[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,397 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,982 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,418

    Overall
    672,397

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 ไม่อยากหายใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    17 ก.ค. 58



ตอนที่ 4 ไม่อยากหายใจ

 


 

            “คุณหนูคะ อาหารเย็นค่ะ”

 

            “...”

 

            “อาหารเที่ยงของวันนี้ก็ไม่ทานหรือคะ”

 

            “...”

 

            “ทานสักนิดเถอะนะคะ ไม่อย่างนั้นคุณหนูจะทานยาไม่ได้”

 

            “ออกไป”

 

            “คุณหนูฮยอกแจ”

 

            “อย่ามาเรียกฉันว่าคุณหนู”

 

            ภายในห้องนอน ไม่สิ ห้องขังของทายาทคนสุดท้ายของตระกูล สาวใช้ที่ยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟพยายามโน้มน้าวให้อีกฝ่าแตะต้องอะไรบ้าง เพราะนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฮยอกแจไม่ยอมกินอะไรเลย จนใครๆ ก็กลัวว่าจะล้มฟุบ ทว่า ไม่ว่าจะโน้มน้าวยังไง สิ่งที่ได้รับกลับมาคือน้ำเสียงราบเรียบของคนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง

 

            “คุณหนู ได้โปรดเถอะค่ะ”

 

            “ฉันบอกให้ออกไปไง” ฮยอกแจที่กำลังนั่งกอดเข่า หันหลังพิงพนักเตียงบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงก่อนที่จะฟุบหน้าลงระหว่างหัวเข่าทั้งสองข้าง ยามที่น้ำตากำลังปริ่มขึ้นมาขอบตา

 

          ปล่อยฉันไว้คนเดียว อย่ามายุ่งกับฉัน

 

            ฮยอกแจกรีดร้องในใจ ยามที่สองมือกำชายกางเกงตัวเองแน่นกว่าเดิม ฟันคมก็กัดริมฝีปากจนแทบจะได้กลิ่นคาวเลือด

 

            หลายวันมานี้ เขารู้สึกทรมานเหมือนจะตาย อยากจะอาละวาด อยากจะกรีดร้อง อยากจะทำให้ใครก็ตามเจ็บเหมือนที่ตัวเองรู้สึก แต่เขากลับไม่มีแรง รู้ว่าเพราะตัวเองไม่ยอมกิน ไม่ยอมดื่ม คิดง่ายๆ ว่าเดี๋ยวมันก็ต้องตายไปเองสักวัน แต่เขาก็ยังตื่นมาในตอนเช้า เพื่อพบว่าปีศาจร้ายตนนั้นไม่ยอมให้เขาตาย

 

            ความคิดของคนที่เลื่อนมือมาจับข้อพับแขนของตัวเอง บีบมันจนจะฮ้อเลือด เพราะตรงนั้น มันมีรอยเข็ม

 

            รอยเข็มฉีดยาที่ฮยอกแจเพิ่งรู้ตัวเมื่อเช้า รู้แล้วว่าตอนที่เขาหลับ มันเข้ามาทำอะไรบางอย่าง ที่สำคัญ...มันไม่ยอมให้เขาตาย

 

            “นะคะ คุณฮยอกแจทานอะไรสักนิด จะได้มีแรง”

 

            ฮยอกแจยังคงเงียบ แล้วในตอนที่จะบอกว่าอย่ามายุ่งกับตัวเอง...

 

            “คุณหนูอย่าทำให้คุณฮันคยองโมโหเลยนะคะ”

 

            กึก

 

            “อย่าพูดชื่อนั้นให้ฉันได้ยิน!!!” ทว่า เพียงได้ยินชื่อของคนที่ตัวเองเคยไว้ใจที่สุด เชื่อใจที่สุด มั่นใจที่สุดว่าจะไม่หักหลัง แต่กลับกลายเป็นคนทรยศ ฮยอกแจก็กรีดร้องออกมาเต็มเสียง หันดวงตาแดงก่ำไปมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างเตียง จนรายนั้นสะดุ้งโหยง

 

            เพล้ง!!!

 

            “กรี๊ดดดด!!!

 

            ถาดในมือของหญิงสาวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนที่มันจะพลิกลงพื้นจนถ้วยชามแตกกระจาย ส่งผลให้สาวใช้ร้องอย่างตื่นตกใจ ขณะที่ฮยอกแจก็กุมหน้าอกตัวเองเอาไว้มั่น ใช้ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความคั่งแค้นมองไปยังผู้หญิงคนนั้น

 

            “ออกไป!!! ฉันบอกให้ออกไป ออกไป ฉันเกลียดเธอ ฉันเกลียดมัน ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียด!!!

 

            ฟึ่บ

 

            ทันทีที่ฮยอกแจตะโกนออกมาเต็มเสียง เศษแก้วที่ตกอยู่บนพื้นก็ลอยขึ้นมาบนฟ้า แบบที่ฮยอกแจยิ่งกุมหน้าอกตัวเองแน่น เพราะความเจ็บปวดกำลังจู่โจมร่างกาย แต่เขาอยากจะทำลายใครสักคนให้มันจมดิ่งไปกับความทรมานกับเขา

 

            ดังนั้น ปลายแหลมของเศษกระเบื้องจึงชี้ไปยังสาวใช้ที่หน้าซีดเผือด แล้วเพียงฮยอกแจขยับตัว

 

            “ช่วยด้วย ช่วยด้วย รีบเปิดประตู เปิดเดี๋ยวนี้!!!

 

            ปังๆๆๆ

 

            หญิงสาวกรีดร้องโวยวาย ทุบประตูให้คนเฝ้าเปิดให้ ขณะที่เหลือบตามามองเศษกระเบื้องที่กำลังสั่นระริกกลางอากาศ พอๆ กับเจ้าของพลังที่กำลังรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดในปากตัวเอง

 

          ไม่ไหว กำลังจะควบคุมไม่ไหวแล้ว

 

            เพล้ง

 

            ความคิดที่ทำให้เศษแก้วพวกนั้นร่วงลงพื้นกระจัดกระจายจังหวะที่ประตูห้องเปิดออก แล้วสาวใช้คนนั้นก็พุ่งตัวออกไป โวยวายเสียงดังด้วยความหวาดกลัวที่ทำให้ฮยอกแจยกยิ้มสมเพช

 

            เขาสมเพชตัวเอง

 

            จากคุณหนูฮยอกแจที่เป็นที่รักของทุกคน กลายเป็นตัวน่ารังเกียจที่พร้อมจะไล่ฆ่าทุกคนที่ผ่านเข้าประตู

 

          ฆ่า...งั้นหรือ

 

            ฮยอกแจคิดพลางมองไปยังเศษอาหารที่ตกอยู่บนพื้น แล้วเลยไปยังเศษจานชามที่แตกไม่เหลือชิ้นดี ยื่นมือออกไปข้างหน้า จนมันสั่นระริกอยู่บนพื้น หากแต่ไม่ยอมพุ่งเข้ามาตามที่เขาต้องการ

 

            “ร่างกายน่าสมเพช” คุณหนูลีหัวเราะหยันตัวเอง ทั้งยังพยายามรวบรวมแรงทั้งหมด เพื่อคลานไปยังเศษจานที่ตกอยู่ แต่เพราะเมื่อครู่เขาใช้พลังทั้งที่ร่างกายรับไม่ไหว ขาจึงสั่น มีเพียงสองมือที่พยายามดันร่างตัวเองไปข้างหน้า

 

            โครม

 

            “อึ้ก”

 

            ร่างเล็กกลิ้งตกลงมาจากเตียง จนฮยอกแจยิ่งขบฟันแน่น เอื้อมมือสั่นๆ ไปยังของมีคม จนคว้ามันเอาไว้ได้

 

          จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร...อยู่เป็นนักโทษแบบนี้เขายอมตายดีกว่า

 

            ความคิดที่ทำให้น้ำตาหยดใสร่วงหล่นออกมาจากดวงตา สองมือก็จับกำเศษกระเบื้องเอาไว้แน่น ค่อยๆ หันด้านแหลมคมเข้ามาจ่อที่ลำคอตัวเอง ยามที่ภาพของบิดาและมารดากำลังวาบเข้ามาในหัว

 

          ผมขอโทษครับพ่อ ขอโทษครับแม่ ผมทนมีชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว ให้ผมไปหานะครับ ให้ฮยอกแจไปอยู่ด้วยนะ

 

            น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านแก้ม หากแต่สองมือที่ควรจะสั่นสะท้านกลับมั่นคง ยามที่กดปลายแหลมคมลงบนผิวเนื้ออ่อนที่ลำคอ

 

            บนโลกนี้ไม่มีอะไรเหลืออยู่อีกแล้ว...ไม่มีฮันคยองคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

            ปัง!!

 

          “หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณหนู!!!

 

            ทว่า ก่อนที่สองมือจะกดมันลงบนลำคอ ประตูห้องกลับเปิดออกเสียงดังสนั่น แล้วคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด เกลียดที่สุดก็ปรากฏกายพร้อมกับเสียงทรงอำนาจที่ตวาดลั่น ให้ฮยอกแจเผลอหันกลับไปมอง จนสบเข้ากับดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

 

            แต่นั่นไม่อาจจะหยุดคนที่คิดจะตายเอาไว้ได้ เช่นเดียวกับคนห้ามที่ไม่หยุดคิดสักเสี้ยววินาทีนึง

 

            ฟึ่บ

 

            ฮยอกแจง้างมือตัวเองให้สุด พร้อมจะกดคมของมันลงบนลำคอ แต่...

 

            ปัง!!

 

            กระสุนนัดหนึ่งกลับถูกปล่อยออกมากระแทกเข้ากับเศษจานที่ยาวยื่นออกมาจากฝ่ามือ จนมันแตกกระจายคามือเล็กๆ ที่อาบไปด้วยเลือดจากการถูกบาด ท่ามกลางความตื่นตกใจของฮยอกแจที่หันหน้าเปื้อนหยาดน้ำตาไปมองคนถือปืน

 

            คนที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาด้วยความโกรธ

 

            หมับ

 

            “คิดจะทำอะไร!!!” ฮยอกแจถูกกระชากขึ้นมาจากพื้น ไม่ต่างจากตุ๊กตายัดนุ่น ก่อนที่เสียงตวาดจะก้องไปทั่วทั้งห้องกว้าง ให้คนตัวเล็กโต้กลับด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง

 

            “ก็เห็นอยู่นี่ว่าฉันทำอะไร...ตายไปให้พ้นหูพ้นตาแกไง” คำที่ทำให้ร่างสูงชะงักไปนิด มือที่จับข้อมือก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นจนคนได้รับนิ่วหน้า

 

            แต่ความเจ็บแค่นี้มันสู้สิ่งที่อีกฝ่ายประทับเอาไว้บนร่างกายเขาไม่ได้

 

            “ฆ่าฉันสิ ฆ่าฉัน ยิงฉันเลย เอาให้เหมือนจานเมื่อกี้ ในเมื่อแกทำลายฉันไปแล้ว จะเก็บฉันเอาไว้ทำไม” ตลอดเวลาที่พูด ฮยอกแจไม่อาจจะห้ามน้ำตาของตัวเองเอาไว้ได้ แต่เสียงที่เอ่ยออกไปกลับมั่นคง และเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง

 

            คำถามที่ฮันคยองไม่แสดงสีหน้าอะไร นอกจากจับฮยอกแจขึ้นมา จนคนที่แทบไม่มีแรงเหลือแล้วออกแรงดิ้น

 

            โครม

 

            “โอ๊ย!!!” และทันทีที่ฮยอกแจออกแรงดิ้น ร่างน้อยก็ถูกเหวี่ยงลงบนเตียงจนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ มือที่เปื้อนไปด้วยเลือดกำผ้าปูที่นอนแน่น ยามที่ความหวาดกลัวกำลังไหลบ่าเข้ามาในหัวใจ

 

            “ไม่...ไม่นะ...ไม่”

 

            ความทรงจำครั้งเก่าแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง...ความรงจำที่กำลังถูกอีกฝ่ายกระทำชำเรา

 

            ร่างน้อยพยายามจะพาร่างตัวเองไปชิดกับพนักเตียง พยายามจะหนี แต่...

 

            หมับ

 

            “อย่าให้ผมโกรธจะดีกว่า”

 

            “ปล่อยฉัน อ๊ากกก ไม่นะ ไม่...ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน...ได้โปรด ปล่อย...” ยิ่งสองมือกำลังถูกรวบเอาไว้ด้วยมือเดียว ฮยอกแจก็กรีดร้องโหยหวน ร่างกายพยายามต่อต้าน แต่สู้แรงอีกฝ่ายที่จับเขาพลิกกลับมาไม่ได้เลย อีกทั้งสองขายังทับอยู่บนร่างของเขาเหมือน...คืนนั้น

 

            “ไม่...ปล่อยนะ...ฮึก...ปล่อย ไม่เอา...พอแล้ว ไม่เอาแล้ว...ไม่...” ฮยอกแจส่ายหน้าทั้งน้ำตา มองฝ่าม่านน้ำตาไปยังปีศาจร้ายที่กำลังดึงเนกไทออกมาจากลำคอ จนความหวาดกลัวกำลังจู่โจมหัวใจดวงน้อยๆ

 

          ไม่เอา กลัว ฉันกลัว...แม่ครับ ฮยอกแจกลัว

 

            ความคิดที่ทำให้ร่างน้อยสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว จนเหมือนกลับไปยังค่ำคืนนั้นอีกครั้ง...ค่ำคืนที่ทำอะไรไม่ได้เลย

 

ต่อค่ะ

 

            หมับ

 

            แล้วยิ่งสองมือกำลังถูกเนกไทเส้นสวยผูกติดกับพนักเตียง ฮยอกแจก็ยิ่งกรีดร้อง แต่ไม่อาจจะทำให้คนด้านบนเปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด

 

            หมับ

 

            “อยากตายนักหรือครับคุณหนู” ฮันคยองจับปลายคางคนตัวเล็กแล้วดันขึ้นให้สบตากัน เสียงที่ถามออกมาก็ทั้งเย็นชา ทั้งราบเรียบ แบบที่ฮยอกแจก็กัดฟันแน่น

 

            “ฆ่าฉัน...ฆ่าฉันสักที...ฉันอยากตาย...อยากตาย!” คำที่ยิ่งทำให้มือใหญ่บีบปลายคางแน่นขึ้นจนฮยอกแจเจ็บ ทำได้เพียงมองดวงตาคมกริบที่เย็นเยียบจนน่ากลัว ขณะที่ใบหน้านั้นก็กำลังขยับเข้ามาใกล้ทุกที

 

            “ไม่...ไม่นะ...ไม่เอา...ไม่!!!

 

            ถึงคราวนี้ ฮยอกแจดีดดิ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนเลือดยิ่งทะลักออกมาจากฝ่ามือที่ถูกมัดติดกับพนักเตียง แต่เจ้าตัวไม่สนใจ เขาเพียงต้องการหนีจากปีศาจร้ายตัวนี้ที่มอบความเจ็บปวดที่สุดมาให้

 

            “ฮึก...ไม่...ได้โปรด...ฮันคยอง...อย่าทำแบบนี้...อย่าทำกับฮยอกแจแบบนี้...”

 

            กึก

 

            ความกลัวที่ทำให้ฮยอกแจเผลออ้อนวอนด้วยสรรพนามยามที่เคยอ้อนขอคนตรงหน้าในอดีต...คนที่ตามใจเขาทุกอย่าง คนที่ทำเพื่อเขาทุกอย่าง คนที่บอกว่าจะปกป้องเขาด้วยชีวิต

 

            คนคนนั้นที่ทำลายเขาพังคามือ

 

            คำร้องขอที่ทำให้ปีศาจร้ายชะงักไปนิด ก่อนที่จะโน้มหน้าลงมาจนชิดกับลำคอขาว ก้มลงกระซิบที่ริมหู

 

            “ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณหนูตาย จำไว้”

 

            คำที่ราวกับจะฆ่าฮยอกแจทั้งเป็น

 

            จะปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร ทั้งที่ไม่มีใครเหลืออยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว

 

            จากนั้น ฮันคยองก็ขยับออกห่าง ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบซองยาเล็กๆ เทออกมาหนึ่งเม็ด แล้วบีบปากที่จับเอาไว้ให้อ้ากว้างออก

 

            “จะกินดีๆ หรือให้ผมบังคับ”

 

            “ไม่...กิน...” ฮยอกแจที่ถูกบีบปากจนเจ็บว่าด้วยเสียงสะอื้น แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้ฮันคยองใช้วิธีเดิม ด้วยการบีบให้ปากเล็กอ้ากว้างออก แล้วยัดยาเข้าในปากที่พยายามจะส่ายหนี

 

            “คุณหนูก็รู้ว่าคุณไม่มีวันสู้แรงผมได้ อย่าทำให้ผมโกรธดีกว่า” ฮันคยองว่าเสียงห้วน

 

            “แล้วจะทำไม...จะฆ่า...ฉันมั้ยล่ะ...” ยาเม็ดนั้นถูกฮยอกแจใช้ลิ้นดันมันออกจากปาก ทั้งยังบอกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ให้คนมองแค่แค่นยิ้ม

 

            หมับ

 

            “ผมบอกแล้ว...ผมไม่ฆ่าคุณหรอก”

 

            “อื้อ! ป...ล่อย...ฮึก...ปล่อย...อึ้ก...” ทันทีที่ว่าจบ ริมฝีปากที่เอ่ยคำเย็นชาก็ประกบลงบนปากซีดเซียว พร้อมกับที่ปลายลิ้นที่ดันยาเข้ามาในโพรงปากจนฮยอกแจเบิกตากว้าง พยายามสุดความสามารถที่จะดิ้นหนี แต่ลิ้นร้อนนั้นกลับดันเข้ามาลึกขึ้น มือที่บีบปากก็จับล็อกเอาไว้แน่นอย่างที่ทำให้รู้สึกอัปยศที่สุด

 

            ลีฮยอกแจไม่อาจจะทำอะไรผู้ชายคนนี้ได้เลย

 

            “โอ๊ย!” แต่แล้ว ฮันคยองก็ร้องออกมา ผละริมฝีปากออกแทบไม่ทัน เมื่อฟันคมกัดลงมาบนลิ้นของเขาเต็มแรง จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก แต่แทนที่จะสนใจตัวเอง ดวงตาคู่คมกลับจ้องมองเพียงว่ายาเม็ดนั้นไหลลงลำคอไปแล้วหรือยัง

 

            ขณะที่ฮยอกแจก็เผลอกลืนมันลงไป หอบหายใจรุนแรง ยามที่บอกเสียงกร้าว

 

            “ไปตายซะ!!” คำที่คนฟังยิ้มเย็น มือใหญ่ก็วางแนบลงบนแก้มเปียกน้ำตา ลูบไปมาอย่างที่ฮยอกแจเบือนหน้าหนี

 

            มันทำเหมือนเขาเป็นแค่ตุ๊กตาที่จะทำอะไรด้วยก็ได้

 

            “คุณหนูไม่รู้สถานะตัวเองเลยนะครับ”

 

            “แกต่างหากไม่รู้สถานะตัวเอง แกมันก็แค่ไอ้ขี้ข้า!!

 

            “แต่เป็นขี้ข้าที่ครอบครองทุกอย่างที่เคยเป็นของคุณหนู รวมทั้งชีวิตของคุณหนูลีฮยอกแจด้วย”

 

            “แก!!!” ฮยอกแจเริ่มหอบหายใจรุนแรงกว่าเดิม ร่างกายน่าสมเพชของเขากำลังกรีดร้องว่าทนต่อความเจ็บปวด และความรู้สึกรุนแรงในเวลานี้ไม่ไหว หากแต่มันก็ไม่มีแรงจะทำอะไรอีกแล้ว รู้สึกเพียงว่าเขากำลังจะตายทั้งเป็น

 

            มันทรมานเสียยิ่งกว่าหมดลมหายใจ

 

            “ฉันไม่ใช่ของแก ได้ยินมั้ยว่าฉันไม่ใช่ของแก!!!

 

            “แล้วแต่คุณหนูจะคิด” ชายหนุ่มว่าเรียบๆ ยามที่ลุกขึ้นจากตัว จับฝ่ามือขาวที่เปื้อนไปด้วยเลือดอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ขึ้นมาดู

 

            “ถ้าคิดว่าทำอย่างนี้แล้วจะหนีไปจากผมได้ ผมจะแสดงให้คุณรู้ว่าคุณคิดผิด” ฮันคยองว่าเพียงเท่านั้นแล้วลุกขึ้นยืน ขณะที่ฮยอกแจก็รู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นมองเหมือนเขาเป็นแค่สัตว์ตัวหนึ่ง จนต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงไปในลำคอ

 

            “แกห้ามฉันตายไม่ได้ แม้แกจะมัดฉันเอาไว้ก็ตาม”

 

            พลังที่เขาคิดว่ามันช่างไร้ประโยชน์ อาจจะมีประโยชน์ในเร็ววันนี้ก็ได้ อย่างน้อยที่สุด เขาก็รู้ว่าจะเอามันมาทำยังไงเพื่อดับชีวิตตัวเอง

 

            คำที่ฮันคยองแค่หัวเราะ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นจับขั้วหัวใจ

 

            “ลองดูสิ คุณทำไม่ได้หรอก...คุณจะยอมทิ้งชีวิตที่พ่อคุณพยายามปกป้อง คุณจะทิ้งชีวิตที่แม่คุณยอมตายเพื่อคุณงั้นหรือ คิดหน่อยสิครับคุณหนูลีฮยอกแจ จะปล่อยให้พ่อแม่ตายฟรีหรือ...ฮึ แต่ผมก็ลืมไปว่าคุณมันก็แค่เด็กอมมือที่หนีความจริง”

 

            “ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่!!

 

            “คุณหนูลีฮยอกแจที่ไม่มีพ่อแม่คุ้มหัวก็เป็นแค่ลีฮยอกแจที่ทำอะไรเองไม่เป็น...”

 

            “ฉันจะฆ่าแกฮันคยอง ฉันจะฆ่าแก!!!” ฮยอกแจกรีดร้องออกมาเต็มเสียง พยายามกระชากแขนออกมาเพื่อพุ่งมาหาอีกฝ่าย แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว จนได้รับรอยยิ้มสมเพชเวทนา

 

            “แค่แรงยังไม่มีจะเอาอะไรมาฆ่าผม” ฮันคยองว่า ยามที่ขยับตัวไปที่ประตู

 

            “ในเมื่อคุณทำให้คนไม่กล้าเข้ามาในห้องนี้ ผมคงต้องเจอคุณสามครั้งต่อวันแล้วล่ะ” ชายหนุ่มหันมายิ้มให้จากหน้าประตู แต่มันเป็นรอยยิ้มโหดร้ายที่สุดที่ฮยอกแจได้รับ จนทันทีที่ประตูปิดลง เสียงร้องไห้ก็ก้องไปทั่วทั้งห้องกว้าง

 

            เสียงร้องไห้ที่ราวจะขาดใจตายของลีฮยอกแจ

 

...............................................

 

            “เป็นอะไรมั้ยครับ”

 

            “ไม่เป็นไร”

 

            ขณะที่ภายนอก ทันทีที่ฮันคยองก้าวออกมาจากห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ก็เอ่ยปากถาม จนฮันคยองยกมือโบกไปมา ทั้งที่กำลังเอาลิ้นที่ถูกกัดดุนกับเพดานปาก

 

            “คยูฮยอนเดี๋ยวเรียกหมอมาทำแผลคุณหนูที ใช้พลังไปขนาดนั้น อีกพักเดียวก็น่าจะหลับ”

 

            โจวคยูฮยอน...คนสนิทของหานฮันคยองที่เลื่อนขึ้นมาทำหน้าที่แทนที่ฮันคยองในอดีต

 

            เวลานี้ฮันคยองคือนายใหญ่ ลูกน้องคนสนิทจึงขึ้นมาเป็นมือขวานายใหญ่

 

            “แล้วบอกคุณหมอเยซองไปด้วยว่าให้ยาที่แรงกว่านี้” ฮันคยองว่าต่อ ที่ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงถามกลับ

 

            “ยาที่ให้ไปเอาไม่อยู่หรือครับ”

 

            “ไม่ ยังใช้พลังได้อยู่ ขอยาที่แรงกว่านี้ให้คุณหนูใช้มันไม่ได้เลยยิ่งดี บอกเขาไปว่าเพื่อไม่ให้คุณหนูที่กำลังคุ้มคลั่งทำร้ายตัวเอง” นายใหญ่ว่าเพียงเท่านั้น แต่ก่อนที่จะหมุนตัวไปยังห้องทำงาน คยูฮยอนก็บอกขึ้นมาก่อน

 

            “ผมจะเตรียมกล่องปฐมพยาบาลให้ คุณคงอยากเข้าไปทำแผลให้คุณหนูเอง” คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนที่จะส่ายหน้า

 

            “ไม่ต้อง ฉันมีงานต้องทำ”

 

            “ครับนาย”

 

            “อย่าประชดคยูฮยอน”

 

            “ครับ คุณฮันคยอง” คนสนิทยิ้มรับเพียงนิด ก่อนที่จะหันไปจัดการตามที่นายสั่ง ปล่อยให้ฮันคยองก้าวไปอีกทาง เพราะตอนนี้เขามีเรื่องต้องทำมากกว่าดูแลเด็กคนนั้น

 

...........................................

 

  ต่อค่ะ

 

            ฮยอกแจไม่รู้ว่าระหว่างความฝันอันโหดร้ายกับความจริงที่น่ากลัว...เขาอยากจะเผชิญหน้ากับอะไรมากกว่ากัน

 

            เช้านี้เป็นเช้าที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ฮยอกแจตื่นขึ้นมาพบกับเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย เตียงนอนแขกที่ไม่คุ้นตัว และความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่คุ้นกับหัวใจดวงนี้เลย

 

            ทุกเช้าที่ตื่นมาพร้อมหยดน้ำตา เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฝันเป็นความจริงที่หนีไม่พ้น

 

            “ทำยังไงถึงจะตาย” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามตัวเอง ยามที่กวาดสายตามองไปรอบห้อง แล้วพบว่าบนโต๊ะข้างเตียงมีถาดอาหารเช้าวางรออยู่ก่อนแล้ว

 

            “เจ็บ” ทันทีที่ยันกายลุกขึ้น ฮยอกแจก็พึมพำเบาๆ ก่อนที่จะยื่นมือขึ้นมาแล้วพบว่ามันถูกทำแผลเรียบร้อยแล้ว จนต้องกำมันช้าๆ สัมผัสถึงความเจ็บจากบาดแผลที่บอกให้เขารู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่รู้ตัวว่าร้องไห้เลยกระทั่งน้ำตาหยดลงบนผ้าพันแผลให้เจ้าตัวกำมือแน่นขึ้น

 

            โครม!!!

 

            ฮยอกแจเหวี่ยงอีกมือไปยังถาดอาหารที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องจนมันหกกระจายลงบนพื้น พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก

 

            “เลิกร้องไห้สักที...ฮึก...เลิกร้อง...เลิกทำตัวน่าสมเพชสักที...” ฮยอกแจกัดปากจนเจ็บ กัดเพื่อกลั้นน้ำตา แต่มันไม่มีวันไหนเลยที่จะหยุดไหล จนทำได้เพียงปาดหลังมือไปมาบนใบหน้า แล้วลุกขึ้นยืน เพื่อพบว่าทั้งห้องมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป

 

            “นี่มัน...อะไร...” ฮยอกแจเดินไปยังจานที่กระเด็นไปเกือบถึงประตูแล้วพบว่ามันไม่ใช่จานกระเบื้อง หากแต่เป็นจานพลาสติก

 

            ไม่ใช่แค่จาน แต่รวมถึงอุปกรณ์ทานอาหารทุกอย่างที่กลายเป็นพลาสติก ไม่เพียงเท่านั้น แจกันทุกใบที่เห็นตั้งวางเอาไว้กลับมีตะกร้าดอกไม้มาวางแทนที่ ของที่แตกหักง่ายถูกเปลี่ยนเป็นวัสดุยืดหยุ่นที่ไม่เป็นอันตรายแม้แต่กับเด็กเล็ก จนต้องก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

 

            ทุกอย่างถูกเปลี่ยนทั้งหมดภายในคืนเดียว ที่สำคัญ...ฮยอกแจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีใครเข้ามาในห้อง เหมือนที่เขาไม่รู้ตัวว่าถูกฉีดยา

 

            ความคิดของคนที่ก้มลงดูรอยแผลบนข้อพับ แล้วพบรอยใหม่ที่น่าจะถูกฉีดให้เมื่อคืน จนต้องใช้อีกมือบีบมันลงไป จิกเล็บลงบนรอยเจาะเล็กๆ นั้น ขณะที่ร่างทั้งร่างกำลังสั่นระสะท้าน

 

            “ปล่อยให้ฉันตายเถอะฮันคยอง ขอร้อง” ลีฮยอกแจทำได้เพียงเอ่ยกับแขนตัวเอง ยามที่จิกเล็บลงไปจนเลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากแผลเล็กๆ เสียงที่เอ่ยออกมาก็เปี่ยมไปด้วยการร่ำร้องขอความเมตตาที่เขาไม่มีวันทำกับปีศาจที่ดูหมิ่นเขาขนาดนี้

 

            “ขอร้อง...ให้ฉันตายเถอะ”

 

            ฮวบ

 

            ร่างเล็กทรุดลงไปนั่งข้างอ่างล้างหน้า แล้วยกมือปิดหน้าเพื่อปล่อยเสียงสะอื้นออกมาจนสุดเสียง

 

            เขาเคยคิดว่ารู้จักฮันคยองดี แม้มันจะไม่เป็นอย่างนั้น แต่สิ่งหนึ่งที่ฮยอกแจมั่นใจว่ามันยังไม่เปลี่ยนแปลง อย่างไม่ว่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายจะเล่นละครตบตาเขามากแค่ไหนก็ตาม

 

            หากฮันคยองพูดคำไหนก็คือคำนั้น

 

            ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ยอมให้เขาตาย เขาก็จะไม่ได้ตายสมใจ

 

................................................................

 

            พระจันทร์กำลังลอยเด่นอยู่กลางหัวจนส่องแสงสว่างลอดเข้ามาภายในห้อง จนแลเห็นร่างน้อยที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่ใต้ผ้านวมผืนใหญ่ ขณะที่บนหมอนก็เปียกแฉะด้วยหยดน้ำตา เงาๆ หนึ่งก็กำลังเปิดประตูเข้ามาด้วยเสียงที่เงียบกริบ แล้วคืบคลานเข้ามาข้างเตียง

 

            จากนั้น เงานั้นก็ดึงบางอย่างออกมาจากกล่องใบเล็ก จนปลายแหลมของมันสะท้อนกับแสงจันทร์ภายนอก แล้วก็เคลื่อนมาจับแขนคนที่นอนอยู่อย่างเบามือที่สุด

 

            หมับ

 

            แต่แล้ว ร่างที่หลับสนิทกลับโผขึ้นมาเพื่อใช้สองแขนกอดรอบเงานั้นแน่น สองมือก็ควานไปด้านหลังกางเกงเพื่อคว้าอะไรบางอย่าง แต่กลับ...ว่างเปล่า

 

            “คิดว่าผมจะยอมให้ถูกแย่งปืนง่ายๆ หรือครับคุณหนู”

 

            เฮือก!!!

 

            ฮยอกแจทำได้เพียงสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลง แล้วถอยจนแผ่นหลังชิดกับพนักเตียง ขณะที่เงาสะท้อนจากแสงจันทร์ภายนอกก็ส่องเข้ามาให้เขาได้เห็น...ปีศาจร้าย

 

            ปีศาจที่กำลังมองมาราวกับจะดูดกลืนวิญญาณให้คนแกล้งหลับตัวสั่นระริก

 

            ตอนนี้เขากลัวกลางคืนพอๆ กับกลัวฮันคยอง และเมื่อทั้งสองอย่างมารวมกัน ความทรงจำเลวร้ายก็หวนคืน

 

            “ทะ...ทำไมถึงรู้ว่าฉันยังไม่หลับ”

 

            “มีอะไรที่เกี่ยวกับคุณหนูแล้วผมไม่รู้บ้างล่ะครับ” ฮันคยองตอบกลับเสียงเรียบ มองลูกกวางตัวน้อยที่กำลังสั่นอยู่บนเตียง ทั้งที่เมื่อครู่ยังอวดเก่งแย่งปืนของเขา แต่มีหรือที่ฮันคยองจะไม่คาดเอาไว้ก่อนแล้ว

 

            คนที่คิดจะฆ่าตัวตาย มีหรือที่จะไม่อยากได้อาวุธทรงประสิทธิภาพที่สามารถดับชีวิตใครก็ได้ ดังนั้น เขาจึงต้องเปลี่ยนที่เก็บปืน เพราะหากคุณหนูฮยอกแจคิดจะเอาไป ก็ต้องคิดว่าเขาเอาไว้ที่ตำแหน่งเดิม...เหน็บไว้ข้างเอว

 

            “เอาล่ะ ผมเสียเวลาไปมากแล้ว ยื่นแขนมา”

 

            “ไม่!!!” ฮยอกแจก็ตะโกนใส่หน้า จับข้อพับแขนของตัวเองเอาไว้แน่น จ้องตาอีกฝ่ายกลับด้วยความโกรธแค้น แบบที่ผู้ชายตัวโตก็ไม่สะทกสะท้าน แค่ถอนหายใจยาว ยามที่หันไปหยิบกล่องใบเล็กที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมา เอาเข็มฉีดยาเก็บกลับลงไป แล้วปิดกล่อง

 

            “ไม่ก็ไม่ ผมไม่มีเวลามาเล่นชักเย่อกับคุณหนูซะด้วย” แล้วคนฟังก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่ออีกฝ่ายว่าเช่นนั้น แล้วเดินไปยังประตูห้อง

 

          ไม่งั้นหรือ

 

            ฮยอกแจทวนถามตัวเอง เพราะเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเลิกราง่ายๆ จนเกือบจะเอ่ยปากถาม แต่เขาก็เลือกจะเงียบเอาไว้ก่อน ทั้งยังกอดร่างตัวเองแน่นอย่างหวาดกลัว

 

            ตอนนี้ขอแค่ให้มันออกไปจากห้องนี้ก็พอแล้ว

 

            แต่ก่อนที่จะออกไป ร่างเล็กกลับเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากที่มันเย้ยหยันเขา...ก่อนที่บานประตูจะปิดลง จนทำได้เพียงกอดร่างตัวเองให้แน่นที่สุด

 

            ดวงตาเรียวรีกวาดมองไปรอบห้อง ขณะที่ตัวยิ่งสั่นสะท้าน เพราะความกลัวกำลังกัดกินจิตใจเขามากขึ้นทุกที

 

          เมื่อไหร่จะเช้าสักที เมื่อไหร่...เขาจะตายสักที

 

            ความคิดของคนที่เฝ้าถามตัวเอง จนกระทั่งหลับไปท่านั้นทั้งน้ำตา

 

......................................

 

            “นี่มันอะไรกัน!

 

            เช้าถัดมา ฮยอกแจช็อกจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อพบว่าข้อพับของเขามีรอยเข็มฉีดยารอยใหม่ ทั้งที่คิดว่าตัวเองแทบไม่ได้นอน แต่มันเข้ามาตอนไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัว จนได้แต่กัดปากแน่นเพื่อข่มความหวาดกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก

 

            ทุกอย่างที่บอกเขาว่า เขาไม่อาจจะปกป้องตัวเองได้เลย

 

          มันจะทำอะไรเราก็ได้

 

            ความคิดที่ทำให้ฮยอกแจยิ่งหายใจไม่ออก แต่ในจังหวะที่ขยับตัว

 

            เคร้ง

 

            “!!!” ร่างเล็กก็ทำได้เพียงเบิกตากว้าง เมื่อเหลือบไปเห็นโซ่ตรวนอันใหญ่ที่ล่ามกับข้อเท้าของเขาเอาไว้ พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าที่ผูกเอาไว้ จนต้องกระชากมันออกมาด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้

 

                        บทลงโทษของคุณหนู

 

            ข้อความมีเพียงเท่านั้นที่ทำให้ฮยอกแจกัดปากจนได้เลือด กำผ้าผืนนั้นเอาไว้ราวกับบีบขย้ำเจ้าของลายมือ เพราะเขากำลังรู้สึกเหมือนถูกดึงลงไปยังหุบเหวของนรกที่ทรมานทุกลมหายใจ

 

            “ตอนนี้ฉันเป็นอะไร คน หรือสัตว์เลี้ยงในสายตาของนาย”

 

            คำถามที่มาพร้อมหยาดน้ำตา พร้อมกับความแค้นที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวใจ

 

            เขาเกลียดมัน เขาสาบานว่าเขาจะต้องทำให้มันเจ็บปวดเหมือนที่เขาเป็น!

 

........................................................

 

            ครบค่ะ เมย์ล่ะชอบเรื่องโซ่ผุดๆ ตั้งแต่เรื่องโซ่ตรวนแล้ว คือพอมันเอามาล่ามขา มันได้ฟีลจำเลยรักมากเลยอะ ตอนนี้ถูกล่ามเอาไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ด้วยเหตุผลที่เมื่อคืนคิดจะแย่งปืนของเขา เพราะฮยอกไม่แย่งเพื่อฆ่าตัวตายอย่างเดียวแน่ คงจะฆ่าเกิงก่อนแล้วฆ่าตัวตายตามมากกว่า ดังนั้น นี่คือบทลงโทษที่ทำให้ฮยอกแจเริ่มเปลี่ยนจากความอยากตายมาเป็นความแค้นแล้วล่ะจ้า

            นี่เมย์ดีใจมาก ดีใจผุดๆ หลังจากที่อ่านเม้นด่าเกิงมาหลายตอน มีตอนนี้อะจ้าที่เริ่มมีคนเห็นเจตนาแฝงในคำพูดของเกิงบ้างแล้ว ใช่ค่ะ ทุกคำที่เหยียดหยาม ทุกคำที่ทำให้โกรธแค้น มันมีจุดประสงค์ให้ฮยอกอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นเขาเลยนะเออ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

147 ความคิดเห็น

  1. #9347 D-Pong-99 (@D-Pong-99) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 11:36
    รอวันที่ฮยอกแจเอาคืน 555
    #9347
    0
  2. #7778 Fone2546 (@Fone2546) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:25
    เกลียดพระเอกพี่เมย์ก็วันนี้ เลวววว ทราม ไร้คำจำกัดความ... ทุเรศ
    #7778
    0
  3. #7618 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    ความเกลียดมาท้วมท้นมากกกก
    #7618
    0
  4. #7543 Sultaqx (@kimheebum) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 13:34
    เกลียดเกิงอะ ไม่ไหวแล้วโว้ย
    #7543
    0
  5. #6868 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 23:01
    สงสารฮยอกอ่ะ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี่ด้วย มันโหดร้ายเกินไปสำหรับคนๆนึงอ่ะ
    #6868
    0
  6. #6690 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 05:45
    โอยยย เครียดอ่ะ พยายามคิดเหตุผลร้อยแปดว่าทำไมเกิงทำแบบนี้
    #6690
    0
  7. #6419 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 00:39
    สงสารฮยอกแจ เกิงเลวไปมั้ย
    #6419
    0
  8. #5572 2568 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 06:17
    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกสงสารฮยอกอ่ะ แบบ โอ้ยยย อธิบายความรู้สึกตัวเองไม่ถูกอ่ะ

    ป๋าทำทุกอย่างเพื่อให้ฮยอกมีชีวิตต่อเพื่อแก้แค้น ตกลงป๋าทำทุกอย่างเพื่ออะไรกันแน่ เพื่อฮยอก??
    #5572
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:42
    อี๋ย์ หานเกิง ทำกับฮอยอจอคนขาวแบบนี้ได้ยังงฝไงงงง้ โป้งละ โกรธแรง
    #4548
    0
  12. #4200 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 14:06
    เกลียดป๋า แง้
    #4200
    0
  13. #3837 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 02:58
    คอมเม้นไม่ถูกเลย นี่เลวมาก ละพลังของฮยอกคืออะไร เเสดงว่าถ้าฮยอกกลัวมาก ๆ จะใช้พลังไม่ได้ใช่มั้ย พี่พระเอกคนเลวของเราเลยต้องทำให้ฮยอกกลัวมาก ๆ แบบนั้น 
    #3837
    0
  14. #3161 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:10
    แล้วจะรักกันยังงัย??
    #3161
    0
  15. #2369 ' b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 04:02
    อยากรู้สาเหตุที่ทำให้ป๋าทำกะฮยอกแบบนี้จนจะขาดใจละะะ
    #2369
    0
  16. #2246 micccy (@miccccy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 22:27
    ไม่รู้จะเข้าข้างใครดี #ทีมพี่ทง แล้วกันค่ะ55555555555
    #2246
    0
  17. #1788 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 23:51
    ไม่เข้าใจพี่ฮันจริงๆ ถ้าจะต้องการให้ฮยอคเข้มแข็ง มีความจำเป็นอะไรที่ต้องฆ่าพ่อแม่ฮยอคแล้วข่มขืนต่อหน้าศพขนาดนั้น ยังไงมันก็เกินไปอยู่ดี ถ้าจะบอกว่าพี่ฮันรักฮยอคจนต้ิงทำแบบนี้ เฮ้ออออ ไม่เข้าใจเลย ปวดหัว
    #1788
    0
  18. #1221 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 20:58
    คุณป๋าโหดมากค่า สงสารฮยอกเบาๆนะ
    #1221
    0
  19. #1187 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 23:06
    ใส่ใจ รู้เรื่องฮยอกทุกอย่าง ใจอ่อนตอนโดนอ้อน??? ป๋ารักฮยอกใช่รึเปล่า แต่ดูเหมือนจะมีเหตุผลอื่นอีกหลายอย่าง

    ฮยอกเข้มแข็งเข้าไว้นะ ยอมอ่อนข้อให้ป๋าไปก่อนแล้วค่อยรอเอาคืนที่หลังเลยจ้า (แต่จะเอาคืนได้รึเปล่าเพราะเมย์ชอบแกล้งเคะ 55555)
    #1187
    0
  20. #1159 yepat@dD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 15:06
    ฮยอก เข้มแข็งไว้ สู้ๆ เอาคืนๆ
    #1159
    0
  21. #1095 Love HeeNim 4ever (@ilovefiction) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 19:15
    เก็อบไปแล้วคุณหนูฮยอกแจ ถ้าฮันมาไม่ทัน แต่แบบโอ๊ยยยเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้คืออะไร 

    หรือฮันแค่รักฮยอก หรืออะไร โอ๊ยยยย 
    #1095
    0
  22. #1028 HaeeunPim (@sjehhe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 13:13
    เฮ้ย...เกิงเลวมาก;-;...คุณหนูขา;-;...
    #1028
    0
  23. #992 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 18:30
    โอเคฮยอกเริ่มไม่อยากตายและ แต่อยากมีชีวิตอยู่เพื่อเอาคืนป๋า แต่สิ่งที่ป๋าทำกลับฮยอกมันเพื่ออะไร มันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้น้าาาา
    #992
    0
  24. #979 cup cake (@ruttaklao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 20:24
    เกลียดโมเม้นแบบนี้จังเลย สงสารฮยอกจนไม่กล้าอ่านแล้วอ่ะ
    อาเกิงเลิกทำร้ายน้องด้วยคำพูดได้แล้วเข้าใจนะว่าอยากให้น้องมีชีวิต แต่แบบนี้มันไม่โอสำหรับเรานะ
    รู้สึกว่ายิ่งนานวันฮยอกยิ่งโดนหนักขึ้นๆ สงสารจับใจเลยจริงๆ
    นึกไม่ออกเลยว่าสุดท้ายเขาจะรักกันได้ยังไง ฮยอกเล่นเกลียดเกิงขนานนั้น
    #979
    0
  25. #973 elfeleves (@elfeleves) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 21:50
    อยากรู้เหตุผลว่า ฮันทำไปทำไม แม้จะมั่นใจลึกๆว่าทำเพื่อฮยอก
    แต่............ นี่คือ
    วิธีที่จะปกป้องฮยอก ที่ดีที่สุดแล้วหรือ...
    ผ่านการไตร่ตรองมาแล้วอย่างรอบคอบ ทำดีที่สุดแล้วหรือ.......
    แทบอดใจรอเหตุผลเบื้องลึก เบื่องหลังของการตัดสินใจเหล่านี้ไม่ไหว
    #973
    0