[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,035 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,979 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,056

    Overall
    672,035

ตอนที่ 50 : ตอนที่ 45 ความคิดที่สวนทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    9 ก.ย. 59


ตอนที่ 45 ความคิดที่สวนทาง

 

 

 

            แม้ว่าฮยอกแจจะยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่เขากลับรู้สึกว่าพื้นมันโคลงเคลงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาเรียวก็จับจ้องเพียงผู้ชายหน้านิ่งเจ้าของความโหดเหี้ยมไม่ละสายตา ขณะที่สมองกำลังถามตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

          หมั้นหมายงั้นหรือ? พี่คิบอมงั้นหรือ?

 

            หากแต่เหนือสิ่งอื่นใดคือหานฮันคยอง...คิดอะไรอยู่

 

            นี่เป็นคำถามว่าเขาต้องการตอบรับการหมั้นหรือไม่ หรือว่าเป็นคำสั่งที่ต้องทำตาม

 

            แม้จะเริ่มจับความรู้สึกของอีกฝ่ายได้แล้ว แม้จะคิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่พยายามแสดงออก แต่ครั้งนี้เขาไม่รู้จริงๆ ว่าฮันคยองพูดแบบนี้เพื่ออะไร

 

            “อยากไล่ฉันไปพ้นๆ แล้วหรือ”

 

            น่าแปลก ทั้งที่เขาตกใจขนาดนี้ แต่เอาเข้าจริง เสียงที่เอ่ยออกไปกลับสงบอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            คำถามที่คนฟังไม่ตอบคำ จนต้องถามต่อ

 

            “ไหนนายว่าจะขังฉันไว้ที่นี่ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงจะให้ฉันหมั้นกับพี่คิบอมล่ะ” ในเมื่ออีกฝ่ายพยายามกันไม่ให้เขาติดต่อคนภายนอกด้วยซ้ำ แล้วทำไมตอนนี้ถึงคิดจะปล่อยกันไปง่ายๆ หรือเพราะเขาไม่คิดจะตายอีกแล้ว หรือเพราะท่าทีของเขากำลังเปลี่ยนไปจากเดิม

 

            “ไม่ใช่จู่ๆ...คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าพวกคุณเป็นคู่หมายกันมาตั้งแต่เด็ก”

 

            “แต่พ่อก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้เลยตอนที่ฉันโต” พอย้อนกลับ อีกฝ่ายแค่นิ่งไปนิด แล้วรอยยิ้มที่ไม่น่ามองเลยสักนิดก็ผุดขึ้นตรงมุมปาก

 

            “จะเคยพูดหรือไม่ ตอนนี้ผลประโยชน์ที่ได้จากการขายคุณให้คิมคิบอมก็ทำให้ผมปฏิเสธไม่ลง”  

 

            กึก

 

            ฮยอกแจชะงักไปทันที ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้นนิด มองคนที่กำลังยิ้มแบบที่เขาไม่คุ้นตา ราวกับฮันคยองที่เขาไม่รู้จัก รอยยิ้มที่ยิ่งเสริมให้ใบหน้านิ่งเฉยนี่ยิ่งดูร้ายกาจ แววตาไร้ความรู้สึกจนดูเลือดเย็น

 

            “ผมก็เคยคิดว่าจะเลี้ยงคุณเอาไว้เอ็นดูเล่นๆ แต่ถ้ามีราคาขนาดนี้ ปล่อยไปก็มีแต่กำไร...”

 

            ซ่า...

 

            ฮันคยองหยุดพูดทันที เมื่อน้ำเปล่าในแก้วถูกสาดเข้าเต็มหน้า มือใหญ่แค่ปาดมันออกไปด้วยสีหน้าที่สงบ รอยยิ้มเลือนหายไปแล้ว ขณะที่คนสาดก็กำลังลุกขึ้นยืนช้าๆ ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยความเดือดดาล ราวกับโกรธที่ถูกตั้งค่าเป็นสิ่งของ

 

            “คนอย่างนาย...”

 

            ร่างสูงไม่ได้ยินประโยคหลังจากนั้น เพราะฮยอกแจกลืนมันลงไป สองมือกำเข้าหากันแน่น แล้วคนที่รอคอยมาตลอดตั้งแต่เย็นก็ลุกขึ้น แล้วหมุนตัว ก้าวยาวๆ กลับไปที่ห้องขังตัวเองอย่างไม่คิดหันกลับมาดูผลงาน ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฮันคยองอาจจะโกรธจนฆ่าเขาให้ตาย

 

            ท่าทางที่คนตัวโตก็ไม่คิดตาม แค่พยักหน้าให้คนของตัวเองตามไปดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายกลับเข้าห้องไปอย่างปลอดภัย ทั้งที่ในใจกำลังคิดถึงคำที่เขาไม่ได้ยินที่สุด

 

            มันน่าจะเป็นประโยคที่ว่า...คนอย่างนาย...ฉันเกลียดที่สุด

 

          คุณหนูควรคิดแบบนั้นล่ะดีที่สุดแล้ว

 

            คนพยายามสวมบทตัวร้ายลุกขึ้นช้าๆ แล้วเลือกจะเดินไปอีกทาง เพราะเขาเองก็ไม่มีหน้าไปเจอคุณหนูตอนนี้ ไม่ใช่เพราะไม่อยากรับมือคนโกรธ แต่เขา...ไม่อยากแสดงสีหน้าเจ็บปวดให้อีกฝ่ายได้เห็นต่างหาก

 

            สิ่งเดียวที่เขาไม่อยากทำท่ามกลางบทละครบ้าๆ นี่...การยกลีฮยอกแจให้กับคนอื่น

 

            ทั้งที่คิดแบบนั้นมาตลอด แต่สิ่งที่คิบอมพูดกับเขาก็มีส่วนที่ปฏิเสธไม่ได้

 

          ถ้าไม่ใช่คุณ ไม่ใช่ผม แล้วคุณคิดจะทำยังไงให้มันโผล่หัวมาให้เห็น

 

            คำถามที่เขาพยายามหาคำตอบ และเมื่อมองตาฝ่ายตรงข้ามก็รู้ทันทีว่าทางนั้นเองก็กระหายคำตอบไม่ต่างกัน ซึ่งแม้ฮันคยองจะพยายามบอกปัดตัวเองหลายครั้ง แต่ลางสังหรณ์กำลังบอกเขาว่าคิบอมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของนายใหญ่ งั้นจะฟาดฟันกันต่อไปเพื่ออะไร

 

          ถ้าคุณอยากนิ่ง ผมก็ไม่เดือดร้อน แต่เชื่อเถอะว่าคนอื่นนิ่งได้มากกว่าคุณ

 

            เขาจะสืบเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเองก็ย่อมได้ แต่อีกนานแค่ไหนล่ะ เดือนเดียว ปีเดียว หรือคนร้ายครั้งนั้นจะหายเข้ากลีบเมฆไปตลอดกาล ดังนั้นการเก็บตัวเงียบอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด...เขาเองก็ต้องเคลื่อนไหวบ้างแล้ว

 

            การเคลื่อนไหวครั้งนี้ไม่ได้เพียงล่อศัตรูออกมาเท่านั้น แต่มันอาจจะเป็นหลักประกันที่ทำให้เขานอนตายตาหลับ

 

          คุณหนูฮยอกแจจะมีคนดูแล แม้ว่าผมจะไม่อยู่บนโลกใบนี้

 

            เขาไม่ได้เชื่อในตัวคิบอมเต็มร้อยหรอกนะ แต่อย่างน้อย การที่ลองเสี่ยงก็ทำให้ได้จับตามองอีกฝ่ายใกล้ชิดมากกว่าเดิม บวกกับมันเป็นความต้องการของนายใหญ่มาโดยตลอด ต่อให้อยากเลี่ยงต่อไป สุดท้ายมันก็ต้องเป็นแบบนี้

 

            คุณหนูก็ต้องคู่กับคนที่คู่ควรอยู่แล้ว เขาเองถอยออกมาตอนนี้ดีกว่าให้คุณหนูถลำลึกไปมากกว่านี้

 

            ไม่ใช่แค่คุณหนู เขาเอง เขานั่นแหละที่อันตรายกว่าใครเพราะเผลอคิดไปในช่วงจังหวะที่คิบอมบอกข้อเสนอ...คุณหนูเป็นของเขา และเขาไม่ต้องการยกให้กับใครหน้าไหนทั้งนั้น!!!

 

            “อันตรายเกินไป” ชายหนุ่มพึมพำ ยามที่ยกมือกุมหน้า เพราะกำลังกลัวความรู้สึกของตัวเอง ดังนั้น นี่เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว

 

            เขาควรจะปล่อยมือจากของล้ำค่าที่ไม่ควรอยู่ในมือของเขามาตั้งแต่ต้น

 

            ความคิดแบบนั้นนั่นแหละที่ทำให้ลีฮยอกแจโกรธแทบบ้า ร่างบางที่ก้าวยาวๆ กลับเข้าห้องนอนแล้วกระแทกประตูปิดเสียงดัง แล้วมาหยุดยืนอยู่กลางห้อง สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับความเดือดดาลที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งกระแสเลือด

 

            ใช่ เขาเกลียด แต่ไม่ใช่ฮันคยอง...เขาเกลียดรอยยิ้มนั้นต่างหาก

 

            รอยยิ้มที่พยายามทำตัวร้ายกาจยังไง แต่มันไม่ใช่ตัวของฮันคยองเลย

 

            คนที่มองเขาเหมือนกับสิ่งของที่ถูกประเมินราคา ยิ้มอย่างนึกสมเพช แต่สมเพชใคร เขา...หรือตัวฮันคยองเอง

 

            ยิ่งฮันคยองทำตัวแบบนี้ ฮยอกแจก็ยิ่งมั่นใจว่าผู้ชายคนเดิมยังไม่หายไปไหน คนที่จะไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะยกเขาให้กับพี่คิบอม คนที่พยายามเว้นระยะห่างกับเขาตั้งแต่โตจนรู้เรื่องความรัก ผู้ชายคนนั้นจะต้องมองว่าเขาคู่ควรกับพี่คิบอม ส่วนตัวเอง...ก็แค่ลูกน้องของพ่อ

 

            ถ้าอีกฝ่ายร้ายกาจจริง โหดเหี้ยมจริง ก็แค่ทำกับเขาเหมือนโสเภณีไร้ค่าก็ได้ ในเมื่อตอนนี้ลีฮยอกแจไม่มีอะไรเลย ไม่มีสิทธิ์จะเอ่ยปากเรียกร้องอะไรด้วยซ้ำ อำนาจทั้งหมดก็รวบอยู่ในมือฮันคยองแล้ว ดังนั้นไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไปก็ไม่สร้างประโยชน์ใดๆ ตามที่ปากพูดเลยสักนิด

 

            ผู้ชายคนนั้นกำลังพยายามให้เขาได้ประโยชน์ที่สุดต่างหาก

 

            ใครๆ ก็วาดหวังว่าจะได้เป็นนายหญิงตระกูลคิม แต่ไม่ใช่เขา ไม่ใช่ลีฮยอกแจคนนี้ที่เจ็บปวดที่สุดกับการที่ฮันคยองพยายามผลักไสเขาไปอีกครั้ง

 

            เขาไม่ต้องการออกจากอ้อมแขนนี้

 

            “คนอย่างนาย...ทำไมไม่เห็นแก่ตัวมากกว่านี้”

 

            ฮยอกแจกำลังมั่นใจ ฮันคยองไม่ได้เปลี่ยนไป ผู้ชายที่ตัดสินใจแบบนี้คือคนคนเดิม

 

            “ไม่ ฉันไม่ยอม”

 

            ดังนั้น เขาจะไม่ยอมถูกผลักออกไปแบบนี้!

 


...........................................................

 


           ต่อค่ะ

 

            ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งแสงดาว ไม่มีซึ่งแสงจันทร์ มีเพียงแสงไฟที่ส่องสว่างมาจากไฟสนามภายนอกลอดเข้ามาในห้องพักของผู้ที่ถือครองอำนาจใหญ่ของตระกูลคิม เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง บนอกมีร่างเพรียวขาวจัดที่เปิดเปลือยไม่ต่างกันนอนแนบชิดอยู่ แต่หากคิดว่าคิมคิบอมหลับไปแล้วหลังจากที่ออกแรงอย่างหนักคงเป็นเรื่องที่ผิดถนัด เพราะชายหนุ่มยังคงนอนลืมตา ก่ายมือข้างหนึ่งบนหน้าผาก ครุ่นคิดถึงเรื่องที่คุยไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

 

            คิบอมกำลังคิดว่าเขาตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ถามออกไปแบบนั้น และสาเหตุของความลังเลก็คงไม่พ้น

 

            ดวงตาคู่คมกดลงไปมองเรือนผมสีดำสนิทที่ซุกซบอยู่บนอก มือใหญ่เลื่อนไปลูบหัวไหล่ขาวมนอย่างเบามือ คงไม่มีใครนอกจากเขาที่รู้อีกแล้วว่าดงแฮมีผิวที่นุ่มขนาดไหน

 

            ทุกสัดส่วนที่คงมีเขาได้สัมผัสแค่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

 

            ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ คิบอมคงไม่ลังเลที่จะหมั้นหมายกับฮยอกแจ แน่นอน เขาเองก็จะไม่ปล่อยคนที่ถูกใจไปเช่นเดียวกัน เพราะแต่ไหนแต่ไร เขาก็ไม่มีปัญหาเรื่องที่จะต้องแต่งกับคนที่เห็นเป็นน้องชาย แต่ก็ไม่เคยสัญญากับใครเหมือนกันว่าจะมีแค่ฮยอกแจเพียงคนเดียว

 

            ในเมื่อ ดงแฮเป็นคนของเขา ต่อให้เขาแต่งงานก็เชื่อว่าเด็กคนนี้จะไม่มีทางปฏิเสธเขาอย่างแน่นอน แต่จู่ๆ คิบอมก็ไม่อยากทำแบบนั้น

 

            ดงแฮอาจจะเก่งกาจเรื่องอื่น แต่ไม่ประสาเรื่องความรัก เด็กคนนี้รักเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

 

            ชายหนุ่มไม่ได้เข้าข้างตัวเอง แต่ทุกการกระทำบอกว่าดงแฮพร้อมจะถวายหัวให้ ซึ่งมันคงไม่ใช่เรื่องยากที่จะให้ทุกอย่างอยู่ในฐานะเดิม เด็กคนนี้ยังอยู่เคียงข้างบนเตียงเขาเช่นเดิม เพียงแต่...มันจะเป็นการทำลายหัวใจบริสุทธิ์นี้มากแค่ไหน

 

            ไม่มีทางที่คนสนิทของเขาจะไม่เป็นไร ทุกอย่างย่อมมีผลอยู่แล้ว แต่จะมากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง

 

            และเขา คิมคิบอมคนนี้ที่มีความสุขกับการเย้าแหย่ ได้เห็นสีหน้าที่หลากหลายของร่างเพรียวจะเป็นคนทำลายมันลงกับมืออย่างนั้นหรือ

 

            “นายจะรู้สึกยังไงตอนที่เห็นฉันกับฮยอกแจ”

 

            คำถามที่กระซิบเบาๆ ยามที่มือใหญ่เลื่อนไปลูบเรือนผมนิ่มอย่างเบามือ จากนั้นลมหายใจก็ถูกผ่อนออกมาช้าๆ ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าคนอย่างคิมคิบอมจะมานอนกลุ้มเพราะความรู้สึกของคนคนเดียว

 

            คนที่พยายามทำทุกอย่างที่เขาบอก ทั้งที่เงอะงะไม่ประสา

 

            ความคิดที่ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นนิดอย่างเอ็นดู พลางคิดถึงสิ่งที่ดงแฮทำให้มาตลอดหลายชั่วโมง

 

            คนที่แค่พูดยังน้อยนับคำได้ แต่ต้องใช้ปากทำอย่างอื่นที่ตัวเองถนัดน้อยยิ่งกว่า

 

            ท่าทางที่ทั้งน่ารัก ทั้งน่าเอ็นดู ทั้งน่ามองจนแม้จะไม่เป็นงาน แต่ทำให้คนอย่างเขาเสร็จได้ ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่จบแค่นั้น ช่วงเวลาหลายวันที่ต้องทำงานชดเชยที่หนีเที่ยวทำให้เขาห่างหายไป อย่างมากก็ได้แค่เย้าหยอกดังเช่นที่เกิดขึ้นในห้องทำงาน แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

 

            พอได้ทำ เขาถึงทำให้ดงแฮหมดเรี่ยวแรงอย่างนี้ไงล่ะ

 

            การกระทำที่ตัวเองก็รู้ว่ากำลังหลงดงแฮมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจจะเพิกเฉยต่อฮยอกแจได้เช่นเดียวกัน

 

            ขณะที่เรื่องของฮยอกแจ อะไรบางอย่างก็บอกชายหนุ่มว่ามันมีเรื่องระหว่างหานฮันคยองคนนั้นกับน้องของเขา ไม่ว่าจะเป็นความหวงแหนในชั่วแวบหนึ่งที่ได้เห็นทันทีที่เขาบอกจุดประสงค์เรื่องงานหมั้น หรือแววตายามที่รับโทรศัพท์สายนั้น

 

            มันค่อนข้างชัดเจน

 

            ความรู้สึกของหานฮันคยองที่มอบให้กับลูกของเจ้านาย ซึ่งพอจับจุดได้ แทนที่คิบอมจะปล่อยไป เขากลับยิ่งกังวลมากกว่าเดิม...น้องเขาจะเป็นยังไงถ้าอยู่กับคนที่มีใจให้ คนที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์กับเหตุการณ์ฆ่าล้างโคตร

 

            ยังไงก็ต้องได้ตัวฮยอกแจกลับมาก่อนอย่างที่ฮีชอลว่า...คนเป็นน้าของฮยอกแจที่ยังระแวงผู้ชายคนนั้น

 

            “เฮ้อ”

 

            “นายครับ...นอนไม่หลับหรือครับ”  แต่แล้วความคิดก็ต้องสะดุดลง เมื่อเสียงเรียกดังขึ้นเบาๆ ให้ต้องก้มหน้าลงมอง แล้วพบกับคนที่นอนเอียงหน้า ลืมตาขึ้นมามองอย่างเป็นห่วง

 

            “มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย” คิบอมว่าเพียงเท่านั้น ยามที่ยังรั้งตัวคนที่จะลงไปนอนบนเตียงดีๆ

 

            “อย่าขยับ แบบนี้อุ่นดี”

 

            ร่างกายอุ่นจัดที่ชิดใกล้ สร้างความสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จนต้องเลื่อนมืออีกข้างมาโอบรอบเอว กระชับเอาไว้มั่น

 

            “นายครับ”

 

            “ตอนนอนก็เป็นเด็กดีอยู่หรอก แต่เดี๋ยวนี้ตื่นทีไรก็ช่างเถียงนะ” พอลูกน้องจะแย้ง คนเอาแต่ใจก็ว่าขึ้นมาก่อน ทำเอาคนช่างเถียงเงียบกริบ แต่ดวงตาบ่งบอกว่าไม่เห็นด้วยเลยสักนิด แน่นอนว่าปากไม่เถียง แต่ดวงตาคู่นั้นก็ทำให้คนมองหัวเราะออกมาเบาๆ

 

            “ไม่ถามหรือไงว่าฉันหัวเราะอะไร”

 

            “นายอยากให้ถามหรือครับ”

 

            “หึๆ ช่างเถียงจริงๆ” เป็นอีกครั้งที่ดงแฮเงียบปากสนิท แต่ดวงตาก็ยังฉายชัดว่าไม่เห็นด้วย ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนแบบนั้น ในเมื่อนายว่าอะไร เขาก็ทำตามที่นายบอกทุกอย่าง แต่แววตาแบบนั้นแหละที่ทำให้คิบอมยิ่งหัวเราะเสียงดังขึ้น มือที่ลูบผมก็ขยับมากอดเอวอีกข้าง กระชับไว้แน่นๆ แล้ว...

 

            หมับ

 

            ร่างเพรียวถูกพลิกลงมานอนแนบกับเตียงนุ่มอีกครั้ง แล้วเสียงทุ้มก็ดังตามมา

 

            “อยากลงแบบนี้หรือ”

 

            ทว่า แบบนี้ของนายใหญ่คือการมีร่างแข็งแกร่งทาบทับอยู่ด้านบน ให้เนื้อตัวแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง เปลี่ยนความอบอุ่นเป็นความร้อนที่แล่นผ่านไปทั่วทุกอณูผิว

 

            “นายครับ...”

 

            “ว่าไง”

 

            “ผม...ไม่ไหวแล้วครับ” คิบอมที่กำลังซุกไซ้อยู่ซอกคอยกยิ้มนิด แต่ยังไม่ยอมหยุด ปลายจมูกโด่งยิ่งไล้ไปตามผิวนุ่มๆ อย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

 

            “แล้วไง” คนฟังไม่รู้จะพูดยังไง เพราะเขินอายเกินกว่าจะบอกว่าเขาแทบไม่มีความรู้สึกที่ช่วงล่างแล้ว แม้แต่กอดกันเฉยๆ ยังรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสอดแทรกอยู่ในกาย จนสองมือยันอกนายเบาๆ กระซิบเสียงแผ่ว

 

            “ขอร้องล่ะครับ”

 

            “ขอร้องว่า?”

 

            ดงแฮเม้มปากอีกนิด รู้สึกว่ากำลังถูกแกล้งอีกครั้ง จนต้องบอกเสียงเบา

 

            “หยุดเถอะครับ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ มัน...ไม่รู้สึกแล้ว”

 

            “อะไรที่ไม่รู้สึก นี่ก็รู้สึกอยู่นี่” ปลายนิ้วสะกิดเบาๆ ที่ยอดอกที่ชูชันขึ้นมาทันที ซึ่งปฏิกิริยาของร่างกายทำให้ดงแฮได้แต่หน้าร้อนจัด เพราะแม้มันจะชูชัน แต่ความแสบเล็กๆ หลังจากที่ถูกบีบขยำมาพักใหญ่ๆ ก็ทำให้คนข้างใต้เอ่ยปากขอร้องอย่างจนใจ

 

            “นายครับ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ”

 

            “แล้วจะให้ฉันทำยังไงกับตรงนี้” ตรงนี้ที่ร้อนผ่าวและทำให้คนฟังไม่กล้าสบตา แต่พึมพำเสียงเบาหวิว

 

            “ใช้ปาก...ได้มั้ยครับ”

 

            “แล้วปากไหวหรือไง ก่อนหน้านี้...”

 

            “ไหวครับ! ไหว!” หากไม่รีบแย้งออกไปคงได้อายหนักกว่านี้ เมื่อเจ้านายช่างแกล้งกลับมาอีกครั้ง คำที่ทำให้คนฟังหัวเราะในคอ ยอมผละจากลำคอขาวที่ประดับด้วยรอยช้ำสีสด  เลื่อยมือมาแตะที่ริมฝีปากแดงช้ำอย่างเบามือ

 

            “ฮึ แดงขนาดนี้ไหวที่ไหน...ฉันล้อเล่นน่า รู้อยู่แล้วว่านายไม่ไหว”

 

            “แกล้งผม...ทำไมครับ” เสียงเบาหวิวที่บอกว่าคนเย็นชาอายจนแทบไม่ไหวแล้ว ชนิดที่คนฟังยิ่งยิ้มกว้าง

 

            “ก็อย่าทำตัวน่าเอ็นดูนักสิ”

 

            “ผมเปล่านะครับ”

 

            “หึๆ เปล่าก็เปล่า นอนเถอะ หวังว่าพรุ่งนี้นายจะเดินไหว” เสียงหยอกที่ทำให้คนฟังหลับตาลงอย่างรู้ว่าพูดต่อไปก็รังแต่จะทำให้อายมากขึ้นกว่านี้ ในเมื่อตั้งแต่กลับมาจากเชจูก็ถูกหยอกหนักข้อขึ้นแบบนี้

 

            สุดท้าย คิบอมก็กระชับร่างเพรียวเข้ามาแนบอก ข่มความอยาก เพราะไม่คิดจะทำให้คนสนิทเหนื่อยหนัก ทั้งที่ในใจยังเปี่ยมไปด้วยความกังวลลึกๆ

 

          ถ้าเขาบอกดงแฮเรื่องงานหมั้น ดงแฮจะยังยิ้มแบบนี้ได้หรือเปล่า

 

.............................................................

 


ต่อค่ะ

 

            ฮันคยองคิดว่าคุณหนูลีคงไม่มีทางออกมาพบหน้าเขาในเช้าวันนี้ แต่เมื่อลงมายังห้องอาหาร ความคิดนั้นก็ผิดถนัด เมื่อร่างบอบบางกำลังนั่งประจำที่รออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าเรียวยังคงขาวซีดเซียว แต่ดวงตาฉายชัดถึงการตัดสินใจ

 

            คนที่เอ่ยขึ้นมาทันที

 

            “เรื่องที่จะให้ฉันหมั้นกับพี่คิบอม”

 

            “ครับ?” แม้คนฟังจะไม่อยากตอบรับ หากแต่ภายนอกชายหนุ่มแค่ทวนคำราวกับไม่ใส่ใจ จนคนพูดเม้มปากน้อยๆ สูดหายใจลึกๆ ก่อนที่จะเอ่ยต่อ

 

          “ฉันไม่ขัดข้อง”

 

            กึก

 

            หนุ่มลูกครึ่งรู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายต้องลงเอยแบบนี้ แต่พอได้ยินคำตอบเพียงไม่กี่คำ ร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อ หัวใจหยุดเต้นไปชั่วจังหวะ รู้สึกเหมือนโลกกำลังจะหยุดหมุน ทั้งที่เขาเป็นคนยัดเยียดอีกฝ่ายให้กับผู้ชายคนนั้นด้วยตัวเอง

 

            หากแต่แท้จริง...อยากจะยึดครอง

 

            ความรู้สึกน่าสมเพชจนยกยิ้มเย้ยหยัน ราวกับดูถูกคุณหนูตัวน้อยที่ปากว่าไม่ยอมๆ แต่สุดท้ายก็ตอบรับอย่างเลือกทางที่ดีที่สุด และนั่นก็ทำให้ฮยอกแจเบือนหน้าหนีเป็นครั้งแรก

 

            “ดี ผมจะเร่งดำเนินการ”

 

            “แต่ฉันมีข้อแม้”

 

            “...”

 

            คนฟังไม่ตอบรับ แค่มองนิ่งๆ ราวกับรอดูว่าจะมาไม้ไหน ซึ่งฮยอกแจไม่ได้มีลูกไม้ใดๆ เขาต้องการแค่เจรจาเท่านั้น

 

            “ฉันต้องการคุยกับพี่คิบอม...”

 

            “ผมก็ไม่ขัดข้อง”

 

          “...ตามลำพัง”

 

            ฮันคยองชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินมายังโต๊ะอาหาร จ้องหน้าฮยอกแจเขม็ง ทว่า อีกฝ่ายกลับไม่หันกลับมามองตา แต่ให้ความสนใจอาหารเช้าที่เพิ่งจะตั้งโต๊ะ

 

            “ผมจะให้คุณคุยกับคุณคิบอม แต่ต้องมีผมอยู่ด้วย”

 

            “นายจะใส่ใจอะไร จะขายฉันไปอยู่แล้ว ทำไมต้องเข้าไปเป็นผู้ปกครองด้วย”

 

            “ผมบอกว่าจะขายคุณ แต่ในเมื่อตอนนี้คุณยังไม่ถูกขาย เพราะฉะนั้น ผมก็มีสิทธิ์ในสินค้าของผม” แม้ร่างสูงจะบอกด้วยท่าทางเรียบเฉย แถมเรียกว่าสินค้าทุกคำ แต่ภายในใจกลับร้อนรน เพียงแค่คิดว่าร่างเล็กจะอยู่ในห้องตามลำพังกับผู้ชายอันตรายคนนั้น

 

            เขาอาจจะเชื่อเกินครึ่งว่าคิมคิบอมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของนายใหญ่ แต่เขาจะไว้ใจผู้ชายที่เปลี่ยนคู่ขาไม่ซ้ำหน้าได้ยังไง ตราบใดที่คุณหนูยังไม่เข้าพิธีแต่งงาน และได้รับฐานะสมเกียรติ ไอ้ฮันคยองคนนี้ก็ไม่ต้องการให้อยู่ร่วมห้องตามลำพัง

 

            “งั้นก็เตรียมรอฉันอาละวาดได้เลย”

 

            ครั้งนี้ฮยอกแจเองก็ไม่มีการผ่อนปรน

 

            “ฮึ คุณจะทำอะไรได้” คราวนี้คุณหนูลีหันมาสบตาด้วยรอยยิ้มน่ามอง

 

            “ก็พยายามใช้พลังไง”

 

            “...”

 

            “ครั้งนี้ฉันอาจจะหลับไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย แล้วนายก็จะไม่ได้ประโยชน์ใดๆ ในการขายฉันให้กับพี่คิบอม” มังกรร้ายเผลอกำสองมือเข้าหากันแน่น จ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาเหี้ยมจัด ราวกับจะพุ่งเข้ามาหักคอ แต่เพียงพักเดียว สองมือก็คลายออก

 

            เขาไม่เสี่ยงให้คุณหนูทำร้ายตัวเองแบบนั้น คุณหมอเยซองยังไม่ประกันผลถ้ารับยามากไปกว่านี้

 

            “ถึงคุณจะตกลงอะไรกับคิมคิบอมนอกสายตาผมก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี อย่าลืมสิว่าพ่อคุณให้ผมมีอำนาจในตระกูลนี้เบ็ดเสร็จทุกอย่าง” เขาต้องยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ให้คนฟังแค่ยิ้มน้อยๆ

 

            “ฉันรู้อยู่แล้วว่าตอนนี้นายเป็นเผด็จการ...แล้วฉันจะพบพี่คิบอมได้เมื่อไหร่”

 

            “อยากเจอจังเลยนะ”

 

            “ใช่สิ ฉันอยากเจอ” ฮยอกแจไม่มีลังเลที่จะเอ่ยออกไป ในเมื่อผู้ชายตรงหน้าอยากจะผลักเขาออกไป แต่ลืมคิดล่ะมั้งว่าถึงจะอ่อนแอยังไง ฮยอกแจก็ยังเป็นคนของตระกูลลี ถ้าเขาคิดจะทำอะไร เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วเหมือนกัน

 

            แม้คนฟังจะอยากยืดเวลาออกไปอีกนิด แต่ชายหนุ่มก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนที่เพิ่งแยกกันเมื่อคืน

 

            กระทั่งปลายสายตอบรับ

 

            “คุณหนูฮยอกแจมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”

 

            ฮันคยองไม่เห็นด้วยยังไง แต่ครั้งนี้เขาต้องยอมรับว่าแพ้คนอ่อนแอที่ใช้อาวุธสุดท้ายที่มีในมืออย่างฉลาด...ชีวิตของตัวเอง

 

..........................................

 

            บนตึกสูงระฟ้าซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของร้านอาหารชั้นนำมากมาย บริเวณชั้นบนสุดซึ่งเปิดให้เห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงโซลรอบทิศทางถูกจับจองด้วยผู้ชายที่ถือว่ามีอำนาจมากที่สุดในเกาหลีถึงสองคน หากแต่การมาครั้งนี้เป็นความลับ พนักงานทุกคนถึงถูกไล่ออกมาจนไม่รู้ว่าแขกกิตติมาศักดิ์เป็นใคร ยกเว้นผู้จัดการใหญ่ที่กำลังผายมือเชิญลีฮยอกแจที่กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับคนคุ้มครอง

 

          เฮอะ คนคุ้มครอง ผู้คุมสิไม่ว่า

 

            ฮยอกแจคิดพลางเหลือบไปมองคนที่สละเวลาทำงานอันมีค่าพาเขามายังสถานที่นัดหมาย ซึ่งทั้งชั้นมีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งจิบกาแฟรอคอยอย่างอดทน อย่างที่ร่างบางก็ไม่นึกแปลกใจที่พี่คิบอมจะนิ่งได้ขนาดนั้น

 

            แม้สถานที่นัดหมายจะเป็นชั้นบนสุดที่ไม่มีอะไรล้อมรอบแปลว่าปราศจากเครื่องป้องกัน แต่เพราะตึกนี้สูงที่สุด จึงหมดห่วงเรื่องมือปืน ถ้าจะห่วง...ก็คงมีแค่หานฮันคยองที่มองผู้ชายคนนั้นด้วยแววตาเย็นชา

 

            “ฉันอยากคุยกับพี่คิบอมตามลำพัง”

 

            “ตราบที่อยู่ในสายตาของผม”

 

            หนุ่มลูกครึ่งก็ให้ได้เท่านี้ เขาจะไม่ฟังบทสนทนาของทั้งคู่ แต่เขาจะอยู่ในจุดที่สามารถชักปืนขึ้นมาได้ หากทางนั้นเล่นตุกติก ซึ่งคำนี้ก็ทำให้คนฟังได้แต่ถอนหายใจ

 

            “ฉันขัดขืนไม่ได้อยู่แล้วนี่นะ” คุณหนูลีว่าแค่นั้น ก่อนที่จะก้าวเดินไปหาคนที่กำลังวางแก้วกาแฟ...ผู้ชายที่ใครๆ ก็คงอยากได้มาครองครอง แต่ฮยอกแจก็รู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยต้องการการผูกมัดแบบนั้น

 

            พี่คิบอมเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีอย่างร้ายกาจ มีอำนาจล้นมือ ฝีมือเก่งกาจ บริหารงานอย่างไม่ตกหล่น รู้จักการผ่อนปรน ไม่ใช่ผู้ชายที่ยอมหักไม่ยอมงอ มีอารมณ์ขันในบางครั้ง แต่คนที่อยู่ในแวดวงเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กก็รู้...คนคนนี้โหดเหี้ยมกับศัตรูของตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยเชียวล่ะ

 

            คนที่เขาไม่เคยมีความคิดที่จะสนใจเกินกว่าพี่ชาย

 

            หากคิดอยากครอบครองคิมคิบอมก็เหมือนเอาความรักตัวเองไปทิ้งเปล่า

 

            ประวัติของพี่คิบอมอาจจะดีกว่าลูกน้องของบิดาไม่รู้กี่เท่า แต่หัวใจของเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลงตั้งแต่อดีต เขารู้ดีว่าใครที่เห็นเขาสำคัญที่สุด ใครที่แม้ภายนอกจะเลือดเย็น แต่ภายในกลับอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            เขาเลือกมาตั้งแต่เด็กแล้ว

 

            “พี่คิบอม” ความคิดที่ทำให้ร่างน้อยส่งยิ้มน่ามองให้กับผู้ชายที่กำลังลุกขึ้น

 

            “ฮยอกแจ ไม่เจอกันตั้งนาน” พี่คิบอมยังดูเหมือนเดิมทุกอย่าง คนที่ขยับเข้ามายืนตรงหน้า ก่อนที่จะกางแขนออก

 

            ท่าทางที่ฮยอกแจลังเลเพียงครู่ เหลือบไปมองยังทิศที่ผู้ชายอีกคนยืนอยู่ แล้ว...ก้าวเข้าไปในอ้อมกอดของคิบอม

 

            อ้อมกอดที่กระชับแนบแน่น พร้อมกับเสียงทุ้มที่กระซิบข้างหู

 

            “มันไม่ได้ทำอะไรเราใช่มั้ย”

 

            ฮยอกแจรู้ดีว่ามันที่ว่าคือใคร และเขาก็ใช้ช่วงเวลาเพียงน้อยนิด ก่อนที่จะดันตัวออกจากอ้อมกอด พึมพำแค่ว่า...

 

            “พี่คิบอม ฮยอกอยากให้พี่ช่วย”

 

            เขาไม่รู้ว่าพี่คิบอมไว้ใจได้แค่ไหน แต่อย่างน้อย ลีฮยอกแจต้องหาอาวุธเพิ่มมาใช้ในศึกที่เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากขู่จะเอาชีวิตตัวเอง

 

.............................................

 

            ครบค่ะ เมื่อสองคนนี้เจอกันก็เป็นการเคลื่อนไหวล่ะจ้า อ้อ เฮก็ยังไม่รู้เรื่องนะคะ บอมก็มีนิสัยเสียนะเออ พวกเชื่อว่าควบคุมทุกอย่างได้น่ะค่ะ ซึ่งเรื่องบางเรื่องมันควบคุมตามที่ใจอยากไม่ได้หรอก โดยเฉพาะความรู้สึกคน ที่แน่ๆ ตอนนี้เมย์ชอบฮยอกล่ะ เขียนเองก็ชอบเอง คนที่พอตัดสินใจแล้วก็แน่วแน่มั่นคง คิดจะทำอะไรก็ต้องให้ได้อย่างนั้น ประมาณนั้นล่ะ

            ตอนนี้เจ็บขามากมาย แมวสองตัวรุมฟัดหมา อ่านไม่ผิดค่ะ แมวเนี่ยล่ะรุมฟัดหมาที่ไม่ทำอะไรเลย เพราะมันเข้าใกล้ลูกแมวเกินไป พอไปห้าม...ได้เลือดมาจนได้ T^T

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #7662 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:21
    คงจะต้องเศร้าแน่ๆ
    #7662
    0
  2. #7009 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 00:07
    สงสารเฮอ่าาาาาาา คือจะขัดเจ้านายก็ไม่ได้ไง ถ้าแต่งกันจริงฮยอกเข้าบ้านเฮจะเจ็บขนาดไหน ถึงบอมจะไม่อะไรก็เถอะ
    #7009
    0
  3. #6766 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 00:58
    ถ้าเฮรู้จะเป็นไงอ่ะ ปวดใจน่าดู ,__,
    #6766
    0
  4. #6491 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 17:23
    บอกเด็กในปกครองด้วยดีกว่าค่ะนาย
    ถ้านายไม่บอกระวังเด็กมันเตลิดนาาา
    ใจเคะยากแท้หยั่งถึงนะคะคิมคิบอมมม
    ดูอย่างที่ฮยอกแจลุกขึ้นมาปฏิวัติสิ โอ้โหว
    #6491
    0
  5. #6474 0899207844 (@0899207844) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 17:10
    จะหมั้นจริงๆ เหรอ สงสารดงแฮ
    #6474
    0
  6. #6473 Love Miracle (@0930586995) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 15:42
    ขอบอกเลยว่าไม่ว่าจะทางไหน ดงแฮก็ดูจะเจ็บปวดที่สุด
    #6473
    0
  7. #6472 zazoith (@zazoi) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 23:08
    ชอบฮยอกแจ และสงสารดงแฮอ่ะ ????????
    #6472
    0
  8. #6471 Noparat (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 22:15
    ฮยอกแจมีแผนอะไรนะ
    #6471
    0
  9. #6470 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 19:54
    ในที่สุด .... จอมแผนการสองคนก็ได้เจอกันแล้ว >< 
    จากนี้อะไรๆน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดีแล้วไหมคะ 
    เชื่ออย่างหนึ่งว่า คิมคิบอมจริงใจต่อฮยอกแจจริงๆ 
    รอลุ้นต่อไปค่ะ 
    #6470
    0
  10. #6469 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 19:54
    ในที่สุด .... จอมแผนการสองคนก็ได้เจอกันแล้ว >< 
    จากนี้อะไรๆน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดีแล้วไหมคะ 
    เชื่ออย่างหนึ่งว่า คิมคิบอมจริงใจต่อฮยอกแจจริงๆ 
    รอลุ้นต่อไปค่ะ 
    #6469
    0
  11. วันที่ 8 กันยายน 2559 / 12:02
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #6468
    0
  12. #6467 a_little_elf (@a-little-elf) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 11:58
    ตอนนี้ก็แค่งงเงย์นี่ล่ะ ที่ไม่รู้เรื่องกับเค้าเลย
    #6467
    0
  13. #6466 namhom_elfthai (@namhom_elfthai) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 05:22
    ฮยอกแจจะขอให้นายใหญ่ช่วยอะไรนะ

    จะช่วยฮยอกแจก็คิดถึงใจคุณนักฆ่าด้วยนะ

    เค้าอาจบอบบางกว่าที่นายใหญ่คิดนะคะ
    #6466
    0
  14. #6465 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 01:47
    พี่คิบอมต้องทำให้ลูกน้องร้องไห้เสียใจ โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวแน่ๆ เราสัมผัสได้ ฮือออออ
    #6465
    0
  15. #6464 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 00:36
    คุณหนูใสใสแต่ร้ายลึกแบบนี้สิถึงจะใช่!!!!! ได้เวลาลุกขึ้นสู้เพื่อหัวใจตัวเอง (และพี่ชาย) แล้วฮยอกแจ ฮึบ!!!!!!
    #6464
    0
  16. #6463 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 00:19
    เอาล่ะสิ ๆ ฮยอกจะขอให้คิบอมช่วยอะไร แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ช่วยให้หนีจากฮันแน่ ๆ แล้วคุณคิบอมคะ มันที่ว่านั่น ....... กินคุณคู่หมั้นคุณคิบอมไปแล้วค่ะ 5555
    #6463
    0
  17. #6462 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 23:37
    ฮยอกเราใช้เขี้ยวเล็บที่มีให้เกิดประโยชน์บ้างแล้วนะ อิอิ สู้ ๆ นะคนสวย
    #6462
    0
  18. #6461 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:52
    อ่านแล้วเข้าใจเลยว่าบอมก็แคร์เฮมาก แต่ถ้าไม่บอกแล้วเฮมารู้ที่หลัง เฮก็คงจะเสียใจแต่ก็ยอมรับในสิ่งที่นายทำแล้วก็ถอยตัวเองออกมาแน่ๆอ่ะ
    ฮยอกแจรู้ เข้าใจและฉลาด มองออกว่าต้องทำอะไรยังไงเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการและอยากรู้ ชอบฮยอกที่เชื่อมั่นในตัวป๋าว่าที่ป๋าทำทั้งหมดนั้นเพื่อตัวเอง
    #6461
    0
  19. #6460 adilahc (@adilahc) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:14
    จริงค่ะ ณ ตอนนี้ชอบฮยอกแจสุดท้าย ไม่คิดว่าสุดท้ายคนที่ทำอะไรได้น้อยที่สุดจะเป็นตัวผลักดันให้เรื่องดำเนิน ยอมนับเลยสถานะของเรืีอง ณ ตอนนี้เข้มข้นสุดใจ กรี๊ดดดด รอตอนต่อ
    #6460
    0
  20. #6459 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 21:27
    ฮยอกจะให้บอมช่วยอะไรนะ
    #6459
    0
  21. #6458 คยูต้มรามยอนได้แล้วยินดีด้วยนะ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 21:10
    หูยย เริ่มมีความเข้มข้น ฮยอกจะเอายังไงอ่ะ
    #6458
    0
  22. #6457 pen_1290 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 20:52
    ลุ้นต่อตอนหน้าเลยคร้าบ อยากรู้ฮยอกแจจะทำยังไง เดาไม่ถูกเลย
    #6457
    0
  23. #6456 ปลากระป๋อง (@plamaszaboh) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 20:51
    ยังไงๆฮยอกจะเอายังงัย
    #6456
    0
  24. #6455 SuZu'Ell' (@lovelyaommiiz) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 20:39
    ทำไมมีความหน่วงงง
    #6455
    0
  25. #6454 boombim (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 20:39
    ฮยอกแกร่งมาก ตัดสินใจทำอะไรๆเพื่อตัวเองแล้ว แต่เฮนี่สิ รักเค้ามาก มารู้อะไรแบบที่บอมพยายามปิด มันจะยิ่งเจ็บมั้ย
    #6454
    0