[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,221 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,242

    Overall
    672,221

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 41 แสดงให้เห็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59


ตอนที่ 41 แสดงให้เห็น

 

 

 

            ฉ่า ฉ่า...ฉ่า...

 

            ณ ร้านอาหารเกาหลีหน้าตาธรรมดาๆ ที่ด้านในแออัดไปด้วยโต๊ะที่วางเต็มอัตราศึก พร้อมต้อนรับนักท่องเที่ยวและผู้เสาะแสวงหาของกินที่พากันหมุนเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย ชนิดที่โต๊ะไหนลุกก็มีคนรอคิวเข้ามานั่งต่อราวกับเก้าอี้ดนตรี ขณะที่เสียงของเนื้อหมูดำขึ้นชื่อของเกาะก็กำลังสะดุ้งไฟอยู่บนเตา ส่งกลิ่นหอมหวนชวนทานอบอวลไปทั่วร้าน

 

            ขณะที่โต๊ะด้านในสุด ผู้ชายที่ไม่น่าจะมานั่งร้านแบบนี้ก็กำลังคีบเนื้อหมูที่สุกพอดีมาจิ้มซอสสูตรพิเศษของทางร้าน แล้วเอาเข้าปาก พยักหน้าอย่างพออกพอใจ

 

            “นายครับ ผมว่าที่นี่คนเยอะเกินไป”

 

            “ครึ่งร้านก็เป็นคนของพ่อนาย”

 

            ทว่า อาหารหน้าตาชวนน้ำย่อยทำงานไม่อาจจะสะเทือนกำแพงรักษาความปลอดภัยของดงแฮได้เลย ดวงตากลมก็กวาดมองไปทั่วร้าน ค่อนข้างจะไม่ชอบใจการหมุนเวียนเข้าออกของคนร้านนี้

 

            คนเยอะไป ทำให้ไม่รู้เลยว่าใครพยายามเข้ามาใกล้ตัวเจ้านาย

 

            อาการที่ผิดกับคุณเจ้านายลิบโลก เพราะคิมคิบอมผู้ที่มักจะอยู่บนโรงแรมหรู หรืออยากทานอะไรก็สั่งแค่คำเดียว กลับพลิกเนื้อหมูบนเตาอย่างสบายอารมณ์ เสียงทุ้มก็ตอบคำง่ายๆ ที่ทำให้คนฟังยังไม่สบายใจเท่าไหร่นัก

 

            เพราะคำสั่งที่บอกว่า...ทำเป็นไม่มีใครคุ้มกัน...ของเจ้านาย ทำให้ไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าเข้ามานั่งโต๊ะชิดกัน ทั้งหมดนั่งอยู่โต๊ะติดกับทางออก เว้นระยะห่างและความเป็นส่วนตัวให้ ทั้งยังไม่กล้าเหลือบมาทางนี้บ่อยครั้ง เพราะมักจะมีดวงตาคมปลาบที่ตวัดกลับไปมองและมันบอกได้ว่า...รำคาญ

 

            “มาเชจูก็ต้องมากินนี่”

 

            “สั่งให้เชฟทำที่ห้องก็ได้ครับ”

 

            คิบอมส่ายหน้าช้าๆ เพราะคนที่เอาแต่เกร็งตลอดการพักผ่อนในวันนี้ตีหน้าเคร่งขึ้นมาทันที เมื่อคำนึงถึงความปลอดภัยของเขา

 

            ดงแฮคงลืมไปว่าใครที่เป็นคนฆ่าพ่อของเจ้าตัว

 

            ตั้งแต่ขึ้นมารับตำแหน่งแทนบิดา เขาอาจจะนั่งทำงานหลังโต๊ะเป็นส่วนใหญ่ แต่ใช่ว่าเขาจะเป็นเจ้านายที่งอมืองอเท้า ปล่อยให้คนอื่นมาคุ้มครองเพียงฝ่ายเดียว เอาแต่พึ่งลูกน้องคงตายไปหลายรอบแล้ว  ดังนั้น ต่อให้มีคนเอาปืนมาจ่อหัวเขาตอนนี้ เจ้าตัวก็มั่นใจว่าจะพลิกสถานการณ์กลับได้ อีกทั้ง เห็นว่าร่างสูงนิ่งๆ เฉยๆ เหมือนไม่ได้มองรอบข้าง...เขาเห็นอะไรมากกว่าเด็กน้อยเพิ่งทำงานได้ไม่กี่ปีอย่างดงแฮ

 

            “ฉันเป็นเจ้านายนะ ไม่ใช่นักโทษ”

 

            กึก

 

            คนที่รู้ตัวว่าพูดมากเกินไป นิ่งลงทันที

 

            “ขอโทษครับ”

 

            “ไม่ต้อง นายห่วงความปลอดภัยฉัน แต่วันนี้ฉันอยากทำตัวเป็น คังอินเรียกว่าอะไรนะ...เจ้านายหัวแข็ง ไม่ฟังคำลูกน้องล่ะมั้ง” คนเดียวที่กล้าเรียกเขาแบบนี้ก็มีแต่ที่ปรึกษาอาวุโสที่ทำงานมาหลายสิบปีอย่างคังอินนั่นแหละ จนคนมีศักดิ์เป็นลูกรีบแก้ตัว

 

            “ผมไม่ได้เรียกนายแบบนั้นนะครับ”

 

            เมื่อเห็นท่าทางสลดลงนิดของหุ่นยนต์หน้าตาย คิบอมก็ส่ายหน้า วางตะเกียบลง แล้วจ้องเข้าไปในดวงตากลมโต

 

            “ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าวันนี้มาพักผ่อน”

 

            “ครับ”

 

            “ผ่อนคลายดงแฮ...บางครั้งฉันก็ไม่ได้อยากเป็นคุณคิมคิบอมที่มีลูกน้องนับพัน ฉันก็อยากเป็นผู้ชายธรรมดาในบางครั้ง”

 

            กึก

 

            คนฟังชะงัก รู้สึกว่าดวงตาคู่คมนี้กำลังเผยให้เห็นมุมสนุกๆ ของเจ้านาย...มุมมองที่ไม่มีใครเคยได้เห็น

 

            “แต่สถานการณ์ของฉันไม่อำนวย หึๆ แค่กินร้านข้างทาง ฉันยังจำไม่ได้เลยว่าครั้งล่าสุดมันเมื่อไหร่ ทั้งที่ตอนมหาลัย ฉันกินบ่อยกว่าข้าวที่บ้าน” ดงแฮไม่คาดคิดเลยว่าเจ้านายจะเล่าให้ฟัง...ชีวิตตอนวัยเด็กที่เขาไม่เคยได้ฟังหรือเห็นกับตา

 

            “ฉันอาจจะถูกยัดเยียดให้เรียนบริหารตั้งแต่เริ่มอ่านหนังสือออก เรียนยิงปืนตั้งแต่รับแรงดีดของมันได้ เรียนต่อสู้ตั้งแต่ครอบครัวมองว่าจำเป็น ฉันอาจจะถูกวางเส้นทางให้เป็นนายใหญ่คนต่อไปของตระกูลคิม แต่ฉันก็เคยมีอิสระในช่วงวัยเรียน...ให้ฉันได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กบ้างเถอะ”

 

            นี่เป็นครั้งแรกที่ดงแฮสัมผัสได้ว่าเจ้านายกำลังพูดคำว่า...เหนื่อย...แม้จะไม่บอกตรงๆ แต่ผู้ชายตรงหน้าเขาบอกว่าเหน็ดเหนื่อยมากแค่ไหนกับหน้าที่มากมายที่ต้องรับผิดชอบ

 

            ทุกคนมองว่าเจ้านายเกิดมาเพื่อเป็นเจ้านาย แต่ไม่มีใครมองว่าในบุคลิกเก่งกาจที่สร้างขึ้น แท้จริงก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เหนื่อยเป็น และเขารู้สึกเหมือนเป็นคนพิเศษที่ได้รับรู้ถึงส่วนนั้น

 

            ใบหน้าติดหวานก้มลงต่ำกว่าเดิมนิด บ่งบอกว่ารู้สึกผิดในการเป็นคนหนึ่งที่ตีกรอบว่าเจ้านายทำหรือทำอะไรไม่ได้ จนคนที่วางตะเกียบยื่นมือไปวางแนบลงบนแก้มขาว ไม่สนใจว่าใครจะหันมามองว่านี่คือผู้ชายสองคน แถมลูกน้องคนนี้ก็หล่อเหลาติดตาต้องใจสาววัยรุ่นโต๊ะข้างเคียง

 

            “นี่ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยว่านายกำลังสลด”

 

            “ผมขอโทษครับ”

 

            “ฉันเบื่อคำขอโทษแล้วดงแฮ วันนี้ฟังมาหลายรอบ”

 

            “ขะ...”

 

            คนจะหลุดคำติดปากเงียบลงทันที เมื่อมือเจ้านายบีบลงบนแก้มเบาๆ แล้วดึง จนได้แต่เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง และได้เห็นดวงตาคมที่ไม่ได้เลือดเย็น ไม่ได้เย็นชา ไม่ได้น่ากลัว หากแต่เป็นแววตาที่ผ่อนลง ทั้งยังติดจะเอ็นดู

 

            “ถ้าอยากขอโทษ ทำอย่างอื่นให้ดีกว่า”

 

            “อะไรหรือครับ” ดงแฮถาม มองคนที่ละมือจากแก้ม แล้วชี้...ปากตัวเอง

 

            “ครับ?” แน่นอนว่าคนมองเบิกตากว้าง จนผู้ใหญ่ที่วันนี้ถอดคราบของเจ้านายใหญ่ทิ้งไว้ที่โซลหัวเราะในคอ จนอีกฝ่ายรู้ว่าเป็นมุกตลกร้ายที่ชอบเล่นผิดที่ผิดเวลา

 

            แน่นอน เขาไม่กล้าจูบเจ้านายในร้านอาหารตอนนี้แน่

 

            “แกล้งผมสนุกนักหรือครับ”

 

            “ฉันไม่ได้แกล้ง” ดงแฮขมวดคิ้ว แล้วก็พบว่าเจ้านาย...แกล้งเขาจริงๆ

 

            คนที่ดวงตากำลังหัวเราะ แล้วชี้ไปยังเนื้อหมูที่วางออกมาข้างเตา

 

            “ฉันหมายถึงให้ป้อน”

 

            “หืม?”

 

            “ทำไม่เป็นหรือไง หรือว่าอีทึกไม่สอนวิธีห่อหมูย่าง” คิบอมว่าหน้าตาย แต่ทำให้คนที่อึกอักส่ายหน้าช้าๆ ค่อนข้างไม่แน่ใจ ยามที่คีบหมูจิ้มซอสแล้ววางลงบนใบงา คีบกิมจิวางทับ ตามด้วยข้าวสวยก้อนเล็กๆ ห่อทุกอย่างไว้ในมือ แล้ว...นิ่งค้าง

 

            “ผมว่า...”

 

            “จะขัดคำสั่ง?”

 

            ลูกน้องคนสนิทรู้สึกอีกแล้วว่าเจ้านายกำลังทำตัวเป็นเด็กโข่งตัวโต แม้ว่าคำพูดจะยังไม่ต่างจากปกติ แต่มันทำให้เขานึกถึงคำเดียว...ดื้อ...และนั่นก็มากพอให้ยื่นมือไปจ่อถึงริมฝีปาก รับรู้ถึงความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาที่แก้ม กลั้นใจยื่นนิ่งอยู่แบบนั้น จนเจ้านายรับเข้าปาก

 

            สัมผัสของริมฝีปากที่ปัดผ่านปลายนิ้วมากพอให้นักฆ่าเลือดเย็นดึงมือกลับแทบไม่ทัน

 

            แต่แล้วจู่ๆ เจ้านายที่เคี้ยวอาหารอย่างพอใจก็ยื่นหน้ามากระซิบริมหู

 

            “ปล่อยให้ฉันทำตามใจ เพราะเมื่อกลับโซล ฉันจะไม่สามารถทำแบบนี้กับนายต่อหน้าใครได้” ความจริงที่ว่าพอกลับโซล คิบอมก็ต้องกลับไปเป็นเจ้านายที่น่าเกรงขาม และไม่สามารถหยอกล้อคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกน้องแบบนี้ได้

 

            คนที่เขากำลังให้ความสำคัญมากขึ้น...มากขึ้น...โดยที่ไม่รู้ตัว

 

            ประโยคที่ทำให้คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างจำยอม และนั่นไม่ใช่คำแรกที่ชายร่างเพรียวป้อนชายอีกคน เพราะเจ้านายเหมือนจะติดใจวิธีห่อหมูหรือไงไม่ทราบ คำที่สอง สาม และสี่จึงตามมา ท่ามกลางใบหน้าเรียบนิ่งของนักฆ่าที่สองข้างแก้ม...ชมพูระเรื่อ

 

            ขณะที่บริเวณทางออกร้าน หัวหน้าบอดี้การ์ดในครั้งนี้ก็ทอดถอนใจ

 

            “แกล้งลูกผมเสียสนุกเลยนะครับนาย”

 

            อีทึกว่าด้วยเสียงอ่อนใจ แต่เขาก็รู้ดี การแสดงออกของเจ้านายบอกว่าดงแฮเป็นอะไรที่มากกว่าแค่ความสนุก เพียงแต่ว่ามันเหมาะสมแล้วหรือ เจ้านาย...กับเด็กข้างถนนที่ถูกเก็บมาเลี้ยง อีกทั้งยังมีคู่หมั้นที่ได้ข่าวว่ายอมปรากฏตัวออกจากบ้านเมื่อวาน

 

          เจ้านายคงรู้ว่ากำลังทำอะไร...ก็หวังว่าเจ้านายจะรู้ว่าทำอะไรอยู่

 

            หน้าที่ของเขาทำได้เพียงเฝ้าดูห่างๆ เท่านั้น

 

..........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ตกลง ฉันเป็นเจ้านายหรือนายเป็นเจ้านาย”

 

            ดงแฮได้แต่เหลียวไปมองเจ้าของเสียงทุ้มที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยเสียงระอา ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าคนเพียงคนเดียวที่กล้าต่อปากต่อคำกับคิมคิบอมมีเพียงพี่คังอิน ดังนั้นแล้ว สิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูดน่าจะเป็นเรื่องงาน และการพยายามหนีงานของนายใหญ่ที่หนีเที่ยวตลอดทั้งวัน

 

            ไม่ใช่แค่ไปเดินเล่นดูประภาคาร ฟังเสียงคลื่นสาดซัดเข้าหาฝั่ง แต่ยังพาไปสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง ทำตัวดื้อรั้นเป็นเด็กผู้ชายตัวใหญ่ ไม่ใช่ผู้ชายแสนเลือดเย็นที่ปลิดชีพใครมานักต่อนัก พาเขาเข้าปะปนกับฝูงชน จนคนที่เหนื่อยที่สุดก็ไม่พ้นพี่อีทึกนั่นแหละ

 

            เหนื่อยแค่ไหนก็หันไปมองคนที่กำลังกลอกตา ยกมือบีบขมับอยู่อีกทางนั่นแหละ

 

          ท่าทางจะโล่งใจที่งานวันนี้จบๆ ไปได้สักที

 

            “ฉันก็บอกตั้งแต่ต้นแล้วว่ามาพักผ่อน...พรุ่งนี้กลับไปจะจัดการให้”

 

            ดงแฮหันไปมองอีกครั้ง หูก็เผลอฟังไปด้วย จนได้รู้ว่าเวลาแห่งการพักผ่อนจะหมดลงในวันพรุ่งนี้ จนนึกละอายใจ

 

            วินาทีที่ได้ยินว่ากลับโซลพรุ่งนี้...ใจมันยังไม่อยากกลับ

 

            เมื่อใดที่กลับไป เขา...จะไม่ได้เห็นเจ้านายในแบบนี้อีกต่อไปแล้ว

 

            นายไม่ควรโลภนะลีดงแฮ สิ่งที่นายได้รับมามันมากเกินพอแล้ว ทั้งรอยยิ้ม ทั้งสัมผัส ทั้งเสียงหัวเราะ หรือการเย้าแหย่ที่ทำให้ก่อเกิดความรู้สึกมากมาย สิ่งที่ได้มา มันมากเกินพอที่จะร้องขอมากกว่านั้น แต่...อยากสัมผัสมากกว่านี้

 

            เขาโหยหาตัวตนของนายมากกว่านี้

 

            ความคิดที่ทำให้เจ้าตัวกลั้นใจเดินมายังสระน้ำส่วนตัว ทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ยามที่วักน้ำเย็นจัด ดวงตาจ้องเพียงกระจกใสสะอาดที่สะท้อนภาพของเขา...ดงแฮคนเดิมทำหน้าแบบนี้ได้ด้วยหรือ

 

            หน้าตาเศร้าสร้อยที่ต้องการอยู่ในอ้อมกอดของนาย

 

            เจ้านายกำลังเปลี่ยนแปลงเขา แม้จะอยากกลับไปเป็นนักฆ่าไร้ความรู้สึก แต่มันคงทำไม่ได้แล้ว เขามีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งแล้ว

 

            แม้แต่ภาพที่สะท้อนยังเห็นด้วยซ้ำว่าแก้มเขาขึ้นสี เรียวปากเม้มเข้าหากัน จนต้องปล่อยลมหายใจออกมาพรูใหญ่ ทิ้งหัวลงซบกับหัวเข่าอย่างอ่อนแรง

 

            “อืม จัดการไปก่อนก็แล้วกัน”

 

            ร่างเพรียวยังไม่ขยับตัวด้วยซ้ำ แม้แต่ตอนที่ได้ยินเสียงเจ้านายเดินมาซ้อนด้านหลัง รู้สึกไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง แม้แต่ตอนที่เสียงทุ้มเอ่ยถาม

 

            “เป็นอะไร”

 

            “เปล่าครับ”

 

            “แล้ว...”

 

            คิบอมมองคนที่ยังซบหน้ากับหัวเข่า ถามด้วยเสียงนุ่มๆ ที่ทำให้คนสนิทยิ่งกัดปากแน่น แล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา

 

            “ผม...ไม่อยากให้นายเห็นหน้าผมตอนนี้ครับ”

 

            “แต่ฉันอยากเห็น”

 

            “เป็นคำสั่งหรือเปล่าครับ”

 

            คิบอมยกยิ้มนิด ทำไมกันนะที่เขารู้สึกว่าผู้ชายโตเต็มวัย แถมหน้าตาเรียกว่าหล่อเหลามากกว่าสะสวยถึงดูน่ารักได้ขนาดนี้ กับการขดตัวเป็นก้อนเล็กๆ ไม่เหลือมาดคนที่เดินตามหลังเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกเลยสักนิด จนชายหนุ่มยกมือกอดอก แล้วว่ายิ้มๆ

 

          “เปล่า แต่เป็นคำขอของผู้ชายที่ชื่อคิมคิบอม”

 

            กึก

 

            ดงแฮนิ่งอย่างเห็นได้ชัด ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำนี้ และมันก็มากพอให้แก้มใสยิ่งร้อนจัด มือที่จับหัวเข่ายิ่งจิกแน่น เพราะมันไม่รู้ว่าควรจะวางไว้ที่ไหน อีกทั้ง น้ำเสียงที่ดังก้องสะท้อนในหัวสมองก็มากพอที่จะทำให้คนว่าไม่...เงยหน้าขึ้นช้าๆ

 

            คราวนี้ถึงตานายใหญ่เป็นฝ่ายชะงัก

 

            ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าไม่เหลือเค้าโครงของดงแฮแสนเย็นชา แต่เป็นผู้ชายที่ผิวแก้มแดงเรื่อ เรียวปากเม้มแน่น ดวงตาติดหวานฉ่ำไปด้วยหยดน้ำใสราวกับไม่รู้จะแสดงออกยังไง ไหนจะสีหน้า...ใบหน้าที่โหยหาในตัวเขามันเด่นชัดเข้ามาในหัวใจ

 

            ดงแฮตอนนี้น่าดึงดูด...มากเกินไป

 

            หมับ

 

            นั่นทำให้นายใหญ่คว้าข้อมือ แล้วดึงขึ้นมากอดเอาไว้แน่น โอบรัดร่างของคนสนิทให้อยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง ซบหน้าลงกับกลุ่มผมสีเข้มที่หอมกรุ่น

 

            “อย่าทำหน้าแบบนี้”

 

            “...” คนฟังไม่รู้จะโต้ตอบยังไง

 

            “เพราะมันจะทำให้ฉันทนไม่ไหว”

 

            คิบอมกระซิบข้างหู แล้วกดริมฝีปากลงไปใต้กกหูเบาๆ แต่มากพอให้ผิวขาวเปลี่ยนสีแบบทันทีทันใด สัมผัสได้ถึงหัวใจของดงแฮที่เต้นถี่รัวแรง พอๆ กับ...เขา

 

            ยิ่งมอง เด็กคนนี้ก็ยิ่งน่ารัก

 

            “ผม...ไม่รู้ว่าควรจะทำหน้ายังไง”

 

            “นายเป็นนายแบบนี้แหละที่ดึงดูดใจฉันมากที่สุด” ร่างเพรียวถามอย่างสับสน ให้เจ้าของอ้อมกอดกระชับท่อนแขนมากกว่าเดิม รับรู้ได้ถึงร่างที่โอนอ่อนเข้าหา

 

            “ผมควรจะเป็นแค่ลูกน้องของนาย ผมไม่ควรเป็นมากกว่านั้น”

 

            “แต่ฉันอยากให้นายเป็นมากกว่านั้น...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เชื่อในการกระทำของฉัน เข้าใจมั้ย” คนฟังไม่แน่ใจว่าเจ้านายต้องการสื่ออะไร แต่เขาก็เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คม มองเข้าไปในดวงตา แล้วพบว่าอีกฝ่ายมองมาด้วยแววตาที่จริงจังที่สุด เปิดเผยตัวตนมากที่สุด

 

          “ฉันพูดกับนายในฐานะคิบอม ไม่ใช่เจ้านาย...เชื่อในสิ่งที่ฉันทำ”

 

            ดงแฮรู้สึกว่าอีกฝ่ายขอร้อง และนั่นก็ทำให้เจ้าตัวสูดหายใจลึกๆ บอกด้วยเสียงที่หนักแน่นที่สุด

 

            “ผมเชื่อในตัวของเจ้านายคิมคิบอมเสมอครับ”

 

            ไม่ว่าจะฐานะไหน เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงคนนี้ก็เชื่อในตัวผู้ชายคนนี้เสมอ นับตั้งแต่ฉุดเขาขึ้นมาเจอกับแสงสว่าง

 

            คำตอบที่เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าคม และมันก็ทำให้ดงแฮตัดสินใจ...ร่างเพรียวที่เป็นฝ่ายหลับตา แล้วชะโงกหน้าเข้าไปหา

 

            ดงแฮควรจะเป็นแค่ลูกน้อง แต่ผิดมั้ยที่คำนี้หลุดจากปากของเขา

 

            “ผมรักเจ้านาย...ได้หรือเปล่าครับ”

 

            ริมฝีปากสั่นๆ อยู่ห่างเพียงคืบ และนายใหญ่ก็กระซิบตอบเสียงเบา

 

            “ฉันไม่เคยห้ามนายเรื่องนี้”

 

            ก่อนที่ปากอุ่นจะแนบเข้าหาเรียวปากแสนหวาน ดูดเม้มแผ่วเบา รู้สึกถึงความนิ่มอุ่นที่น่าหลงใหล จนอดใจไม่ไหวที่จะลูบไล้ไปทั่ว ดูดเม้มอย่างหยอกเย้า แล้วสอดปลายลิ้นเข้าไปซุกไซ้หาความหวานภายใน อย่างที่เจ้าของก็เต็มใจ

 

            ท่ามกลางแสงจันทร์แห่งเกาะที่โรแมนติกที่สุดในเกาหลี

 

            ดงแฮได้ประจักษ์แก่ใจว่าเขา...รักเจ้านายหมดหัวใจ...รักแบบที่ต้องการความสัมพันธ์มากกว่าเจ้านายและลูกน้อง และเขาก็ได้เผยมันออกไปทั้งหมดแล้ว

 

            ภาพที่อีทึกก็หันหลังให้ ราวกับให้ความเป็นส่วนตัวคนทั้งคู่ ดวงตาคู่สวยก็จับจ้องไปในความมืดมิด ซึ่งแม้จะมืดแค่ไหน แต่สายตาของอดีตมือปืนที่เรียกว่าเป็นตำนานก็เห็น...แสงสะท้อนจากเลนส์กล้องที่กระทบเข้าตา

 

            เจ้านายรู้ตัวมาตลอด เพียงแต่...ไม่พูดเท่านั้นเอง

 

...........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            ซ่า...ซ่า...

 

            คลื่นลูกเล็กสาดซัดกระทบฝั่งก่อเกิดเสียงน่าอภิรมย์ สายลมเย็นพัดพากลิ่นหอมสดชื่นแตะจมูกผู้ที่อยู่บนฝั่ง ขณะที่ความมืดมิดของท้องทะเลยามค่ำคืนอาจจะน่ากลัว แต่ก็น่าอัศจรรย์จนไม่ว่าใครก็อดจะหลงใหลไปกับมันไม่ได้ เช่นเดียวกัน ชายหนุ่มผู้หนึ่งก็รู้ดีว่าใครบางคนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าท้องทะเลเดือนมืด แต่...ก็ไม่อาจจะหักห้ามความหลงใหลนี้ได้อีกแล้ว

 

            มันเพิ่มพูนทบทวีจนหัวใจร่ำร้องอยากอยู่ในอ้อมกอดนี้

 

            “ฮื่อ...นาย...นายครับ...”

 

เจอกันที่บล็อกจ้า











 

ต่อจากบล็อกจ้า

 

            “แฮก แฮก แฮก...”

 

            เสียงหอบหายใจดังประสานกัน ก่อนที่นายใหญ่จะรั้งกายลงนอนเคียงข้าง มือใหญ่วางพาดผ่านเอวขาว ดึงคนที่หอบหนักๆ เข้ามาในอ้อมกอด

 

            การกระทำที่ดงแฮเองก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

 

            ความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจ

 

            “เฮ้อ...ยังไม่อยากกลับ” คิบอมบอกเสียงปนหอบ แบบที่คนฟังก็เข้าใจว่าหมายถึงอะไร

 

            พรุ่งนี้...ต้องกลับโซลแล้ว

 

            “...”

 

            ขณะที่ดงแฮยังเงียบ เขาไม่รู้จะตอบยังไงดี จนคิบอมชะโงกหน้ามาดูนิด

 

            “จะไม่ตอบอะไรฉันกลับหน่อยหรือ” คำถามที่ทำให้คนสนิทหันมาสบตา

 

            “ผมว่ากลับพรุ่งนี้ดีแล้วครับ เจ้านายมาอยู่นี่หลายวัน งานหลายอย่างก็จะสะสางไม่ได้ อีกอย่าง เจ้านายเองก็คงเหนื่อยน่าดู ถ้าจะอยู่ที่นี่อีกนานๆ พอกลับโซลไป นายคงต้องทำงานจนแทบไม่ได้พัก ผมว่ารีบกลับแบบนี้ก็ดีแล้วครับ”

 

            กึก

 

            คิบอมอึ้งไปจริงๆ เมื่อเจอคนสนิทเอาความจริงมาพูด เพราะไอ้เขาก็นึกว่าจะได้เห็นสีหน้าน่ามอง จนต้องถอนหายใจ แต่พักเดียวก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

          ก็สมกับเป็นดงแฮล่ะนะ

 

            “นั่นคือสิ่งที่ผมควรพูดครับ ในขณะที่ความรู้สึก...”

 

            ทว่าพอดงแฮว่าต่อก็เรียกตาคู่คมให้หันไปมอง แล้วก็ได้เห็น...แววตาที่โหยหาในตัวเขา

 

            หมับ

 

          “ผมก็ยังไม่อยากกลับครับนาย”

 

            ร่างเพรียวที่เป็นฝ่ายเบียดเข้ามากอดเขาเอาไว้เอง จนชายหนุ่มนิ่ง แล้วสองมือก็รวบร่างคนสนิทเข้ามากอดเอาไว้แน่น ราวกับให้รางวัลที่พูดความต้องการออกมาเสียที

 

            “เอาไว้ฉันจะพามาใหม่” คิบอมกระซิบตอบราวกับเป็นคำสัญญา ซึ่งคนฟังก็ซ่อนสีหน้าเจ็บปวด เพราะเขาไม่รู้จริงๆ ว่าวันนั้นจะมาถึงมั้ย

 

            เขา...อาจจะตายเมื่อไหร่ก็ได้

 

            ทว่า พักเดียวดงแฮก็ยิ่งซุกเข้าหาอ้อมกอดอุ่น เพราะอะไรที่ยังมาไม่ถึง เขาไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว เขา...ก็อยากมีความสุขในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่นี่

 

.......................................

 

            ครบค่ะ ดราม่าไร ไม่มีจ้า จริงๆ นะคะ เหนื่อยกับดราม่าอะ เพราะงั้นแบบเบาๆ หวานๆ เหมือนขนมปุยนุ่น (หรา นี่ปุยนุ่นบ้านแกเป็นงี้จริงดิ) มีหลายคนว่าอย่ากลับโซลเลย ท่าทางเรื่องจะเยอะ เรื่องเยอะจริงค่ะ ก็ตั้งแต่เจ้านายเขาปล่อยให้ช่างภาพตามเก็บภาพนั่นแหละจ้า มันก็มีเรื่องที่นายคิดไว้ในหัวเยอะอยู่นะคะ แต่ก็เอาเป็นว่าหวานกับคิเฮไปก่อน ตอนหน้าจะกลับไปหวานสไตล์ฮันฮยอกกันนะคะ (ตั้งแต่เริ่มเรื่องนี้มา ฮันฮยอกมีหวานด้วยหรือ ฮา)

            ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน อากาศเปลี่ยน เมย์ก็ไข้ขึ้น เจ็บคอ ไอ น้ำมูกมา ย่ำแย่อีกแล้ว นึกว่าหลังๆ ออกกำลังกายเยอะขึ้นจะช่วยได้นะ พออากาศเปลี่ยนทีก็ป่วยที แย่อ่า อยากกลับไปตอนอายุสิบแปดจัง T^T

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #7658 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 00:48
    กลับไปคงจะมีเรื่องเยอะแน่ๆ
    #7658
    0
  2. #7005 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 22:36
    คิบอมก็รู้ว่ามีคนแอบถ่ายรูปไปแต่ก็ไม่จัดการเลยอ่านะ วางแผนอะไรไว้รึป่าวเนี่ย
    #7005
    0
  3. #6760 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 22:35
    คนที่ถ่ายรูปนี่คนของใคร ฮัน??
    #6760
    0
  4. #6507 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 03:02
    งั้นตอนนี้คงเปรียบเป็นปุยนุ่นที่หนาหนักและขมที่สุดในโลกเพราะลางดราม่ามาแต่ไกล
    #6507
    0
  5. #6449 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 15:40
    คิเฮหวานตลอด ชอบบบบ
    #6449
    0
  6. #6167 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 16:16
    เฮน่ารักขึ้นเป็นกองเลยแฮะ
    ส่วนบอมนี่ก็เอาแต่ใจได้อีกนะ
    #6167
    0
  7. #6099 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 11:52
    นี่ก็ยังไม่อยากให้กลับโซลเหมือนกัน ;_;
    #6099
    0
  8. #6060 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:22
    ยังไม่ถึงเวลาดราม่าต่างหากเพราะเวลานี้เป็นของคู่นู้น!!!
    #6060
    0
  9. #6050 boombim (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 15:49
    เฮปากกับใจตรงกันซะจนถูกใจและตรงใจเจ้านาย ก็ไม่อยากกลับอะเนอะ
    #6050
    0
  10. #6031 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 23:21
    อ๋อยยยย จิตายกับความน่ารักของหนูเฮ รู้ว่าไม่ควรจนไม่กล้าแสดงความรู้สึก แต่พอรู้ว่าคุณเจ้านายอยากจะรู้ก็พยายามแสดงความรู้สึกออกมา อยากให้เจ้านายกลับเพราะหน้าที่แต่อยากให้นายอยู่ต่อเพราะหัวใจ งื้ออออ
    กลับโซลเรื่องคงเยอะตามมาอีกหลายกระบุง ก็คงต้องปล่อยให้คุณเจ้านายที่รู้ว่ากำลังทำอะไรจัดการไป
    #6031
    0
  11. #6030 1331FIN (@fairyfin) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 21:35
    ยังไม่อยากกลับเหมือนกัน ทั้งคู่มีความสุขเราก็มีความสุข
    #6030
    0
  12. #6029 Palmy Ewl (@palmy_v1) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 18:52
    นั่งๆนอนๆอ่านเรื่องนี้ครั้งแรกตั้งแต่เที่ยงจนเย็น
    สนุกมากเลยค่ะ ลุ้นจังเลย กลัวแต่ตอนจบหนูดองแฮจะตายเหมือนในฝันใช่ไหมคะ
    #6029
    0
  13. #6028 kawaiipanda (@kawaiipanda) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 12:55
    ยังไม่อยากให้กลับโซลเลย
    #6028
    0
  14. #6027 bbtk8323 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 10:41
    สงสารเฮจัง แต่เจ้านายน่ารักจุงเบยยย

    กลับโซลงานเข้าแน่ๆ

    รออ่านหวานๆจากฮันฮยอกนะ อิอิ
    #6027
    0
  15. #6026 adilahc (@adilahc) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 08:43
    เฮแม่งงววนับวันทำตัว งี้เจ้านายก็หลงตาย ฮึ่ยยยยยยย นี่อยากรู้ไม่หายว่าใครหนอใครเป็นคนจ้างมาถ่าย
    #6026
    0
  16. #6025 ngtnaj (@janngt) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 23:15
    กลัวใจพี่เมย์กับคำว่าหวานสไตล์ฮันฮยอกเหลือเกิน 55555
    #6025
    0
  17. #6024 BbB (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 22:49
    ชอบจังที่เฮกล้าที่จะเปิดเผยความรุสึกบ้างแล้ว

    คุณเจ้านายก้อสุดติ่ง ทำตามอำเภอใจตลอด

    แต่ถ้าเจอเจ้านายแบบนี้ก้อยอมนะ 55
    #6024
    0
  18. #6023 Fuji (@janjaeyun) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 22:09
    ละสิ่งที่ด๊องฝันจะเป็นจริงเมื่อไรนะ งื้อออออออออออ มันจะเป็นจริงมั้ยยย T^T 
    รักษาสุขภาพด้วยนะคะพี่เมย์
    #6023
    0
  19. #6022 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 21:12
    ช่วงเจ้านายเคลียร์งานที่ทิ้งมาเที่ยว
    เดี๋ยวเราดูแลงงเงย์ให้เองค่ะ แฮร่~
    อย่ามาหวานเกินหน้าเกินตานะคะ
    มดเกาะเต็มจอโทรศัพท์ไปหมดแล้ว XD
    #6022
    0
  20. #6021 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 15:58
    ไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับ ถ้าอยากให้ทำงานนักหมีคังก็มารับที่เชจูเองเลย 555555
    #6021
    0
  21. #6020 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 12:49
    อ๋อยยยยย อยากได้หนูเฮมานอนกกกอดบ้างจุง อิอิ เจ้านายจอมเจ้าเล่ห์อย่างบอมอารมณ์ดีเลยสิ ในที่สุดก็หลอกหนูเฮให้ตกหลุมพรางได้ละ5555
    อดใจรอตอนหวานๆของฮันฮยอกไม่ไหวแล้วววว หวานเสียทีเถอะเนอะน้ำตานี่จะหมดเป็นปี๊บเพราะคู่นร้แล้ว
    #6020
    0
  22. #6019 narekae (@narekae) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 10:26
    กลับไปหาฮยอกผู้น่ารัก.อิอิ...คิเฮหวานกันตลอดอ่ะ
    #6019
    0
  23. #6018 Plamaszaboh (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 08:31
    เฮทำตัวน่ารักอ่ะ
    #6018
    0
  24. #6017 Noparat (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 07:33
    คิเฮน่ารัก
    #6017
    0
  25. #6016 SuZu'Ell' (@lovelyaommiiz) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 06:21
    จะเกิดอะไรขึ้นเนี่ยยย ฮือ ขอวห้ผ่านไปได้ด้วยดีนะ พี่เมย์รักษาสุขภาพด้วยน้าา
    #6016
    0