยากอยู่นะ แต่เชื่อว่าบอมทำได้ค่ะ 55555
    #3227
    0
  25. #3226 pen_1290 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 13:52
    ชอบเจ้านายกับลูกน้องช่วงนี้มาก มันมุ้งมิ้งฟินดีอ่า รอการลงโทษครั้งหน้าจ้า
    #3226
    0