[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,031 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,052

    Overall
    672,031

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 22 ทับสัมผัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    14 ธ.ค. 58


ตอนที่ 22 ทับสัมผัส

 

 

 

            “ผมก็ได้ยินชื่อเสียงของคลับแห่งนี้มานานแล้ว ก็เพิ่งจะมีโอกาสได้เข้ามาใช้บริการ รู้สึกตัวเองล้าหลังกว่าคนอื่นจริงๆ”

 

            “ผมทราบว่าท่านส.ส.กำลังทุ่มเทให้กับงาน ผมก็เลยไม่อยากรบกวน แต่ก็อยากให้เข้ามาลองใช้บริการที่นี่ดูสักครั้ง จึงตัดสินใจส่งการ์ดเชิญไป ยังไงวันนี้ใช้บริการให้เต็มที่เลยนะครับ”

 

            “คุณคิบอมพูดแบบนี้ ผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ”

 

            “ตามสบายเลยครับ”

 

            ภายในอาคารโอ่อ่าซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของหนึ่งในธุรกิจด้านบันเทิงของคิมคิบอม นายใหญ่ของอาณาจักรกำลังยืนพูดคุยกับชายวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง...รอยยิ้มที่ทำให้อีกฝ่ายดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ดวงตาเล็กหยีราวกับงูพิษก็กวาดตามองไปตามชั้นอาคารหรูหราด้วยสีหน้าพึงพอใจ

 

            ใครๆ ก็รู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ต้องมีบัตรสมาชิก และการเป็นสมาชิกก็มีเพียงทางเดียวเท่านั้น...ได้รับบัตรเชิญจากคิมคิบอม

 

            คลับเฮ้าส์ชั้นสูงที่ตัวร้ายแห่งโลกมืดสร้างเอาไว้เพื่อรับรองแขก หากแต่อีกนัยหนึ่งคือการตกลงเจรจาและผลประโยชน์ลับๆ ในสถานที่ที่พ้นหูพ้นตาจากบุคคลภายนอก ซึ่งชายวัยกลางคนเองก็เคยเกริ่นนำว่ามีความประสงค์จะเข้าร่วมหลายต่อหลายครั้ง

 

            ทว่า แม้จะมีเพื่อนแนะนำอย่างไร หากไม่ได้รับอนุญาตก็อย่าได้คิดจะเหยียบย่างเข้ามาที่นี่

 

            สถานที่แห่งนี้จึงเป็นที่หมายปองของเหล่านักการเมืองและนักธุรกิจหลายต่อหลายคน และครั้งนี้ เขาก็ได้รับบัตรเชิญจากคิมคิบอม...บัตรเชิญที่ทำให้ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจว่าตนได้รับสิทธิพิเศษกว่าคนอื่น

 

            ในขณะที่นายใหญ่แห่งอาณาจักรแห่งนี้ก็แค่ยิ้มเย็น มองผู้ชายร่างเล็กท่าทางหลุกหลิกตรงหน้าด้วยแววตาประเมิน แล้วก็เกือบจะยิ้มหยัน

 

            เหตุผลเดียวที่ส.ส.คนนี้ได้เข้ามาเหยียบย่างธุรกิจของเขาก็เพราะสายข่าวบอกว่าอีกฝ่ายกำลังจะได้รับการเสนอชื่อในตำแหน่งที่ใหญ่กว่า และเขาก็ไม่คิดจะถ่วงเวลาออกไป สู้สร้างมิตรภาพเสียแต่เนิ่นๆ เพื่อผลประโยชน์ในอนาคตจะดีกว่า

 

            ถ้าข่าวผิดพลาดก็แค่ยึดบัตรสมาชิกก็เท่านั้น

 

            “นายครับ ท่านรัฐมนตรีจองแจ้งว่าอยากพบนาย” ทันใดนั้น ดงแฮก็ก้าวเข้ามาชิดด้านหลัง กระซิบเสียงเบา ให้คนฟังพยักหน้าช้าๆ

 

            จากนั้น คิบอมก็ก้าวนำไปยังห้องส่วนตัวด้านในซึ่งรัฐมนตรีคนที่ว่ากำลังผ่อนคลายอารมณ์เต็มที่ ขณะที่เสียงทุ้มก็เอ่ยถามไปด้วย

 

            “แผลเป็นยังไงบ้าง”

 

            “ดีขึ้นมากแล้วครับ” มือขวาคนสนิทตอบคำเสียงเรียบ แต่นั่นไม่ใช่คำตอบที่คนตัวโตต้องการ

 

            “ฉันไม่ต้องการแค่ดีขึ้นหรือแย่ลง” เขาต้องการอะไรที่เห็นภาพชัดกว่านั้น จนดงแฮนิ่งไปอึดใจ แล้วก็ตอบด้วยเสียงที่เบาลงอีกนิด

 

            “ตกสะเก็ดแล้วครับ อีกไม่กี่วันก็คงหลุด” น้ำเสียงที่คราวนี้แฝงด้วยความขัดเขินเล็กๆ ด้วยไม่คิดว่าจะต้องมาพูดถึงอาการของตัวเองในที่สาธารณะ แถมนายใหญ่ยังยืนยันว่าจะรู้ให้ได้ ทั้งที่ก็ถามเช่นนี้ทุกวัน

 

            ตั้งแต่วันที่ได้แผล คิบอมก็ถามทุกวันว่าแผลเป็นอย่างไรบ้าง

 

            มันทำให้ดงแฮดีใจพอๆ กับหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

 

            ดีใจที่นายใส่ใจ และหวาดกลัวว่าใจจะถลำลึกกับความใจดีที่นายมอบให้

 

            ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเอง หากแต่ไม่อาจจะห้ามความรู้สึกใดความรู้สึกหนึ่งได้เลย ดีเท่าไหร่แล้วที่หลายวันมานี้เจ้านายใหญ่ไม่แตะเนื้อต้องตัวเขาเกินความจำเป็น...แม้จะยังไม่สามารถย้ายออกจากห้องนอนใหญ่ได้ก็ตาม

 

            ความคิดที่ดงแฮเก็บซ่อนมันให้ลึกที่สุด มองเพียงแผ่นหลังเหยียดตรงของผู้เป็นนายที่เคาะประตู ก่อนที่จะก้าวเข้าไปยังห้องที่เปิดไฟสลัว ได้ยินเสียงสรวลเสเฮฮาดังออกมา สอดแทรกด้วยเสียงเอาอกเอาใจของหญิงสาวแสนสวยหลายคนที่ทางคลับคัดเลือกมาอย่างดี

 

            “อ้าว คุณคิบอมมาแล้ว มาๆๆ มาดื่มกันหน่อยๆ”

 

            “สวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลย” ทันทีที่เห็นหน้า คิมคิบอมก็ตีหน้ายิ้มแย้ม ดูเป็นกันเอง ยามที่ก้าวเข้าไปทักทายอย่างสนิมสนม ให้อีกฝ่ายโบกมือไปมาทำนองว่าไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไร จากนั้นก็ส่งแก้วเหล้าใส่มือ แล้วบอกด้วยท่าทางที่มึนเมาไม่น้อย

 

            “ดื่มเลยๆ เอ้าหนู รินให้คุณคิบอมเขาหน่อยสิ”

 

            ชายแก่หันไปบอกหญิงสาวหุ่นสวยข้างกาย ให้ทางนั้นยิ้มรับอย่างมีจริต จากนั้นก็ขยับเข้ามารินเหล้าใส่แก้วให้นายใหญ่ ไม่ลืมทิ้งสายตาอย่างคาดหวังว่าเจ้านายจะเรียกใช้บริการสักครั้งในชีวิต

 

            “แล้วลูกน้องคุณล่ะ มาๆ มาดื่มด้วยกัน”

 

            คนที่เวลาปกติถือยศถืออย่าง และทะนงว่าตัวเองเป็นถึงรัฐมนตรีใหญ่กำลังกวักมือเรียกดงแฮซึ่งยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทางเมามาย ให้ลูกน้องคนสนิทของคิบอมแค่ยกยิ้มสุภาพ แล้วเอ่ยปฏิเสธ

 

            “ขอบคุณในความกรุณาของท่านครับ แต่ผมเป็นแค่ลูกน้องปลายแถวเท่านั้น คงไม่เหมาะที่จะดื่มพร้อมกับท่านรัฐมนตรี” คำที่อีกฝ่ายหัวเราะลั่นอย่างพออกพอใจ ตบตักฉาดใหญ่

 

            “เข้าใจพูดนะลูกน้องคุณคิบอมเนี่ย แต่ถ้าไม่ดื่ม ผมก็คงจะบอกข่าวดีกับคุณคิบอมไม่ได้เหมือนกัน” อีกฝ่ายที่ดูจะคึกเต็มที่ว่าด้วยเสียงหัวเราะระลอกใหญ่ และนั่นก็ทำให้คิมคิบอมตาวาวขึ้นมาชั่วแวบหนึ่ง

 

            ข่าวสารเป็นสิ่งที่เขาต้องการ...ยิ่งข่าวสารที่ออกมาจากปากของคนใหญ่คนโตเหล่านี้แล้วยิ่งดีใหญ่

 

            “ดงแฮ ท่านมยอนวูสั่งแล้วก็มาดื่มสิ” ดังนั้น ชายหนุ่มจึงหันไปบอกคนสนิทที่ค่อมหัวรับคำสั่ง แล้วขยับเข้ามายืนที่เบาะเคียงข้างเจ้านาย ขณะที่ตาเฒ่าสารพัดพิษก็สะกิดให้สาวสวยคนหนึ่งขยับมาส่งเครื่องดื่มให้

 

            “คุณดงแฮ เชิญค่ะ” มีหรือที่พนักงานที่นี่จะไม่รู้จักกับลูกน้องคนสนิทของนายใหญ่ ดังนั้นสาวสวยผมยาวจรดบั้นเอวจึงส่งยิ้มหวานหยด ยามที่ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้กับชายหนุ่มร่างเพรียวซึ่งเป็นที่เล่าลือกันในกลุ่มว่า...เย็นชา...เงียบขรึม...หากแต่เก่งกาจกว่าใครคนไหน

 

            แม้จะไม่ได้บริการนายใหญ่ แต่หญิงสาวบางคนก็เล็งคนที่อยู่ตำแหน่งถัดลงมา

 

            คนสนิทเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา หุ่นเพรียวในชุดสูทสีดำสนิท และสีหน้าเรียบเฉยราวกับน้ำแข็งขั้วโลก หากแต่ก็น่าดึงดูดเสียจนหลายคนอยากจะกระชากหน้ากากแสนเย็นชา เพื่อพบเจอกับความร้อนระอุที่แฝงอยู่ภายใน

 

            หมับ

 

            ขณะที่ดงแฮก็แค่รับแก้วมา แล้วกระดกเข้าปากตามมารยาท หากแต่ทำให้ชายแก่ชอบใจเสียจนหัวเราะ

 

            “ลูกน้องคุณนี่เอาเรื่องเหมือนกันนะ มา มานั่งดื่มดีๆ ถือว่าเป็นเพื่อนคนแก่ แล้วคนแก่จะเล่าเรื่องดีๆ เป็นการตอบแทน” คำที่คิบอมก็ปรายตามามองนิด แล้วกดหัวลงเป็นเชิงอนุญาต แบบที่ดงแฮก็หันไปรับคำอย่างสุภาพ แล้วขยับไปนั่งฝั่งหนึ่งของมุมโซฟา

 

            “แล้วข่าวดีที่ว่าคืออะไรหรือครับ”

 

            “ดื่มก่อนสิ ผมยังไม่อารมณ์ดีพอจะเล่าหรอกนะคุณคิบอม”

 

          ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์!!!

 

            ชายหนุ่มคำรามในใจ แม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้าก็ตาม ขณะที่รับเครื่องดื่มที่อีกฝ่ายรินให้ ดื่มกินด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่หางตาของเขาเอาแต่เฝ้าวนเวียนมองลูกน้องคนสนิทด้วยความเป็นห่วง

 

            ดงแฮยังไม่หายดี เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายดื่มเหล้า

 

            แม้แต่คิบอมยังรู้ว่าความคิดนี้ไร้สาระ เขาถูกยิงเขายังดื่มเลย กับแค่แก้วสองแก้วทำอะไรไม่ได้หรอก ทว่า ความปั่นป่วนในอกยังไม่จางหายไป และเห็นทีมันกำลังสร้างคลื่นลูกยักษ์ในใจ เมื่อเห็นว่าที่นั่งด้านข้างของดงแฮมีสาวสวยคนหนึ่งคอยเอาอกเอาใจ

 

            ตอนแรก เขาก็ขบขัน อยากเห็นปฏิกิริยาของลูกน้องคนนี้ ทว่าตอนนี้...เขาชักไม่สนุก

 

            มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่วงการนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเหล้ากับผู้หญิง เขาเองก็ชินชาที่มีสาวสวยขนาบทั้งสองข้าง หากแต่ดวงตาไม่ได้รื่นเริงเลยสักนิด มีแต่ต้องการตะล่อมถามเรื่องที่อยากรู้ให้เร็วที่สุด เพราะ...

 

            “คุณดงแฮดื่มอีกนะคะ”

 

            นายใหญ่ชักไม่พอใจความใกล้ชิดที่ลูกน้องคนสนิทเข้าใกล้ผู้หญิง...จนเกินพอดี

 

...............................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “เตรียมรถ”

 

            “ครับ คุณดงแฮ”

 

            หลังจากที่เสียเวลารับรองรัฐมนตรีใหญ่อยู่พักหนึ่ง ดงแฮก็ออกมาสั่งงานลูกน้องด้านนอก เมื่อสายตาของนายใหญ่ตวัดมามอง พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับบอกเพียง...ออกไป...เท่านั้น ลูกน้องคนสนิทก็โค้งให้ แล้วก้าวออกมาอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น

 

            ตลอดเวลา ดงแฮรู้สึกว่านายกำลังอารมณ์เสียลงเรื่อยๆ น่าจะเพราะรัฐมนตรีจองที่พูดวกไปวนมา ดังนั้น เมื่อเขาออกมาแล้ว เขาต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม อย่างไม่รอคอยคำสั่งเจ้านาย

 

          นายไม่ชอบการรอคอย การเตรียมทุกอย่างไว้ก่อนย่อมดีกว่า

 

            “คุณดงแฮคะ”

 

            ทว่า เพียงร่างเพรียวสั่งงานเสร็จ และกำลังจะหมุนตัวไปยังห้องทำงานของผู้เป็นนาย เสียงหวานที่ร้องเรียกจากด้านหลังก็ทำให้ใบหน้าเรียบเฉยหันไปมอง...หญิงสาวสวยในชุดราตรีสีฟ้าที่กำลังก้าวเร็วๆ มาหาด้วยท่าทางรีบร้อน...สาวสวยคนเดียวกับที่นั่งติดกับเขาในห้องรับรอง

 

            “ค่อยยังชั่วที่หาคุณดงแฮเจอ”

 

            อีกฝ่ายส่งยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกายที่ทำให้คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิด

 

            “มีอะไร” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ มองคนที่กำลังหลุบตาลงนิด แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาหน่อย

 

            ท่าทางเขินอายที่น่าเอ็นดูซึ่งดงแฮรู้ว่าแบบนี้ต่างหากที่นายควรจะถูกตาต้องใจ

 

          เฮ้อ คิดอะไรของเรานะดงแฮ

 

            ท่าทางส่ายหัวน้อยๆ ทั้งยังถอนหายใจแผ่วเบา ทำเอาสาวสวยยิ่งก้มหน้าลงต่ำอย่างขัดเขิน เพราะใครจะว่าคุณดงแฮน่ากลัว เข้าถึงยาก หรือดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เธอกลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ตั้งแต่พบกันครั้งแรก

 

            คนที่ยืนอยู่ด้านหลังนายใหญ่เสมอ คนที่เพียงตีหน้านิ่งก็ดูมีเสน่ห์มากกว่าใครๆ จนเธอเองก็เฝ้าหาโอกาสที่จะเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้

 

            “คือ...ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ...”

 

            “ถ้าหมดธุระแล้ว ผมขอตัว”

 

            หมับ

 

            “คุณดงแฮคะ!!!

 

            ทว่า พอสาวสวยเอ่ยเสียงเบา อีกฝ่ายซึ่งกำลังเร่งรีบกลับไปจัดการงานที่ค้างคาอยู่ก็เอ่ยตัดบท ทำเอาต้องร้องเรียกเสียงหลงอย่างตกอกตกใจ มือเรียวจับเข้าที่ท่อนแขนอย่างเผลอตัว จนดงแฮก็ก้มลงมองมือข้างนั้น หากแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อย

 

            ดวงตาคมปลาบที่จ้องมองมาฉายแววเตือนกรายๆ ว่ากำลังล้ำเส้น และนั่นก็ทำให้คนที่หาโอกาสใกล้ชิดรีบเอ่ยรัวเร็ว

 

            “คือ...ฉันได้ข้อมูลของแก๊งไป่หูมาค่ะ”

 

            “ว่าไงนะ”

 

            คนฟังชะงักไปทันที อีกทั้งยังหันมาทั้งตัวเพื่อสบประสานสายตา จนคนที่มองอย่างกังวลว่าอีกฝ่ายจะไม่ฟังคำเริ่มใจชื้น มือเรียวที่จับท่อนแขนจึงจับแน่นกว่าเดิม แล้วกวาดสายตามองซ้ายขวา จากนั้นก็กระซิบเสียงเบาหวิว

 

            “ตรงนี้คงไม่ดีเท่าไหร่ค่ะ”

 

            ดงแฮเองก็ตวัดสายตามองรอบๆ ก่อนที่จะวางมือลงบนแผ่นหลัง

 

            “ทางนี้” ว่าไปก็ก้าวนำพลางดันแผ่นหลังไปอีกทาง ให้หญิงสาวถึงกับหน้าแดงก่ำ หากแต่ยินดีไม่น้อย ก้าวตามอย่างไม่ขัดขืน กระทั่งทั้งสองเข้ามาในห้องว่างที่ไม่มีคนนั่นแหละ ดงแฮถึงผละออกนิด แล้วหันมาสบตา

 

            “เธอรู้ชื่อแก๊งไป่หูได้ยังไง”

 

            แทนที่จะยินดี ดงแฮกลับว่าเสียงเข้ม ให้คนฟังสะดุ้งน้อยๆ แล้วรีบละล่ำละลักบอก

 

            “คือฉันได้ยินคนในคลับพูดว่าที่นายไม่มาที่นี่สักพักเพราะว่าวุ่นวายเรื่องคนในแก๊งนี้น่ะค่ะ ฉันไม่ได้สู่รู้นะคะ เพียงแค่ได้ยินมาเฉยๆ แล้วบังเอิญได้ยินเรื่องของคนแก๊งนี้มาจากเพื่อนที่ทำงานอีกที่ เลยคิดว่าควรจะรายงานให้คุณดงแฮทราบ”

 

            ดงแฮหรี่ตาลงนิด มองทั้งการขยายของม่านตา อัตราการหายใจ แม้กระทั่งการเต้นของชีพจรอย่างจับสังเกต แล้วเขาก็พบว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โกหก

 

            การจ้องมองที่ทำให้สาวสวยยิ่งหน้าแดงก่ำ  สองมือกำชายกระโปรงเอาไว้แน่น ก่อนที่จะบอกเสียงเบา

 

            “คุณดงแฮเชื่อฉันเถอะนะคะ ฉันไม่ได้โกหก แค่อยากทำประโยชน์ให้เท่านั้นเอง”

 

            “ฉันจะไปบอกนายใหญ่ให้ แล้วเรื่องที่เธอรู้มาคืออะไร” เมื่อเขาโหมดทำงาน ดงแฮก็ว่าเสียงจริงจัง รับปากว่าจะแจ้งเรื่องความดีความชอบให้นายใหญ่รับทราบ หากแต่อีกฝ่ายส่ายหน้าแรงๆ ทั้งยังยื่นมือมาจับท่อนแขนเขาอีกครั้ง

 

            “ฉันไม่ได้อยากได้รางวัลจากนายใหญ่หรอกค่ะ...ขอรางวัลจากคุณดงแฮได้มั้ยคะ”

 

            “ฉัน?” หุ่นยนต์สังหารผู้มีสีหน้าเดียวทวนคำ ให้อีกฝ่ายพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะตัดสินใจ

 

            หมับ

 

            ร่างบางเอนตัวลงซุกซบที่แผ่นอกของดงแฮอย่างมีจริต แล้วก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเอาใจ

 

            “ฉันรู้มาว่าคุณดงแฮบาดเจ็บ ฉันตกใจมากเลย ดังนั้น ถ้ามีเรื่องไหนที่ฉันจะช่วยคุณดงแฮได้ ฉันก็ดีใจ” หญิงสาวว่าเสียงเซ็กซี่ ยามที่มือขาวก็เลื่อนไปปลดกระดุมที่แผ่นอก จากนั้นก็สอดมือเข้าไป สัมผัสกับรอยแผลเป็นทางยาวที่กำลังตกสะเก็ดอย่างเบามือ

 

            การลูบไล้ที่คงทำให้ผู้ชายหลายคนอารมณ์ขึ้น แต่ไม่ใช่กับลีดงแฮที่จ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง

 

            “แล้วข้อมูลที่เธอจะบอก...”

 

            ดงแฮก็เหมือนเจ้านาย ทำได้ทุกอย่างเพื่อข้อมูลที่เป็นประโยชน์ ดังนั้น แค่การถูกเนื้อต้องตัวเช่นนี้เป็นเรื่องปกติในวงการนี้อยู่แล้ว เขาแค่...ไม่เคยมีอารมณ์กับใครเท่านั้นเอง

 

            “ก่อนที่ฉันจะบอก ฉันขอรางวัลก่อนได้มั้ยคะ” อีกฝ่ายต่อรองเสียงพร่าหวาน ปลายนิ้วที่ไว้เล็บยาวก็กำลังลูบไล้ไปตามแผ่นอกที่มีกล้ามเนื้ออย่างเบามือ ช้อนตาขึ้นมองอย่างมีความหมาย

 

            “เธอต้องการอะไร” คำถามที่อีกฝ่ายยกมือแตะที่ริมฝีปากอย่างเบามือ

 

            “จูบของคุณ...ได้มั้ยคะ”

 

            หมับ

 

            “อื้อ!

 

            คนฟังก็ไม่ลังเลเลยที่จะเชยปลายคางสาวสวยขึ้น เพื่อแนบริมฝีปากลงไปไวๆ จนอีกฝ่ายร้องอย่างไม่ทันตั้งตัว ทว่าก็ไวพอที่จะยกอีกมือขึ้นโอบรอบลำคอผู้ชายที่เต็มไปด้วยปริศนาคนนี้ หมายมาดในใจว่าคงจะได้อย่างที่ต้องการ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “เอาล่ะ บอกมา”

 

            กึก

 

            คนที่กำลังจะจูบตอบถึงกับชะงัก ลืมตามองอย่างตื่นๆ ที่ผู้ชายตรงหน้าจูบ...จูบอย่างที่แค่ปากแตะปากแล้วผละออก เสียจนดวงหน้าแดงขึ้นด้วยความอับอาย

 

            “ไม่ใช่แค่นี้สิคะ ไม่ใช่แค่นี้สิ!

 

            ดงแฮอยากจะถอนหายใจอย่างหนักหน่วง แต่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ดังนั้น...

 

            พลั่ก

 

            “ว้าย...อื้มมมมม!

 

            ลีดงแฮจึงจัดการดันสาวผมยาวจนแผ่นหลังชิดกับกำแพง จากนั้นก็ดันปลายคางขึ้นมารับจุมพิตร้อนผ่าวที่มอบให้สมใจ

 

            จูบที่สาวสวยก็ร้องอื้ออึงในลำคอ เมื่อชายหนุ่มมาดนิ่งกำลังบดเบียดจูบร้อนผ่าวและปลายลิ้นชื้นฉ่ำเข้าไปในโพรงปากอุ่น ตวัดเกี่ยวเข้ากับลิ้นนุ่ม แล้วถูไถจนเสียงฉ่ำแฉะดังก้องไปทั่ว ชนิดที่สองมือก็รีบขยับไปโอบรอบลำคอเป็นหลักยึด

 

            ดงแฮจูบไม่เป็น เพราะเขาไม่คิดจะจูบกับใคร หรือลองกับใคร ทว่า ชายหนุ่มกำลังใช้จูบที่ได้รับการสอนสั่งจากเจ้านายมามอบให้หญิงสาวอีกคนอย่างถึงใจ และนึกประหลาดอยู่ในอก

 

            เมื่อยามที่ถูกเจ้านายจูบ มันวูบวาบ เรี่ยวแรงมันหายไปหมดราวกับถูกสูบ แต่เขาไม่รู้สึกอะไรกับการป้อนจูบให้ผู้หญิงคนนี้เลยด้วยซ้ำ

 

            ดังนั้น สิ่งที่ลูกน้องคนสนิทคิมคิบอมทำคือ...จูบไปตามหน้าที่...จูบให้ได้สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเจ้านาย

 

            จูบที่อีกฝ่ายกำลังอ่อนยวบยาบคาอ้อมกอด ทั้งยังหอบหายใจแรงๆ

 

            “ข้อมูลล่ะ” ดงแฮผละมากระซิบ

 

            “แฮก แฮก...ฉันได้ยินว่ามีคนให้การสนับสนุนมาเฟียฮ่องกง...แฮก...พวกนั้น...ค่ะ...”

 

            “เท่านี้?”

 

            “เป็นคนเกาหลี...ฉันรู้...แค่นั้น...”

 

            แอ๊ดดดด

 

            ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดกว้างออก ให้ดงแฮหันขวับไปมอง แล้วดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นนิด เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู...นายใหญ่

 

            นายใหญ่ที่กำลังจ้องมาด้วยแววตาไม่พอใจเสียด้วย

 

            ฮวบ

 

            แววตาที่ทำให้ดงแฮก้าวถอยหลังสองก้าว ปล่อยร่างหญิงสาวที่ทรุดไปนั่งกับพื้น ขณะที่เจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ก็เพียงตวัดสายตามอง จากนั้นก็หมุนตัว

 

            “ฉันเสร็จธุระแล้ว” คำสั่งที่บอกว่า...กลับ

 

            คำสั่งที่ดงแฮก็ก้าวตามหลังผู้เป็นนายอย่างไม่สนใจสาวสวยอีกคน เพราะเขาคิดว่า...แววตาของเจ้านายน่ากลัวกว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น

 

.................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ลงไป”

 

            “ครับ?”

 

            “ฉันสั่งให้ลงไป!

 

            เจ้านายหนุ่มก้าวขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้วยความเร็วปานพายุ ทั้งยังสั่งคนขับที่ถึงกับเหวอ หันกลับมามองอย่างตกอกตกใจ จนคิบอมว่าเสียงเหี้ยม ให้อีกฝ่ายรีบกุลีกุจอลงจากรถ ขณะที่ดงแฮเองที่ก้าวตามมาก็ทำได้เพียงขมวดคิ้ว หากแต่ไม่พูด ไม่ถาม แค่สอดตัวเข้าแทนที่ตำแหน่งคนขับ

 

            “ออกรถ!

 

            บรื๊นนน

 

            คำสั่งที่คนฟังก็เปลี่ยนเกียร์ พารถคันหรูออกสู่ท้องถนนยามค่ำคืน

 

            “...”

 

            “...”

 

            ภายในรถมีเพียงความเงียบที่ชวนอึดอัด อย่างที่สารถีก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร ทำได้เพียงมองตรงไปยังท้องถนนด้านหน้า ยามสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นของคนด้านหลัง คนที่ตวัดสายตามองกระจกส่องหลัง พักใหญ่ๆ ก็ว่าเสียงเข้ม

 

            “เช็ดปากซะ”

 

            พรืด

 

            แม้ว่าจะแปลกใจกับคำสั่ง หากแต่ร่างเพรียวก็ยกหลังมือปาดเช็ดริมฝีปาก จนสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่ป้ายไปตามหลังมือ...ลิปสติก

 

            “เช็ดออกให้หมด ฉันไม่ชอบ” แล้วเสียงนายใหญ่ก็ดังมาอีกระลอก แบบที่ดงแฮก็ทำตามอย่างเคร่งครัด หากแต่ไม่พูดอะไร ในหัวมีเพียงเรื่องที่ได้ยินจากผู้หญิงคนนั้น

 

          หมายความว่าที่แก๊งเสือขาวกำลังเคลื่อนไหวในเกาหลีเพราะมีคนเกาหลีหนุนหลังอย่างนั้นหรือ...หานฮันคยอง?

 

            ดงแฮกำลังประมวลสิ่งที่รู้มาในหัว หากแต่เขายังไม่รายงาน ด้วยเหตุผลว่าต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อน ถ้าให้ดี ต้องรู้ชื่อคนที่หนุนหลังคนนั้น เพราะข้อมูลเพียงน้อยนิดไม่มีค่าควรแก่การไปรกสมองเจ้านายหรอก

 

            ความคิดที่ไม่รู้เลยว่าคนด้านหลังเองก็กำลังจะระเบิด

 

            “จอดรถ!

 

            เอี๊ยด!

 

            ร่างเพรียวหยุดรถตามคำสั่งทันที ก่อนที่จะเงยขึ้นมองกระจกส่องหลังอย่างไม่เข้าใจ

 

            พอๆ กับคิบอมนั่นแหละที่ไม่เข้าใจตัวเอง

 

            ในวินาทีที่เขาเห็นว่าคนของเขากำลังจูบอยู่กับคนอื่น ความโกรธก็ปะทุในอกราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ไม่เพียงเท่านั้น ในหัวก็อื้ออึงอย่างไร้เหตุผล รู้เพียงว่าเขาอยากจะกระชากดงแฮออกมา แล้วตวาดออกไปเสียงดังว่านายไม่รู้ตัวใช่มั้ยว่าเป็นคนของใคร

 

            ทว่า...ประสบการณ์การรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ สั่งให้เขาอดทน

 

            หากแต่เวลาที่กลิ่นน้ำหอมซึ่งโชยมาจากร่างของคนที่ไม่แตะต้องมันกลับทำให้ความโกรธปะทุขึ้นมาอีกรอบ

 

            กลิ่นน่าสะอิดสะเอียนที่ลอยคลุ้งอยู่ภายในรถคันนี้

 

            “แล้วนายมานั่งที่เบาะหลัง”

 

            “ครับ?” เป็นครั้งแรกที่ดงแฮร้องรับอย่างงุนงง หันกลับมาสบตาเจ้านายที่บอกย้ำอีกครั้ง

 

            “อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน”

 

            แน่นอนว่าคำสั่งคือคำขาด เพราะว่าดงแฮก้าวลงจากรถทันที แล้วอ้อมมาเปิดประตูด้านหลัง

 

            ปัง

 

            โครม!!!

 

          “นายไม่รู้ตัวใช่มั้ยว่าเป็นคนของใคร!!!

 

            ดงแฮได้แต่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เมื่อประตูถูกกระชากปิดเต็มแรง พอๆ กับร่างของเขาที่ถูกดึงไปนอนราบกับเบาะด้านหลัง โดยมีเจ้านายที่ยันสองมืออยู่ข้างหัว อีกทั้งเสียงทุ้มยังเข้มจัด เปี่ยมไปด้วยความโกรธที่คนหน้าหวานก็ไม่รู้ว่าควรตอบโต้ยังไงดี

 

            หมับ

 

            “มีอะไรจะอธิบายมั้ย!” คิบอมถามเสียงเข้ม ยามที่บีบต้นแขนแน่นขึ้น ยิ่งไม่พึงใจเมื่อกลิ่นของน้ำหอมผู้หญิงลอยแตะปลายจมูก

 

            ทุกทีเขาก็รู้สึกว่ามันหอมน่าดึงดูด แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกว่ามันน่าหงุดหงิดอย่างประหลาด

 

            “ยังไม่มีข้อมูลพอรายงานครับ” ดงแฮว่าตามที่ใจคิด แต่คนฟังกลับยิ่งขบกรามแน่น

 

            “ฉันต้องการคำอธิบายไม่ใช่รายงาน จูบกับผู้หญิงคนนั้นทำไม!” คำถามที่ดงแฮนิ่งไปนิด หากแต่สมองที่ไม่เคยเข้าข้างตัวเองก็บอกว่า...

 

            “ขอโทษครับที่ผมยุ่งกับผู้หญิงของนาย เพียงแต่เธอบอกว่ามีข้อมูลที่น่าสนใจ...” ผู้หญิงทุกคนในคลับนั่นก็ไม่ต่างจากผู้หญิงของนาย เขาไม่มีสิทธิ์ไปแตะต้อง และเจ้านายก็คงไม่พอใจนักที่เป็นเช่นนั้น

 

            “...เธอได้ยินข่าวลือมาเลยแจ้งให้ผมทราบ...เฮือก!

 

            ทันใดนั้น ร่างเพรียวก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อใบหน้าคมโน้มลงจนชิด ขนาดที่ว่าหากขยับตัวนิดเดียว ริมฝีปากคงสัมผัสเข้าหากัน และความใกล้ชิดนั้นทำให้ดงแฮเห็นเต็มตา...ดวงตาคมปลาบที่สะท้อนภาพของเขา

 

            “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากได้ยิน”

 

            “อืม!!

 

            ว่าจบ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประกบลงมาอย่างรวดเร็ว ทว่า ครั้งนี้ไร้ซึ่งความปราณี มีเพียงความดุดันและรุนแรงที่มอบให้ บดเบียดจนแทบได้กลิ่นคาวเลือด ขณะที่ฟันคมก็ทั้งกัดทั้งขบกลีบปากที่ยังเลอะคราบลิปสติก ปลายลิ้นก็ปาดเลียจนหมด ก่อนที่จะยัดเยียดลมหายใจร้อนอย่างเอาแต่ใจ เสียจนดงแฮแทบหายใจไม่ทัน

 

            “นาย...อืม...นายครับ...” แม้จะพยายามผละหนี หากแต่คนที่เพิ่งทำผู้หญิงเข่าอ่อนกลับหนีไม่ได้ ทำได้เพียงนอนตัวอ่อนให้นายใหญ่ตักตวงเอาเท่าที่ต้องการ จนเสียงจูบดังไปทั้งห้องโดยสาร เสียงหอบหายใจก็สั่นระรัว ยามที่สองมือทำได้เพียงวางแนบอยู่บนบ่ากว้าง

 

            “นะ...นาย...ฮื่อ...”

 

            ไม่ว่าจะครางประท้วงยังไง คิบอมก็ยังคงทับสัมผัสน่าหงุดหงิดนั่น ส่งมอบความโกรธผ่านบทลงโทษไม่มีหยุด ร่างสูงใหญ่ก็บดเบียดแนบชิดจนผิวเนื้อเสียดสีกันเสียจนร่างร้อนผ่าว

 

            กระทั่งดงแฮไม่ไหวนั่นแหละ ชายหนุ่มตัวโตถึงยอมผละออกช้าๆ แล้วจ้องมองใบหน้าที่แดงสะท้าน

 

            “นายเป็นของฉัน ไม่ว่าจะปากนี้ หรือร่างกายนี้ก็เป็นของฉันถ้าฉันไม่ได้สั่ง นายไม่มีสิทธิ์เอามันไปมอบให้ใคร ได้ยินมั้ย ลีดงแฮ!!!” เสียงทุ้มตวาดกร้าวไปทั่วทั้งรถคันหรู ให้คนฟังที่ยังตั้งตัวไม่ทันได้แต่หอบหนักๆ รับคำเสียงเบาหวิว

 

            “คะ...ครับ นาย”

 

            การรับคำที่คิบอมก็ยังไม่พอใจ เพราะมือใหญ่บีบปลายคางเอาไว้ แล้วก้มลงใช้ปากตัวเองลบสัมผัสของผู้หญิงอีกคนออกจากร่างกายนี้...ร่างกายที่เขาคาดเดาว่าจะร้องขอเขาในที่สุด แต่บัดนี้คิบอมไม่คิดจะรออีกแล้ว

 

            มันหมดเวลาของความอดทนแล้ว

 

.........................................

 

            ครบค่ะ มาอัพตามสัญญา แต่ส่วนใหญ่ก็คงอยู่ที่คอน KRY กันอะเนอะ เมย์ไม่ได้ไปค่ะ ไม่มีเพื่อนไป ทุกคนไปหกพันหมดเลย จะหาคนไปดอยด้วยกันก็ไม่มี สุดท้ายก็เลยไม่ได้ไป ยังไงก็ขอให้สนุกกับสามหนุ่มนะคะ ^^

            ส่วนตอนนี้ ดีใจมากมายก่ายกอง พี่ทงเขาหล่อเนอะ เรียกว่าเขี่ยนายใหญ่ออกไป แล้วให้พี่ทงเป็นพระเอกแทน โหย ต่อหน้าสาวๆ เฮก็มาดแมนล่ะนะ แต่ต่อหน้าบอมเองน่ะนะก็อย่างที่เห็นข้างบนเลยค่ะ ยังไงก็อ่อนยวบกับนายคนเดียว ประมาณว่าใจมันยอม ร่างกายมันก็ยินยอมหมดเลยน่ะนะ ส่วนตอนหน้าอย่างที่บอกค่ะว่านายไม่ทนค่ะ นายไม่ทน คิดหมายมาดว่าจะให้เฮขอ เอาเข้าจริง คนที่ไม่ทนน่ะก็คนที่บอกว่าจะรอนั่นแล

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #9286 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 14:16
    หึง สะกดงี้ค่ะเจ้านายยยย โง้ยยย
    #9286
    0
  2. #9193 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:53
    คงไม่รอดละมั้ง ><
    #9193
    0
  3. #7638 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 09:39
    หึงโหดมากกกกก
    #7638
    0
  4. #7548 White Sky (@bai-toei) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 15:17
    กรี๊ดดดดดด เอาแหล่ววๆ><
    #7548
    0
  5. #6939 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 23:20
    นายใหญ่หึงจนเลือดขึ้นหน้าแล้วววววว
    #6939
    0
  6. #6723 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:00
    นี่กำลังคิดเล่นๆว่าคนร้ายจะเป็นวอน555555555555555
    #6723
    0
  7. #6432 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 04:06
    ฟินนนนน
    #6432
    0
  8. #5605 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 13:39
    ทนไม่ได้ซะเอง
    #5605
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #5022 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 23:36
    ทวีความหึงขึ้นเรื่อยๆ
    #5022
    0
  12. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:25
    หึงละสิ หึงละสิ บอมแม่งงง น่ารักขึ้นทุกตอนนนน จะลากเข้าบ้านจริงๆแล้วนะะะ!!!!!!!
    #4569
    0
  13. #4219 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:48
    บอมจัดไปสิคะ จะได้เต็มตัวสักที คึคึ
    #4219
    0
  14. #3964 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 21:16

    บอมจะรู้ตัวบ้างไหมว่าสิ่งที่กระทำกับดงเฮทั้งหมดนั้นน่ะมันเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปเยอะมากทีเดียวเลยล่ะ ไหนจะแสดงออกว่าห่วง แสดงออกว่าหวง หรือแม้กระทั่งแสดงความเป็นเจ้าของ แม้ว่าบางอย่างจะแค่เฉพาะตอนที่อยู่กับเฮสองคนก็ตาม

    แล้วเมื่องานนี้พระเอกเราเหมือนว่าอดทนจะถึงขีดสุด บอมต้องระเบิดความเอาแต่ใจออกมาอีกแหงเลย เฮเราได้ลำบากใจหนักกว่าเดิมอีกแน่ๆอ่ะ

    #3964
    0
  15. #3862 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 04:30
    ทงเฮหล่อจุง คือถ้าคิดอ่ะเน้อะ หน้านิ่ง ๆ ละแถมเป็นลูกน้องมือหนึ่งอีก คุณเจ้านายหึงใหญ่เลย 
    #3862
    0
  16. #3848 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:38
    โอยยยย ไม่ทนแล้ววว 5555
    #3848
    0
  17. #3832 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 21:28
    ความหล่อเป็นเหตุสินะพี่ทง 55555
    อย่างนี้ต้องขอบคุณผู้หญิงคนนั้นนะเนี่ย
    ที่ทำให้ความอดทนของบอมหมดลง >///////<
    #3832
    0
  18. #3829 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 14:20
    เอาเลยค่ะนาย จัดการเลยค่ะนาย 
    อดทนรออะไรล่ะคะ ของของนายอยู่ตรงหน้าแล้ว
    เอาให้สมอยากเลยค่ะ *ขอทิชชู่*
    #3829
    0
  19. #3819 boombim (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 20:07
    ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทน รอฟินเหมือนกัน^^
    #3819
    0
  20. #3760 nunoihae (@nunoihae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 16:07
    กรี๊ดดดดด บอมจะไม่ทน. จัดเลยจร้ายอมจ๋า จัดเลย 5555 ไม่สนับสนุน บอมเลยเนอะ เอิ๊กกก นุงเฮมันดื้อ นุงเฮมันซน ไปจูบคนอื่นได้ไง บอมเลยไม่ทน หึหึ เจ้านายเอาจริงและน๊า ทงเฮ
    #3760
    0
  21. #3759 kimnok (@noklee28) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 18:58
    อ้าวเจ้านายไม่ทนแล้วเหรอ โหอ่ะ 555555
    #3759
    0
  22. #3758 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 14:49
    งืออออ เจ้านายยยย เจ้านายจะมิทนนน 555555 //พี่เฮมาดแมนสุดๆๆๆอะ แต่พอหลังจากนั้นเท่านั้นแหละะะะ หึ หึ หึ
    #3758
    0
  23. วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 00:24
    น่ารัก
    #3757
    0
  24. #3756 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 21:51
    แน่ใจนะว่าไม่ทน..
    #3756
    0
  25. วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 14:20
    เจ้านายหึงโหดมากค่ะ แถมหึงแต่ละทีก็ไม่เคยจะรู้ตัวเลยด้วยนะ - -*

    ตอนน้อยตายแน่ T^T
    #3755
    0