[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,035 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,979 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,056

    Overall
    672,035

ตอนที่ 58 : ตอนที่ 53 ใครที่ทนไม่ไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    22 ก.พ. 60


ตอนที่ 53 ใครที่ทนไม่ไหว

 

 

 

            ดงแฮไม่ได้กลับมาที่ห้องนอนเก่านานมากแล้ว ครั้งล่าสุดคือมาเอาปืนที่เก็บเอาไว้ ดังนั้น เพียงแค่เปิดประตู ฝุ่นที่เกาะรวมกันอยู่ก็ฟุ้งกระจายเข้าจมูก ให้ต้องส่ายหน้าแรงๆ วางข้าวของลงที่มุมหนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มต้นทำความสะอาดให้พอจะหลับนอนในคืนนี้ได้

 

            จริงๆ นักฆ่าเลือดเย็นคนนี้เคยนอนในที่ที่สกปรกกว่านี้ไม่รู้กี่เท่าตัว ทั้งข้างกองขยะ ทั้งในสลัม ทั้งแหล่งเสื่อมโทรมของกระบวนการค้ายาเสพติด ด้วยเพราะเรื่องงานที่เข้าไปสืบข้อมูล และจากชีวิตวัยเด็กที่วิ่งส่งยามาตั้งแต่ก่อนที่จะอ่านหนังสือออก ดังนั้น การนอนในห้องที่มีฝุ่นเกาะหนาก็เหมือนสวรรค์ดีๆ นี่เองเมื่อเทียบกับตอนที่ยังอยู่ในนรก แต่ที่เขาลงมือทำความสะอาดอาจจะเพราะ

 

            “อยากเหนื่อยจนลืมล่ะมั้ง”

 

            ชายหนุ่มกระซิบบอกตัวเองเบาแสนเบา เพราะเขาเองก็รู้ว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับ ถ้าไม่เหนื่อยจนหมดแรง

 

            เขาจะนอนได้ยังไง จะหลับได้ยังไง เมื่อร่างกายมันคุ้นชินไปแล้ว...ความอบอุ่นของใครคนหนึ่งที่โอบกอดกันไว้ทุกค่ำคืน

 

            ความอบอุ่นที่เขาเป็นฝ่ายขอจากมาเอง

 

            ดงแฮเองก็รู้หรอกนะว่าเขาไม่มีสิทธิ์ ไม่ควรเลยด้วยซ้ำที่จะขัดคำสั่ง เมื่อเจ้านายบอกว่าไมได้ก็คือไม่ได้ ไม่ควรจะเอาความรู้สึกหนักอึ้งนั้นมาทำให้นายไม่สบายใจ หากแต่อะไรไม่รู้ที่ผลักดันให้เขาก้าวเข้าไปคว้าเสื้อผ้า แล้วก้าวออกมาอย่างไม่อาจจะทนอยู่ภายในห้องกับคนที่รักที่สุดได้

 

            “รู้สิ รู้แล้วว่ามันคืออะไร”

 

            มันคือความหึงหวงอันแสนน่ากลัว ความหวงแหนที่ไม่ควรเกิดขึ้น ความปรารถนาอยากครอบครองที่รู้ว่ามันไม่สมควร

 

            ตอนนี้เพียงแค่มองหน้าเจ้านาย สิ่งที่เห็นไม่ใช่รอยยิ้มของเด็กตัวโตเหมือนยามที่อยู่บนเชจู หากแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ยืนอยู่เคียงข้างว่าที่ภรรยาที่แสนเหมาะสม เชื่อเถอะว่าไม่ว่าใครจะไม่เห็นด้วยที่อำนาจของสองตระกูลกำลังจะตกอยู่ในมือของคิมคิบอม แต่คงไม่มีทางปฏิเสธได้แน่ว่าคนสองคนนั้นเหมาะสมกัน แม้ว่าจะเป็นผู้ชายทั้งคู่

 

          ภรรยา

 

            คำนี้มันหนักอึ้งเหลือเกิน หนักจนหัวใจไม่อาจจะรับไหว แล้วก็หนีออกมา

 

            “น่าสมเพชชะมัด นายมันน่าสมเพช”

 

            ร่างเพรียวกระซิบบอกตัวเอง ยามที่ดึงผ้าปูที่นอนออกมาจากเตียง สองมือก็ชะงักไปนิด ก่อนที่จะใช้หลังมือป้ายไปบนใบหน้าทีเดียว

 

            เขาร้องไห้

 

            คนที่ไม่ควรจะร้อง ไม่ควรจะรู้สึกกลับร้องไห้แล้วสองครั้งในวันเดียว จนดงแฮได้เรียนรู้อีกอย่าง

 

            ความรักทำให้อ่อนแอ

 

            ความรักทำให้เจ้าน้ำตา

 

            ความรักทำให้คิดมาก

 

            และบางครั้งความรักคือ...ความเจ็บปวด

 

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา ร่างเพรียวได้รู้จักและเรียนรู้เพียงด้านของความสุขที่เจ้านายมอบให้ แต่ตอนนี้เขากำลังรู้จักอีกด้านหนึ่งของมัน เหมือนดาบที่มีสองคม เหมือนเหรียญที่มีสองด้าน เหมือนช่วงชีวิตที่อยู่ในนรกของเขาได้มาพบเจอกับสวรรค์ แล้วมันจะแปลกอะไรที่สวรรค์นั้นกำลังผลักไสเขากลับไปอยู่ในนรกอีกครั้งหนึ่ง

 

            นรกที่ไม่ใช่ที่อยู่อาศัยหรือการอดมื้อกินมื้อ แต่เป็น...นรกในใจของเขาเอง

 

            “พอ! พอได้แล้ว ดงแฮ พอ! คิดแค่เรื่องภักดี คิดแค่เรื่องการเป็นหมา คิดแค่เพียงว่าจะรับใช้เจ้านาย คิดแค่นั้นพอ” ตอนนี้ดงแฮอยากกลับไปเป็นหมาตัวเดิม หมาตัวที่ไม่รู้จักความรัก รู้เพียงความภักดี หมาตัวที่เดินตามเจ้านายต้อยๆ และยอมแม้กระทั่งเอามีดแทงหัวใจตัวเอง ไม่ใช่หมาที่ความปรารถนาเหมือนดังมนุษย์

 

            เขาอยากกลับไปเป็นหมาตัวนั้น

 

            ความคิดที่ทำให้สองมือตกห้อยลงข้างตัว ใบหน้าติดหวานก้มลงมองเพียงกองผ้าปูที่นอน ยามถามตัวเองว่า

 

          คืนเดียวงั้นหรือ คืนเดียวที่เขาจะสามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้งั้นหรือ

 

            ขวับ

 

            ดงแฮส่ายหน้าช้าๆ เพราะเขาได้รู้แล้วว่าเวลาเพียงคืนเดียวไม่ช่วยอะไร เพราะยังไงในหัวใจก็มีเพียงภาพของเจ้านายคนเดียว ดังนั้น สิ่งที่เขาต้องทำให้ได้คือการอยู่กับความเจ็บปวดนี้

 

          แต่ไม่นานหรอก เจ็บจนกว่าจะตายเท่านั้นเอง

 

.................................................

 

            ขณะเดียวกัน เจ้านายใหญ่ที่ทำอะไรโดยไม่คิดถึงความรู้สึกคนใกล้ตัวก็กระสับกระส่าย ไม่ว่าจะอาบน้ำก็แล้ว ดื่มก็แล้ว หรือแม้กระทั่งอ่านเอกสารมากมายไม่รู้จบ สมองที่ตึงเครียดก็ไม่อาจจะผ่อนคลายจนรู้สึกง่วงงุนได้เลย จนร่างสูงที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่เพิ่งจะรู้สึกว่ามันกว้างขนาดนี้ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

 

            เขาสามารถโทรเพียงครั้งเดียวก็หาคนมาแทนที่ดงแฮได้ แต่...ไม่อยากทำ

 

            ไม่ใช่เพราะคิดถึงความรู้สึกคนที่หนีกลับไปนอนห้องเท่านั้น แต่เพียงแค่คิดจะกอดคนอื่นที่ไม่ใช่คนสนิท เจ้าตัวเองนั่นแหละที่หงุดหงิดจนทนไม่ไหว

 

            “คืนเดียว...ก็แค่คืนเดียว”

 

            เจ้านายบอกตัวเอง ข่มตาให้หลับ หากแต่ด้านหลังเปลือกตานั่นเองที่ทำให้เขาได้เห็นความผิดของตัวเองในรูปแบบของน้ำตา

 

            น้ำตาของดงแฮที่ไหลเป็นทาง แววตาเหมือนคนที่แตกสลาย คนที่ไม่แม้แต่จะกอดเขากลับเมื่อตอนสาย จนสมองก็ครุ่นคิดถามว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจลงไปอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง แต่...ภาระหน้าที่ก็ค้ำคอ สมองยังเพียรบอกว่าเขาคือนายใหญ่ของตระกูลคิม มีคนมากมายที่ก้าวตามหลัง มีคนมากมายที่ต้องดูแล เขาจะตามใจคนเพียงคนเดียวไม่ได้

 

            การดองกับฮยอกแจหมายถึงอำนาจมากมายที่ใครปฏิเสธก็โง่งม

 

            “เฮอะ แต่มึงกลับอยากเป็นคนโง่”

 

            น้ำตาของหมาตัวเดียวที่ทำให้ใจของเจ้านายแสบร้อนจนอยากจะกลายเป็นเพียงคนโง่คนหนึ่ง

 

            ฟึ่บ

 

            “ให้ตายเถอะ!

 

            สุดท้าย คนที่นอนครุ่นคิดอะไรเงียบๆ มานานนับชั่วโมงก็เป็นฝ่ายสะบัดผ้าห่มออกจากกาย แล้วลุกจากเตียงมาคว้าชุดคลุมชุดนอนมาสวมทับ จากนั้น ร่างสูงก็ก้าวออกจากห้องอย่างที่ตนเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวเสียเอง

 

            เพียงแค่คิดถึงน้ำตา คิบอมก็ไม่อาจทนเฉยอยู่ได้

 

            ถ้าดงแฮอยากกลับห้องนัก ได้...เขาก็แค่ย้ายไปนอนห้องนั้นด้วยเท่านั้นเอง

 

            ความคิดของนายใหญ่ที่ก้าวไวๆ ไปทางตึกของคนงาน โดยแค่คิดเพียงว่า...จะไม่ปล่อยให้เด็กคนนั้นร้องไห้คนเดียว

 

................................................

 

ต่อค่ะ

 

            “นะ...นายครับ จะ...เจ้านายลงมาทำอะไรที่นี่”

 

            “ฉันมาเอากุญแจ”

 

          ถ้าการเป็นนายใหญ่ที่กำชีวิตคนมากมายมีดีตรงไหน ก็อาจจะเป็นตรงนี้แหละ

 

            คิมคิบอมคิดพลางเดินผ่านลูกน้องปลายแถวที่ถึงกับสะดุ้งโหยง ตื่นจากอาการงัวเงียเพราะรับหน้าที่เฝ้าตึกเล็ก เมื่อเจ้านายลงมาด้วยตัวเอง และกำลังกวาดสายตามองเพียงแวบเดียว ร่างสูงก็เอากุญแจห้องหนึ่งมาถือไว้ แล้วหันกลับมาสบตา

 

            ดวงตาคมวาวที่ไม่มีวี่แววการล้อเล่น และสั่งแค่ว่า...

 

            “ไม่มีใครเห็นฉัน”

 

            “คะ...ครับนาย ไม่มีใครเห็นครับ!

 

            พอลูกน้องรับคำ ร่างสูงที่สวมชุดคลุมทับชุดนอนก็ก้าวผ่านเข้าไปในอาคาร ดวงตาคู่คมมองทางเดินที่แทบไร้ผู้คน เพราะตึกนี้ไม่ใช่ตึกใหญ่ที่ต้องมีคนคุ้มกัน 24 ชั่วโมง ดังนั้น การที่นายใหญ่เข้ามาในนี้จึงแทบไม่มีคนได้เห็น และใครได้เห็นก็ได้รับคำสั่งเหมือนกัน

 

            ไม่มีใครเห็นคิมคิบอม

 

            สุดท้าย ร่างสูงก็มาหยุดเท้าหน้าประตูบานหนึ่ง ตาคมมองบานประตูนิ่ง แต่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวในใจที่จะเคาะประตู

 

            ถ้าดงแฮดื้ออยากกลับมานอนห้องนี้คนเดียว อีกฝ่ายก็คงไม่คิดอยากเปิดประตูให้หรอก

 

            ดังนั้น คนเอาแต่ใจก็ยังเป็นคนเอาแต่ใจ เมื่อคิบอมจัดการไขกุญแจอย่างเบามือ มองลูกบิดที่เกิดเสียงดังกริ๊ก ซึ่งแม้จะเบาแสนเบา แต่หากเขาเป็นคนที่นอนอยู่ในห้อง ยังไงก็ต้องตื่นกับความผิดปกติเล็กน้อยเช่นนี้ แล้วกับคนที่ได้รับการฝึกมาตั้งแต่เด็ก...

 

            ฟึ่บ

 

            ตาคมเห็นการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่บนเตียง แล้วไม่ต้องเดาก็รู้ว่าดงแฮทำอะไร...คว้าปืน

 

            การบุกรุกเข้าห้องคนที่ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าก็เหมือนการเอาชีวิตไปทิ้ง แต่นั่นไม่ใช่สำหรับคิมคิบอม

 

            “จะยิงฉันหรือ”

 

            กึก

 

            ตอนนี้คนบนเตียงรู้แล้วว่าใครมาเยือน และนั่นก็ทำให้มือที่ขยับใต้หมอนชะงัก แต่ดงแฮก็ยังไม่ลุกขึ้นมา และสิ่งที่ลูกน้องซึ่งอาจหาญกล้าหนีกลับมานอนห้อง โดยไม่สนใจคำสั่งทำคือ...นอนนิ่งราวกับหลับสนิทไปแล้ว

 

            ท่าทางที่คิบอมก้าวเข้ามา วางกุญแจที่โต๊ะใกล้ๆ แล้วเอ่ยเรียก

 

            “ดงแฮ”

 

            น้ำเสียงที่ราวกับงอนง้อ และเป็นเสียงเรียกที่ทำให้เจ้าของห้องตื่นตระหนก

 

          เจ้านายมาที่นี่ได้ยังไง!

 

            แม้ว่าตอนนี้จะดึกดื่นมากแล้ว แต่ดงแฮเองก็ยังไม่หลับ เขายังคงพลิกซ้ายขวา ตอนที่ได้ยินเสียงเปิดประตู แล้วสิ่งที่คิมคิบอมไม่รู้คือเจ้าตัวรู้ก่อนที่จะได้ยินเสียง มือที่จับด้ามปืนมันชะงักตั้งแต่รับรู้ได้แล้วว่าตัวตนของผู้บุกรุกเป็นใคร

 

            เขานิ่งไม่ใช่เพราะเสียงนาย แต่เขากำลังตกใจว่าทำไมเจ้านายถึงมาที่นี่

 

            และตอนนี้...เสียงทุ้มที่อ่อนโยนจนน่ากลัวกำลังเรียก

 

          นายครับ ผมขอแค่คืนเดียว ได้โปรด อย่าทำแบบนี้

 

            นั่นคือสิ่งที่อยู่ในใจ แต่กลับไม่มีแรงแม้จะเปล่งออกมาสักคำ ได้แต่นอนนิ่ง ลืมตามองใต้ผ้าห่ม แต่สัญชาตญาณรับรู้ตลอดว่าอีกฝ่ายเดินมาชิดข้างเตียง และกำลังมองเขาอยู่

 

            แม้จะมองไม่เห็นแววตา แต่ความกดดันนั้น...

 

            “นายกลับไปเถอะครับ ที่นี่ไม่เหมาะกับเจ้านาย”

 

            ดงแฮกระซิบเสียงเบา แต่ยังไม่ยอมลุกขึ้นมาให้เห็นหน้า แน่ล่ะ หลังจากที่ดวงตาแดงก่ำเพราะร้องไห้ เขาไม่มีความคิดจะเผชิญหน้าตอนนี้แน่ๆ และรู้ด้วยว่า ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน คืนนี้เขาก็ไม่มีทางนอนหลับ

 

            คำขอร้องที่คนฟังตอบกลับด้วยการ...แทรกตัวขึ้นมาบนเตียง

 

            “นายครับ!

 

            การกระทำที่ทำให้ดงแฮเองก็นิ่งอึ้ง ไม่กล้าขยับตัว เผลอกลั้นหายใจ เมื่ออุณหภูมิร้อนผ่าวเข้าประชิดร่าง กลิ่นกายคุ้นเคยแตะปลายจมูก แม้แต่อ้อมกอดที่โอบรัดทุกค่ำคืนก็กำลังสอดเข้ารอบเอวช้าๆ กระชับเอาไว้แน่น และ...แผ่นอกที่เคลื่อนเข้ามาแนบชิดแผ่นหลัง

 

            ความอบอุ่นที่ทำให้...อยากร้องไห้

 

          อย่าทำแบบนี้

 

            “เจ้านาย...”

 

            “ฉันไม่กลับห้องหรอกนะดงแฮ”

 

            ก่อนที่เสียงแหบพร่าจะพูดจบ นายใหญ่ก็แทรกขึ้นมาเสียงเข้ม กอดกระชับแน่นกว่าเดิม ขณะที่ความขุ่นเคืองใจก็กำลังเลือนหายไปช้าๆ แทนที่ด้วยความสบายใจที่หมอนข้างอันเดิมกลับมาอยู่ข้างกาย ใบหน้าคมก็ซบลงบนกลุ่มผมสีเข้ม

 

            “แต่...”

 

            “ถ้านายอยากนอนที่อื่นนัก ฉันก็จะมานอนเป็นเพื่อน”

 

            คนสนิทเผลอเม้มปากเข้าหากัน เพราะแทนที่จะดีใจ มันกลับมีเพียงความอึดอัดในอกที่แม้จะหนีมาถึงนี่ ก็ยังไม่อาจจะลืมเจ้านายได้ แล้วยิ่งเจ้านายมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ หัวใจของเขาจะมีสักวินาทีมั้ยที่ได้พักผ่อน

 

            ไม่เลย มันอัดแน่นเพียงแค่เจ้านาย และเจ้านาย

 

            “อย่าทำแบบนี้เลยครับ”

 

            “ทำไม”

 

            “ผมขอแค่คืนเดียว”

 

            “ฉันก็ให้กลับมานอนห้องแล้วไง”

 

            คิบอมก็เหมือนคนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ ตอนนี้ชายหนุ่มแสนเอาแต่ใจที่เชจูจึงกลับมาอีกครั้ง และยืนยันว่าถึงจะยอมให้ลูกน้องกลับมานอนที่ห้อง แต่ใช่ว่าเขาจะตามมาไม่ได้ จนคนฟังหลับตาลง อยากจะลืม อยากจะหนี แต่..ไม่มีโอกาสสักครั้ง

 

            “ฉันจะไม่ให้นายร้องไห้คนเดียว”

 

          แต่ที่ผมร้องมันเพราะใคร

 

            บัดนี้ สุนัขผู้ภักดีกำลังเกิดคำถาม และนั่นก็ทำให้ดงแฮตื่นตระหนก เพราะเขาไม่สมควรมีคำถาม ไม่สมควรมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่สมควร...รักเจ้านาย

 

            ความคิดที่ทำให้ชายหนุ่มซุกใบหน้าลงบนหมอนใบนุ่ม สองมือกำหมัดเข้าหากันแน่น หัวไหล่กำลังสั่นระริก และมันมากพอให้คนที่นอนกอดชะงัก ยันกายลุกขึ้น

 

            “ดงแฮ หันมา”

 

            คนฟังไม่ยอมทำตาม แต่คนตัวโตก็เห็นแล้วว่าร่างในอ้อมกอดสั่นเทามากแค่ไหน จนคิบอมยื่นมือไปคว้าหัวไหล่ บังคับดึงกลับมาให้ใบหน้าขาวปรากฏแก่สายตา

 

            กึก

 

            คิบอมชะงัก แต่ไม่ใช่เพราะน้ำตา

 

            ดงแฮไมได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตาสักหยด แต่สิ่งที่รบกวนใจของเขาที่สุดคงจะเป็น...แววตา

 

            แววตาคู่เดิมที่เขาชอบสังเกตเวลามันเปลี่ยนไปมา แต่ตอนนี้ คิบอมเกลียดมันจับใจ เพราะสิ่งที่จ้องตอบกลับมาเหมือนแก้วที่มีรอยร้าว และกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง แววตาที่ทำให้ใจของเขา...เจ็บ

 

            หมับ

 

            จากนั้น คิบอมที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวเสียเองก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด กระชับแนบอก กดศีรษะให้ซุกซบเข้ามา

 

            “ฉันขอโทษดงแฮ...แต่ฉันไม่ต้องการให้นายหยุดคิดเรื่องของฉัน ไม่! แม้จะแค่วันเดียวก็ตาม”

 

            คิบอมรู้ว่าเขาเห็นแก่ตัว แต่ชายหนุ่มก็ไม่ลังเลเลยที่จะแสดงความเห็นแก่ตัวนั้นออกมา เพราะการคิดว่าคนในอ้อมกอดจะคิดเรื่องของคนอื่น แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นคังอินหรือลีทึก เขาก็ไม่ยินยอม แต่เจ้าตัวไม่ได้ย้อนถามตัวเองเลยสักนิดว่า...แล้วดงแฮจะยอมได้มั้ยหากเขาคิดถึงใครคนอื่น

 

            ใครคนนั้นที่เหมาะสมกว่า คนที่อยู่ในห้วงความคิดตลอดเวลาตั้งแต่ออกจากบ้านหลังนั้น

 

            ถ้าชายหนุ่มย้อนถามตัวเองสักครั้ง จะได้คำตอบว่าทำไมสุนัขตัวน้อยๆ นี้...ถึงเสียใจ

 

            คนที่รู้ว่าไม่มีทางหนี และสิ่งเดียวที่ดงแฮทำได้คือ...หลับตา

 

            เขาทำได้เพียงจมจ่อมอยู่ในความเสียใจนี้เพียงลำพัง

 

ต่อค่ะ

 

            ทว่าการหลับตาแบบนี้ทำให้ผู้ชายที่เห็นตัวเองเป็นที่ตั้งตีความว่า...จำยอม

 

            “ดงแฮ”

 

            คิบอมยื่นมือไปสัมผัสที่แก้มขาว รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิของร่างกาย ขณะที่เสียงนุ่มทุ้มก็กระซิบเรียก ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้จนหน้าผากแนบชิดกัน ปลายจมูกก็เกลี่ยเข้าที่ข้างแก้มที่ไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนผู้หญิงสาวๆ แต่กลิ่นกายที่ไร้ทั้งน้ำหอม ไร้ทั้งแป้งเด็ก ไร้ทั้งโลชั่น กลับดึงดูดเขาได้มากกว่าคนที่ใช้ของราคาแพง

 

            กลิ่นกายของดงแฮทำให้เขา...สบายใจ

 

            “คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่”

 

            ชายหนุ่มกระซิบบอก ซึ่งมันไม่ใช่ทั้งคำขอร้อง ไม่ใช่ทั้งการอ้อนวอน หากแต่มันคือคำสั่งที่บอกว่ายังไงก็จะไม่ไปจากห้องนี้ ถ้าคนในอ้อมกอดยืนยันว่าจะไม่ไปด้วย ซึ่งหากเป็นเมื่อหลายวันก่อน ดงแฮคงใจเต้นแรง คงดีใจจนห้ามความหวั่นไหวไม่ได้ แต่เวลานี้มันตรงกันข้าม

 

            ยิ่งเจ้านายบอกด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ใจเขาก็ยิ่งเจ็บ

 

            เขาไม่มีทางเลือกเลย

 

            “ครับ”

 

            คนสนิทจะทำอะไรได้ นอกจากตอบรับเสียงเบาหวิวตามหน้าที่ ซึ่งนั่นเรียกรอยยิ้มพึงพอใจจากปากคนตัวโต ใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้นก็ขยับเข้าหา เพื่อ...กดจูบลงบนกลีบเนื้อนุ่ม

 

            ริมฝีปากที่เจ้านายปรารถนา จนบดเบียดแนบชิด ราวกับตักตวงสิ่งที่เป็นของตัวเอง ขณะที่ปลายลิ้นก็ดุนดันเข้าหา ใช้ประสบการณ์ที่มากกว่าเกลี้ยกล่อมอย่างที่เคย

 

            ตุบ

 

            ร่างเพรียวล้มตัวลงนอนราบบนเตียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีร่างสูงใหญ่ของเจ้านายตามมาคร่อมทับ มือข้างหนึ่งยันฟูก อีกมือกำลังสอดเข้าไปใต้เสื้อนอนของคนสนิท หวังจะทำเหมือนที่ทำมาตลอดหลายเดือนที่ได้ดงแฮมาอยู่ข้างๆ

 

            ทุกทีที่ร่างเพรียวจะขัดเขิน หากแต่สุดท้ายก็จะครวญครางเสียงเพราะๆ ให้ฟัง ซึ่งคิบอมมั่นใจว่าเขาทำแบบนั้นได้ทุกครั้ง

 

            ร่างกายนี้ และหัวใจนี้เรียนรู้สัมผัสของเขาแต่เพียงผู้เดียว จดจำร่างกายของเขาจนขึ้นใจ

 

            “ดงแฮ”

 

            เสียงแหบต่ำเรียกขาน ร่างสูงบดเบียดกายแนบชิด จนเสื้อผ้าเสียดสีเข้าหากัน ขณะที่ปลายลิ้นก็ยังคงกวาดต้อนความหวานที่โหยหา ฝ่ามือใหญ่บีบขยำ ทั้งยังลูบคลำไปตามเนื้อตัวขาวจัด หวังจะรุกไล่ให้คนสนิทจนหนทาง แล้วเปล่งเสียงครวญครางให้เขาได้ยิน

 

            ทว่า...

 

            ฟึ่บ

 

            “ทำไม!!

 

            ทันใดนั้น คิบอมก็ผละจากริมฝีปากที่เขาหลงใหล ตาคมกดลงไปแล้วพบว่าดงแฮ...หลับตา

 

            ไม่ใช่การหลับตาเพราะเคลิบเคลิ้มหรือรัญจวนใจ แต่เป็นการหลับตาที่ไม่ต้องการรับรู้อะไรทั้งนั้น

 

            “...” คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงร่างเพรียวที่นอนนิ่ง ไม่ขยับ ไม่ตอบโต้ ไม่ตอบคำถาม และ...

 

            แหมะ

 

            หยาดน้ำใสที่กลิ้งหล่นลงมาจากขอบตา แล้วซึมหายไปกับผ้าปูเตียง

 

            ภาพที่แม้แต่นายใหญ่เองก็ต้องนิ่งอึ้ง และมันกำลังเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ

 

            “รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยหรือไง”

 

            “เปล่าครับ”

 

            “ไม่พอใจอะไรก็บอกฉันสิดงแฮ!

 

            คิบอมเสียงดังขึ้นกว่าเดิม มองคนที่ยังไม่ยอมลืมตามาสบกัน ทั้งยังตอบคำถามห้วนสั้น แม้จะยังฟังดูสุภาพเช่นเดิม แต่เขาต้องการคำอธิบายที่มากกว่านี้ ว่าทำไมคนสนิทถึงต่อต้าน ทำไมถึงไม่ตอบรับ ทำไม...ร้องไห้แบบนี้

 

            ขณะที่คนฟังก็เผลอกำมือแน่นขึ้น แล้วเอ่ยคำที่คิบอมชะงัก

 

            “ผม...ไม่มีสิทธิ์พูดหรอกครับ”

 

            เขามีหน้าที่แค่รับคำสั่ง แม้แต่ขออยู่คนเดียวยังไม่ได้ แล้วจะให้พูดอะไรได้อีกงั้นหรือ

 

            ทว่า นั่นกลับทำให้คนตัวโตขบกรามแน่น

 

            “ฉันสั่งให้นายพูดก็พูดมาสิ!!!” คราวนี้เจ้านายคำราม บ่งบอกว่ากำลังจะหมดความอดทน ซึ่งนั่นทำให้คนสนิทยอมลืมตาขึ้นมาช้าๆ จนเห็นหยดน้ำที่คลออยู่ภายใน และพร้อมจะกลิ้งลงมาบนผิวแก้ม ยามที่มองเข้าไปในดวงตาวาวโรจน์

 

            “นายต้องการอะไร อยากให้ฉันทำอะไรก็พูดมา!

 

            ทว่า สิ่งที่คนตรงหน้าพูดมีแค่...

 

          “ผมเป็นแค่สุนัขครับ”

 

            กึก

 

            แม้จะเป็นการตอบไม่ตรงคำถาม แต่ทำไมคิบอมจะไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายบอก...เป็นแค่หมา...ไม่มีปากเสียง...แค่รักเจ้าของ ...และทำตามคำสั่งก็พอ...

 

            หมับ

 

            นายใหญ่กำหมัดแน่น จนคนตอบคำถามก็นึกว่ามันจะหวดเข้าหน้าของเขาด้วยความโมโหด้วยซ้ำ และดงแฮก็กำลังรอรับความเจ็บปวดของร่างกายที่ไม่มีทางที่จะเจ็บไปกว่าหัวใจ บางที ถ้าเขาถูกต่อย เขาอาจจะได้ตื่นขึ้นมาจากฝันหวานแต่เลวร้ายนี่สักที

 

            ความเกรี้ยวกราดปกคลุมไปทั่วร่างของดงแฮ และคิดว่าคงเป็นแบบนั้นไปตลอด แต่...

 

            คิบอมลุกขึ้นจากที่คร่อมเหนือร่างคนสนิท ซึ่งเมื่อความร้อนของร่างกายหายไป ดงแฮก็เย็นวูบทั้งกายและใจ มองแผ่นหลังที่กำลังหันหลังให้เขา จนนึกว่านายใหญ่คงจะกลับไปนอนในที่ที่ควรอยู่ ทว่า...

 

            ฮวบ

 

            “เจ้านายครับ”

 

            ร่างสูงล้มตัวลงนอนหันหลังให้

 

            ท่าทางที่ดงแฮก็เรียกอย่างไม่เชื่อสายตา หากแต่คนโกรธจนแทบจะควักปืนมายิงกลับแค่ดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมร่าง เสียงทุ้มเข้มจัดอย่างบอกให้รู้ว่าเดือดดาลแค่ไหน

 

            “ฉันจะนอนตรงนี้”

 

            ถึงจะโกรธ ถึงจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ไป

 

            การกระทำที่เจ้าของห้องได้แต่มองแผ่นหลังกว้าง ไม่เข้าใจเจ้านาย ไม่เข้าใจว่าทำไมยังนอนอยู่ตรงนี้ จนเผลอยื่นมือไปข้างหน้า

 

            ฟึ่บ

 

            ปลายนิ้วยังไม่ทันจะแตะโดน ดงแฮก็ดึงมันกลับเข้าหาตัว แล้วก้มหน้าลง

 

            “อย่าคิดลงจากเตียงเชียวนะ!” เจ้านายกระชากเสียงสั่ง รับรู้ได้ถึงการขยับจากคนด้านหลัง และนั่นก็ทำให้ดงแฮเม้มปาก ก่อนที่จะเป็นฝ่ายล้มตัวลงนอนบ้าง แต่...หันหลังให้

 

            “...”

 

            “...”

 

            แม้ว่าแผ่นหลังของทั้งสองฝ่ายจะอยู่ใกล้จนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิของกันและกัน แต่กลับ...เอื้อมไม่ถึง

 

            เวลานี้สิ่งที่คิบอมและดงแฮทำได้มีเพียงหลับตาลง จมลงสู่ความคิดมากมายของตัวเอง ทั้งที่อยากจะเอื้อมมือไปหา แต่ทำไม่ได้ ราวกับมีกำแพงล่องหนขนาดใหญ่กางกั้น

 

            สุดท้ายแม้จะนอนบนเตียงเดียวกัน แต่กลับ...ไม่มีใครหลับลงสักวินาทีเดียว

 

..........................................

 

            ครบค่า งึมงำๆ แก้ตัวให้เมนตัวเองไม่ได้ แง้ ตอนนี้หลายคนอาจจะอยากให้เฮพูดออกมา แต่เมย์ว่าเฮพูดไม่ได้หรอกค่ะ ในเมื่อเขายังมีตำแหน่งแค่ลูกน้อง เมื่อก่อนยังเป็นแค่หมา แล้วหมาที่ไหนมาสั่งเจ้าของล่ะเนอะ ถ้าบอมพูดสักคำว่าคนคนนี้พิเศษกว่าใครๆ เฮเองก็อาจจะกล้าเรียกร้องมากขึ้นก็ได้ แต่ตอนนี้มันทำไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่อยากจะรักเจ้านายให้เต็มที่ก็ตาม

            ส่วนพระเอกเรา เอาแต่ใจไง มีอำนาจไง ทำอะไรใครก็ฟังไง พอเป็นแบบนี้...น่าตบเนอะ

            แฮ่ ตอนหน้าวกกลับไปที่คู่มังกรไก่นะคะ (ว่าแล้วก็คิดถึงคัลเลอร์ฟูลเลิฟ เมื่อก่อนใสๆ ไร้พิษภัยเดี๋ยวนี้คืออะไรก็ไม่รู้) อ้อ Colorful Love มีใน meb แล้วนะคะ ทั้งสองภาคเลยงับ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

129 ความคิดเห็น

  1. #9351 damchang115 (@damchang115) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 22:12

    เจ็บhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-01.png สงสารดงแฮ

    #9351
    0
  2. #9201 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 11:37

    รีบๆดีกันสักทีเถอะ หน่วงมาก สงสารทุกคู่เลย ฮื้อ!!!!

    #9201
    0
  3. #7868 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    หน่วงดีแท้
    #7868
    0
  4. #7670 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 02:17
    คืนดีกันไวๆเน้ออออ
    #7670
    0
  5. #7628 Asaphaphon (@Asaphaphon) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 02:56
    สงสาร 'ดงแฮ'จัง คิบอม ไม่ชัดเจนเลย ทำอะไรไม่ถูกต้อง ไม่คิดถึงใจดงแฮเลย
    #7628
    0
  6. #7511 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 09:34
    บางทีคิบอมก็คิดอะไรเข้าข้างตัวเองไปนะ คิดว่ายังไงเฮต้องยอม
    #7511
    0
  7. #7478 Mixstar (@yoshigo) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:25
    ร้องไห้หนักมาก  พี่เมย์ขาาาา  สงสารเฮ
    #7478
    0
  8. #7462 nonsatt (@nonsatt) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:31
    ถ้าบอมพูดออกมาสักนิด ถ้าเฮกล้าเอ่ยสิ่งที่รู้สึกสักนิด เรื่องคงจะดีขึ้นบ้าง แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ทั้งสองคนไม่พูดออกมา ฮืออออ อึดอัดมากกกกกกกค่ะ เฮก็ไม่รู้ว่าอยู่ในฐานะอะไร บอมก็จ้องแต่จะให้อีกคนแสดงออกมาก่อน เป็นไงล่ะ เจ็บทั้งคู่เลย ฮืออออออ เฮสู้ๆนะ คงทรมานมากเลยใช่มั้ย ผลของการหลงรักคนใจร้ายไง #ทีมเฮ ค่ะ รอคู่มังกรลูกไก่นะคะ :)
    #7462
    0
  9. #7461 Rung (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:58
    บอกตรงๆนะคะอยากอ่านแค่kihaeอารมณ์กำลังมาไม่อยากเปลี่ยนอารมณ์ตอนนี้เลยค่ะ
    #7461
    0
  10. #7460 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:37
    เฮจะพูดอะไรได้ล่ะ บอมนี่เอาแต่ใจจริงๆ
    #7460
    0
  11. #7459 B Specail YKR (@sweet-bb) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:09
    อยากลองให้เฮเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ เจ้านายจะได้ชัดเจนสักที แบบนี้มันครึ่งกลางๆเหมือนแต่งกับฮยอกเอาอำนาจ และเอาเวลามาอยู่กับเฮเหมือนเดิม แต่เฮจะเข้าใจแกมั้ยหล่ะบอมมม สงสารลูก ฮรึก
    #7459
    0
  12. #7458 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:08
    สงสารเฮอะ
    #7458
    0
  13. #7457 noparat (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:56
    สงสารดงเฮ คิบอมเอาแต่ใจอ่ะ
    #7457
    0
  14. #7456 P-Ten&J-Gauss (@arino-nariko) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:25
    อยากให้เขาหวานกันนนน หรือหมดช่วงนั้นแล้วหว่า แงงงงงงงงงง
    #7456
    0
  15. #7455 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:49
    หน่วงจนอึดอัดไปหมดเลย งื้ออออ...ทำไมไม่คุยกันละ?
    #7455
    0
  16. #7453 Eyeprs (@Eyeprs) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:55
    เมื่อไหร่จะเข้าใจกันสักที เห้อออ
    #7453
    0
  17. #7452 pla sj (@p_lovehae) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:38
    คนนิสัยไม่ดี เอาแต่ใจชิ เป็นไงละผลงาน อยากลองใจไม่นึกถึงความรู้สึกคนอื่น สมน้ำหน้าคุณเจ้านายแบร่. แต่แอบสงสารคุณลูกน้อง คงจะช้ำใจน่าดูเลยอ่ะ ฮื่อออ
    คิดถึงเมเม่ รักนะจุ๊บๆ
    #7452
    0
  18. #7451 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:57
    ไม่ใช่คิบอมไม่อยากพูด แต่ไม่รู้จะพูดยังไง ตัวเองยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าที่ทำ ๆ อยู่เนี่ยเห็นพี่ทงเป็นอะไร  มากกว่าลูกน้องแต่มากแค่ไหน  เอ็นดูแต่นั้นใช่ความรักหรือยัง  ลุ่มหลงแต่มันแค่ชั่วคราวมั้ย  หวงแหนแต่นั่นใช่เกิดจากความรักหรือแค่ไม่อยากแบ่งของกับใคร  แล้วอะไรหลาย ๆ อย่างในตอนนี้มันก็ดูไม่เหมาะเท่าไรที่จะมาพูดว่ารักหรือไม่รักพี่ทง  เพราะถ้าพูดตอนนี้ว่ารัก แล้วฮยอกล่ะคืออะไร ใช่เรา ๆ รู้ว่าสำหรับคิบอม ฮยอกคือน้อง แต่พี่น้องที่ต้องแต่งกันเนี่ยนะ ต่อให้พี่ทงรู้ว่าคิบอมรักตัวเองแต่ พูดได้มั้ย แสดงความเป็นเจ้าของได้มั้ยมันก็อีรูปแบบเดิมคือไม่ได้ไง เพราะคนภายนอกรู้แค่ คิบอมแต่งฮยอก  ไม่ได้รู้ว่า คิบอมรักพี่ทง



    แล้วฉันมาระบายอะไรเนี่ย ห้าม ๆ พี่ไป
    #7451
    0
  19. #7450 คิวท์ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:25
    เจ้านายไม่พูดแล้วเฮจะพูดได้ยังไง

    ให้สิทธิ์แค่คนสนิทมีสิทธิ้เรียกร้องได้ด้วยหรอ
    #7450
    0
  20. #7449 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:49
    ทะเลาะกันได้ดิหนิ เหอะๆ
    #7449
    0
  21. #7448 pisilla (@pisilla) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:02
    ผัวเมียทะเลาะกันนี่ นอนหันหลังใส่กันด้วย
    #7448
    0
  22. #7447 narekae (@narekae) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:09
    บอมใจร้ายยยยย
    #7447
    0
  23. #7446 a_little_elf (@a-little-elf) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:59
    รักกันแต่ก็มีช่องว่างระหว่างกัน
    #7446
    0
  24. #7445 Palmy Ewl (@palmy_v1) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:58
    กรี๊ดดีใจที่ colorful love มี eBook แต่เจอแค่ภาค2อ่ะค่ะ
    #7445
    0
  25. #7444 Plamaszaboh (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:43
    ถ้าบอมพูดอะไรสักนิดให้เฮเข้าใจมากกว่านี้ก้คงดี
    #7444
    0