[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,057 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,078

    Overall
    672,057

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 20 อ้อมกอดที่ไม่ต้องการ (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    29 พ.ย. 58


ตอนที่ 20 อ้อมกอดที่ไม่ต้องการ (?)

 

 

 

            “ช่วยยกเลิกนัดเย็นนี้ให้ฉันหน่อย”

 

            [ค่ะ บอส]

 

            “ส่วนเอกสารที่ฉันขอไป ขอภายในสองชั่วโมง”

 

            [ได้ค่ะบอส]

 

            “อ้อ เลื่อนประชุมตอนห้าโมงเย็นขึ้นมาตอนบ่ายสามให้ด้วย”

 

            [ค่ะบอส]

 

            ภายในห้องทำงานใหญ่บนตึกสูงระฟ้า เจ้าของอาณาจักรคิมที่มีบริษัทในเครือมากมายกำลังสั่งงานเลขาผ่านอินเตอร์คอมด้วยสีหน้าพึงพอใจ ไม่ใช่เพราะวันนี้งานไม่ยุ่งเหมือนทุกที หรือทุกอย่างเป็นไปตามกำหนดการในหัว หากแต่เป็นเพราะคนที่เขากำลังคลายเครียดด้วยต่างหาก

 

            กริ๊ก

 

            “นะ...นายครับ ปล่อยผมเถอะ”

 

            คนที่เอ่ยประท้วงขึ้นมาเสียงเบาหวิว เมื่อร่างสูงตัดสายกับเลขาหน้าห้องไปแล้ว

 

            คนที่กำลังนั่งอยู่บนตักกว้างด้วยสีหน้าอึดอัดใจ หากแต่ไม่กล้าลุกออกไป หากไม่มีคำสั่งของผู้เป็นนาย

 

            “ฉันบอกแล้วว่าฉันจะพักนะดงแฮ”

 

            “แต่นี่มัน...”

 

            “นายพูดเองว่าจะทำทุกอย่าง”

 

            “...” มือขวาคนสนิทเป็นอันเงียบเสียงลงทันที เพราะนึกย้อนไปเมื่อราวสิบห้านาทีก่อน

 

            วันนี้ ดงแฮได้กลับมาทำงานอีกครั้ง หลังจากที่พักร่างกายไปเกือบเดือน ทั้งที่หน้าที่ของเขาคือการประสานงานระหว่างโลกเบื้องหน้ากับอำนาจเบื้องหลังของนาย พร้อมทั้งคุ้มกันผู้เป็นนาย หากแต่ตำแหน่งที่มักจะยืนอยู่ตรงมุมห้องกลับเปลี่ยนไป

 

          ฉันจะพักสักหน่อยดงแฮ

 

          ‘ครับ นายต้องการอะไรมั้ยครับ ผมจะรีบจัดการให้

 

          ‘ทุกอย่าง?

 

          ‘ครับ ทุกอย่าง

 

            ดงแฮเอ่ยอย่างที่เอ่ยเป็นประจำ...เขาจะหาทุกอย่างที่นายต้องการมาให้ หากแต่ผู้ชายหน้าติดหวานในชุดสูทสุดเนี๊ยบไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เจ้านายต้องการไม่ใช่กาแฟสักแก้ว หรือความบันเทิงอื่นใด หากแต่เป็นการที่คิบอมเลื่อนเก้าอี้ออกนิด แล้วตบลงบนตักตัวเองเบาๆ

 

          งั้นมานั่งนี่

 

            นั่นแหละที่ทำให้ดงแฮได้รู้ว่าสถานะของเขามันแปลกออกไปจากเดิม

 

            ทุกที ไม่ว่าเขาจะอยู่ในห้องหรือไม่ เจ้านายจะทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุ ยกเว้นตอนที่จะสั่งงาน หากแต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ทว่า ไม่ว่าจะแย้ง จะประท้วง จะไม่เห็นด้วยยังไง ดวงตาคมปลาบคู่นั้นก็จ้องมองมา ทั้งยังตบตักตัวเองอีกสองสามที

 

          ดงแฮ

 

            เพียงแค่เจ้านายเอ่ยเสียงเรียบ คนที่ออกภาคสนามฆ่าคนด้วยความเลือดเย็น ก็ต้องเดินขาสั่นไปหย่อนตัวลงนั่งบน...ตักผู้เป็นนาย

 

            เจ้านายที่กอดกระชับเอวของเขาเอาไว้แน่น และทั้งที่ปากบอกว่าพัก หากแต่ตาคมยังจับจ้องเอกสารที่ต้องอ่านให้จบก่อนเริ่มประชุม ทั้งยังสั่งงานลูกน้องไปด้วย

 

            ตอนแรก คนหน้าหวานก็เกร็งจนนั่งตัวแข็ง แต่เมื่อเห็นเจ้านายไม่ทำอะไรก็พอจะวางใจว่าคงไม่มีอะไร แต่นั่นเป็นสิ่งที่ผิดถนัด เพราะ...

 

            หมับ

 

            “อึ้ก นะ....นายครับ”

 

            มือใหญ่กลับเลื่อนมายังแผ่นอก ลูบไล้เบาๆ ราวกับหาอะไรบางอย่าง แล้วก็ไม่นานเลยที่ปลายนิ้วจะแตะโดนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสือเชิ้ต...ความนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูที่ทำให้ดงแฮเกือบสะดุ้ง สองมือที่เกะกะบนตักก็พยายามจับเข้าที่ข้อมือเจ้านายแล้วรั้งออก

 

            “ฉันบอกแล้วว่าจะพัก”

 

            “แต่นี่มันไม่ใช่การพักนะครับ” ดงแฮบอกเสียงเบา แบบที่เป็นคนอื่นเขาคงจับหักข้อมือไปแล้ว แต่พอเป็นเจ้านาย ร่างเพรียวก็ทำได้เพียงกัดปากตัวเองน้อยๆ ไม่กล้าแม้จะออกแรงกับอีกฝ่าย จนมือใหญ่ยิ่งลูบคลึงไปมา

 

            ฟึ่บๆ

 

            เฮือก

 

            ดงแฮสะดุ้งสุดตัว เลื่อนมือไปกำขอบโต๊ะเอาไว้มั่น เมื่อปลายนิ้วยาวกำลังสะกิดเขี่ยที่หัวนมนิ่มไปมา จนมันเริ่มแข็งชัน ดุนดันขึ้นมาเหนือเสื้อเชิ้ตสีอ่อน ให้ลมหายใจเริ่มกระชั้นกว่าเดิมนิด

 

            หมับ

 

            ไม่เพียงเท่านั้น คิบอมยังส่งอีกมือมายังแผ่นอกอีกข้าง ใช้สองมือหมุนคลึงเล่นกับเม็ดนิ่มที่กำลังแข็งชันไปมา ยามที่ดวงตาคมกริบก็จ้องมองเสี้ยวหน้าที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ อย่างไม่อาจจะข่มกลั้นให้มันเรียบเฉยได้ดังเดิม

 

            สีหน้าที่ยิ่งมอง สองมือก็ยิ่งสะกิด บิดคลึง จนดงแฮก็เผลอโน้มตัวไปข้างหน้าหน่อย ร่างกายกระตุกเบาๆ ทุกครั้งราวกับเป็นสัญญาณบอกว่าสัมผัสตรงไหนจะทำให้รู้สึกดี

 

            อาการกระตุกที่ฟ้องว่าร่างกายของมือสังหารคนนี้กำลังเสียวซ่านกับปลายนิ้วมากแค่ไหน

 

            “เป็นการผ่อนคลายที่ดีนะว่ามั้ย”

 

            ขวับๆๆ

 

            ดงแฮเถียงไม่ได้ หากแต่ใบหน้าก็ส่ายไปมาช้าๆ เพื่อบอกว่านี่ไม่ใช่การพักผ่อน หากแต่นายใหญ่มีหรือจะฟัง เพราะคิบอมกำลังปลดกระดุมเสื้อเม็ดที่สองและเม็ดที่สามออก แล้วสอดมือเข้าไปตามรอยแยก เพื่อสัมผัสผิวเนื้อนุ่มของคนที่เพิ่งเข้าสู่วัยหนุ่ม

 

            “อย่าครับ...” การกระทำที่ดงแฮได้แต่มองอย่างหวาดหวั่น เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวกำลังจะแตะต้องโดนหัวนมโดยไม่มีอะไรกางกั้น ทว่า...

 

            RRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็แผดเสียงร้องลั่น ให้ทั้งเจ้านาย ทั้งลูกน้องชะงักไปนิด หันไปมองเป็นตาเดียว แล้วพบว่าคนที่โทรมาคือ....คังอิน

 

            คนสนิทอีกคนที่บอกว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญ จนดงแฮนึกโล่งใจว่าเขารอดแล้ว แต่...

 

            หมับ

 

            “ฮื่อ” ร่างเพรียวก็ต้องส่งเสียงร้องเบาๆ เมื่อมือที่ควรจะหยุดกลับล้วงเข้าไปบีบขยี้หัวนมนิ่มจนได้ ขณะที่มืออีกข้างก็ส่งไปคว้าโทรศัพท์ จนดงแฮเบิกตากว้าง เพราะ...

 

            “ว่าไง”

 

            ฟึ่บๆๆๆ

 

            “อื้อ!” ดงแฮยกมือปิดปากทันที เพราะปลายนิ้วกำลังเกลี่ยหัวนมเขาไปมาราวกับเล่นสนุก ขณะที่กดรับสายลูกพี่เขาไปพร้อมกันด้วย จนรู้ทันทีว่าถึงแม้ใครจะโทรมาก็ไม่อาจจะห้ามสิ่งที่เจ้านายกำลังคิดทำได้ อีกทั้ง การที่อีกฝ่ายโทรมาอาจจะไม่ใช่เรื่องดีก็ได้

 

            ฝ่ามือร้อนผ่าวยิ่งสร้างความปลุกปั่นร่างกายไร้เดียงสามากกว่าเดิม ให้ดงแฮพยายามระงับอาการหอบหายใจเอาไว้ ยิ่งมีใครอีกคนอยู่ปลายสายแล้วด้วย

 

            “เรื่องการประมูลหรือ อืม...”

 

            ขณะที่คิบอมก็ลากเสียงยาวราวกับครุ่นคิด ทั้งที่ดวงตาคมมองเพียงคนบนตักที่กำลังนั่งเกร็ง ยามที่อีกมือยังสัมผัสความนิ่มที่แสนติดใจ และนึกอยากใช้ริมฝีปากสัมผัส แต่ยังไม่ทำ แค่ฟังสิ่งที่ลูกน้องอีกคนกำลังรายงาน ยามที่ผ่อนคลายในแบบของเขาไปด้วย

 

            “ไม่ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ใช่เพิ่มไปอีกสองพันล้าน ยื่นราคาใหม่ไปเลยเพิ่มอีก 60% จากราคาเดิม”

 

            ว่าไป คิบอมก็เลื่อนมือไปสัมผัสหน้าอกอีกข้าง หมุนคลึงสลับกับดึงหนักๆ ก็ได้ยินเสียงหอบหายใจของคนที่กำขอบโต๊ะแน่น ตั้งใจจะกลั่นแกล้งมากกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “นะ...นายครับ” ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าติดหวานหันกลับมามอง จนเห็นใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาวาวกว่าเดิม ไหนจะริมฝีปากแดงที่พยายามกลั้นเสียงร้อง และที่สำคัญ....น้ำเสียงเว้าวอนว่าได้โปรดพอเถอะครับ

 

            นั่นต่างหากที่ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังต่อบทสนทนากับลูกน้องอีกคนให้ยาวขึ้น ทั้งที่ตัดสินใจเรื่องการประมูลไปแล้วยอมหยุดเล่น

 

            “ยื่นไป หมื่นสองพันล้าน...นายเข้าประชุมบ่ายนี้ด้วย” ว่าจบ คิบอมก็ตัดสาย แล้วโยนมันลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หันมาสนใจคนที่หน้าแดงจัดอยู่บนตัก

 

            “นายครับ...อย่าทำแบบนี้เลย”

 

            ดงแฮร้องขอความเมตตา และนั่นทำให้คนฟัง...ยิ้ม

 

            รอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ขณะที่ดึงมือที่สอดเข้าไปในเสื้อออก แล้วเลื่อนมาจับที่แก้มขาว

 

            “ฉันยอมทำตามที่นายต้องการแล้ว...ฉันจะไม่ทำมากไปกว่านี้” ดงแฮเกือบจะยิ้มออก ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านายดันหน้าเขาเข้าไปรับจูบที่แตะลงบนริมฝีปาก แล้วกระซิบต่อ

 

          “อย่างน้อยก็จนกว่านายจะร้องขอฉันเอง”

 

            ว่าจบ คิบอมก็ดันลูกน้องให้ยืนขึ้น จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนที่จะก้าวออกจากห้องไปเข้าประชุมช่วงเช้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ ปล่อยให้คนสนิทอีกคนทำได้เพียงหอบอากาศเข้าเต็มปอด ติดกระดุมเสื้อมือไม้สั่น แล้วรีบก้าวตามออกไป ทั้งที่ในหัวมีเพียงเสียงทุ้มที่ก้องกังวานไปทั่ว

 

            เจ้านายหมายความว่ายังไง เขาเนี่ยหรือจะร้องขอ

 

            คนที่มั่นใจว่าไม่มีทางก้าวข้ามเส้นแบ่งเจ้านายลูกน้องบอกตัวเอง โดยที่อีกฝ่ายก็มั่นใจไม่ต่างกันว่า...ลูกน้องคนนี้แหละที่จะร้องขออ้อมกอดของเขาเอง

 

..........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “คราวนี้มีปัญหาอะไรมั้ย”

 

            “ไม่ครับนาย สินค้าล็อตนี้จะลำเลียงลงเรือคืนนี้”

 

            “ดี”

 

            หลังจากการประชุมช่วงเย็นเสร็จสิ้น คิมคิบอมก็เดินทางมายังโกดังเก็บสินค้าที่เคยมีปัญหาลอบวางเพลิงเมื่อครั้งก่อนด้วยตัวเอง โดยมีลูกน้องคนสนิททั้งมือขวาและมือซ้ายขนาบข้าง ตาคมก็มองตู้คอนเทนเนอร์มากมายที่บรรจุสินค้าสำหรับส่งไปยังประเทศข้างเคียง

 

            “อย่าให้พวกมดแมลงมันลอบเข้ามาได้อีกก็แล้วกัน” นายใหญ่ว่าเสียงหนัก ให้คนที่มารับผิดชอบเรื่องการป้องกันสินค้าแทนที่ดงแฮซึ่งพักยาวไปเกือบเดือนรับคำ

 

            “ครับ ตอนนี้เราเพิ่มมาตรการป้องกันสินค้าทุกโกดัง ต่อให้มันเป็นมดหรือแมลงก็ลอบเข้ามาไม่ได้แน่ๆ” คังอินรายงาน แบบที่คนฟังก็ยังตีหน้าเรียบ เพราะนึกไปถึงการสอบสวนครั้งล่าสุด ซึ่งเหมือนลูกน้องร่างใหญ่ก็เดาได้

 

            “น่าเสียดายที่เราไม่มีหลักฐานสาวไปถึงตัวการมากไปกว่านี้”

 

            ครั้งก่อนที่ดงแฮสอบสวนนักโทษด้วยตัวเอง พวกมันบอกว่าตัวการใหญ่คือหานฮันคยอง แต่ยิ่งสาว ยิ่งลงลึกกลับพบว่าข้อมูลมันขาดหายไป หลายสิ่งหลายอย่างดูไม่สมเหตุสมผล ซึ่งหากว่าข้อมูลที่ดงแฮขโมยมาไม่ใช่ข้อมูลปลอม พวกเขาคงได้อะไรมากกว่านี้

 

            ความคิดของคังอินที่หันไปมองเด็กที่เขาเลี้ยงมากับมือ

 

          ดงแฮยังไม่รู้ว่าครั้งก่อนทำงานพลาด ซึ่งก็ดีแล้ว

 

            คนที่ปากบอกนายว่าอย่าไว้ใจใคร แต่ก็โล่งใจที่เด็กซึ่งเลี้ยงมาเหมือนลูกถูกไว้ชีวิตบอกตัวเอง ทว่า การหันไปมองดงแฮในครั้งนี้ ทำให้ลูกพี่มากประสบการณ์สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

 

            “เป็นอะไร ดงแฮ

 

            กึก

 

            คำถามที่คนฟังชะงักอย่างเห็นได้ชัด จนคังอินก็หรี่ตา

 

            คนอื่นอาจจะไม่ทันสังเกตว่าดงแฮแปลกไป แต่เขาเลี้ยงเจ้าเด็กนี่มาเกือบสิบปี ทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าดวงตาที่มักจะกวาดมองรอบด้านอย่างเฝ้าสังเกตอันตรายรอบตัวกลับหลุบลงต่ำ ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยจนเหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกดูอึดอัดใจกว่าเดิม

 

            หรือมันรู้เรื่องที่ทำงานพลาดแล้ว

 

            “เป็นอะไรดงแฮ” ขณะที่คิบอมก็หันกลับมามองบ้าง ให้เจ้าของชื่อดงแฮยิ่งหลุบตาลงต่ำ

 

            “เปล่าครับ” ทว่า ไอ้คนที่มักจะมองตาเวลาพูดกลับมองเพียงปลายเท้า จนคังอินต้องเหลียวไปมองผู้เป็นนาย

 

            ไม่ใช่แค่ดงแฮหรอกที่แปลกไป นายของพวกเขาก็แปลกไปไม่ต่างกัน

 

            วันนี้นายดูอารมณ์ดีมากกว่าทุกที

 

            ความคิดที่คังอินนิ่วหน้าทันที เพราะจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าไม่ควรจะคิดมากไปกว่านั้น ในเมื่อเขาก็เป็นคนหนึ่งที่ประหลาดใจมาโดยตลอด แต่ไม่คิดจะถามออกมา...ทำไมนายถึงเอาดงแฮไปอยู่ด้วยกันในห้องส่วนตัว

 

 

          อย่าคิดมากกว่านั้นไอ้คังอิน

 

            “คังอิน คืนนี้นายเป็นคนคุมสินค้า”

 

            “แต่...”

 

            “นายยังเจ็บแผลอยู่ไม่ใช่หรือไงดงแฮ” และในขณะที่เจ้านายหนุ่มหันมาสั่งงาน คนที่นิ่งเงียบมาตลอดก็โพล่งขึ้นมาผิดนิสัย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนสั่งหันกลับไปสบตา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดราวกับบอกว่านายเจ็บแผลก็ต้องเจ็บตามคำพูดนี้

 

            ท่าทางที่คนพยายามหาเรื่องเลี่ยงออกมาทำงานทำได้เพียงก้มหน้าลง

 

            “ครับนาย”

 

          ประหลาด

 

            คังอินยิ่งมองก็ยิ่งคิดแบบนั้น เพราะเขาไม่เคยเห็นไอ้เด็กนี่แสดงอารมณ์มากขนาดนี้มาหลายปีแล้ว แต่ชายหนุ่มยังยืนยันคำเดิม...ห้ามละลาบละล้วงเรื่องของนายมากไปกว่านี้

 

            ดังนั้น พอเช็กว่าสินค้าของคู่ค้าคนสำคัญไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งยังสั่งงานคนที่ไว้ใจแล้ว นายใหญ่ก็ถึงเวลากลับ โดยมีดงแฮที่เหลือบสายตาไปมองลูกพี่นิด ราวกับอยากเปลี่ยนหน้าที่เสียเต็มประดา แต่อย่างไรเสีย มือขวาคนเก่งก็ทำได้เพียงเดินตามนายใหญ่ออกไปนอกอาคาร

 

            “เฮ้ย ใครปล่อยให้ไอ้แก่นี่เข้ามาวะ!

 

            แต่แล้ว ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึงด้านนอก เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังลอดเข้ามา จนร่างเพรียวก้าวนำหน้านายใหญ่ ส่งสัญญาณให้ลูกน้องคนอื่นหยุดก่อน แล้วเป็นฝ่ายเดินออกไปดู จนเห็นชายแก่ในชุดโกโรโกโสคนหนึ่งที่เพิ่งจะถูกผลักกระเด็นจนล้มกระแทกพื้น โดยมีชายฉกรรจ์สองสามคนยืนล้อมรอบ

 

            “เฮ้ย เขาแค่เข้ามาเก็บขยะ” อีกคนร้องบอก

 

            “วันนี้นายใหญ่เข้า มึงปล่อยให้เข้ามาได้ยังไง เดี๋ยวก็โดนลงโทษกันหมดหรอก!

 

            “ลุงแกก็เข้ามาตั้งหลายที ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย”

 

            “มันเหมือนกันที่ไหนล่ะไอ้โง่!

 

            “มีเรื่องอะไร” ก่อนที่คนคุมโกดังจะถกเถียงกันมากไปกว่านี้ ดงแฮก็ถามเสียงเข้ม ให้พวกมันหันขวับมามองอย่างตกใจ

 

            “คุณดงแฮ!

 

            “มีเรื่องอะไร” ดงแฮถามซ้ำอีกครั้ง ยามมองไปยังชายแก่ที่ก้มหน้าหลบสายตาให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น ทำท่าจะก้าวเข้าไปดูหน้าชัดๆ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “ปล่อยไป” ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของนายใหญ่ที่ก้าวตามมา กดสายตามองชายแก่นิด ซึ่งมองเพียงแวบเดียว เจ้าตัวก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นคนของแก๊งไหน ดูเหมือนชายแก่ไร้พิษภัยคนหนึ่งเท่านั้น แล้วออกคำสั่งกับลูกน้องคนอื่น

 

            “อย่าปล่อยให้เข้ามาอีก” วันนี้คิบอมกำลังอารมณ์ดี และเขายังไม่อยากอารมณ์เสียด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ดังนั้น ชายหนุ่มจึงหมุนตัวหมายจะเดินไปที่รถ โดยมีดงแฮยอมละมือแล้วก้าวตามหลัง ทว่า...

 

            แวบ

 

            กึก

 

            จังหวะนั้นเอง ดงแฮก็เห็นแสงสุดท้ายของวันซึ่งกระทบกับวัตถุจนสะท้อนอยู่บนเสาไฟข้างทาง จนสองขาชะงัก แล้วร่างกายก็เคลื่อนไหวไปเร็วกว่าสมองอย่างคนที่เรียนรู้อันตรายมาตลอดชีวิต

 

            “มึงตาย!!!

 

            ฉัวะ

 

            ขวับ

 

            ในขณะที่ชายแก่คนนั้นพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดหมายจะแทงเข้ากลางหลังดงแฮ ร่างเพรียวก็เบี่ยงตัวหลบ แม้จะไม่พ้นระยะของมีดที่เฉือนเสื้อเชิ้ตเนื้อดี จนขาดเป็นทางยาว แต่ก็ไม่โดนจุดสำคัญ ขณะที่ดวงตาเย็นยะเยือกก็ตวัดไปสบตากับผู้ปองร้าย จนชายแก่เบิกตาโพลง

 

            หมับ

 

            ฉัวะ

 

            “อ๊ากกกกกกกกกกกกกก”

 

            ไม่ทันให้ใครตั้งตัว ดงแฮก็บิดฝ่ามืออีกฝ่าย ใช้อีกมือรับมีดที่ร่วงลงมา แล้วเอามีดเล่มนั้นแทงเข้าเต็มหัวไหล่ขวาของชายแก่ จนอีกฝ่ายร้องลั่น ล้มตัวไปกรีดเสียงร้องราวกับสัตว์บาดเจ็บบนพื้น

 

            ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแบบที่ไม่มีใครตามทัน เว้นเพียงแค่...

 

            “ดงแฮ!” นายใหญ่ที่พุ่งเข้ามาหาลูกน้องคนสนิทที่กำลังใช้มือขวาจับที่แผ่นท้องตัวเอง

 

            จู่ๆ คิบอมก็สัมผัสได้ถึงความร้อนรนอย่างไม่เคยมีมาก่อน

 

            อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ควรเกิดขึ้นกับบรรดาตัวหมากใช้แล้วทิ้งอย่างลูกน้องพวกนี้

 

            “ผมไม่เป็นไรครับนาย แค่เฉี่ยวๆ” ขณะที่ดงแฮก็เปิดมือขวาออกหน่อย ให้เห็นว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ขาดเป็นทาง ปลายมีดสะกิดแผ่นท้องเป็นทางยาว จนเลือดกำลังไหลซึมออกมาจากบาดแผล แม้ว่ามันจะไม่หนักหนา แต่ทำให้คนที่อารมณ์ดีมาตลอดทั้งวัน....โกรธจัด

 

            ผัวะ!

 

            ฝ่าเท้าใต้รองเท้าหนังมันวาวกระทืบลงกลางลำตัวชายแก่ทันที แล้วคิบอมก็ไม่ลังเลเลยที่จะดึงมีดเล่มเดิมออกมาจากหัวไหล่ ไม่สนใจเสียงร้องของชายแก่ แล้ว...

 

            ฉึก

 

            แทงลงบนหัวไหล่อีกข้างด้วยใบหน้าที่เลือดเย็น

 

            “ใครส่งมึงมา” นายใหญ่ที่มักจะยืนดูอยู่เฉยๆ ก้มหน้าลงต่ำ ถามเสียงเหี้ยมที่ทำให้บรรดาลูกน้องคนอื่นขนหัวลุก แบบที่ชายแก่เองก็กำลังสะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปนความแค้น

 

            “พวกมึงฆ่าลูกกู...ฆ่า...พวกมึงมัน...ฆาตกร...ไปตายซะ...ไปตาย...”

 

            คิบอมยังไม่เปลี่ยนความคิดที่ว่าชายแก่คนนี้ไม่มีพิษภัย และจากคำพูดก็เดาได้อย่างไม่ยากเย็นเลยว่าลูกของมันเคยถูกเขาสั่งเก็บ ซึ่งพวกมันก็คงอยู่ในเส้นทางที่ต้องพร้อมตายได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว จนแสยะยิ้ม...รอยยิ้มของปีศาจร้าย

 

            “โทษลูกตัวเองแล้วกันที่เลือกเดินผิดทาง”

 

            ฉัวะ

 

            ว่าจบ นายใหญ่ที่ไร้ความปราณีก็ดึงมีดเล่มเดิมปาดไปบนลำคอของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว...ทีเดียว...ไร้ซึ่งความทรมาน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนที่ไม่เคยเห็นยามที่นายลงมือเอง

 

            “เอาศพมันไปทิ้ง แล้วอย่าให้มีครั้งหน้าอีก” คิบอมทิ้งคำพูดเพียงเท่านั้น เพราะขายาวก้าวตรงดิ่งไปยังร่างของลูกน้องคนสนิททันที

 

            ฟึ่บ

 

            “สวมซะ เสื้อนายขาดหมดแล้ว” คิบอมมองเสื้อที่ขาดวิ่นจนแลเห็นผิวขาวข้างในอย่างไม่พอใจ จนต้องถอดเสื้อสูทออก แล้วโยนมาคลุมร่างของลูกน้อง จากนั้น มือใหญ่ก็คว้าเข้าที่ข้อมือ แล้วออกแรงลากตรงดิ่งไปยังรถที่จอดรออยู่แล้วอย่างรวดเร็ว จนดงแฮก็ตั้งตัวไม่ทัน

 

            ตอนนี้ไม่มีใครรู้เท่าคิบอมหรอกว่าเขาต้องข่มใจไม่ทรมานไอ้แก่นั่นมากแค่ไหน เพราะห่วงใครบางคนมากกว่า

 

            มันที่แตะต้อง ของของเขา

 

........................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับนาย แต่แผลตื้นๆ”

 

            “...”

 

            “นายครับ”

 

            ภายในห้องนอนของคิมคิบอม ชายหนุ่มเจ้าของห้องกำลังนั่งทิ้งขาข้างหนึ่งอยู่บนเตียงนอน ยามมองตรงไปยังเพื่อนร่วมเตียงที่เปลือยท่อนบน และมีผ้าพันแผลพันตลอดแนวท้องด้วยแววตาไม่ชอบใจ แม้ว่าดงแฮจะบอกเขาหลายครั้งแล้วว่าไม่เป็นไรก็ตาม

 

            “แค่ถากไปนิดเดียวเองครับ”

 

            ใช่ คิบอมก็รู้ว่านี่ไม่ต่างจากรอยแมวข่วนสำหรับคนอย่างพวกเขา จะถูกมีดแทง ถูกปืนยิง หรือเป็นรอยแผลเป็นทั้งตัวก็เป็นเรื่องปกติสำหรับโลกนี้อยู่แล้ว อย่างลูกน้องคนนี้มีรอยแผลเป็นใหญ่ๆ แค่กระสุนรอบล่าสุด กับแผลผ่าตัดใหญ่ตอนถูกรถชนเมื่อสองปีก่อน ยังถือว่าเล็กน้อย เมื่อเทียบกับคนที่อยู่ในโลกมืดมาตลอดชีวิตอย่างเขา

 

            จริงๆ เขาควรจะหยุดคิดเรื่องต่างๆ ได้แล้ว ทว่า ความกระวนกระวายมันไม่ลดน้อยลงเลย เมื่อมองไปยังผ้าพันแผลสีขาวที่เขารู้ว่าภายในคืออะไร

 

            “มันจะเป็นรอยแผลเป็น รู้ใช่มั้ย”

 

            แม้จะเป็นแค่รอยขีดนิดเดียว แต่ก็จะเป็นรอย นั่นทำให้คิบอมนึกไม่ชอบใจ ไม่สิ โกรธไอ้แก่นั่นอย่างประหลาด

 

          เพราะยังไม่ได้ลูกน้องคนนี้สินะ

 

            เจ้านายใหญ่บอกตัวเองเสียงเข้ม แม้ว่าส่วนลึกในใจจะปฏิเสธว่าไม่ใช่ แค่ร่างกายเป็นรอยแผลไม่ได้ทำให้เขาสนใจมากนักหรอก แต่นี่ เพียงแค่เห็นว่าปลายของคมมีดมุ่งร้ายไปที่ลูกน้องคนนี้ ใจมันก็อยู่ไม่เป็นสุข แถมยังแสดงออกแบบที่ไม่สมเป็นตัวของตัวเอง

 

            ชายหนุ่มกำลังรู้ดีว่าเขา...ห่วงดงแฮมากไป

 

            ความรู้สึกแบบนี้...ไม่ดีเลย ไม่ดีแน่ๆ

 

            “ผมไม่สนใจแผลเป็นหรอกครับ” ขณะที่ดงแฮก็ตอบคำเสียงเรียบ ด้วยสีหน้าจริงจัง เพื่อไม่ให้เจ้านายเป็นห่วงมากกว่านี้

 

            คนหน้าหวานยอมรับว่าเขากำลังสับสน เพียงแค่เห็นว่าเจ้านายเป็นห่วง ใจมันก็สั่นอย่างน่าแปลกพอๆ กับกังวลจนต้องย้ำเตือนกับตัวเองว่าอย่าดีใจกับสิทธิ์พิเศษที่เจ้านายมอบให้ตอนนี้

 

            เขาไม่ควรได้รับ เจ้านายไม่ควรใจดีกับเขาแบบนี้ ทว่า...ห้ามความดีใจไม่ได้เลย

 

            “แต่ฉันสน”

 

            กึก

 

            เป็นอีกครั้งที่ดงแฮชะงัก สบตาผู้เป็นนาย แล้วรีบก้มตามองเพียงแผลตัวเอง เพราะ...ร่างเพรียวสัมผัสได้ถึงความร้อนที่พร้อมใจกันจู่โจมใบหน้า

 

            แม้เจ้านายไม่แตะต้อง แต่แค่คำพูดไม่กี่คำก็ทำให้ร้อนไปหมดทั้งตัว

 

          ไม่ดีเลยแบบนี้

 

            ขณะใบหน้าที่กำลังแดงขึ้นเรื่อยๆ ของคนที่พยายามตีหน้านิ่งก็ทำให้คิบอมเอื้อมมือมาสัมผัส

 

            คนได้รับเกือบจะเบี่ยงหน้าหนี แต่ทำได้เพียงนั่งตัวเกร็ง ยามที่ชายหนุ่มเอ่ยคำที่งี่เง่าที่สุดในชีวิต

 

            “ห้ามบาดเจ็บอีก...รับปากฉันสิ ดงแฮ”

 

            ขวับ

 

            คนที่กำลังเขินอายเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตาอีกครั้ง ดวงตากลมเบิกกว้าง มองเข้าไปในดวงตาเจ้านายอย่างไม่เชื่อหูว่าจะได้ยินคำสั่งที่เป็นไปไม่ได้

 

            มันไม่มีทางเป็นไปได้...ห้ามบาดเจ็บ...ในโลกแบบนี้น่ะหรือ

 

            “ผม...ขอโทษครับ”

 

            แม้ไม่อยากขัดคำสั่ง แต่ดงแฮก็ต้องเอ่ยออกไป ส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ผมทำตามที่นายบอกไม่ได้ครับ”

 

            “นั่นสินะ” ร่างสูงรับคำเสียงเรียบ แต่ยังไม่ละมือจากแก้มขาว ในเมื่อตัวเขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคำสั่งนี้มันงี่เง่า แต่ก็ยังมีแรงผลักดันแปลกๆ ที่ทำให้คิบอมเอ่ยคำต่อไป

 

            “งั้นนายห้ามตาย”

 

            “นายครับ...”

 

            “นี่คือคำสั่ง ไม่ว่าจะบาดเจ็บแค่ไหน จะใกล้ตายยังไง นายก็ต้องกลับมาหาฉันทั้งที่ยังหายใจ...เข้าใจมั้ยดงแฮ” เสียงทุ้มที่เอ่ยเปี่ยมไปด้วยการสั่งการที่ทำให้คนฟังยังคงมองตานิ่ง ปากสั่นน้อยๆ อย่างอยากจะรับปาก หากแต่ภาพที่ปรากฏในหัวของดงแฮไม่ใช่ภาพของเจ้านาย หากแต่เป็น...ภาพที่เจ้านายถูกยิง

 

            ความฝันที่ระยะหลังๆ มานี้ไม่ค่อยเห็น แต่เจ้าตัวก็ยังปฏิญาณแน่วแน่เอาไว้ตลอด

 

            “ผมรับปากนายไม่ได้ครับ”

 

            “ลีดงแฮ!

 

            ดงแฮสาบานกับตัวเองมาตลอดว่าต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกก็ต้องช่วยชีวิตนายให้ได้ ดังนั้น เขาจึงรับปากไม่ได้ จนคนสั่งก็เรียกเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ ให้สุนัขผู้ภักดีเอ่ยต่อ

 

            “ถ้าผมสละชีวิตตัวเองเพื่อเจ้านายได้ ผมจะทำอย่างไม่ลังเลครับ” คราวนี้คนฟังเป็นฝ่ายนิ่งอึ้ง มองเข้าไปในดวงตาที่หนักแน่นกว่าใคร แล้วก็ต้องส่ายหัว

 

            “นายนี่มันจริงๆ เลยดงแฮ”

 

            ทั้งที่ควรจะดีใจที่มีลูกน้องแบบนี้ แต่คิบอมกลับกังวลอย่างบอกไม่ถูก

 

            ดงแฮรักชีวิตตัวเองน้อยเกินไป แต่คนที่ถูกสั่งสอนมาตลอดชีวิตว่าต้องเห็นแก่ชีวิตตัวเองมาก่อนใครคนอื่นก็ยอมรับสิ่งที่พูดได้อย่างง่ายดาย แต่...

 

            หมับ

 

            “นายครับ!” อ้อมกอดอบอุ่นกลับดึงร่างเพรียวเข้ามา กระชับเอาไว้มั่น จนดงแฮต้องครางประท้วง ทว่า คิบอมกลับกอดกระชับแน่นกว่าเดิม แล้วบอกเสียงหนัก

 

            “ถ้าไม่ใช่เรื่องของฉัน นายห้ามตาย” หากเป็นคำสั่งแบบนี้ ดงแฮก็รับคำทันที

 

            “ครับ ผมจะตายเพื่อนายคนเดียว”

 

            นั่นทำให้คิบอมยิ่งกอดร่างเพรียวแน่นกว่าเดิม เพราะเขาไม่อาจจะบรรยายความรู้สึกที่เหมือนคลื่นหมุนวนในท้องได้ในเวลานี้ รู้เพียงว่าการได้กอดลูกน้องคนนี้ทำให้ใจเขาสงบลง

 

            คิบอมเริ่มรู้ตัวแล้วว่าให้ความสำคัญลูกน้องคนนี้มากเกินไป

 

            ขณะที่ดงแฮเองก็กำลังนั่งตัวแข็ง เพราะความอบอุ่นที่ไม่ควรได้รับกำลังทำให้เขา...เผลอตัว

 

            เผลอตัวที่จะผ่อนร่างลงช้าๆ จนเอนซบลงกับอ้อมกอดนี้

 

            อ้อมกอดที่สมองไม่ต้องการ แต่ไม่เคยปฏิเสธหัวใจได้เลย

 

          นายครับ อย่าใจดีกับผมมากไปกว่านี้เลย อย่า...อีกเลย

 

...........................................

 

            ครบค่ะ คิดว่าใครจะทนไม่ได้ก่อนกันเอ่ย เมย์ว่าชัดเจนมากเลยล่ะว่าใครจะทนไม่ได้ก่อน เจ้านายนี่ออกตัวแรงแซงทางโค้งใครๆ เลยว่าห่วงเฮมากแค่ไหน ส่วนเฮเขาก็ข่มใจในรูปแบบลูกน้องที่ไม่มีวันเอื้อมมือไปหาเจ้านายน่ะนะ เส้นแบ่งที่เดี๋ยวบอมก็ทำลายทิ้งนั่นแหละ ส่วนน้องเฮเราไม่เป็นไรมากนะคะ แค่ถากๆ มีดปาดไปตามแผ่นท้องเท่านั้นเอง แต่เจ้านายห่วงเว่อร์ โชว์โหด ฆ่าคนซะเลย แบบที่ใจมันก็อยู่ไม่สุข ตอนนี้ยอมรับได้ว่าเฮจะตายเพื่อตัวเอง แต่เชื่อเถอะว่าพอถึงเวลานั้นจริง บอมจะไม่ยอมให้เฮตายแน่นอน

            ส่วนตอนหน้า กลับไปที่คู่ฮันฮยอกเนอะ สลับกันๆ จ้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #9282 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 08:59
    ห่วงแบบออกหน้าออกตามากบอมเอ้ยย55555
    #9282
    0
  2. #9191 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:09
    น้องเฮคนเท่
    #9191
    0
  3. #7636 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 09:14
    เฮ้ยยย มีแผลเพิ่มอีกแล้ว..แต่ก็เท่ไปอีกแบบ
    #7636
    0
  4. #6933 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 16:54
    บอมเอ้ยยยยย ควรรู้ตัวได้แล้วนะ แกล้งเฮอยู่นั่นแหละ
    #6933
    0
  5. #6721 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:35
    เฮต้องอดทนต้องอัดอั้นตันใจขนานไหนเนี่ยยยยยยย บอมรีบรู้ตัวที
    #6721
    0
  6. #6431 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 03:54
    คู่นี้ฟินมากกกกก
    #6431
    0
  7. #5603 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 12:48
    ห่วงเฮจนแสดงออกมากเลยนะบอม
    #5603
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #5020 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 21:00
    บอมออกตัวแรง !! หวงและห่วงเฮสุดตัวเลย
    #5020
    0
  11. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:20
    อะโด๊ะ ออกอาการแล้วรึทูนหัว คิมคิเอ๊ยย รักเค้าแล้วไง จะทำไม่รู้ไม่ชี้ไปได้อีกกี่น้ำาาา /หลายๆน้ำก็ได้ เลาจ้อบบบ หิหิ
    #4567
    0
  12. #4350 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 12:43
    นายออกตัวแรงมากจริงๆ5555 
    คังอินเหมือนจะสงสัยแต่ก็พยายามห้ามใจไม่อยากรู้ 

    #4350
    0
  13. #4217 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:43
     สุดจะทนแทนค่าาาา -..-
    #4217
    0
  14. #3860 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 04:20
    คิบอมนี่เป็นผู้ชานธรรมดาที่มีอาชีพน่ากลัวเกินไปนิดหน่อยจริง ๆ สินะ มาเฟียที่ไหนจะมานั่งเล่นนมลูกน้อง เฮ้ออ
    #3860
    0
  15. #3841 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:14
    น่ารักมากอ่าาา ใครจะทนไม่ได้ก่อนกันน้อออ
    #3841
    0
  16. #3497 killer of wind (@clom-dokurou) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 16:35
    แหม่~~~~~ น่ารักทั้งคู่เลยง่ะ
    #3497
    0
  17. #3495 baimon_hana (@baimon-hana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 10:11
    หนูเฮน่ารักขนาดนี้ บอมจะทนได้อีกนานแค่ไหนน้ออออ~ 55555
    #3495
    0
  18. #3486 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 19:43
    โอ๊ยยยย อยากจะกระโดดเข้าไปหยิกแก้มบอมสักที แต่ก็กลัวจะโดนยิงทิ้ง 5555 บอมแบบแบดแต่เท่อ่าาาา

    แล้วนี่ขนาดเฮโดนแค่ถากๆแต่บอมถึงกับหลุด แล้วคุณเจ้านายอ่ะคุณเจ้านาย ปากบอกไม่คิดอะไรเพราะว่ายังไม่ได้เฮกลัวแค่หน้าท้องขาวๆของลูกน้องหน้าหวานจะเป็นรอยแผลเป็น แต่ตอนนั้นอ่ะตอนนั้น คุณเจ้านายที่ไม่ค่อยแสดงฝีมือตัวเองกลับจับมีดมาฉึบมาฉั๊วะและปาดอย่างไม่ลังเลกันเลยทีเดียว

    แถมยังมีการสั่งลูกน้องหน้าหวานอีกว่าห้ามเจ็บ ห้ามตาย โอ๊ย คุณขา~ ถ้าเฮทำได้ก็มีทางเดียวคือต้องเอาเด็กมาเก็บไว้กับตัวไม่ให้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันกันล่ะค่ะคุณ~ 55555 แต่เฮจะยอมไหมนี่สิ ถ้าบังเอิญได้เห็นภาพนิมิตรอีกก็คงจะหนีไปช่วยนายแทนอยู่ดีใช่ไหมจ๊ะเฮจ๋า

    อยากบอกเมย์ว่าชอบคำตอบของเฮค่ะ จะตายเพื่อนายคนเดียว ฮืออ ซึ้งอ่ะ และบอมคงรับรู้ได้ว่าลูกน้องคนนี้รักและภักดีกับตัวเองแค่ไหน ถึงได้กอดลูกน้องซะแน่น (แอบอยากเปลี่ยนตัวกับเฮชั่วคราว 5555)

    ปล.พี่หมีอย่าเพิ่งสงสัย อย่าเพิ่งถามนายหรือเฮเลยน้า เดี๋ยวปลาตื่น อยากจะหนีจากอ้อมกอดนายไปอีก >///<
    #3486
    0
  19. #3464 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 14:13
    เป็นอีกเรื่องหนึ่งของพี่เมที่ไม่สามารถเดาพลอตเรื่องได้เลย ลุ้นทุกตอนจริงๆ สู้ๆนะพี่เม เป็นกำลังใจให้คะ
    #3464
    0
  20. #3463 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 11:52
    ไม่อยากเห็นฉากที่คนหนึ่งต้องเสียไปเลย 
    #3463
    0
  21. #3462 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 11:49
    ปะป๋าหมีคังเริ่มสงสัยแล้ว5555555555555 
    ยิ่งอาการของเจ้านายตอนดงเฮบาดเจ็บมันชัด 
    รอลุ้นต่อไปนะคะ 
    #3462
    0
  22. #3461 Chanya Warasittichai (@lemonmagic) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 19:30
    พี่เมย์ อยากบอกพี่เมย์ว่าพี่ทำให้พล็อตในฝันหนูเป็นจริงแหละ ยิ่งอ่านยิ่งชอบ คือดีอ้ะ!!
    #3461
    0
  23. #3460 papui1234 (@lover001) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 13:39
    เมื่อไหร่จะรวมเล่มมม อยากเห็นเฮเสียตัวจะแย่แล้ววววว
    #3460
    0
  24. #3459 Suphaphone Silyphong (@noy-spp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 11:15
    ห้ามตายห้ามได้ด้วยเหรอ555ก็อย่างคิบอมผู้ยิ่งใหย่เขาห้ามได้อยากได้เจ้านายแบบนี้จังอ่านแล้วยิ้มออก
    #3459
    0
  25. #3458 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 08:23
    เจ้านายต้องรอไม่ไหวแน่ๆ
    คิบอมต้องหาวิธีให้ดงแฮยอมแน่ๆ
    แต่จริงๆเขาสองคนก็หวั่นไหวต่อกันนะ
    ตัดทิ้งไปเส่! คำว่าเจ้านายลูกน้องน่ะ
    #3458
    0