[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,169 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,190

    Overall
    672,169

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 46 เคลื่อนไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    19 ก.ย. 59



ตอนที่ 46 เคลื่อนไหว

 

 

 

            “เราผอมไปนะ”

 

            “ฮยอกแจก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ไม่ได้ชั่งเลย”

 

            “แค่มองก็รู้แล้วนะเด็กน้อย”

 

            “ฮยอกแจก็โตพอที่จะเป็นเจ้าสาวของพี่ได้ก็แล้วกัน”

 

            “หึๆ เดี๋ยวนี้กล้าย้อนนะ”

 

            เวลานี้ หากใครมองไปยังผู้ชายสองคนที่กำลังจับจองโต๊ะตัวหนึ่งในร้านอาหารสุดหรู คงคิดสงสัยถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เพราะแววตาของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสุดเนี้ยบทอประกายอ่อนโยน ขณะที่หนุ่มร่างบางเจ้าของเรียวหน้าน่ามองก็กำลังยกยิ้มน้อยๆ ดูผ่อนคลายกว่าเมื่อชั่วโมงก่อนอย่างเห็นได้ชัด

 

            และจากสายตาของหานฮันคยอง...ใกล้ชิดกันเกินไป

 

            ดวงตาคู่คมของมังกรร้ายจึงจ้องเขม็งแทบตาไม่กะพริบ ชนิดที่ผู้จัดการใหญ่ที่ทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารด้วยตัวเองยังหวาดหวั่น

 

            หนุ่มลูกครึ่งกำลังสงสัยว่าทั้งคู่คุยอะไรกันอยู่ด้วย ยามบอกตัวเองว่าเขามีหน้าที่มาคุ้มครองความปลอดภัย และลอบสังเกตท่าทีของคิมคิบอมคนนั้น ทว่า ในความเป็นจริง ความรู้สึกภายในมันกลับล้นทะลักออกมา

 

          คุณหนูเป็นของเขา เป็นของเขา...เป็นคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา!

 

            ความคิดรุนแรงที่ทำให้สองมือยิ่งกำเข้าหากันแน่น สมาธิที่ควรจะเพ่งไปยังพิรุธของผู้ชายคนนั้นเหมือนเกรียวคลื่นที่ไม่สงบ เมื่อตั้งใจให้นิ่งก็ถูกสาดซัดจนตั้งสติไม่ได้

 

            นับตั้งแต่นายใหญ่เสียชีวิต คุณหนูฮยอกแจไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานแล้ว แม้เขาจะเคยได้รับอยู่ครั้งหนึ่ง แต่มันเทียบไม่ติดกับรอยยิ้มที่ส่งให้คิมคิบอมคนนั้นตลอดเวลา

 

            ตอนนี้คนที่คุณหนูฮยอกแจไว้ใจไม่ใช่เขาอีกแล้ว แต่เป็นคิมคิบอม

 

            ความคิดเหล่านี้ทำร้ายคนที่พยายามแสดงบทตัวร้ายได้มากที่สุด

 

            ท่าทีที่ลีฮยอกแจไม่ได้หันมามอง แต่ความรู้สึกแรงกล้ากลับทำให้เขารู้สึกเหมือนแผ่นหลังถูกแผดเผา...ฮันคยองมองอยู่

 

            ผู้ชายคนนั้นมองมาทางนี้ ตอนที่ร่างเล็กกำลังพยายามทำตัวเป็นปกติที่สุด ยามพูดคุยกับคนที่เขาเห็นเป็นพี่ชาย

 

            ฮยอกแจยอมรับว่าตั้งแต่พ่อแม่ถูกฆ่า เขาหมดความไว้เนื้อเชื่อใจทุกคน ไม่เว้นแม้แต่พี่ชายคนนี้ จดหมายของพ่อที่บอกว่าอย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็นดังก้องในหัวมาทั้งคืน บอกเขาว่าต้องรอบคอบให้มากที่สุด พี่คิบอมอาจจะเคยดีกับเขาเมื่อตอนเด็ก แต่อำนาจและเงินอาจจะส่งผลในตอนนี้ ทว่า เขาเลือกที่จะเสี่ยง

 

            ถ้าต้องหดหัวในกระดองแล้วถูกคนอื่นตัดสินชีวิตให้ เขายอมเลือกเอาตัวเองมาเสี่ยงดีกว่า

 

          นายอยากผลักฉันออกห่างก็ตามใจนาย ฉันเองก็มีวิธีของตัวเองเหมือนกัน

 

            “เพราะฮยอกแจรู้ไงว่าพี่คิบอมจะไม่โกรธแล้วทำอะไรฮยอกแจ” ความคิดที่ทำให้เจ้าตัวส่งยิ้มให้ มองตาผู้ชายอีกคนที่ถือว่ามีอำนาจไม่ผิดจากพ่อของเขา

 

            คนที่สบตากลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

            “ถ้าฮยอกแจสงสัย อืม พี่ก็ยังเหมือนเดิม โกรธเด็กน้อยคนนี้ไม่ลงหรอก”

 

            พี่คิบอมกำลังบอกใช่มั้ยว่าตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

 

            “จริงหรือครับ”

 

            “ไม่เชื่อพี่แล้วหรือ” คำถามที่ทำให้เจ้าตัวยกยิ้มเศร้า

 

            “ตอนนี้ฮยอกแจ...กลายเป็นคนเชื่อคนยากแล้วล่ะครับ” คนฟังนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่จะส่งมือมาวางลงบนมือของเขา สัมผัสที่ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ หากแต่ไม่ดึงมือกลับ เขาแค่จ้องนิ่งที่มือข้างนั้น สัมผัสความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาให้

 

            ขณะที่แววตาของพี่คิบอมฉายชัดถึง...ความเสียใจ

 

            “พี่เสียใจด้วยกับการสูญเสียของฮยอกแจ”

 

            “มัน...ผ่านไปแล้วครับ” เขากล้ำกลืนคำพูดมากมายลงไป เพื่อเอ่ยออกไปแค่นั้น รู้ตัวว่าเสียงตัวเองยังสั่น รู้ว่าเขายังคงเสียใจไม่เปลี่ยนแปลง และนั่นก็ทำให้มือที่จับกระชับแน่นกว่าเดิม

 

            “ฮยอกแจยังมีพี่”

 

            “...” เขายังเงียบ

 

            “ให้พี่เป็นคนดูแลฮยอกแจแทนคุณอานะ”

 

            หากแต่นี่ต่างหากที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นแรง ไม่ใช่ด้วยความรู้สึกหวาบหวาม หากแต่เป็นความกลัวลึกๆ ที่อยากจะบอกปฏิเสธ แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก ผู้ชายที่ถือสิทธิ์เป็นผู้ปกครองตัดสินใจแล้ว อีกทั้งคนตรงหน้าก็ยืนยันหนักแน่นว่าต้องการให้เขาหมั้น

 

            มันไม่มีทางเลือก จนได้แต่แสร้งหัวเราะเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตา

 

            “พี่คิบอมหยุดเจ้าชู้แล้วหรือครับ” อีกฝ่ายชะงัก จนต้องรีบว่าต่อ

 

            “ฮยอกแจรู้นะครับว่าพี่ชายคนนี้ไม่ยอมหยุดที่ใครง่ายๆ เอ ฮยอกแจก็ไม่อยากใช้ผู้ชายร่วมกับใครซะด้วยสิ” เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องไม่พอใจ คนที่เลือกใครก็ได้มาเป็นคู่นอนไม่มีทางชอบที่ถูกบังคับเรื่องแบบนี้ แต่พี่คิบอม...หัวเราะ

 

            “นี่โตขนาดพูดจาแบบนี้ได้แล้วหรือ”

 

            “ก็โตพอที่จะบอกพี่คิบอมว่า...แต่ฮยอกแจก็ไม่ใส่ใจว่าพี่คิบอมจะนอนกับใครนะครับ”

 

            กึก

 

            คิมคิบอมไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะได้ยินแบบนี้ และเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ จนต้องนิ่งฟังอย่างตั้งใจ ให้ร่างน้อยอมยิ้ม

 

            “ผมจะหมั้นกับพี่ รวมถึงแต่งงานกับพี่ด้วย แต่ผมมีข้อแม้” สรรพนามแทนตัวในวัยเด็กถูกเก็บทิ้งไป เพราะนี่ไม่ใช่เด็กน้อยวัยสี่ห้าขวบกับพี่ชายใจดีอีกต่อไปแล้ว เขาโตแล้ว เขาพร้อมจะเจรจาโดยมีชีวิตตัวเองเป็นเดิมพัน และนั่นก็ทำให้คนฟังปล่อยมือ ขยับไปนั่งตัวตรงเพื่อบอกว่า...พร้อมฟัง

 

            “ว่ามาสิ พี่ฟังอยู่”

 

            “ถ้าผมหมั้นกับพี่แล้ว...ผมขอเป็นใหญ่ในบ้าน”

 

            “ว่าต่อสิ” ฮยอกแจเงียบไปเพื่อรอดูปฏิกิริยา ซึ่งพบว่าอีกฝ่ายตีหน้านิ่ง จนว่าต่อ

 

            “ผมไม่ต้องการอยู่เหนือพี่ แต่ผมต้องสามารถสั่งคนของพี่ได้ และพี่คิบอมก็หาความสุขได้ตามที่พี่ต้องการ ผมจะยอมนั่งนิ่งเป็นนายหญิงตระกูลคิมและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แต่...เราจะไม่มีเซ็กส์กัน” ข้อเสนอของเขาชัดเจน ฮยอกแจไม่มีความคิดที่จะนอนกับคนที่เห็นเป็นพี่ชาย แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายทำได้ก็ตาม

 

            นอกจากนั้น เขาไม่ต้องการถูกควบคุม ยังไงเขาก็เป็นลูกหลานตระกูลลี เขาต้องมีอำนาจในระดับหนึ่ง แต่จะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของอีกฝ่าย

 

            ข้อต่อรองที่คนฟัง...หัวเราะ

 

            “ยังไม่ทันแต่งก็คิดจะเป็นใหญ่แล้วหรือฮยอกแจ”

 

            “นี่ไม่ใช่คิดจะเป็นใหญ่ครับ แต่ผมต้องการสถานะที่แน่นอน ผมไม่รู้ว่าพี่จะได้ประโยชน์อะไรจากการหมั้นกับผมตอนนี้ แต่ผมเองก็ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดให้ได้เหมือนกัน” ฮยอกแจบอกตรงๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นช้าๆ

 

            “วันนี้ผมมาบอกพี่เท่านี้ ยังไงก็อยากให้พี่ลองพิจารณาดู” ร่างเล็กยกยิ้มน้อยๆ โค้งให้อย่างสุภาพ ก่อนที่จะหมุนตัวเดินมาหาผู้คุ้มที่ยังคงทำหน้าเรียบเฉย หากแต่แววตาคู่คม...เย็นชาจนน่ากลัว

 

            ฮยอกแจก้าวออกไปแล้ว โดยมีหานฮันคยองที่หันมาสบตาคิบอมแวบหนึ่งตามออกไป ทิ้งเขาเอาไว้เพียงลำพัง

 

            คิบอมยังคงทานอาหารของตัวเองต่อ เมื่อมือซ้ายคนสนิทอย่างคังอินขยับมายืนข้างหลัง

 

            “คุณหนูฮยอกแจโตขึ้นเยอะเลยนะครับ”

 

            “อืม โตสิ โตพอจะทำแบบนี้เลยเชียวล่ะ” คิบอมรับคำ ก่อนที่จะหันกลับมามองพร้อมกับคีบกระดาษแผ่นหนึ่งให้ดูด้วยรอยยิ้ม

 

            ทุกอย่างที่ฮยอกแจพูดไม่ใช่สาระสำคัญ แม้จะทำเหมือนมาเพื่อต่อรองกับเขาก็ตาม เพราะสาระใหญ่มันอยู่ที่กระดาษแผ่นนี้ต่างหาก...กระดาษที่ร่างน้อยยัดใส่อกเสื้อเขาตอนที่กอดกันครั้งแรก

 

            ข้อความแท้จริงที่ส่งมาให้เขา

 

            กระดาษที่มีข้อความเขียนไว้แค่...

 

          ผมเชื่อว่าเขาไม่ใช่คนร้าย

 

            เขาที่ว่าคงมีแค่คนเดียวที่ฮยอกแจต้องการสื่อ

 

..............................................

 

            ต่อค่ะ

 

          ผมต้องการให้พี่ช่วย...ผมเชื่อว่าเขาไม่ใช่คนร้าย

 

            ฮยอกแจกำลังนึกถึงสองข้อความที่ส่งให้กับอดีตพี่ชายที่กำลังจะเลื่อนขึ้นมาเป็นคู่หมั้นในอีกไม่นานนี้ เขารู้ว่าพี่คิบอมจะต้องยอมรับข้อตกลง และต้องเข้าใจว่าเขาจะสื่ออะไร

 

            ข้อแรก...เขาต้องการให้ช่วยสืบว่าใครเป็นคนทำและแก้แค้นให้

 

            ข้อสอง...เขาต้องการให้พี่คิบอมพิสูจน์ให้ได้ว่าฮันคยองบริสุทธิ์

 

            และข้อสุดท้าย...เขาจะยอมนั่งเป็นหัวโขนตำแหน่งนายหญิงตระกูลคิม โดยที่พี่คิบอมอยากจะหาความสุขส่วนตัวหรือไม่แยแสเขาก็ได้ เพื่อแลกกับข้อตกลงสองข้อแรก

 

            ฮยอกแจต้องการแก้แค้นให้พ่อแม่ และต้องการพิสูจน์ว่าคนที่รักไม่ใช่คนผิด

 

            ส่วนพี่คิบอมจะได้อะไรน่ะหรือ...เชื้อสายตระกูลลีที่กลายเป็นคนของตัวเองยังไงล่ะ

 

            ลีฮยอกแจยังมั่นใจนะว่าการที่ฮันคยองให้เขาแต่งกับพี่คิบอมไม่ได้ก่อให้เกิดผลประโยชน์อะไรเลย การสูญเสียทายาทโดยชอบธรรมไปจากมือก็คือการเสียความไว้เนื้อเชื้อใจของบรรดาผู้บริหาร ตรงกันข้าม พี่คิบอมต่างหากที่จะได้ประโยชน์ เพราะอำนาจที่เคยเทอยู่ฝั่งลีก็จะเข้าไปหลอมรวมกับฝั่งตระกูลคิม

 

            คนที่เทิดทูนพ่อเขายังมีอยู่เยอะ และที่ยอมอยู่ใต้อำนาจฮันคยองก็เพราะยังมีเขาไว้ในกำมือ แต่ถ้าเขายอมหมั้น ยอมแต่ง อำนาจจะถูกย้ายโอนทันที

 

            ตัวฮยอกแจน่ะไม่มีค่าอะไรหรอก สิ่งที่มีอยู่คือนามสกุลที่ติดตัวมาแต่กำเนิดต่างหาก

 

          เขาต้องใช้สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์ที่สุด

 

            ฮยอกแจสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำใจรับผลสิ่งที่จะตามมาต่อจากนี้

 

            เขามั่นใจว่าพี่คิบอมจะช่วย แต่พี่คิบอมไม่มีทางช่วยฟรีๆ ผู้ชายคนนั้นเป็นใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะคำนวณทุกอย่างอย่างรอบคอบ แม้เขาจะบอกไปว่าตกหลุมรักลูกน้องของบิดา แต่เชื่อเถอะว่าอำนาจที่ได้จากการแต่งงานของสองบ้านมันมากพอ จนพี่คิบอมคงไม่ยอมเสียไปง่ายๆ ถ้าไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

 

          ความเป็นน้องชายที่เคยเอ็นดูตอนเด็กไม่ใช่อะไรที่เท่าเทียมเลยสักนิด

 

            ความคิดที่ทำให้เจ้าตัวก้มลงมองมือที่เพิ่งสัมผัสความอบอุ่นของผิวกายคน

 

            มือพี่คิบอมอุ่นกาย แต่ไม่อุ่นใจ ไม่ได้ทำให้รู้สึกคลายความกังวล ตรงกันข้าม ยังไงเสียก็รู้สึกเหมือนเพิ่งกับเผชิญหน้ากับราชสีห์ตัวร้ายอยู่ดี

 

            “ฮึ คุณก็เต็มใจหมั้นดีนี่”

 

            ความคิดที่ผู้ชายข้างกายก็คงไม่มีทางรับรู้ เพราะเสียงเย็นชาดังขึ้นมาให้ต้องหันไปสบประสานสายตา จนพบว่าฮันคยองไม่หันมามองเขาด้วยซ้ำ

 

            “แล้วแต่นายจะคิด”

 

            ถ้าไม่ยอมพูดความจริงมา ก็อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมพูดสิ่งเดียวกันออกไป

 

            ฮยอกแจยังมั่นใจว่าผู้ชายข้างตัวมีเรื่องปิดบัง เขาอาจจะหลอกตัวเองอยู่ แต่การกระทำหลายอย่าง และที่เด่นชัดที่สุดคือความทรงจำในอดีตที่ตื่นขึ้นมา คืนนั้นคนที่มาช่วยคือฮันคยอง แต่ที่น่าแปลกคือเขาก็เห็นฮันคยองเป็นผู้ร้ายเช่นกัน

 

          ศัลยกรรมงั้นหรือ

 

            ความคิดมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัว หนึ่งในนั้นคือการปลอมแปลงใบหน้า ใส่ร้ายว่าคนที่ทำร้ายเขาคือผู้ชายคนนี้ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าจะมีใครที่ต้องทำถึงขั้นเปลี่ยนแปลงใบหน้าตัวเอง และทำไปจะได้อะไรขึ้นมา

 

            การใส่ร้ายฮันคยองมีประโยชน์ตรงไหน

 

            ร่างเล็กหันไปมองเสี้ยวหน้าคมคาย พยายามใช้สมองที่หยุดนิ่งมาหลายเดือนอีกครั้ง

 

            อะไรบางอย่างบอกเขาว่าผู้ชายที่...ข่มขืนเขา...จะปล่อยให้เขารอด จะไม่ฆ่าเขาทิ้งเหมือนพ่อกับแม่ แต่จะปล่อยให้เขาเป็นพยานปากสุดท้ายเพื่อบอกให้ใครต่อใครคิดว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดคือหานฮันคยอง

 

            ตอนนั้นฮยอกแจเองก็คงพูดด้วยความแค้นและไม่ทันคิดว่าคนที่ทำคือผู้ชายคนนี้ และแน่นอนว่าการตามล่าต้องเกิดขึ้น แต่ผลมันกลับกันตรงที่ฮันคยองกลับมาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด และเข้าควบคุมทั้งบ้านเอาไว้ทัน ทั้งยังปิดปากให้เขาอยู่เพียงในห้องไม่เจอใคร

 

            ถ้าฮันคยองกลับมาไม่ทัน ป่านนี้ก็คงถูกไล่ล่าจนตายไปแล้ว

 

            “ผมแค่คิดว่าคุณคงไม่อยากแค่หมั้น แต่จัดงานแต่งพร้อมกันไปเลยมั้ย”

 

            “ผลักไสกันขนาดนั้นแล้วจะพูดอะไรอีก”

 

            กึก

 

            “ฮึ อย่าหลงตัวเองเลยคุณหนู”

 

            ฮยอกแจหันออกไปนอกหน้าต่างเพื่อ...กลั้นยิ้ม

 

            ทำไมนะ พอสมองปลอดโปร่ง พอมั่นใจว่าเไม่ใช่คนทำ ทุกสิ่งทุกอย่างถึงชัดเจนขนาดนี้...ความหึงหวงที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน

 

            ผู้ชายปากแข็งที่แค่เห็นเขาโดนจับมือก็ทนไม่ได้ แต่ก็ยังทำตามคำสั่งของพ่อทุกอย่าง

 

            ร่างเล็กจึงเลือกที่จะเงียบ นั่งนิ่งๆ ไม่พูดอะไร กระทั่ง...

 

            “คุณคุยอะไรกับคิมคิบอม”

 

            “ทำไมฉันต้องเล่า ทั้งที่นายไม่คิดจะเล่าอะไรให้ฉันฟังเลย” ฮยอกแจสวนกลับ

 

            “ผมแค่ต้องรู้ในฐานะที่เป็นผู้ปกครองของคุณ”

 

            “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฉันยี่สิบกว่าแล้วนะ ไม่ใช่ต่ำกว่าสิบแปด และถึงในพินัยกรรมจะบอกให้ฉันอยู่ใต้การดูแลของนาย แต่ไม่ได้บอกนี่ว่าฉันต้องเล่าทุกอย่างที่คิดให้นายรู้” ฮยอกแจว่าเรียบๆ เหลือบมองคนขับที่กำพวงมาลัยแน่นขึ้นจนขึ้นข้อ อยากจะเอาคืนคนบ้าที่ไล่ไปหมั้นก็ไม่ถามความสมัครใจสักคำ

 

            คนแถวนี้ไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนเสียใจแค่ไหนที่อุตส่าห์รอทานข้าวทั้งคืน แต่กลับเจอคำพูดไล่ไปอยู่กับคนอื่น

 

            “ช่างเถอะ ผมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว”

 

            “ฉันจะเล่าก็ได้”

 

            กึก

 

            “แต่มีข้อแม้...” คนพูดลอบมองท่าทีอีกนิด จนอีกฝ่ายหันมาสบตา

 

            ดวงตาคู่คมที่สะท้อนเงาของเขา จนฮยอกแจต้องยกยิ้มน้อยๆ

 

          “เย็นนี้...ไปทานข้าวกัน”

 

            เขาเห็นฮันคยองนิ่งอึ้งราวกับไม่คาดคิด จนต้องบอกย้ำอีกครั้ง

 

            “ชดเชยเรื่องเมื่อคืนให้หน่อยได้มั้ย” แล้วคำตอบแบบนี้ก็ดังตามมา

 

            “ขอดูงานก่อน”

 

            คนฟังแค่รับคำเบาๆ หันหน้าไปทางหน้าต่าง เอนหัวพิงเบาะเพื่อปิดบังรอยยิ้มน้อยๆ รู้ว่าคืนนี้คงมีใครยอมใจดีพาไปชดเชยให้ แต่รอยยิ้มนั้นก็เปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยชั่วอึดใจ เพราะ...เขาทำแบบนี้เพื่ออยากเก็บเกี่ยวความทรงจำ

 

            ถ้าพี่คิบอมทำข้อตกลงได้จริง...ก็คงไม่มีวันแบบนี้อีกแล้ว

 

..............................................

 

ต่อค่ะ

 

            “เจ้านายคิดจะทำตามข้อเสนอหรือเปล่า”

 

            “แล้วที่ปรึกษาของฉันคิดว่ายังไงล่ะ”

 

            เวลานี้ คิมคิบอมกลับเข้ามาในบริษัทแล้ว ร่างสูงใหญ่เอนพิงพนักเก้าอี้ ขณะที่ดวงตาคู่คมก็มองข้อความสั้นๆ ที่อยู่ในมือ พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่คนเป็นน้องเพิ่งจะขอร้องมา...ฮยอกแจต้องการให้เขาหาความจริง และพบว่าคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่งกลับเติบใหญ่ขึ้นมาด้วยเวลาอันสั้น

 

          คุณอาต้องภูมิใจในตัวน้องนะครับ

 

            ฮยอกแจฉลาดและทันคน จนอดสงสัยไม่ได้ว่าช่วงเวลาที่น้องหายไปเกิดอะไรขึ้น

 

            เด็กคนนั้นรู้ว่าเขาจะช่วย แต่จะช่วยมากกว่าถ้ามีข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อ และสิ่งที่น้องยื่นมาก็มีค่ากว่าที่เจ้าตัวคิดเอาไว้มาก

 

          ทายาทคนสุดท้ายของบ้านลี...อำนาจมหาศาลเชียวนะ

 

            ทว่า สิ่งที่คิบอมกำลังแปลกใจคือความคิดของเขาเองต่างหาก ความจริงแล้วเขาควรจะตกปากรับคำข้อเสนอนี้ ไม่ว่าฮันคยองจะเป็นผู้ร้ายหรือไม่ เขาแค่เปิดเผยความจริงให้ได้ และแม้ตอนนี้จะยังไม่ได้เบาะแสอะไรมากมาย แต่หากตัดหานฮันคยองไปซะ...ตัวเลือกก็เหลือแค่นิดเดียว

 

            เขาทำตามสิ่งที่ฮยอกแจต้องการได้อยู่แล้ว อีกทั้ง...การหลอมรวมอำนาจ

 

          ทำไมถึงยังลังเล

 

            ความคิดที่แสดงออกทางสีหน้า จนคนสนิทก็ยังเอ่ยปากถาม

 

            ขณะที่คิบอมไม่ตอบ แต่ถามกลับ เพราะดูเหมือนตอนนี้ใครบางคนที่สอนเขาปากเปียกปากแฉะนั่นแหละ ที่กำลังสับสนกับความคิดตัวเอง เพราะว่า...

 

            “ดงแฮใช่มั้ยครับ” คังอินไม่ได้ถามเขา คังอินถามตัวเองต่างหาก

 

            ข้อตกลงนี้มันมีมูลค่ามากเกินกว่าที่จะบอกปัดเพียงเพราะลูกน้องที่กำลังหลงใหลอยู่ อีกทั้งสิ่งที่ฮยอกแจเสนอมาก็เข้าล็อกทุกอย่าง เด็กคนนั้นแค่มานั่งในตำแหน่งข้างกายเขา เป็นแค่ฉากหน้า ส่วนเขาก็ทำได้ทุกอย่างตามที่ใจต้องการ รวมทั้ง...เก็บดงแฮเอาไว้

 

            ทุกอย่างเหมือนง่าย แต่ความจริงนั้น...ยาก

 

            “ลูกนายจะเสียใจมั้ย” นี่ต่างหากที่ทำให้เขาลังเลเรื่องข้อเสนอ และเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้ที่ปรึกษาอาวุโสไม่สนับสนุนการแต่งงานครั้งนี้อย่างออกนอกหน้า

 

            คังอินรู้ดีว่าต้องตกลง แต่...ห่วงความรู้สึกลูก

 

            “เจ้านั่นขอแค่นายสั่งก็ยอมทุกอย่าง”

 

            “ตอบไม่ตรงคำถาม” คิบอมว่าเรียบๆ ขณะที่หยิบไฟแช็กขึ้นมา เพื่อเผากระดาษในมือ แล้วโยนลงถังขยะ จากนั้นก็หันมาสบตาคนสนิทที่กำลังมีสีหน้ายุ่งยากใจ

 

            “ดงแฮไร้ความรู้สึก”

 

            “อย่าพูดเรื่องที่เรารู้กันดี”

 

            เรื่องที่เรารู้กันดี...ดงแฮแค่ปิดบังความรู้สึกทุกอย่างไว้ข้างในต่างหาก

 

            คิบอมยอมรับว่าเขานึกอยากจะยั่วให้เด็กคนนั้นหึงดูสักครั้ง แต่ถ้าบอกออกไป ผลที่ได้น่าจะเป็นแววตาว่างเปล่า กับเสียงเรียบนิ่งที่บอกว่าครับ ทั้งที่เจ้าตัวร้องไห้แทบเป็นแทบตายมากกว่า

 

            ดงแฮรักเขาแล้ว และคนที่สอนให้รู้สึกแบบนั้นก็คือตัวเขาเอง

 

            คำที่คนฟังก็ตัดสินใจเอ่ยตรงๆ

 

            “สำหรับพ่อคนนึง ผมต้องอยากให้นายปฏิเสธข้อเสนอทุกอย่างที่ทำให้ลูกผมเจ็บ แม้ว่าคุณหนูฮยอกแจจะแต่งแค่ในนาม แต่ก็ถือว่าเป็นภรรยาของนาย ยังไงดงแฮก็คงไม่สามารถปั้นหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วร่วมเตียงกับนายได้เหมือนเดิม...แต่สำหรับฐานะที่ปรึกษา ผมอยากให้นายตอบรับข้อเสนอก่อนที่คุณหนูฮยอกแจจะเปลี่ยนใจ”

 

            คิบอมนิ่งไปนิด ก่อนที่จะส่ายหัว

 

            “ไม่ช่วยอะไรเลย” ครั้งนี้เขาต้องตัดสินใจเอง แม้จะรู้สึกว่ามันยากกว่าเรื่องไหนๆ ก็ตาม เพราะ...

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “เห็นเลขาบอกว่านายต้องการกาแฟหรือครับ” เพราะคนที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกาแฟควันฉุยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตากำลังดีใจที่ได้ทำประโยชน์อะไรบ้าง หลังจากที่พักนิ่งๆ มาพักใหญ่แล้ว

 

            “อืม เอาวางไว้นี่แหละ” คิบอมส่งยิ้มให้ มองคนที่ก้าวเข้ามาชิดโต๊ะของเขา ดวงตากลมโตก็เหลือบไปมองกระดาษไหม้เกรียมในถังขยะอย่างแปลกใจ แต่เมื่อไม่ใช่หน้าที่ ดงแฮจึงไม่เอ่ยปากถาม

 

            “งั้นผมขอตัวนะครับ”

 

            “เดี๋ยว” ร่างสูงรั้งไว้ก่อน เงยหน้าขึ้นสบตากลมที่ตอนนี้มีหลากหลายความรู้สึกจนยิ่งน่าค้นหา

 

            “ตอนนี้เบื่อมั้ย” คำถามที่ดงแฮก็ชะงัก เพราะแน่ล่ะว่าเขาเบื่อ

 

            จากคนที่ออกงานภาคสนามแทบทุกวัน เจอเรื่องตื่นเต้นจนเกือบตายก็หลายครั้ง การให้มานั่งนิ่งๆ คอยรื้อเอกสารทั้งที่เลขานายก็ทำได้ มันทำให้เจ้าตัวเบื่ออย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าจะได้อยู่ข้างกายเจ้านายใหญ่ก็ตาม

 

            “อยากทำงานใช่มั้ย”

 

            “ครับ!” ดวงตาเย็นชาเป็นประกายขึ้นมาทันที ซึ่งคิบอมก็ออกคำสั่ง

 

            “คืนนี้นายไปจัดการเรื่องที่คลับให้หน่อย ได้ข่าวว่ามีพวกมีปัญหามาสร้างเรื่องอีกแล้ว อ้อ ดูพวกเด็กๆ ด้วย ฉันรู้สึกว่าพวกนั้นพูดมากเกินไปแล้ว” ทันทีที่ว่าจบ ใบหน้าติดหวานก็เหมือนจะยิ้มออกมา ขณะที่รับคำเสียงหนัก

 

            “ครับนาย”

 

            “ไปเถอะ แล้ววันนี้ฉันคงไม่กลับ” คิบอมบอกอีกคำ มองคนที่ก้าวออกไปจากห้องด้วยสีหน้าที่มองก็รู้ว่ายินดีแค่ไหน ก่อนที่จะหันมาเจอกับดวงตาเคลือบแคลงสงสัย ไปจนถึงขั้นไม่เห็นด้วย

 

            “กันออกไปได้ไม่นานหรอกนะครับ”

 

            “ฉันรู้ดี”

 

            ใช่ เขากำลังกันดงแฮออกไป ทั้งที่รู้ว่าช้าเร็วก็ต้องบอก ในขณะที่โทรศัพท์ของคังอินก็เข้า จนคนที่ห่วงลูกต้องละความสนใจไปรับสาย

 

            “ว่ามา...ว่าไงนะ!

 

            ขวับ

 

            คิบอมหันกลับไปมอง เพราะดูเหมือนสิ่งที่เขารอคอยอยู่จะมาแล้ว

 

            ที่ปรึกษาที่คุยไม่นาน วางสายแล้วหันมาสบตา

 

            “ข่าวที่นายจงใจปล่อยไปถึงหูแล้วครับ”

 

            การพบกันของเขากับฮยอกแจอาจจะเป็นความลับ แต่ถ้าผู้จัดการใหญ่เกิดปากสว่างออกไปล่ะ...คนที่ตอนนี้เขาส่งให้นั่งออกนอกประเทศไปแล้วเพื่อความปลอดภัย

 

            “ใครเคลื่อนไหว” และคำตอบที่ได้ก็ทำให้คนฟังชะงักอย่างคาดไม่ถึง

 

          “คิมฮีชอลครับ”

 

.................................................

 

            ครบค่ะ นายคะ กันได้ไม่นานหรอกนะคะ รีบตัดสินใจดีกว่าว่าจะเอายังไงดี สำหรับบอมตอนนี้เขาก็ตั้งใจจะสืบหาความจริงอยู่แล้ว ก็แค่เพิ่มเรื่องยืนยันว่าฮันคยองบริสุทธิ์อีกอย่างก็เท่านั้น ทว่า ที่เขาลังเลคือความรู้สึกของเฮต่างหาก เพราะไม่ว่ามองผลประโยชน์ทางไหน เมื่อฮยอกแจยอมแต่ง ไม่ใช่แค่หมั้นก็ควรจะตอบตกลง แต่เมื่อมองหน้าหวานๆ...มันก็ทำไม่ลงซะอย่างนั้น

            อ้อ ตอนนี้มีคนเคลื่อนไหวออกมาแล้วนะคะ แฮ่

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกเม้น ทุกกำลังใจ ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #9197 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 09:16

    ไม่อย่างให้เป็นฮีซอลเลย ไม่เอาสิ

    #9197
    0
  2. #7663 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:27
    ใครเป็นคนร้ายยยยยย
    #7663
    0
  3. #7010 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 00:30
    ไม่อยากให้หมั้นกันเลยยยยยยยยย สงสารทั้งเฮทั้งพี่ฮัน
    ว่าแต่ฮีเป็นน้องแม่ฮยอกไม่ใช่หรอ ทำไมถึงจะทำร้ายอ่ะ
    #7010
    0
  4. #6768 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 01:23
    เป็นคิมฮีจริงดิ
    #6768
    0
  5. #6576 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 18:17
    งง ใครคือคนร้าย ลุ้นๆ สงสารฮยอก
    #6576
    0
  6. #6573 boombim (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 12:50
    คุณฮี? ก็สงสัยมาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน

    ในขณะที่ฮยอกพยายามเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่เหลือหากการตกลงเกิดขึ้น บอมก็ยังคิดหนักกับข้อตกลง บอกเลยงานนี้น้องฮยอกเล่นใหญ่ ลงทุนเอาชีวิตตัวเองเพื่อพี่ฮัน
    #6573
    0
  7. #6564 Catfish (@catfish) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 21:04
    หรือเบื้องหลังเรื่องร้ายๆจะเป็น...ฮีชอล ???? สงสารฮยอกขึ้นมาเลย ญาติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
    เจ้านายแคร์ลูกน้องมากเลยนะเนี่ย
    ชอบพี่คังอินมาก หล่อมาก ตอบได้หล่อสุดๆ รอลุ้นต่อไปค่ะ
    #6564
    0
  8. #6551 Noparat (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 21:38
    ถ้าดงเฮรู้ว่าคิบอมจะแต่งงานกับฮยอกแจต้องเสียใจมากแน่เลย หวังว่าฮีชอลจะไม่ใช่คนร้ายนะ
    #6551
    0
  9. #6550 SuZu'Ell' (@lovelyaommiiz) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 17:30
    เดี๋ยวนะ สรุปคนร้ายคือคิมฮีงี้เหรอ
    #6550
    0
  10. #6549 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 16:14
    ไม่นะ ๆ ทำไมเป็นฮีนิมล่ะ ทำไม ๆ อ๊ากกกกกก ฉันพลาดตรงไหน ?
    #6549
    0
  11. วันที่ 19 กันยายน 2559 / 13:18
    เฮบ้างานมาก ตอนนี้อยู่เฉยๆ คงเบื่อแย่
    ถ้ารู้เรื่องเมื่อไหร่คงเสียใจน่าดู
    #6548
    0
  12. #6547 งงเงย์ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 13:17
    ถ้าเฮโวยวายมันคงไม่ยากเท่านี้แต่เฮได้แต่ก้มหน้ารับ ยิ่งไม่อยากทำร้ายจิตใจเข้าไปใหญ่ สงสารหนูเฮนะแต่ชอบเห็นนายเอกร้องไห้5555 ตอนนี้สิ่งที่ลุ้นที่สุดคือใบหน้าและความรู้สึกเฮ อยากให้พี่เมย์อัพไวๆอย่าปล่อยให้ค้างนานนะ นี่ถึงขนาดจะย้อนไปอ่านตอนแรกใหม่เพื่อฆ่าเวลา5555
    #6547
    0
  13. #6546 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 04:09
    นี่ไม่อยากคิดว่าจะเป็นฮีนะที่อยู่เบื้องหลัง แต่พูดจริง ๆ ก็สงสัยเจ๊เป็นคนแรก ๆ อะแหละ แต่คิดว่าไม่น่าใช่ เมเม่คงไม่ให้เจ้เป็นคนร้ายหรอกโน้ะ ส่วนบอสขา ตอนนี้กันออกไปได้แต่ความลับไม่มีในโลกค่ะ และถ้ารู้ หนูเฮต้องเสียใจแน่เลย ฮืออออ อ สงสารหนูเฮ
    #6546
    0
  14. #6545 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 00:55
    จะกันได้นานแค่ไหนเชียวคุณเจ้านาย จุดนี้สงสารคังอินกง่าบอมอีกนะ ฝ่ายนั้นก็นายฝ่ายนี้ก็ลูก จะให้เลือกช่วยฝั่งไหนฝั่งนึงก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว....
    #6545
    0
  15. #6544 whatdoUwant (@whatdoUwant) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 22:48
    ทำไมเศร้าๆแทนใจดงแฮ แอบนึกภาพล่วงหน้า คนหน้าหวานรู้เข้าคงได้แต่กลืนความทรมาณไว้ในอก
    #6544
    0
  16. #6543 just_gift (@just_gift) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 22:21
    คนร้ายเป็นใครก็อยากรู้ แต่ตอนนี้ให้ความสนใจไปที่ความรู้สึกของดงเฮมากกว่า 
    #6543
    0
  17. #6542 hunny_me (@stella_shinn) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 22:10
    ฮีคือคนร้ายสินะ
    #6542
    0
  18. #6541 phoopop (@phoopop) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 20:42
    คุญฮี ไม่นะ ฮีไม่ได้ทำใช่ไหม แค่จ่างคนอื่นมาทำใช่ไหม(?) ไม่นะๆๆ
    #6541
    0
  19. #6540 Plamaszaboh (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 19:58
    คุณฮีคือคนร้ายเหรอ
    #6540
    0
  20. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 19:36
    ใครอ่ะ
    #6539
    0
  21. #6538 white_violet (@nonsuj) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 19:22
    เรื่องนี้คุณเมย์จะทำร้ายเฮแค่ไหนเจ้าคะ แงๆๆ
    #6538
    0
  22. #6537 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 19:20
    เจ๊ไม่ใช่คนร้ายใช่ม๊ายยยยย
    #6537
    0
  23. #6536 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 18:47
    คิมฮีจะทำอะไรอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    อย่าบอกนะว่าคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือฮีชอล
    #6536
    0
  24. #6535 Love Miracle (@0930586995) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 18:25
    ใครคือคนร้ายยยย
    #6535
    0
  25. #6534 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 18:13
    ตอนนี้เริ่มไม่สนว่าใครจะเป็นคนร้ายแล้ว สนแค่ความรู้สึกลูกหมาตัวน้อยที่แสนซื่อสัตย์
    #6534
    0