[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,091 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,112

    Overall
    672,091

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 23 เมื่อความอดทนขาดสะบั้นลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    23 ธ.ค. 58


ตอนที่ 23 เมื่อความอดทนขาดสะบั้นลง

 

 

 

            แม้ลีดงแฮจะไม่เคยมีประสบการณ์ทางเพศและไม่เคยคิดจะมี แต่เวลานี้เขากลับเข้าใจท่าทีของเจ้านายหนุ่มว่าต้องการอะไร จนทั้งอึดอัด ไม่สบายใจ และเหนือสิ่งอื่นใดคือความหวาดเกรง...ความหวาดเกรงที่เกิดจากความกรุ่นโกรธของผู้เป็นนาย

 

            เขารู้ดีว่าเขาเป็นคนของนาย ทั้งร่างกายนี้ ทั้งจิตวิญญาณนี้ แต่นั่นหมายถึงการอุทิศทั้งหมดเพื่อการทำงาน แต่เมื่อเจ้านายต้องการสิ่งอื่นเพิ่มเติม คนที่ไม่เคยหวาดเกรงสิ่งใดก็กำลังสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ยามที่เดินให้ทันฝีเท้าอีกคน

 

            หลังจากที่เจ้านายลงโทษเขาจนหนำใจ จนสมอง จนสติเต็มไปด้วยความมึนงง สุดท้าย คิมคิบอมก็ยอมปล่อยลูกน้องคนสนิท เพื่อบอกคำเดียว

 

          ฉันจะกลับ

 

            เท่านั้น ดงแฮที่ตัวอ่อนยวบยาบก็ผละขึ้นแทบไม่ทัน พยายามจะกลับไปประจำที่นั่งคนขับ หากแต่ไม่ทันใครอีกคนที่ก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าไปนั่งแทนที่ จากนั้น รถคันหรูเครื่องแรงก็พุ่งทะยานออกสู่ท้องถนนอีกครั้ง อย่างไม่ว่าดงแฮจะแย้งยังไง อีกฝ่ายก็ไม่ฟัง

 

          นายครับ ให้ผมขับเถอะครับ

 

          ‘นั่งไปเงียบๆ นั่นแหละ

 

          ‘แต่...

 

          ‘อย่าขัดฉันดงแฮ

 

            ดังนั้น แม้จะรู้ว่าไม่ควรให้เจ้านายขับรถให้นั่ง แต่ดงแฮก็ทำได้เพียงนั่งบีบมือเงียบๆ มาตลอดทาง อย่างที่เจ้านายไม่พูด เขาเองก็แย้งไม่ได้ ได้แต่แอบมองเสี้ยวหน้าคมคายผ่านกระจกส่องหลังอย่างอ่านความคิดเจ้านายไม่ออก รู้เพียงว่า...อันตรายแล้ว

 

            อะไรๆ ที่หวาดเกรงมาตลอดมันมาถึงจุดอันตรายแล้ว

 

            แม้กระทั่งตอนนี้ที่รถคันหรูจอดนิ่งหน้าคฤหาสน์ พาให้หลายคนแปลกใจว่าทำไมเจ้านายขับเอง แถมยังมีลูกน้องอยู่เบาะหลัง ดงแฮก็ทำได้เพียงรีบก้าวเร็วๆ ตามนายใหญ่ซึ่งก้าวไวปานพายุผ่านห้องต่างๆ ขึ้นไปยังชั้นสอง มุ่งตรงดิ่งสู่ห้องนอนที่ทำให้สองขาหนักอึ้งมากทุกขณะ

 

          นอนห้องเดียวกับนายมาหลายคืน แต่คืนนี้เป็นคืนที่ไม่อยากตามไปนอนด้วยเลย

 

            “เข้ามาสิ จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย”

 

            กระทั่งคิบอมทักนั่นแหละ คนหน้าหวานถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขามายืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตูได้สักพักแล้ว โดยมีเจ้านายที่กำลังดึงเนกไทออกจากคอมองอยู่

 

            คนที่เหวี่ยงเสื้อสูทไปทาง กระชากเนกไทไปอีกทาง ดวงตาคมปลาบที่ซ่อนส่วนหนึ่งอยู่ภายใต้เงามืดก็จ้องมองมาราวกับราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อ ให้ดงแฮที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองอ่อนแอเลยสักครั้ง รู้สึกราวกับกำลังจะถูกคร่าชีวิต

 

            “นายครับ ผู้หญิงคนนั้นได้ข่าวลือเกี่ยวกับแก๊งไป่หู ผมจึงทำตามความต้องการของเธอเพื่อแลกเปลี่ยนกับข้อมูลเท่านั้นครับ”

 

            แทนที่จะทำตามคำสั่งนาย ดงแฮกลับเอ่ยสิ่งที่ตัวเองได้ยินออกไปแทน ให้อีกฝ่ายจ้องหน้านิด แล้วย้อนถาม

 

            “แล้วไง”

 

            “เอ่อ นายกำลังโกรธที่ผมไม่รายงานเรื่องนี้ใช่มั้ยครับ” ราวกับหาทางเอาตัวรอด คนที่ใครๆ ว่าไร้ความรู้สึกจึงว่าเสียงเบา ทำท่าว่าจะปักหลักอยู่หน้าห้องเช่นนี้ ให้คนฟังกลอกตา ก่อนที่จะก้าวยาวๆ เข้ามาประชิดร่างเพรียว

 

            “...”

 

            “...”

 

            ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกัน อย่างที่คนหนึ่งพยายามไม่แสดงความหวาดกลัวออกไป ขณะที่อีกคนก็เพียงจ้องนิ่งอย่างยากจะอ่านความคิด แล้ว...

 

            หมับ

 

            ปัง!!!

 

            “ฉันเตือนความจำนายอีกที ฉันสั่งให้นายเข้ามาในห้องไม่ใช่หรือไงดงแฮ!

 

            ทันใดนั้น มือใหญ่ก็คว้าเข้าที่ข้อมือแล้วออกแรงกระชาก ให้คนที่รู้ตัวอยู่แล้ว และบิดมือหนีก็ได้ ทำได้เพียงปล่อยตัวให้ขาทั้งสองข้างก้าวผ่านธรณีประตู ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังปังใหญ่ จนบัดนี้ ทั้งสองยืนจ้องตากันนิ่งอยู่ภายในห้องเดียวกัน โดยที่เสียงทุ้มต่ำกำลังเอ่ยทวนคำสั่งที่ร่างเพรียวก้มหัวลงนิด

 

           “ครับ ผมขอโทษที่ขัดคำสั่ง”

 

            “...” ขณะที่คิบอมก็มองเสี้ยวหน้าติดหวานนิ่ง ไม่พูดอะไรมากกว่านั้น เพราะเขากำลังรู้สึกถึงคลื่นอารมณ์มากมายในอกที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ

 

            โกรธงั้นหรือ...ก็ใช่

 

            ไม่พอใจงั้นหรือ...ก็จริง

 

            หวงแหนงั้นหรือ...หรือจริงๆ แล้ว...หึงหวง

 

            หึงหวงที่มีคนกล้าแตะต้องของของเขา

 

            ความคิดที่คิบอมสะบัดมันทิ้งไปไม่ได้ ตั้งแต่เห็นภาพที่ลูกน้องคนสนิทกำลังจูบกับหญิงสาวอีกคน จวบจนขับรถกลับมายังคฤหาสน์หลังนี้

 

            ปึง

 

            ดังนั้น สองมือจึงทาบทับลงบนผนัง จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมซึ่งเป็นครั้งแรกที่ฉายแววหวาดกลัว

 

            ดงแฮกำลังกลัวเขา และไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงกลัว

 

            “รู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

 

            “นายครับ ผมขอร้องว่านายเปลี่ยนใจเถอะครับ”

 

            แววตาแบบนี้ น้ำเสียงแบบนี้ ร่างกายแข็งแกร่งที่ใครๆ ก็หวาดเกรง หากแต่เกรงกลัวคิมคิบอมเพียงคนเดียวเร่งความต้องการอยากครอบครองอีกฝ่ายให้พวยพุ่งขึ้นมาในอก

 

            แม้คิบอมจะเป็นคนรับฟังคนอื่น แต่มีครั้งนี้ที่เขา...ไม่อยากรับฟังใครทั้งนั้น

 

            “ฉันเคยบอกว่าจะรอใช่มั้ยดงแฮ”

 

            “นายบอกว่าจะไม่ทำ...” มือขวากระซิบเสียงแผ่ว ให้คนฟังยกยิ้มนิด ยามที่โน้มหน้าเข้ามาชิดริมหู

 

            “ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำ ฉันแค่บอกว่าจะอดทนรอ...” คิบอมว่าเพียงเท่านั้นแล้วก็ใช้ปลายจมูกคลอเคลียเข้าที่ข้างแก้มนิ่มแผ่วเบา กดปลายจมูกลงไป สัมผัสได้ถึงความนุ่มของผิวเนื้อที่ถูกกลิ่นน้ำหอมของเขากลบกลิ่นฉุนของผู้หญิงอีกคนออกไป จากนั้นก็เอ่ยเสียงหนัก

 

          “และตอนนี้...ฉันหมดความอดทนแล้ว”

 

ต่อค่ะ

 

 

            สิ้นคำของชายหนุ่ม มือใหญ่ก็จับเข้าที่ปลายคางเพื่อดันให้สบประสานสายตากัน และไม่ทันให้ดงแฮเอ่ยแย้งอะไรทั้งนั้น ริมฝีปากได้รูปก็ประกบลงบนกลีบปากแดงช้ำจากเรื่องราวก่อนหน้านี้อย่างแม่นยำ เพื่อปิดกั้นทุกเสียงโต้แย้ง

 

            ตอนนี้...คิมคิบอมไม่คิดฟังอะไรแล้วทั้งนั้น!

 

            “นายครับ...นาย...ไม่...อื้ม...”

 

            ชายหนุ่มจัดการฉกฉวยความหอมหวานที่นึกติดใจอย่างไม่รั้งรอ ปลายลิ้นร้อนชื้นก็สอดเข้าไปในโพรงปากอุ่น สัมผัสเข้ากับลิ้นนิ่มที่ยังขัดขืน หากแต่คิมคิบอมมีหรือที่จะปล่อยให้หนีไปได้ นอกจากตวัดเกี่ยวอย่างมีชั้นเชิง ทั้งยังเย้ายวนเสียจนคนได้รับตัวอ่อนยวบ มือที่จับตรงหัวไหล่ก็เผลอบีบแน่นกว่าเดิม  

 

            เสียงครางแผ่วดังลอดออกมาจากลำคอ ยามที่กลีบปากบางถูกดูด ถูกเลีย และเคล้าคลึงหนักๆ ด้วยปากอุ่นร้อน

 

            จุ๊บ...จุ๊บ...จุ๊บ...

 

            เสียงสัมผัสของปากชื้นดังคลอเคลียท่ามกลางความมืดมิด ก่อนที่ชายหนุ่มจะยัดเยียดลมหายใจร้อนผ่าวให้ร้อนแรงกว่าเดิม

 

            สัมผัสที่ดงแฮพยายามบ่ายเบี่ยง สัมผัสที่เฝ้าบอกว่าไม่คู่ควร แต่เป็นสัมผัสที่แท้จริงแล้ว...ลูกน้องคนนี้ก็เฝ้าหามาตลอด

 

            สัมผัสของคุณคิบอม

 

          อย่านะดงแฮ นายห้ามทำแบบนี้นะ นายลืมสิ่งที่พี่อีทึกบอกแล้วหรือไง...เราไม่คู่ควร...ไม่...

 

            “อื้ม...ฮื่อ...” ความคิดที่กำลังปลิวหายออกจากหัว เมื่อจูบร้อนระอุยังคงป้อนสัมผัสไม่ว่างเว้น อีกทั้งฝ่ามือใหญ่เองก็กำลังลูบคลำไปทั่วแผ่นหลังบาง ปลุกเร้าอารมณ์รักที่เจ้าตัวคิดว่าด้านชาให้ตื่นขึ้นมาทีละน้อย จนร่างเพรียวเองก็ไม่รู้...ไม่รู้ว่าเขากำลังดันตัวแนบชิดสัมผัสของผู้เป็นนาย

 

            “ฮ้า...แฮก...แฮก...”

 

            จังหวะนั้น คิบอมก็ผละออกเพียงนิด เพื่อให้สายตาสองคู่สบประสานกัน

 

            ชั่วเวลาเพียงเสี้ยววินาที หากแต่รู้สึกยาวนานสำหรับคนทั้งคู่ ก่อนที่...

 

            หมับ

 

            “อื้ม...แฮก....ฮ้า...”

 

            ราวกับความอดทนมันขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น เพราะริมฝีปากทั้งคู่ต่างประกบเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว ดูดดึงสัมผัสร้อนระอุอย่างร้อนแรง ขณะที่ฝ่ามือทั้งสองข้างต่างเลื่อนมาลูบไล้เรือนกายอย่างยากจะหยุดยั้ง

 

            ปึง!

 

            แผ่นหลังของดงแฮถูกดันกระแทกกับผนังด้านหลัง ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่บดเบียดแนบชิดเข้าหา ปากร้อนยังคงยัดเยียดลมหายใจร้อนผ่าว หากแต่มือใหญ่กำลังปลดรั้งเสื้อสูทออกจากกายของลูกน้อง พอๆ กับดงแฮที่ไม่อาจจะห้ามความปรารถนาเบื้องต่ำ

 

            เขาอยากสัมผัสเจ้านาย อยากรู้ตัวตนของเจ้านายมากกว่านี้...มากกว่านี้

 

            ความต้องการที่คุกรุ่นจนดงแฮก็ไม่รู้ตัวว่าเขาเองก็กำลังพยายามปลดรั้งเสื้อผ้าออกจากกายของอีกฝ่าย ขณะที่อุณหภูมิในห้องก็เพิ่มสูงขึ้นทุกที เร่งเร้าให้เลือดสูบฉีด ความตื่นเต้นแล่นพล่านไปทุกอณูผิว ขณะที่จูบร้อนก็ยิ่งทวีความร้อนแรงมากกว่าเดิม

 

ตัดค่ะ เจอกันที่บล็อก


 












อีกสักนิด

 

            จากนั้น เสียงทุ้มก็กระซิบริมหู

 

            “นายเป็นของฉัน ดงแฮ”

 

            แม้จะรู้สึกผิดที่ถูกความต้องการครอบงำ หากแต่ลีดงแฮก็กระซิบได้เพียง...

 

            “ครับ ผมเป็นของนาย”

 

            ไม่ว่าจะชีวิตหรือหัวใจ...ผมก็เป็นของเจ้านายคนเดียว

 

................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            ดงแฮยังไม่หลับ แม้ว่ากิจกรรมที่เพิ่งผ่านพ้นไปจะเผาผลาญพลังงานไปมากแค่ไหน แต่...ลีดงแฮก็ยังนอนไม่หลับ

 

            เวลานี้ สิ่งที่มือขวาคนสนิทคิดมีเพียงสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไป กับอารมณ์ความต้องการที่เขาเพิ่งรับรู้ว่ามี

 

            แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะพยายามบ่ายเบี่ยง พยายามบอกปัด พยายามบอกเจ้านายว่ามันไม่ควร แต่นั่นเพราะเจ้านายยังไม่เอาจริงต่างหาก เพราะเมื่อเจ้านายคิดจะเอาจริง เขาเองก็ไม่มีปัญญาจะห้ามปรามใดๆ ทั้งนั้น แต่ที่น่าละอายที่สุด...ร่างกายนี้

 

            ร่างกายที่แท้จริงก็ไม่เคยปฏิเสธนายอย่างหนักแน่นเลยสักครั้ง

 

            จริงๆ แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้น อาจจะไม่ใช่เพราะเจ้านายต้องการ แต่เขาเองต่างหาก ลีดงแฮคนนี้เองต่างหากที่มีเศษเสี้ยวหนึ่งในหัวใจที่เฝ้าปรารถนาจะเป็นคนของนาย

 

            ดงแฮไม่รู้จักความรัก ไม่รู้หรอกว่ารักคืออะไร

 

            หากรักคือการทำให้เด็กคนหนึ่งเกิดมาเขาก็เกลียดความรักยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

 

            เพราะหากรักทำให้เขาเกิดมาบนโลกที่เน่าเฟะนี้ เขาก็ไม่ต้องการ

 

            ทว่า หากความรักคือการทำเพื่อใครคนหนึ่งได้ยิ่งกว่าการรักษาชีวิตตัวเองหรือการหายใจ เขาก็เริ่มจะเข้าใจแล้วว่ารักคืออะไรกันแน่

 

            ดงแฮไม่รู้จักรูปร่างหน้าตาของความรัก แต่หากรักทำให้ทั้งสุขและเศร้าในเวลาเดียวกัน เขาก็กำลังเรียนรู้ความรู้สึกนั้น

 

            ความคิดของคนที่พลิกตัวไปอีกด้าน เพื่อลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่เข้าสู่นิทรา

 

            เจ้านายของเขา

 

            เจ้านายที่มอบชีวิต มอบลมหายใจ มอบเส้นทางให้เขาก้าวเดิน

 

            ชีวิตของดงแฮเป็นของเจ้านายมานับตั้งแต่ที่ช่วยออกมาจากขุมนรก

 

            ทว่า ที่ผ่านมา ดงแฮก็ยังมองว่านั่นคือความเทิดทูน มันคือความเคารพ มันคือความศรัทธาที่ราวกับมนุษย์คนหนึ่งมอบให้กับพระผู้เป็นเจ้าผู้ซึ่งสร้างโลกทั้งใบ แต่ตอนนี้ เวลานี้ เมื่อความเทิดทูนนั้นมีไฟของราคะเข้ามาเกี่ยวข้อง เขาก็เพิ่งค้นพบสิ่งที่ไม่ควรพบ

 

            เขาเอง...เขาเองนั่นแหละที่อยากอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นนาย

 

            “ไม่ดีเลย แบบนี้ไม่ดีจริงๆ”

 

            ดงแฮพึมพำเสียงเบาแสนเบา

 

            เมื่อครู่จะให้ปฏิเสธอย่างไรเล่าว่าเขาไม่ต้องการ เขาเองต่างหากที่ให้ความร่วมมือกับเจ้านาย จนคนไร้ความรู้สึกเริ่มเข้าใจแล้วว่าความรักคืออะไร

 

            ความรักของเขา...มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้

 

            แบบผู้ชายที่กำลังนอนอยู่เคียงข้างคนนี้

 

            ความรักของนักฆ่าที่ไม่ควรดี แต่กำลังผลิบานขึ้นช้าๆ

 

            “มันคือความภักดี”

 

            ดงแฮย้ำกับตัวเองว่าสิ่งที่เขารู้สึกต้องเป็นเพียงความภักดีเท่านั้น สิ่งที่ร่างกายถวิลหาเมื่อครู่ก็เป็นแค่กลไกที่อดกลั้นของร่างกายเท่านั้น

 

            ใช่ มันต้องเป็นเพียงความภักดีที่ยอมแม้กระทั่งให้เจ้านายทำอะไรด้วยก็ได้ เพราะดงแฮรู้...เขาเป็นเพียงลูกน้องเท่านั้น ไม่มีอะไรมากเกินไปกว่านั้น

 

            แค่ทำประโยชน์ให้กับเจ้านายได้ก็เพียงพอแล้ว


             สิ่งที่เจ้าตัวย้ำเตือนตัวเอง

 

            หมับ

 

            เฮือก!

 

            “นอนได้แล้ว”

 

            จังหวะนั้นเองที่อ้อมกอดอบอุ่นกอดกระชับเข้าที่เอว และเสียงทุ้มที่กระซิบบอก ให้ดงแฮสะดุ้งนิด หันกลับไปมองอย่างตกใจ แต่พบว่าอีกฝ่ายเพียงยกมุมปากนิด ทั้งที่หลับตา จนต้องถามเสียงเบา

 

            “นายยังไม่หลับหรือครับ”

 

            คราวนี้คิบอมลืมตาขึ้นมอง จนเห็นเป็นประกายท่ามกลางความมืด

 

            ดวงตาของเจ้านายที่พราวระยับอย่างที่ร่างเพรียวไม่เคยเห็น อีกทั้งมือใหญ่ยังเลื่อนมาลูบแก้มขาวอย่างเบามือ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตั้งแต่หน้าผาก ไล่มายังปลายคาง ทิ้งความร้อนให้กับผิวแก้มที่เริ่มเปลี่ยนสี ไหนจะเสียงทุ้มที่ติดเอ็นดู

 

            “จะหลับได้ยังไง นายเล่นนอนตัวแข็งขนาดนี้”

 

            “ขอโทษครับ” หมอนข้างเฉพาะกิจพึมพำเสียงเบา ให้อีกฝ่ายหัวเราะ

 

            เสียงหัวเราะแผ่วเบา แต่สั่นสะท้านกำแพงน้ำแข็งของดงแฮจนพังทลาย พร้อมกับอ้อมกอดอบอุ่นที่ดึงให้คนเป็นลูกน้องขยับเข้ามาซบลงบนท่อนแขน

 

            “นอนซะ ก่อนที่ฉันจะไม่ให้นายนอนต่อ”

 

            คำสั่งที่ดงแฮก็รีบหลับตาลงทันควัน อยากจะขยับตัวออกห่างอ้อมกอดนี้ พอๆ กับเคลื่อนตัวเข้าหา แรงต่อต้านสองฝั่งที่ทำให้ร่างเพรียวได้แต่นอนตัวแข็งทื่อ ยามที่ซึมซับความอบอุ่นที่คิบอมกำลังมอบให้ ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความสับสน

 

            “ฝันดีดงแฮ”

 

            กึก

 

            ถ้อยคำอวยพรที่ทำให้คนสับสนยิ่งนิ่งอึ้ง มือสั่นน้อยๆ ยามที่ตัดสินใจวางลงบนมือใหญ่ที่กระชับรอบเอว ข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังรื้นขึ้นมานัยน์ตา

 

            มันอุ่น...อุ่นเกินกว่าที่เขาจะปฏิเสธได้ว่า....เขาไม่ต้องการเจ้านาย

 

            เขาต้องการ...ต้องการมากจนตัวเองยังคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ

 

            บางครั้ง สิ่งที่ขาดสะบั้นลงอาจจะไม่ใช่ความอดทนของเจ้านายที่มีต่อร่างกายนี้ แต่หมายรวมถึงแรงยับยั้งชั่งใจของคนเป็นลูกน้องที่กำลังรู้ตัวทีละนิดว่า...ตกหลุมรักเจ้านายตัวเอง

 

            เก็บมันเอาไว้ดงแฮ ความรู้สึกนี้ต้องเก็บมันให้ลึกที่สุด

 

..........................................................



            ครบค่ะ ส่วนบนกับส่วนท้ายสั้นหน่อยนะคะ เอาไปกองไว้ตรงกลางซะเยอะ ซึ่งยังไม่ได้ไปเช็กเลย ได้ข่าวว่าคำผิดบาน แหะๆ ก็มีอะไรก็อัพอะจ้า การป่วยหนนี้ทำให้รู้เลย การสต็อกตอนไว้ดีที่สุด เพราะตั้งแต่ป่วยมา เมย์ไมได้เขียนตอนใหม่เพิ่มเลยสักเรื่อง คือมันเบลอๆ มึนๆ หัวจะทิ่มเอาตลอดเวลา ซึ่งไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม เอาเป็นว่าตอนหน้ากลับไปที่คู่ฮันฮยอกเนอะ หลังจากคิเฮมาสองตอนติดอะจ้า

            เมย์ว่านะ ความรู้สึกรัก บางทีก็เป็นความเจ็บปวดนะ ยิ่งเป็นรักที่คิดว่าไม่มีทางสมหวังแล้วยิ่งแล้วใหญ่ คงไม่มีใครสามารถยิ้มได้เต็มร้อยและยอมรับว่ายังไงก็ต้องผิดหวังจากความรักอะเนอะ...พูดเหมือนอกหัก ฮา ไม่เลยสักนิด

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

186 ความคิดเห็น

  1. #9300 cherrydonghae (@pirunha) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 16:06
    อ่าน. Nc ตรงไหนอ่าาา
    #9300
    0
  2. #9215 Daisy.p (@Ponyploy0826) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 03:37
    กินปลาแล้วแข็งแรง
    #9215
    0
  3. #7639 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 09:57
    โดนกินเรียบบบบบบ
    #7639
    0
  4. #6945 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:59
    เรียบร้อยเลย กินหัวกินหางกินกลางตลอดตัว คริคริ
    #6945
    0
  5. #6725 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:13
    คุณด๊องของน้องงงงง (;____; )
    #6725
    0
  6. #6433 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 08:53
    ฟินนนน รู้สึกว่าจะมีดราม่า
    #6433
    0
  7. #5606 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 14:06
    เฮใสซื่อบริสุทธิ์มากกก ตรงข้ามกะภาพลักษณ์มือขวาจริงๆ แล้วบอมก็ได้จัดการรวบใจรวบกายเฮเรียบร้อย
    #5606
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #5023 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 00:45
    ในที่สุด...... คิคิ เขินและฟินเว่อ !!
    #5023
    0
  11. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:26
    อ่ะ เชิ้บเชิ้บ~ .ส่งสติกเกอร์หมีเต้นดุ๊กดิ๊ก.
    #4570
    0
  12. #4220 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:51
    เขินนนนนนนนนนนนนนนนนน -//////////-
    #4220
    0
  13. #4165 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 10:21
    ทงเฮสู้ๆๆนะ
    #4165
    0
  14. #4135 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:18
    ทงเฮเองก็ดูเจ็บปวดกับความรัก จะรักก็ไม่กล้ารัก
    โบ้ยให้เป็นความภักดีไปซะนี่ 
    คุณคิบอมคงต้องทำลายกำแพงนี้แล้วล่ะ 
    #4135
    0
  15. #3981 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 12:49
    บอมเป็นเสียยิ่งกว่าลมหายใจของเฮอีกเนอะ เป็นทั้งคนที่เคารพ เทิดทูน ภักดี แล้วก็รัก
    แต่บอมนี่สิ บอมในตอนนี้จะรู้สึกยังไงกับเฮกันแน่ ยังมีเพียงแค่ความเอ็นดูออยู่อีกหรือเปล่า แต่ที่รู้ๆคือหึงหวงสุดๆไปเลยล่ะนะ

    // สังเกตคอมเม้นตัวเองก่อนหน้านี้ เพิ่งเห็นว่าตัวอักษรไม่เหมือนของชาวบ้าน 555 ความจริงคือฟาโหลดนิยายมาตั้งแต่วันอาทิตย์ละ แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เล่นเน็ตอีกเลยเพราะคิดว่าถ้าสมัครเน็ตอีกนี่คงจะไม่ได้อ่านหังสือสอบอีกแน่ๆ เลยโหลดมาตั้งไว้อ่านวันละสองสามตอนแล้วเขียนเม้นไว้ใน word จากนั้นก็ก็อบมาวางลงในกล่องคอมเม้นเวลส่ง เพราะกลัวว่าถ้าเขียนตั้งไว้ในกล่องเลยเกิดบังเอิญไปกดปิดเครื่องโน็ตบุ้คคอมเม้นที่เขียนไว้ได้หายหมดแน่ๆ(เหมือนที่เคยเป็นมาแล้ว) หุหุ
    #3981
    0
  16. #3967 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 01:07
    เรียนรู้ความรักไปพร้อมๆกับบอมนะเฮ
    ความรักของเฮก็คือบอม แล้วบอมละคิดยังไง 
    บอมจะเข้าใจตัวเองหรือยังน่ะว่าคิดยังไงกับเฮ
    ตอนนี้คือต่างคนต่างหมดความอดทน 
    #3967
    0
  17. #3965 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 21:17

    อ๋ายยยยย เขินง่ะเขิน >////< ในที่สุดก็ได้กันแล้วเนอะ แล้วก็นะ แม้ว่าคนที่เริ่มก่อนจะเป็นบอม แต่ในที่สุดเฮก็ต้องร้องขอจากบอมอยู่ดี

    หลังจาดนี้คิดว่าบอมคงจะไม่ให้เฮเรียกใครเข้าห้องอีกแล้วเนอะ หุหุ ก็นะ มีของดีอยู่ใกล้ตัวแล้วทั้งที จะไปหาคนอื่นให้เสียเวลาเสียเงินทำไม แถมเฮยังให้ความรู้สึกดีกว่าคนพวกนั้นตั้งเยอะ

    #3965
    0
  18. #3962 Watashiwa Biggun (@bg31) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 14:21
    มาอัพต่อไวไวนะ^^
    #3962
    0
  19. #3961 adilahc (@adilahc) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 06:19
    กลับมานั่งย้อนอ่านความคิดเห็นคนอื่นเลยเพิ่งเห็นว่า คคห ตัวเองที่พิมพ์ไปแต่บะตอนมันส่งแล้วไม่ค่อยติดแหะ =*= ตอนหน้าฮันฮยอกแล้วกะว่าจะกลับไปเริ่มอ่านใหม่แต่ต้น หาข้อมูลๆๆ นี่นึกว่าตัวเองอ่านโคนันต้องอ่านย้อนไปมาหาเบาะแส 5555 ส่วนคิเฮส่งนท้ายนี้หน่วงจิตมาก หวังแต่ว่าเจ้านายจะรู้ใจลูกน้องบ้าง และหวังว่ารักลูกน้องจริงๆบ้างสักนิด เชื่อเลยว่าเราม่าคู่นี้ที่รออยู่ในอนาคตไม่ธรรมดาแน่ๆ ????????????
    #3961
    0
  20. #3960 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 23:07
    เฮ..อย่าเก็บมิดมากล่ะ..เดี๋ยวบอมเค้าล้วงเอาออกมาเองนะ
    #3960
    0
  21. #3959 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 22:33
    ฮือ ทำไมเจ็บ หลังจากนี้จะเป็นยังไงๆๆๆ รัก แต่ไม่กล้ารัก 
    #3959
    0
  22. #3958 เหงา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 20:06
    ใช่เลยคะ ความรักบางครั้งมันก็คือความเจ็บปวดเพราะเป็นรักข้างเดียว บางทีคิดว่าได้แอบชอบแอบรักอยู่ในใจเงียบๆ ก็พอแล้ว แต่ลึกๆ ก็หวังอยากให้เขาหันมาสนใจเราบ้าง อยากจะสมหวัง ทั้งที่ก็กลัวผิดหวังเป็นอะไรที่คิดบ้าไปเองคนเดียว เฮ้ออ



    อยู่ๆ ก็บ่น ฮ่าๆ เอาเป็นว่าคิเฮมาแนวนี้มันเป็นอีกแนวที่น่าติดตามมากๆคะ
    #3958
    0
  23. #3957 เหงา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 20:05
    ใช่เลยคะ ความรักบางครั้งมันก็คือความเจ็บปวดเพราะเป็นรักข้างเดียว บางทีคิดว่าได้แอบชอบแอบรักอยู่ในใจเงียบๆ ก็พอแล้ว แต่ลึกๆ ก็หวังอยากให้เขาหันมาสนใจเราบ้าง อยากจะสมหวัง ทั้งที่ก็กลัวผิดหวังเป็นอะไรที่คิดบ้าไปเองคนเดียว เฮ้ออ



    อยู่ๆ ก็บ่น ฮ่าๆ เอาเป็นว่าคิเฮมาแนวนี้มันเป็นอีกแนวที่น่าติดตามมากๆคะ
    #3957
    0
  24. #3956 DGHisMe (@dongginhan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 19:35
    พี่เมย์หายไวๆนะคะ
    #3956
    0
  25. #3955 nooonnin (@nooonnin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 19:02
    รักมากเท่ากัยชีวิต รีกจนกลัวหัวใจตัวเอง สู่ๆๆนะ ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
    #3955
    0