[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,432 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,453

    Overall
    672,432

ตอนที่ 48 : [SF 38] ผู้ชายใจร้ายที่ใจรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    4 ส.ค. 59

[SF 38] ผู้ชายใจร้ายที่ใจรัก

By: MAME

Note : ตอนพิเศษสำหรับวันเกิดน้องสาวที่ขอมาค่ะ

            HBD นะจ๊ะเฟียร์ ขอให้มีความสุขมากๆ คิดหวังสิ่งใดก็สมปรารถนา และพี่มาลงตามสัญญาที่ให้ไว้แล้วเนอะ ^^

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

           

            “คุณฮยอกแจคะ เข้าไปไม่ได้นะคะ ตอนนี้บอสไม่สะดวกพบใคร”

 

            “ถ้ารอบอสสะดวกก็คงไม่ได้เจอกันทั้งปีนั่นแหละ”

 

            “โธ่ คุณฮยอกแจคะ คุณฮยอกแจ...”

 

            ปัง

 

            “พี่ฮัน! ฮยอกทำขนมมาฝาก พักกินน้ำชายามบ่ายก่อนนะครับ”

 

            เวลานี้ เลขาสาวหน้าห้องทำงานท่านประธานหนุ่มอยากจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย หรือทำการคว้านท้องเสียเดี๋ยวนี้ เมื่อเจอกับดวงตาคมกริบของผู้ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทั้งที่เธอสามารถทำตามคำสั่งอีกฝ่ายได้ทุกเรื่อง แต่มีเพียงเรื่องของคุณ ลีฮยอกแจเนี่ยล่ะที่เธอไม่สามารถทำตามได้จริงๆ

 

            คุณหนูบริษัทคู่ค้า เจ้าของรอยยิ้มแสนร่าเริงที่มาได้ทุกสามวัน ซึ่งแม้จะพยายามบอกว่าเจ้านายไม่ว่าง ไม่สะดวก หรือติดงานอยู่ ก็ยังกล้าที่จะเดินดุ่มๆ มาเปิดประตูห้องทำงานอย่างไม่กลัวตาย ทั้งยังส่งยิ้มน่าเอ็นดูให้คนที่ถอนหายใจอย่างไม่ไว้หน้า

 

            “ดิฉันบอกคุณฮยอกแจแล้วว่า...”

 

            “ผมรู้ คุณมีอะไรก็ไปทำเถอะ”

 

            “ค่ะๆๆ”

 

            แน่นอนว่าเลขาสาวถอยกรูดแทบไม่ทัน ใครเล่าจะกล้าสู้สายตา หานฮันคยองได้

 

            ชายหนุ่มที่แม้อายุยังน้อย แต่เมื่อผู้เป็นบิดาจากไปก็สามารถขึ้นมาดำรงตำแหน่งได้อย่างที่ไม่มีใครกล้าปริปากนินทา ด้วยความสามารถที่ล้นเหลือซึ่งนำพาบริษัทที่เกือบจะล้มมิล้มแหล่ให้กลับมายิ่งใหญ่ได้ในเวลาเพียงสองปี ทว่า ความสามารถก็เรื่องนึง หากแต่...นิสัยก็อีกเรื่องนึง

 

            “พี่ฮัน ฮยอก...”

 

            “น่ารำคาญ! มีอะไรก็พูดมา เอาให้จบในสามสิบคำ”

 

            ผู้ชายที่ไม่เคยไว้หน้าใคร จนแม้จะมีหน้าตาหล่อเหลาจนชวนตะลึง แต่ไม่มีใครเลยที่จะทนกับคำพูดร้ายกาจและดวงตาคมกริบที่ราวกับจะทะลุทะลวงไปถึงความในใจได้

 

            คนแล้วคนเล่าที่เข้าหาหวังจะเป็นหนูตกถังข้าวสาร แต่ไม่มีใครเลยที่จะทนผู้ชายคนนี้ได้ เว้นแค่เพียง...

 

            “วันนี้ฮยอกไปส่งรายงานจบกับอาจารย์ ผ่านมาทางนี้เลยแวะเอาขนมมาให้ ได้ข่าวว่าพี่ฮันงานยุ่ง พักหน่อยเนอะ...ถ้านับเป็นคำก็ 28 คำครับ งั้นฮยอกเหลืออีกสองคำ” ฮยอกแจไม่สนใจว่าท้ายประโยคนั่นเกินสามสิบคำไปแล้ว เพราะเขาเหลือสองคำสุดท้ายเอาไว้โดยเฉพาะ

 

            คำที่อยากบอกทุกครั้ง

 

          “คิดถึง”

 

            และเป็นคำที่...

 

            “จบแล้วใช่มั้ย พูดจบก็กลับไปได้แล้ว ฉันมีงานต้องทำ” คำที่อีกฝ่ายไม่เคยแยแสเลยสักครั้ง

 

            ความคิดที่ทำให้ใบหน้าขาวใสสลดลงทันที พร้อมกับเรียวปากที่เม้มเข้าหากันช้าๆ

 

            แกร๊ก

 

            “ครับ จบแล้ว งั้น...ฮยอกกลับแล้วนะ”

 

            คนหลังโต๊ะทำงานไม่พูดอะไรสักคำ นอกจากคว้าถุงใบใหญ่ที่ภายในบรรจุขนมทำมือกับน้ำชาร้อนๆ ในกระติกเก็บความร้อน จนคนเอามาฝากใจเต้นแรง นึกว่าอีกฝ่ายจะยอมรับน้ำใจสักที แต่...

 

            โครม!

 

            “จบแล้วก็กลับไปสักที”

 

            ถุงใบนั้นถูกโยนลงถังขยะใบใหญ่อย่างไร้เยื่อใย จนคนเอามาให้ทำได้เพียงกัดปากแน่นกว่าเดิม เพื่อข่ม...น้ำตา

 

            “งั้น...สู้ๆ กับงานนะครับ”

 

            ฮยอกแจพูดได้แค่นี้ ยามที่ถอยออกจากห้อง แล้วปิดประตูอย่างเบามือ และเมื่อหันกลับมา...

 

            “นี่ค่ะคุณฮยอกแจ...รู้ว่าท่านใจร้ายแบบนี้ยังจะทำให้ท่านว่าเสมอเลยนะคะ” เลขาหน้าห้องส่งกระดาษให้คนที่น้ำตาไหลเป็นทาง จนเจ้าตัวได้แต่รับมาซับน้ำตา พร้อมทั้งสั่งน้ำมูกฟืดฟาด ยามตอบเสียงสะอื้น

 

            “ก็ถ้า...ไม่มา...ก็ไม่ได้เจอหน้า...พี่ฮันสิ...ฮยอกยอมร้องไห้ทุกวัน...ดีกว่า..ไม่ได้...เจอ...ฮึก”

 

            “ทั้งที่ใจร้ายขนาดนี้ คุณฮยอกแจไม่คิดจะยอมแพ้จริงหรือคะ”

 

            “ไม่ยอม...ไม่ยอมหรอก...ฮึก...ก็รักเขา...ไปแล้ว...นี่นา”

 

            คนตัวเล็กสะอื้นเบาๆ เช็ดหน้าแรงๆ จนแก้มขาวเป็นปื้นแดง ก่อนที่จะสูดหายใจลึกๆ

 

            “ฮยอกกลับแล้วนะครับ ยังไงก็เตือนพี่ฮันอย่าทำงานหนักเกินไปนะ เดี๋ยวไว้วันหลังฮยอกมาใหม่”

 

            คนพูดว่าพลางก้าวออกจากบริษัทอย่างมุ่งมั่น ไม่สนใจว่าใครจะมองเขาด้วยสายตาสงสาร หรือสมเพชยังไง แต่เขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ไม่มีทางยอมแพ้ ในเมื่อรักไปแล้ว...รักพี่ฮันคนนี้มากกว่าใคร

 

            พี่ฮันไม่ได้ใจร้ายหรอก แต่เพราะคนรอบตัวต่างหากที่ทำให้พี่ฮันใจร้ายกว่าตอนเด็กๆ

 

            ความคิดของคนที่นั่งก้มหน้าตลอดทางกลับบ้าน ไม่ได้ฟังว่าคนรถทั้งขอร้อง ทั้งอ้อนวอนว่าพอเถอะครับ ไม่มีใครอยากเห็นคุณฮยอกแจร้องไห้ตาแดงแบบนี้อีกแล้ว เพราะเขากำลังนึกถึงสิ่งที่เปลี่ยนพี่ฮันให้กลายเป็นคนแบบนี้

 

            พอพ่อพี่ฮันเสีย แม่ก็หนีไปกับชู้รักพร้อมกับเงินทองที่เหลืออยู่ ทิ้งไว้แต่หนี้สินกับบริษัทที่เกือบจะล้มละลาย ถ้าพี่ฮันไม่ร้ายกาจ ไม่โหดเหี้ยม ไม่เอาจริง ก็คงไม่มีวันนี้ คนรอบข้างนั่นแหละที่ร้ายกาจที่ทำให้พี่ฮันกลายเป็นคนใจร้าย แต่เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะยังไม่หนีไปไหน ไม่ว่าวันที่พี่ฮันล้ม หรือวันที่พี่ฮันกลับมามีอำนาจ

 

            ลีฮยอกแจจะไม่มีวันหนีหน้าจากพี่ฮันเด็ดขาด!

 

            ความคิดที่แทบจะกระเจิดกระเจิงเมื่อกลับมาถึงบ้าน

 

            “พ่อว่าอะไรนะ แต่งงาน!!!

 

            “ก็ได้ยินเต็มสองหูแล้วนี่ แกเองก็ไปทำเรื่องจบมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาแต่งงานได้แล้ว”

 

            “ตะ...แต่ฮยอกไม่อยากแต่ง...ฮยอกจะแต่งได้ยังไง”

 

          ฮยอกแจจะแต่งได้ยังไงเมื่อมีพี่ฮันอยู่แล้ว!

 

            ความคิดของคนที่เบิกตากว้างมองพ่ออย่างตกตะลึง ขณะที่อีกฝ่ายก็ยื่นคำขาด

 

            “ยังไงก็ต้องแต่ง ตอนนี้บริษัทกำลังมีปัญหา การแต่งงานของแกจะช่วยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้”

 

            “ฮยอกไม่แต่ง!!!” คนฟังตะโกนกลับทันที ให้อีกฝ่ายคิ้วขมวดฉับ

 

            “ถ้าแกไม่แต่งก็รอดูบริษัทพ่อแกมันฉิบหายไปต่อหน้าต่อตาก็แล้วกัน!!!!

 

            คำที่ทำให้คนเป็นลูกพูดไม่ออก ได้แต่นิ่งเงียบ ทั้งที่...น้ำตากำลังไหลออกมาจากดวงตา และมันมากพอให้คนเป็นพ่อยอมสงบลงกว่าเดิม แล้วเดินมาวางมือลงบนหัวทุยๆ จากนั้นก็เอ่ยคำที่ลูกแทบทุกคนไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธ

 

          “ถือว่าพ่อขอนะ”

 

            แล้วลีฮยอกแจจะทำอะไรได้ นอกจากก้มหน้า ปล่อยน้ำตาให้หยดเป็นสายลงบนฝ่ามือ ยามที่ใบหน้าของคนเพียงคนเดียวแวบเข้ามาในหัว

 

          พี่ฮัน...ฮยอกจะไปเจอพี่ไม่ได้แล้วนะ แต่พี่...คงดีใจ

 

...............................................

 

            แม้จะบอกตัวเองว่าไม่มีหวัง แม้จะบอกว่าไม่มีโอกาส แต่สุดท้าย ลีฮยอกแจก็มายืนแหงนหน้ามองคอนโดสูงเสียดฟ้าจนได้ ขณะที่ก้าวไปยังหน้าจอเพื่อต่อสายหาคนที่ต้องการมาพบ รอเพียงไม่นาน เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมาหน้าอินเตอร์คอม

 

            “มีธุระอะไร”

 

            “ขอฮยอกขึ้นไปได้มั้ยครับ” ฮยอกแจว่าเสียงเบา แบบที่อีกฝ่ายก็ว่าอย่างรำคาญ

 

            “ไม่ กลับไปซะ ฉันจะพักผ่อน”

 

            “ครั้งเดียว! แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว!!” ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองกล้อง เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังมองเห็นเขา ก่อนที่น้ำตา...จะไหลลงมาเป็นสาย

 

            “ให้ฮยอกขึ้นไปหา...พี่นะ...ได้โปรด”

 

            อีกฝ่ายเงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะได้ยินเสียงปลดล็อกดังเบาๆ

 

            “เร็วๆ ล่ะ”

 

            “ครับ ขอบคุณครับ!!!” ฮยอกแจรีบปาดน้ำตาบนใบหน้า ยามที่ก้าวเร็วๆ เข้ามายังอาคารสูง เพราะวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เขาไล่ตามคนคนนี้แล้ว และครั้งนี้ก็อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่ได้ทำตามอย่างที่ใจต้องการ

 

            ครั้งสุดท้ายที่อยากจะขอร้องอะไรบางอย่างจากคนคนนี้

 

......................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            ลีฮยอกแจรู้ว่าเขาเตรียมคำพูดมากมายเอาไว้ในหัว และจะพูดมันออกไปทันทีที่เห็นหน้าฮันคยอง ทว่าในความเป็นจริงแล้ว แค่อีกฝ่ายเปิดประตูออกมาพร้อมกับสภาพสวมกางเกงนอนตัวเดียวกับผ้าขนหนูพาดบ่า ทุกคำก็กลืนหายไปในลำคอ ได้แต่เม้มปากก้มหน้าลง หลีกหนีจากเรือนร่างแข็งแกร่งสมชายที่ยืนค้ำเขาอยู่

 

            “มีธุระอะไรก็พูดมา”

 

            “ขอผมเข้าไป...นะครับ”

 

            คนฟังมองใบหน้าขาวซีดนิ่งเพียงครู่ ก่อนที่จะเบี่ยงตัวให้ จนร่างเล็กรีบก้าวไวๆ เข้ามาในห้องก่อนที่ตัวเองจะไม่มีความกล้า

 

            ขณะที่เจ้าของห้องก็ปิดประตู ก่อนที่จะก้าวยาวๆ นำเข้าไปในห้องรับแขก ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไม่คิดจะเสิร์ฟน้ำ เพราะฮันคยองก็ไม่คิดจะให้เด็กนี่อยู่ในห้องนานนักหรอก ดวงตาคู่คมก็จับจ้องเสี้ยวหน้าขาวนิ่ง จนคนถูกจ้องยิ่งบีบมือเข้าหากันแน่น

 

            ฮยอกแจรู้ว่าพี่ฮันมองเขาด้วยแววตาทั้งรำคาญ ทั้งหงุดหงิด แต่แค่คิดว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาถูกมองจากคนคนนี้ หัวใจดวงน้อยก็แทบจะทนรับไม่ไหว น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ปริ่มขอบตา จนต้องยกท่อนแขนข้างหนึ่งปิดบังใบหน้า

 

            “เฮ้อ ถ้าจะมาบีบน้ำตาก็กลับไปซะ”

 

            แหมะ

 

            ตอนแรกแค่ปริ่ม แต่พอได้ยินเสียงถอนหายใจ มันก็ไหลลงมา พร้อมกับมืออีกข้างที่ยกขึ้นมาจิกท่อนแขนตัวเองแน่น

 

            ไม่ ฮยอกแจไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียด ไม่ได้แค้นเคืองอะไรพี่ฮันเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากำลังทนไม่ไหวต่างหากที่ต่อไปนี้จะไม่ได้ยินคำพูดอะไรแบบนี้อีกแล้ว แม้จะถูกรำคาญแต่...ก็ยังอยู่ในสายตา

 

            ความคิดของคนที่ลดท่อนแขนลงช้าๆ สะอื้นเบาๆ ในคอ เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คม ก่อนที่จะร้องถามด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

 

            “พี่ฮัน ผม...อยากขอพี่อะไร...เรื่องนึง...เรื่องเดียวเท่านั้น...”

 

            “ไม่”

 

            แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เสียงทุ้มก็โต้กลับมาทันควัน ทำเอาคนฟังยิ่งกัดปากจนซีดขาว หากแต่ก็ยังรวบรวมแรงใจพูดต่อไป

 

            “ผมขอแค่เรื่องเดียวแล้ว...ผม...จะไม่มาให้พี่...เห็นหน้า...อีก...นะครับ...”

 

            คนพูดพยายามกลั้นแรงสะอื้นในคอ พยามทำตัวเข้มแข็ง แต่แค่คิดว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจก็ซื่อตรงต่อตัวเองจนคิดว่าแทบจะยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไหว และมันคงเป็นแรงใจล้วนๆ ที่ผลักดันให้สองขาก้าวไปหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม มองคนที่กำลังเลิกคิ้วนิด

 

            “พ่อจะให้ผม...แต่งงาน...”

 

            “ก็แล้วไง”

 

            ฮยอกแจไม่คาดหวังปฏิกิริยาตื่นตกใจจากอีกฝ่ายอยู่แล้ว เขารู้นับตั้งแต่วินาทีที่พ่อบอกว่าต้องแต่งว่าอีกฝ่ายคงยินดีเสียมากกว่าที่เด็กคนนี้จะไม่มารบกวนอีกต่อไปแล้ว แต่พอมาฟังเต็มๆ หู ใจก็แทบจะแหลกสลาย ได้แต่มองใบหน้าคมคายที่ไม่รู้สึกรู้สานิ่ง แล้วก็ว่าต่อเสียงสะอื้น...ที่แทบฟังไม่รู้เรื่อง

 

            “พี่ฮัน...ได้โปรด...ฮึก...ครั้งสุดท้าย...สุดท้าย...ได้โปรด...กะ...กอด...ฮยอกที...ฮึกๆ...ให้ฮยอก...ปะ...เป็นของพี่ที”

 

            น้ำตาไหลพรากลงบนพวงแก้มขาว ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความเสียใจ สองมือดึงเข้ากอดอกราวกับปกป้องความเข็มแข็งเดียวในหัวใจ ขณะที่ดวงตาเรียวรียังคงมองผ่านม่านน้ำตาไปยังตาคมที่แสนเย็นชาไม่ละไปไหน และนั่นก็ทำให้คนถูกมองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

            “พี่ฮัน...” ฮยอกแจเรียกเสียงสั่นสะท้าน ยื่นมือออกไปหมายจะแตะท่อนแขนแกร่ง แต่...

 

          “กลับไปซะ”

 

            “พี่ฮัน!!!

 

            “ฉันบอกว่ากลับไปซะ อย่ามาพูดจาไร้สาระแถวนี้”

 

            “ตะ...แต่ว่า แต่...ครั้งเดียว ได้โปรด แค่ครั้งเดียว ผมอยากให้พี่เป็นคนแรกของผม...ได้โปรด พี่ฮัน...” ร่างเล็กเกือบจะผวามาคว้าท่อนแขนของอีกฝ่าย ถ้าไม่ใช่เพราะแววตาของคนตัวโตน่ากลัวเสียจนเนื้อตัวสั่นเทา หัวใจดวงน้อยยิ่งเจ็บเจียนตายกับการที่อีกฝ่ายไม่แยแส จนสองมือ...ทิ้งลงข้างลำตัว

 

            “พี่คงรำคาญผมมาก...ตลอดเวลาที่ผ่านมา...พี่คงรำคาญผม...มาก ผมขอโทษ...ขอโทษ...” คนพูดทั้งร้องไห้ ทั้งตัวสั่น ยามที่ความในใจพรั่งพรูออกมาไม่มีหยุด

 

            “ขอโทษที่รบกวนพี่...มาตลอด...แต่ผมหยุดไม่ได้...หยุดรักพี่ไม่ได้...ฮึก...ตลอดเวลาที่ผ่านมา...ผมรักพี่ รักพี่เพียงคนเดียว...ไม่ว่าใครจะทิ้งพี่ไป...ผม...ผมจะไม่มีวันหันหลังให้พี่...จะไม่ให้พี่อยู่คนเดียว...แต่นั่น...นั่นมันเป็นแค่ความคิดของผม...ผมรู้ พี่ไม่ต้องการผม...ไม่เคยต้องการ...ตะ...แต่...ผมอยากให้พี่รู้...ไม่ต้องจำก็ได้ แค่รู้ แค่ได้ยินที่ผมบอก...ผมรักพี่...ไม่ว่าผมต้องแต่งงานกับใคร แต่ผม...จะรักพี่...จะรักพี่คนเดียว...” ฮยอกแจสะอึกสะอื้น แล้วก้าวถอยหลังช้าๆ จากนั้นก็สัญญาในสิ่งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการ

 

            “ถะ...ถ้าพี่ต้องการผม...ถึงผมจะถูกเรียกว่าเด็กอกตัญญู ผม...ผมก็จะทิ้งทุกอย่างมาหาพี่...ขอแค่พี่...เรียกหาผม...”

 

            “...”

 

            ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ก่อนที่ฮยอกแจจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มทั้งน้ำตา

 

            “ผมรักพี่ฮันนะครับ”

 

            ทุกอย่างคงจบลงตรงนี้แล้ว

 

            คนตัวเล็กก้าวถอยหลังอีกก้าว ก่อนที่จะหมุนตัวเพื่อก้าวออกจากห้อง ทั้งที่ในใจลึกๆ เขาหวังว่าคนคนนั้นจะยื่นมือมาคว้าแขนเขาไว้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีวัน ไม่มีทางที่พี่ฮันจะยื้อคนอย่างเขาเอาไว้

 

            ไม่มีแม้แต่เสียงห้ามปราม ไม่มีแม้แต่แรงยื้อยุด มีเพียงความเงียบงันที่ตอบแทนความรักแสนบริสุทธิ์ของลีฮยอกแจ...มีแค่นั้นจริงๆ

 

...................................................

 

            “คุณฮยอกแจคะ คุณท่านสั่งให้เตรียมตัวค่ะ วันนี้คู่หมั้นของคุณฮยอกแจจะเข้ามาทักทาย”

 

            เจ้าของชื่อลีฮยอกแจได้แต่เหม่อมองท้องฟ้าจากหน้าต่างห้องนอน รับคำเบาๆ ในลำคอ เมื่อคนงานในบ้านเข้ามาแจ้งหมายกำหนดการในวันนี้ด้วยสีหน้าห่วงใย

 

            แน่ล่ะ ดวงตาแดงช้ำกับใบหน้าซีดขาวเหมือนคนตายคงทำให้ใครๆ ตกใจได้ทั้งนั้นแหละ

 

            เมื่อวาน เขาเพิ่งไปหาพี่ฮันมา ได้รับความเงียบเป็นคำตอบที่เจ็บปวดที่สุด มาวันนี้เขาไม่สามารถเข้มแข็งขึ้นมาเป็นคนร่าเริงได้จริงๆ ทำได้เพียงนั่งหมดอาลัย ถอดถอนใจ และมีแวบหนึ่งที่คิดว่า...ไม่อยากอยู่อีกแล้ว

 

          ไม่ได้ นายจะคิดแบบนั้นไม่ได้ฮยอกแจ ถ้านายตาย นายจะไม่มีวันได้เห็นความสุขของพี่ฮัน แต่ถ้านายยังอยู่ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน แต่สักวัน...คงได้เห็นคนที่ทำให้พี่ฮันยิ้มได้

 

            เขาเกลียดตัวเองที่สนใจและแคร์คนคนนั้นมากกว่าตัวเองแบบนี้

 

            ฮยอกแจยกยิ้มเศร้า หากแต่ไม่ยอมขยับตัว แม้ว่าคนงานจะออกไปแล้ว เพราะใครจะมาก็มา ถ้าอยากแต่งงานด้วยนักก็ให้เห็นสภาพเขาตอนนี้ไปเลยดีกว่า

 

            ความคิดของคนที่สุดท้ายก็ฟุบหน้าลงกับท่อนแขน ร้องไห้ออกมาเบาๆ ไม่ได้สนใจสิ่งใดรอบข้าง ทั้งเสียงรถที่แล่นเข้ามา เสียงความวุ่นวายที่ชั้นล่าง เพราะตราบใดที่ยังไม่เข้ามาเรียก เขา...ก็ยังถือว่าตัวเองมีอิสระที่จะรักพี่ฮัน

 

            แม้จะเหลือเพียงนาทีเดียว วินาทีเดียว เขาก็จะใช้เวลาที่เขายังมีสิทธิ์รัก คิดคำนึงถึงคนใจร้ายคนเดิม

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            หมดเวลาแล้ว...มันหมดเวลาแล้วจริงๆ

 

            เสียงเคาะประตูดังเบาๆ เพื่อบอกว่าเขาต้องออกไปพบหน้าใครก็ไม่รู้ที่ต้องใช้ชีวิตด้วย จนอยากจะวิ่งหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาทำไม่ได้ เมื่อคำพูดของคนเป็นพ่อก้องอยู่ในหัว จนต้องเงยหน้าขึ้น หันกลับไปในจังหวะที่ประตูถูกเปิดออก...

 

            “!!!

 

            และวินาทีที่เห็น ดวงตาที่ไร้ชีวิตราวกับคนตายก็เบิกกว้างสุดขีด มองไปยังเรือนร่างสูงใหญ่ที่ไม่ว่าหลับหรือตื่นก็เห็นเพียงคนคนนี้

 

            “พี่...ฮัน...”

 

            “นึกว่าฉันเป็นใครล่ะ”

 

            “ตะ...แต่...”

 

            ฮยอกแจพูดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันจุกอยู่แค่ในลำคอ ได้แต่มองใบหน้าคมคายด้วยแววตาตกตะลึงเพราะพี่ฮัน...ยิ้ม

 

            ผู้ชายใจร้ายแสนเย็นชาที่กำลังยกยิ้มบางๆ ยามที่ก้าวเข้ามาใกล้

 

            คนที่เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเขา ทั้งที่ไม่ยอมแตะต้องมาตลอดหลายปี

 

            “ร้องไห้อีกแล้วนะฮยอกแจ”

 

            คนที่แม้จะมีน้ำเสียงนิ่งเรียบจนน่ากลัว แต่เขาอาจจะเข้าข้างตัวเองไปหน่อย พี่ฮัน...อ่อนโยนกว่าเดิม

 

            “พี่...พี่มาที่นี่ได้ยังไง!” จนฮยอกแจถามเสียงสั่นระริก

 

            “อ้าว คนที่นี่ไม่ได้บอกหรือว่าฉันจะมา”

 

            “ไม่...” คนพูดนิ่งไปทันที ดวงตายิ่งเบิกกว้าง เพราะมีคนจะมาหาเขาจริงๆ แต่นั่น...

 

            ท่าทางที่คนตัวโตก็วางมือลงบนแก้มทั้งฝ่ามือ ก้มหน้าลงมาเพื่อสบประสานกับดวงตาฉ่ำวาวที่คลอเคลียด้วยหยดน้ำใส

 

          “ใช่ ฉันเอง...คู่หมั้นของนาย”

 

            “!!!

 

            เป็นอีกครั้งที่ฮยอกแจตกใจจนแทบจะลืมหายใจ มองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่น้ำตายิ่งไหลลงมาจนแทบมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด และนั่นก็ทำให้คนมองก้มลงมากระซิบ

 

            “ร้องอีกสิฮยอกแจ”

 

            “...”

 

            คนฟังไม่เข้าใจ รู้เพียงว่าเขาสะอื้นจนตัวโยน และยิ่งเขาเสียน้ำตา อีกฝ่ายก็เหมือนยิ่งพึงพอใจจนไม่เข้าใจ...เขาไม่เข้าใจอะไรเลย แม้แต่ตอนที่ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดที่ไม่ได้รับมาตลอดหลายปี

 

            คนตัวโตที่กำลังบอกเสียงทุ้มต่ำ

 

            “จำเอาไว้นะฮยอกแจ น้ำตาของนาย ไม่ว่าจะดีใจหรือเสียใจ...นายต้องร้องให้ฉันแค่คนเดียวเท่านั้น”

 

            น้ำตาที่ลีฮยอกแจไม่เคยรู้เลยว่าเป็นหลักพยุงให้หานฮันคยองมาตลอดหลายปี

 

            คนเดียวที่ร้องไห้ในวันที่เขาไม่เหลืออะไร คนเดียวที่อยู่เคียงข้าง แม้แต่ตอนที่พ่อของฮยอกแจเลือกจะละทิ้งบริษัทคู่ค้า ฮยอกแจยอมขัดคำสั่งทุกคนเพื่ออยู่ข้างเขา เพื่อบอกเขาย้ำๆ เสมอว่าจะอยู่เคียงข้างไม่ไปไหน ฮยอกแจทำให้เขาเสพติด

 

            ฮันคยองเสพติดน้ำตาของเด็กคนนี้

 

            น้ำตาที่เขารู้เสมอว่าจะร้องเพื่อเขาเพียงคนเดียว

 

            เริ่มแรก เขายังไม่รู้ตัวว่าเขากลายเป็นคนโหดร้ายที่อยากเห็นน้ำตาเด็กคนนี้ เขารู้แค่ว่ายิ่งฮยอกแจร้องไห้ให้เขามากเท่าไหร่ เขายิ่งต้องเข้มแข็งมากเท่านั้น ยิ่งต้องยืนหยัดอีกครั้ง ต้องกลับมามีทุกอย่างเพื่อที่จะปกป้องน้ำตาของเด็กคนนี้ แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่กลายเป็นว่าเขาอดใจไม่ได้จริงๆ ที่จะทำให้ฮยอกแจเสียน้ำตา

 

            มันอาจจะเพราะปมในใจที่ถูกทุกคนทิ้งขว้าง ไม่แยแส น้ำตาของฮยอกใจในความคิดของเขาจึงหมายความเพียงอย่างเดียว...รัก

 

            ยิ่งฮยอกแจร้องไห้ให้เขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้รักเขามากเท่านั้น จนอดไม่ได้ที่เจอกันทีไร...ก็ทำให้เสียน้ำตาทุกที

 

            น้ำตาที่เคยคิดว่าตัวเองพอใจกับมัน แต่เมื่อเห็นฮยอกแจร้องไห้จะเป็นจะตายเมื่อคืน เขาก็พบว่าเซอร์ไพรส์ที่ตั้งใจจะบอกในวันแต่งงานควรจะล้มพับแล้วมาสารภาพในวันนี้จะดีกว่า

 

            น้ำตาเมื่อคืนทำให้เขาเจ็บปวดใจ ไม่ใช่พึงพอใจ จนรู้แล้วว่าน้ำตาที่เขาอยากเห็นคือแบบนี้

 

            น้ำตาของคนที่กำลังขยุ้มชายเสื้อของเขา เงยหน้าขึ้นสบตาแล้วถามย้ำๆ แค่ว่า...

 

            “จริงหรือ...จริงหรือครับ พี่เป็นคู่หมั้นผมจริงๆ หรือ!

 

            หยดน้ำใสที่บอกเขาว่าฮยอกแจกำลัง...ดีใจ

 

            มันมากพอให้คนเย็นชาโน้มตัวลงไปเพื่อกดจูบลงบนริมฝีปากได้รูปหนักๆ เรียกดวงตาตกตะลึงจากคนที่มาร่ำร้องขอให้เขากอดเมื่อคืน

 

            คนที่ได้รับไปเพียงจูบเดียวก็แข้งขาอ่อนเหมือนจะทิ้งตัวลงกองกับพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะท่อนแขนแข็งแรงรั้งเอาไว้

 

            ฮันคยองทำตัวเย็นชามาหลายปี จะให้เขาอ่อนโยนเป็นพี่ฮันคนเดิมคงทำไม่ได้ ดังนั้น คำพูดที่ดีที่สุดที่คนใจร้ายจะให้ได้คงมีแค่...

 

            “ฉันรักนายนะฮยอกแจ”

 

            คำว่ารักเพียงคำเดียวที่มีความหมายมากมายกว่าคำพูดนับหมื่นคำ ขณะที่คนฟังก็ทิ้งหัวลงบนอ้อมอกอุ่น แต่สองมือ...ทุบลงไปหนักๆ

 

            “แล้วพี่...ปฏิเสธผมทำไม....แกล้งผมทำไม”

 

            คำถามที่มีคำตอบอยู่ในใจ จนต้องยกยิ้มบางๆ

 

            “ฉันทำทุกอย่างเพื่อรักษาบริษัทเอาไว้เพื่อเวลานี้ฮยอกแจ...เพื่อให้พ่อของนายยอมยกนายให้ฉัน ฉันพยายามมาหลายปี รอมาหลายปี ทำไมจะรอต่อไปอีกนิดไม่ได้ ฉันจะไม่ให้ครั้งแรกของนายสูญเปล่า มันจะเกิดขึ้นในวันที่มีความหมายที่สุดและมีค่าให้จดจำมากที่สุด” ฮันคยองก้มลงกดจูบที่ขมับเบาๆ ก่อนที่จะผละออก

 

            ถ้ายังฝืนกอดต่อไปมากกว่านี้ก็ไม่รับประกันเหมือนกันว่าจะทนได้อีกต่อไปหรือเปล่า

 

            จากนั้น เสียงทุ้มก็บอกอีกครั้งก่อนที่จะก้าวถอยหลัง

 

            “คืนวันส่งตัวอย่าร้องให้ฉันปล่อยนายก็แล้วกัน”

 

            คนใจร้ายว่าพลางขยับออกไปที่หน้าประตู แล้วหันมาบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่กับคนที่ตามรักเขามาหลายปีมีหรือจะไม่รู้...พี่ฮันกำลังยิ้ม

 

            รอยยิ้มที่เขาอยากเห็นมาตลอด

 

            “ล้างหน้าแล้วตามลงมาล่ะ มีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการก่อนถึงวันงาน”

 

            ผู้ชายใจร้ายที่น่ารักได้เพียงไม่กี่นาทีแล้วกลับมานิ่งเฉยตามเดิม แต่สำหรับฮยอกแจแล้ว...มันเพียงพอ

 

            มากพอให้ตะโกนออกไป

 

            “ผมรักพี่ฮันนะครับ!!!

 

            คนฟังที่ตอบกลับมาแค่...

 

            “ฉันรู้” เพียงเท่านั้นก็ทำให้ฮยอกแจยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา เพราะคนใจร้ายของเขา...หน้าแดง

 

            มันเพียงพอให้หัวใจดวงน้อยเต็มตื้นด้วยความสุข แม้เขาจะรักผู้ชายใจร้าย แต่ใจมันรักไปแล้ว...ก็คงได้แต่ปล่อยให้หัวใจนำทาง

 

            แม้ว่าอนาคตจะต้องเสียน้ำตาอีกไม่รู้กี่ครั้ง แต่ฮยอกแจก็พร้อมหากได้เดินเคียงข้างผู้ชายคนนี้

 

            รัก...รักพี่ฮันมากจริงๆ

 

.............................................

 

            จบแล้วจ้า เป็น SF ของขวัญวันเกิดที่อัพห่างกันเกือบเดือน แหะๆ ขอโทษเฟียร์ด้วยน้า พี่พักร้อนยาวไปหน่อย ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งจ้า ขอให้มีความสุขมากๆ น้า

            เอาล่ะ ขอเนื้อหาสักนิด ยังไงดี เชื่อเมย์มั้ยว่าจริงๆ แล้วในเรื่องเกิงมัน S ฮยอกมัน M และพอรักกันแล้ว พี่ฮันก็จะให้ฮยอกเสียน้ำตาแบบอื่นที่ไม่ปวดใจ แต่ทรมานร่างกายแทน รสรักบนเตียงต้องซาดิสม์แน่นอน มีน้ำตาแน่นอน ทรมานแบบแทบขาดใจตายแน่นอน ฮา ก็เอาเป็นว่ารักกันแล้วค่ะ ผู้ชายใจร้ายที่ใจน้องฮยอกรัก จบแล้วเนอะ อีกหนึ่ง SF ที่หายหัวไปนานจริงๆ แหะๆ

            ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #6763 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 23:55
    ฮันใจร้ายย แกล้งแรงไปนะ55555
    #6763
    0
  2. #6516 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 16:55
    อ่านแรกๆ  สงสารฮยอกสุดๆ  แต่พอรุ้เหตุผลฮันแล้ว ดีใจนะที่ฮยอกไม่เคยทิ้งฮันเลย
    #6516
    0
  3. #6323 อความารีน (@api_im) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 22:23

    กรี๊ดดดดด ในที่สุดพี่เมย์ก็กลับมา ผ่านไปจนขึ้นเดือนใหม่เลยนะกว่าจะได้อ่านพาร์ทจบ เดี๋ยวขอย้อนกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นก่อนนะคะ  ฮ่าๆเป็นการพักร้อนที่ยาวนานจริงๆ  
    [อย่าลืมอัพเรื่องหลักชดเชยนะ เดี๋ยวคนอื่นๆเขาจะเสียใจที่รอคอยมาเนิ่นนานแล้วได้อ่านแค่นิดเดียว
    ;)  ] 


    เข้าเรื่องๆ  อือหื้อ..พี่ฮันรับแขกแบบนี้เหรอคะ มาเปิดประตูทั้งๆที่ใส่แค่กางเกงนอนเปลือยอกมาเลยยยย งื้อออ ถ้าเป็นเวลาอื่นฮยอกแจคงจะเชินแต่ตอนนี้น้องกำลังเศร้าอยู่ ฮึบๆ ถือซะว่าเป็นรางวัลปลอบใจแล้วกันนะ อย่าร้องไห้นักเลยฮยอกแจ บ่อน้ำตาตื้นกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

    ยิ่งร้องพี่ฮันจะยิ่งชอบหรือเปล่านะ เห็นชอบทำให้น้องร้องไห้ อ่าาา เป็นโรคชอบเห็นน้ำตาของคนอื่นน่ะ ใช่ไหมๆๆ ที่เขาว่ากันว่าคนที่มีบาดแผลในใจหรือโดนทอดทิ้งอ่ะ ถึงจะทำเป็นรำคาญหรือไม่ชอบเห็นน้ำตา แต่ใจจริงเขาอยากให้มีคนมาร้องไห้ให้เขา เหมือนเขาเป็นคนสำคัญอะไรแบบนี้อ่ะ เหมือนจะเคยเห็นเคสแบบนี้มาก่อนนะ (นอกเรื่องอีกล่ะ อยู่เดาแล้วอ่านไปค่ะ)
    ฮยอกแจนี่ก็แม่พระเกินไปไหม โดนพี่ฮันไล่ขนาดนี้แล้วก็ยังไม่โกรธ ถึงจะเสียใจแต่น้องสตรองมากค่ะ เดี๋ยวนะ..นี่ฮยอกแจเป็นเอ็มหรือยังไงถึงได้กำลังรู้สึกโหยหาคำพูดร้ายกาจของพี่ฮันแบบนี้
    555  ฮยอกแจของพี่มาเสนอตัวให้ถึงที่เลยนะ พี่ฮันสนใจจะรับไว้พิจารณาไหมคะ อือหื้อ..กลับไปซะ เต็มหน้าเลยค่ะ ... พี่ฮันนี่ใจร้ายจริงๆเลยน๊า ดูสิ..น้องฮยอกร้องไห้หนักมากสารภาพออกมาหมดเลยเห็นไหม คริๆ  ฮยอกรักพี่ฮันนะครับ .. รู้ไว้ซะ...


    โห...นี่สภาพของคนที่กำลังจะแต่งงานเหรอคะ แบบนี้ใครๆก็ดูออกว่าโดนบังคับชัดๆ ตาแดงช้ำ ใบหน้าซีดขาวเหมือนคนตาย ปกติก็ตัวขาวอยู่แล้ว ยิ่งซีดนี่นึกภาพแล้วแบบ...โอ๊ยยย ฮยอกแจที่แสนบอบบางของพี่ เหมือนกระดาษเปื่อยชุ่มน้ำเลยยยยย  อย่าคิดจะตายเลยค่ะ มีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ ถึงจะเจ็บปวดแต่สักวันเดี๋ยวก็ยิ้มได้อีกครั้งเองนั่นแหละ ไม่ร้องไห้แล้วนะ หยุดร้องนะฮยอกแจ โอ๋ๆๆ


     กรี๊ดดดดด พี่ฮันมาแล้วววววว แถมพี่ฮันยังยิ้มอีกต่างหาก!!! ว๊ายยย ผู้ชายที่แสนจะเย็นชากำลังยิ้มให้คนที่ตัวเองทั้งไล่ทั้งทำร้ายจิตใจล่ะแกกกกก หูยยย ไม่แค่นั้นค่ะ เขายังเอื้อมมือมาจับแก้มด้วย อุ๊ยๆ อะไรดลใจคะพี่ฮัน เห็นว่าไม่ยอมแตะตัวน้องฮยอกมาหลายปีแล้วนี่หน่า ยังกล้าดุน้องอีกนะ ที่น้องร้องไห้มันเป็นเพราะใครล่ะคะ พี่ฮันนนน  (ยังๆ ยังมีออฟชั่นเสริมเป็นความอ่อนโยนที่เพิ่มเติมมาด้วย >///<) ฮยอกแจก็ยังงงอยู่นั่นแหละ ค่ะ!! คู่หมั้นของฮยอกแจจะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง ก็ฮยอกแจน่ะ เป็นของพี่ฮันคยองนี่นะ คริๆ  มีดึงน้องเข้าไปกอดอีกต่างหาก เฮ้อออ ความอบอุ่นภายใต้เปลือกนอกที่แสนจะเย็นชาของพี่ฮัน กำลังทำเราปั่นป่วนนะ


    นั่นไง!! เดาถูกด้วยล่ 5555 พี่ฮันเสพติดน้ำตาของฮยอกแจจริงๆด้วย อ่า..พี่ฮันเอาน้ำตาของฮยอกแจมาเป็นแรงผลักดันสินะ คนเรา..พอรู้ว่ามีสิ่งที่ต้องปกป้องก็จะพยายามอย่างเต็มที่ อย่างสุดความสามารถเพื่อให้ประสบผลสำเร็จ แต่จริงๆก็แกล้งน้องเยอะไปค่ะ น้องเสียใจไปเยอะมากกว่าเสียน้ำตาอีกนะ พี่ฮัน ปลอบน้องเยอะๆเลยยยยย  ยังไงน้ำตาของความดีใจมันก็ต้องดีกว่าน้ำตาจากความเสียใจอยู่แล้ว จริงไหมล่ะคะพี่ฮัน  จูบแล้วๆๆ ถึงจะไม่ใช่ Deep Kiss แต่พี่ฮันจูบน้องฮยอกแจแล้วววว ฮิ้วววว


    “ฉันรักนายนะ ฮยอกแจ” มีบอกรักด้วยจย้าาาา พ่อคนเย็นชา คนปากแข็ง ปากหนักเอ่ยปากบอกรักน้องแล้ววววว   พี่ฮันเขาคิดมาถี่ถ้วนดีแล้ว ยังไงครั้งแรกมันก็ต้องเป็นอะไรที่พิเศษสุดสำหรับคนสองคนสิเนอะ ยิ่งเรารักกันมากทั้งคู่มันก็ควรจะมีความหมายและมีค่าให้น่าจดจำมากที่สุดเช่นกัน จดจำด้วยความรักความยินดีต้องดีกว่าจดจำทั้งน้ำตาแน่นอน


    “ผมรักพี่ฮันนะครับ!!” คริๆ พี่ฮันเขินจนหน้าแดงด้วยอ่ะ ถึงจะยังปั้นหน้าเย็นชาก็เถอะ 555


    ปล.ขอบคุณสำหรับคำอวยพรแล้วก็ของขวัญวันเกิดอย่างช็อตฟิคเรื่องนี้นะคะ ชอบมากจริงๆ คริๆ (กอดดดด)

    ปล.2 SM ตรงตามรีเควสดีแท้ 555 จริงๆพี่เมย์ควรจะมีฉากรักร้อนแรงที่แสนซาดิสม์เรียกน้ำตาแห่งความเสียวซ่านเพิ่มให้เฟียร์ด้วยนะคะ I want it , I need it อ่าาาาา!! 55555 

     

    #6323
    0
  4. #6322 a_little_elf (@a-little-elf) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 20:47
    โห่ ไรอ่ะ แกล้งเด็กหนิหน่า คนไรใจร้ายจริงๆ ป.ล.หมายกำหนดการใช้เฉพาะกับเชื้อพระวงศ์นะคะ คนธรรมดาใช้แค่กำหนดการค่ะ
    #6322
    0
  5. #6320 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 08:06
    ก็พอเดาทางได้ว่าเกิงต้องเป็นคู่หมั้นฮยอก
    แต่เขินทำไม ตื่นเต้นทำไม งื้ออออออออออ
    แถมตอนส่งตัวเข้าหอได้ป่ะคะ ความSMนี้ -.,-
    #6320
    0
  6. #6319 noparat (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 07:14
    คำว่ารักจากปากฮันคยองมีความหมายกับฮยอกแจมากเลยนะ
    #6319
    0
  7. #6318 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 23:40
    นี่ก็ร้องไห้น้ำตาไหลเลยนะ พี่ฮันจะชอบเค้าด้วยไหมอ่ะ 55555555
    #6318
    0
  8. #6312 .`เกวเกียม๓๘´. (@keawgaem) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 19:57
    ทำฮยอกร้องไห้อีพี่ฮันโรคจิตตตตตต นึกว่าไม่รักน้องเดี๋ยวตีตายเลย
    #6312
    0
  9. #6311 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 19:50
    งื้อออออน่ารัก ละมุนมากค่ะ
    #6311
    0
  10. #6310 kyuminlove (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 18:10
    อ่านตอนแรกนี่เตรียมจะด่าป๋าแล้วนะ แต่ความจริงก็เป็นแบบนี้นี่เอง โล่งใจไปที รักฮันฮยอกตลอดไปค่า
    #6310
    0
  11. #6309 ปลากระป๋อง (@plamaszaboh) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 16:58
    น้ำตาซึมเลยอ่า
    #6309
    0
  12. #6307 boombim (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 15:25
    อิพี่ฮันซาดิสต์นี่เอง!
    #6307
    0
  13. #6304 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 10:18
    คดีพลิก
    #6304
    0
  14. #6300 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 07:37
    โอ้ยกว่าจะจบ เฮ้ยไม่ใช่ๆ กว่าฮยอกจะรู้ความจริงนี่ดีนะฮยอกไม่คิดสั้นไปซะก่อาไม่งั้น ฮันแกจะเสียใจไปตลอดชีวิตเลย
    #6300
    0
  15. #6299 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 07:34
    ป๋าแกล้งไก่น้อยได้อีกอะ
    #6299
    0
  16. #6296 nonsatt (@nonsatt) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 06:24
    ตอนอ่านก็เดาไว้แล้วว่าคู่หมั้นต้องเป็นป๋าแน่ๆ แต่พอมาอ่านยิ่งดีใจ ฮือออออ นี่มัน SM จริงๆ พี่เมย์สนใจแต่ง nc ของ sf เรื่องนี้มั้ยคะ ป๋าาาา ทำไมทำร้ายน้อง ฮืออออ แต่ก็รักป๋านะ อิ๊
    #6296
    0
  17. #6293 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 03:28
    ฮืออออออออ น้ำตาไหลเลยยยยยยยย แกล้งน้องมาได้ตั้งนานนะพี่ฮันนนนน
    #6293
    0
  18. #6291 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 00:26
    สาย S ที่แท้จริง น้องฮยอกร้องไห้แทบตาย หน่วงใจป้าเหลือเกินลูก
    #6291
    0
  19. #6289 ดุกดุ๊กดิ๊ก (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:51
    สายSของเเท้ยุนี่ค้าาาาา
    #6289
    0
  20. #6288 SuZu'Ell' (@lovelyaommiiz) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:51
    หน่วงมาตั้งนานนน ฮืออออ
    #6288
    0
  21. #6285 Kyuminky (@pparn1320) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:38
    เป็นsfที่มีน้ำตามากที่สุดของพี่เมย์เลยมั้งเนี่ย5555555 นี่ก็ร้องด้วยเลยฮ่อลลลล
    #6285
    0
  22. #6283 just_gift (@just_gift) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:32
    หัวใจจะวายแหนะ นึกว่าพี่ฮันจะไม่สนใจน้องฮยอกซะแล้ว ร้องไห้ตามอยู่ตั้งนาน TT_TT 
    #6283
    0
  23. #6277 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 18:33
    ฮยอกสู้ๆๆๆ
    #6277
    0
  24. #6275 P'prae ELF (@frery) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 05:35
    ฮยอกต้องแต่งงาน พี่ฮันอย่าใจร้ายกับฮยอกนักสิ
    #6275
    0
  25. #6273 fahfyd (@fahyehet) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 18:24
    มาต่อเถอะะ อยากอ่านแล้วววว
    #6273
    0