[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,435 Views

  • 9,514 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,456

    Overall
    672,435

ตอนที่ 60 : ตอนที่ 55 อำนาจไม่มีผลต่อหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    1 ก.ค. 60


ตอนที่ 55 อำนาจไม่มีผลต่อหัวใจ

 

 

 

          เช้าแล้ว

 

            แม้ว่านกจะยังไม่ส่งเสียงร้อง แม้ว่าดวงอาทิตย์จะยังไม่ขึ้น แม้ว่าแสงของวันใหม่จะยังไม่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ แต่ร่างเพรียวที่นอนนิ่งราวกับรูปปั้นมาทั้งคืนก็รับรู้ได้ทันทีว่าเช้าวันใหม่มาถึงแล้ว โดยไม่ต้องมองไปทางนาฬิกา ในเมื่อเขาหลับไม่ลงเลยสักวินาทีเดียว สิ่งที่รู้มีเพียงภาวนาให้ตอนเช้ามาถึงเสียที

 

            ดงแฮรู้ดีว่าเขาเป็นคนบอกเจ้านายเองว่าขอเวลาหนึ่งคืน แต่เมื่อแผ่นหลังรับรู้ได้ถึงไออุ่นจางๆ ของคนที่นอนหันหลังให้บนเตียงหลังเดียวกัน...เขาทรมาน

 

            ใกล้...จนได้ยินเสียงลมหายใจ

 

            หากแต่ไกล...ราวกับยืนอยู่คนละแผ่นดิน

 

            ร่างกายใกล้ แต่หัวใจนั่นไกลลับตา

 

            ความรู้สึกที่ทำให้ร่างเพรียวหลับไม่ลง ได้แต่นอนนับเวลาในใจ ขอให้เช้ามาถึงสักที แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่เช้าพอให้คนในบ้านลุกขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวัน แต่มันคงไม่ผิด ถ้าเขาจะ 'แกล้งตื่น'

 

            ความคิดของคนที่กลั้นลมหายใจ แล้วลุกขึ้น แม้จะรู้ว่าเจ้านายเคยสั่งไม่ให้ลุกก่อนที่ตัวเองจะตื่น แต่นี่เป็นห้องนอนเขา เพราะฉะนั้นคงไม่เป็นไร

 

            "ตื่นแล้วสินะ"

 

            กึก

 

            คนที่ดึงผ้าห่มออกจากตัวชะงัก ไม่กล้าแม้จะหันไปสบตาเจ้านายที่เคารพรัก ได้ยินเพียงเสียงของคิบอมที่ลุกขึ้นจนเตียงยวบยาบ ผ้านวมถูกสะบัดออกจากตัวไม่ต่างกัน และนั่นบอกดงแฮว่า ไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวที่นอนไม่หลับ

 

            ใครอีกคนก็หลับไม่ลงเช่นเดียวกัน

 

            "..."

 

            "..."

 

            ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้องชั่วอึดใจ แต่เป็นอึดใจที่อึดอัดแทบหายใจไม่ออก อากาศรอบตัวเหมือนมีตะกั่วหนักๆ จนร่างกายหนักอึ้ง กว่าจะรับคำเสียงเบาแสนเบา

 

            "ครับ"

 

            ดงแฮรับคำ และนั่นก็ทำให้เจ้านายเอ่ยออกมาคำนึง

 

            "ดี"

 

            คำตอบที่นายใหญ่ลุกขึ้นจากเตียง เป็นจังหวะให้เจ้าของห้องเหลือบไปมองอย่างไม่แน่ใจ แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองไปทางอื่น แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องเขาไม่ละสายตา แววตาที่เย็นเยียบจนหนาวไปถึงไขกระดูก

 

            นักฆ่าคนนี้อาจจะเคยเจอแววตาโหดเหี้ยมยิ่งกว่า เย็นชายิ่งกว่า น่ากลัวยิ่งกว่าจากผู้ชายที่เกือบจะเทียบเท่าคนคนนี้อย่างหานฮันคยอง แต่พอคิมคิบอมเป็นคนมอง แม้ว่าจะไม่ได้มองเหมือนสิ่งไร้ค่า แต่ไร้ความรู้สึก ไม่มีแววตาขบขันหรือเอ็นดูอย่างที่เคยเป็นมา หัวใจของคนถูกมองก็เจ็บ

 

            จากนั้น คิบอมก็ว่าเรียบๆ

 

            "หมดเวลาที่นายขอแล้ว"

 

            คำขอที่ว่า...ขอเวลาผมสักคืน

 

            ตอนนี้หมดเวลาหนึ่งคืนที่ขอแล้ว มันหมายความว่าไม่ว่าจะร่ำร้องยังไงก็ต้องกลับไปเคียงข้างผู้เป็นนาย

 

            ค่ำคืนที่ขอมาไร้ความหมาย เพราะคืนที่ผ่านมาบอกเขาได้ดีกว่าคำพูดใดๆ ว่าเจ้านายก็ไม่คิดจะปล่อยเขาไปเช่นกัน ทั้งที่ควรจะดีใจ แต่ทำไมครั้งนี้...หนักอึ้งเหลือเกิน

 

          เจ้านายอย่าทำแบบนี่เลยครับ เพราะหากคุณทำให้ผมมีเพียงคุณทุกลมหายใจ เมื่อคุณฮยอกแจยืนอยู่เคียงข้าง ผม...คงขาดใจ

 

            ความคิดที่คงส่งไปไม่ถึงอีกฝ่าย เพราะนายใหญ่ลุกขึ้นยืน แล้วก้าวนำไปยังประตูห้อง พร้อมว่าเสียงเรียบ

 

            "กลับมาทำหน้าที่ได้แล้ว"

 

            แล้วดงแฮจะพูดอะไรได้นอกจากคำว่า

 

            "ครับ"

 

..........................................

 

            ตอนนี้เป็นช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง อากาศเริ่มเย็นขึ้นทุกที ทว่าวันนี้ ทุกคนในคฤหาสน์คิมกลับรู้สึกว่าไม่ใช่แค่เย็น แต่มันไม่ต่างจากพายุหิมะเข้า จนเหน็บหนาวที่สุดในรอบสิบปี แต่สาเหตุของมันไม่ใช่เพราะลมหนาวจากเหนือ แต่เป็น...

 

            "ใครชงกาแฟ!"

 

            นายใหญ่ที่กำลังกดเสียงต่ำ ตวัดสายตาไปยังสาวใช้ที่ยกกาแฟเช้ามาเสิร์ฟ จนหญิงสาวตัวสั่นงันงก ยิ่งแววตาที่มองมามันเย็นเยียบจนน่ากลัว ทั้งที่คุณคิบอมไม่เคยจะเอาเรื่องเล็กน้อยมาใส่ใจ แต่วันนี้มันต่างกัน

 

            ตั้งแต่อีกฝ่ายก้าวลงมายังห้องอาหารพร้อมคุณดงแฮ โดยไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ บรรยากาศหนักๆ ก็ปกคลุมทั่วทั้งห้องกว้าง จนคนงานหลายคนแทบกลั้นหายใจ แล้วคราวเคราะห์ก็ตกมาถึงเธอ เมื่อกาแฟที่ไม่เคยมีปัญหาเลยสักครั้งกลับสร้างปัญหาให้ จนได้แต่พึมพำเสียงเบา

 

            "ดะ...ดิฉันเองค่ะ มะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

 

            "ดื่ม"

 

            "คะ?!"

 

            คนฟังสะดุ้งเฮือก มองเจ้านายที่สั่งสั้นๆ และนั่นก็ทำให้นายใหญ่ตวาด

 

            "ฉันสั่งให้ดื่มเข้าไป!!"

 

            เฮือก

 

            "คะ...ค่ะๆๆ ค่ะ!" สาวใช้แทบน้ำตาร่วง ยื่นมือสั่นๆ ไปคว้าแก้วกาแฟที่เจ้านายดื่มแล้วมาจ่อปาก กลัวจนทำกาแฟหกรดตัวเอง แต่ก็ดื่มเข้าไปจนได้

 

            รสชาติของกาแฟเข้มข้นไหลผ่านคอเธอ แต่ความกลัวแทบทำให้สำลัก

 

            "เป็นไง"

 

            หญิงสาววางแก้วลงจนเสียงแก้วที่สั่นระริกกระทบจานรองดังก้องห้องอาหารที่เงียบกริบ และยังไม่ทันหายใจหายคอ คิบอมก็ถามต่อ ให้ได้แต่บอกเสียงสะอื้น

 

            "มะ...ไม่ทราบ...ค่ะ"

 

            เธอไม่รู้เลยว่าทำอะไรผิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติกาแฟมันผิดเพี้ยนตรงไหน แต่นั่นราวกับฟางแห่งความอดทนของคิมคิบอมขาดสะบั้น เพราะ...

 

            เพล้ง!!!

 

            ชายหนุ่มคว้าแก้วกาแฟแล้วขว้างลงกระแทกพื้น จนของเหลวสีเข้มสาดกระจายไปทั่ว พร้อมกับแก้วกระเบื้องเนื้อดีแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย การกระทำที่ทุกคนในห้องตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้จะขยับตัว ขณะที่สาวใช้คนชงกาแฟทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความกลัวสุดขีด

 

            "หวานแสบคอแบบนี้คิดว่าใครจะกระเดือกลง!!!"

 

            พายุพัดโหม แต่คนที่โดนแรงปะทะไม่มีเสียงจะตอบ เพราะน้ำตาร่วงแหมะๆ ตัวสั่นระริก

 

            ดังนั้นทั้งห้องจึงเงียบกริบ มีเพียงเสียงสะอื้นของสาวใช้คนเดิม

 

            "ผมจะไปชงให้ใหม่ครับ"

 

            ทันใดนั้น คนที่แทรกความเงียบที่ราวกับอสุรกายคือคนสนิทของเจ้านาย คนที่ใครๆ รู้ว่าเป็นที่ถูกอกถูกใจของคนที่กุมอำนาจคนนี้มากแค่ไหน แต่วันนี้...

 

            "นายมีหน้าที่ชงกาแฟตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

            คิบอมไม่แม้แต่จะเหลือบมองมา ถามเสียงต่ำที่แสนอันตราย จนดงแฮก้มหน้าลง

 

            "ขอประทานโทษครับ"

 

            สิ้นคำ ดวงตาคมกริบก็ตวัดมามองชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อสูท แล้วก้าวไวปานพายุ แต่ก่อนจะไป ชายหนุ่มก็สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

 

            "กลับมาทำหน้าที่ของนายซะ"

 

            คิบอมก้าวออกจากห้องอาหารแล้ว แต่ดงแฮยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หลับตาลงเพียงเสี้ยววินาทีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนที่จะขยับตัว แต่ไม่ได้ตามคิบอมไปทันที แค่หยุดเท้าหน้าของเหลวที่สาดกระจาย ไม่ลังเลเลยที่จะจุ่มนิ้วลงไป แล้วเอาเข้าปาก

 

            การกระทำที่มีแต่คนตกใจ แต่ดงแฮเพียงแค่หันไปหาหญิงสาวที่น้ำตานองหน้า ว่าเสียงเรียบ

 

            "มันหวานไป กาแฟของนายใส่กาแฟช้อนเดียว ห้ามเกินกว่านั้นจำให้ขึ้นใจล่ะ"

 

            ว่าแล้ว ร่างเพรียวก็ก้าวตามนายใหญ่ออกไป ไม่สนใจเสียงขอบคุณตะกุกตะกักของอีกฝ่าย เพราะเขาไม่ได้ใจดี

 

            ดงแฮรู้ต่างหาก ทั้งหมดที่อีกฝ่ายโดน...เขาเป็นสาเหตุทั้งหมด

 

            นายอาจจะโหดเหี้ยม อาจจะเด็ดขาด แต่เจ้านายไม่เคยเอาอารมณ์ไปลงกับคนอื่น แต่นี่ แค่กาแฟแก้วเดียวกลับทำให้คนอารมณ์เย็นร้อนได้เท่านี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเขาเอง เขาที่ขัดคำสั่ง เขาที่ละเลยหน้าที่ เขาที่กำลังสงสัยถึงสิ่งที่ตัวเองควรทำ

 

            เขาเองที่เกิดคำถามว่าหน้าที่ของดงแฮคนนี้คืออะไรกันแน่

 

            หากต้องคุ้มครองเพียงกาย แล้วเจ้านาย...เล่นกับใจเขาทำไม

 

..........................

 

            "วันนี้เป็นอะไรกันไปหมด"

 

            "ไม่ทราบ...ครับ"

 

            ตั้งแต่มาถึงบริษัท เจ้านายก็เริ่มต้นทำงานเหมือนดั่งเช่นทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือไม่ว่าใครก็ตามที่ก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ล้วนแล้วแต่ออกมาด้วยสีหน้าเผือดซีด ราวกับเผชิญหน้ากับปีศาจร้าย จนคังอินที่เห็นทุกอย่างต้องมาถามคนที่ควรจะรู้สาเหตุดีที่สุด

 

            คนที่ตอบได้เพียง...ไม่รู้

 

            “ดีเท่าไหร่แล้วที่นายไม่ได้พกปืน ไม่งั้นคงไม่ใครก็ใครที่สมองกระจุยคาห้องทำงาน”

 

            แม้ดงแฮจะตอบไม่รู้ แต่มีหรือที่คังอินจะสัมผัสไม่ได้ว่าคนที่เขาเลี้ยงมาโกหก

 

            คนในห้องก็ทำหน้าเหมือนจะฆ่าคน อีกคนก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งถูกฆ่ามา แบบนี้จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเกิดเรื่อง ทว่า ครั้งนี้ที่ปรึกษาคนนี้กลับ...สะใจอยู่ลึกๆ

 

            ในฐานะคนของคิมคิบอม เขาควรเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเจ้านาย แต่ในฐานะของพ่อที่กำลังจะเห็นลูกไปเป็นเมียน้อยคนอื่น มีหรือที่เขาจะไม่สะใจที่เห็นไอ้ผู้ชายคนนั้นกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนเด็กหนุ่มที่เพิ่งเคยถูกขัดใจครั้งแรก

 

            เขาเคารพในฐานะลูกน้อง แต่ใช่ว่าจะชอบใจในฐานะพ่อ

 

            "เรื่องคุณหนูฮยอกแจสินะ" คังอินโยนหินถาม และอีกฝ่าย...หลบตา

 

            ขณะที่ดงแฮก็รู้ว่าเขามีพิรุธทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ และนั่นก็ทำให้คนเปรยเรียบๆ ถอนหายใจ

 

            "ถ้าอีทึกรู้เรื่อง ฉันคงหูชา"

 

            มีหรือที่อีทึกจะไม่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ถ้ารู้ว่าเจ้านายจะแต่งงานเอาลีฮยอกแจมาอยู่ในตำแหน่งภรรยา แล้วยังไม่ยอมปล่อยลูกรักของพวกเขา แต่จะยึดเอาไว้ไม่ต่างจากภรรยาเล็กภรรยาน้อย

 

            คิมคิบอมทำได้ แค่...ไม่ถูกต้อง

 

            "เฮ้อออ" สุดท้ายคังอินก็ถอนหายใจหนักๆ ทิ้งสะโพกพิงโต๊ะที่อีกคนนั่งดูเอกสารอยู่

 

            "บางที ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าตัดสินใจถูกหรือผิดที่ให้นายมาทำงานนี้"

 

            คำที่ดงแฮชะงักมือ นึกถึงตอนที่เขาถูกเจ้านายช่วยเอาไว้ ตอนนั้นไม่มีใครบอกว่าเขาต้องทำงานทดแทนบุญคุณ ทั้งพี่คังอินทั้งพี่อีทึกก็ไม่อยากให้เขาก้าวเข้ามาในโลกนี้ แต่ต่อให้มีสิทธิ์เลือกอีกกี่ครั้ง ดงแฮก็จะขอเลือกแบบเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

 

            "ไม่ว่ากี่ครั้งผมก็ตัดสินใจเหมือนเดิม"

 

            แม้จะต้องปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่เคยคิดจะเลือกเส้นทางอื่นที่ง่ายกว่า

 

            ความคิดนั้นที่ทำให้เจ้าตัวนึกไปถึงว่าทำไมเขาถึงยืนอยู่ตรงนี้

 

          ตัดสินใจแล้วนี่ดงแฮ ทั้งหมดของนายเป็นของคิมคิบอม

 

            "เจ้าเด็กหัวแข็ง"

 

            ทว่า ท่าทางอ่อนใจของที่ปรึกษาใหญ่ที่พูดราวกับเขาเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ ที่ขดตัวนอนบนพื้นห้องครัวก็พอจะทำให้ความหนักอึ้งในใจผ่อนคลายลงนิด รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายห่วง จนถามด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความลังเล

 

            "ผมควรไปขอโทษนาย...ใช่มั้ย"

 

            เขาตัดสินใจแล้วนี่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะมอบกายให้เจ้านาย แล้วทำไมล่ะ ทำไมครั้งนี้หัวใจถึงเป็นฝ่ายสั่งการว่าอย่าทำแบบนั้น

 

            เวลานี้ ดวงตาทั้งสองคู่จึงจ้องมองกันนิ่ง จนคังอินที่มองลึกเข้าไปหมายจะให้เห็นความในใจที่ซ่อนเอาไว้ต้องแปลกใจ ทั้งที่เจ้าเด็กนี่มีแค่ดวงตาเย็นชา แต่เขาเองก็ยังเห็น...รอยน้ำตา

 

            นั่นทำให้ที่ปรึกษาอาวุโสที่ควรจะเข้าข้างเจ้านายบอกเพียงว่า

 

            "ถ้าเป็นเรื่องงาน เจ้านายว่าผิดก็คือเราผิด แต่เรื่องของหัวใจ ต่อให้เป็นเจ้านายก็ไม่มีสิทธิ์ชี้ว่าใครถูกใครผิด...นายไม่จำเป็นต้องขอโทษ"

 

            เรื่องมันคงง่ายกว่านี้ถ้าเขาบอกดงแฮแค่ขอโทษซะ ทุกอย่างก็จะจบ สถานการณ์จะเข้าสู่สภาวะปกติ และมันจะจบที่...ดงแฮจะเจ็บซ้ำซากกับคนเอาแต่ใจบางคน

 

            “ผม...”

 

            ปัง

 

            ทว่า ก่อนที่ร่างเพรียวจะเอ่ยอะไรขึ้นมา เสียงประตูก็ดังแทรก จนเรียกสายตาของร่างสูงใหญ่ให้หันไปมอง เพื่อพบเหยื่อคนที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวันนี้ที่ถูกไล่ออกมาจากห้องด้วยสภาพขาสั่นพั่บๆ หน้าซีดเหมือนจะอาเจียน ดวงตาฉ่ำชื่นราวกับจะร้องไห้ จนต้องถอนหายใจอีกเฮือก

 

            "ฉันเกลียดคำว่าที่ปรึกษาอาวุโส แต่ครั้งนี้ผู้อาวุโสคงต้องไปให้คำปรึกษาคนมีอำนาจบางคนสักหน่อย" คังอินว่าด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ เพราะแม้จะเป็นเขาก็ใช่ว่าจะสั่งสอนคนในห้องได้ ทั้งที่ในใจก็มีคำหนึ่งผุดขึ้นในหัว

 

          ไม่อยากเชื่อว่าจะมีวันที่ได้เห็นเจ้านายเป็นนักรักขั้นอนุบาล

 

ต่อค่ะ

 

            ความคิดของคนที่ผละจากดงแฮ แล้วก้าวไปเคาะประตูเพียงสองครั้ง หันมามองคนที่นั่งนิ่งเพียงครู่ แล้วสั่นหัวแรงๆ

 

          ครั้งนี้คงทนดูเฉยๆ ไม่ได้

 

            จากนั้นก็ก้าวเข้าไปโดยไม่รอฟังคำอนุญาต แน่นอนว่าเรียกดวงตาคมกริบให้ตวัดมามองด้วยความไม่พอใจ แต่สำหรับคังอินนี่ไม่ใช่อาการหงุดหงิด น่าจะงุ่นง่านมากกว่า

 

            เวลานี้ ภายในห้องทำงานอาจจะไม่มีอะไรต่างจากเดิม ไม่มีอะไรบุบสลาย ไม่มีการทำลายข้าวของเหมือนที่ได้ยินแว่วๆ มาเมื่อเช้า...โต๊ะทำงานตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม คนนั่งทำงานคนเดิม เพียงแต่บรรยากาศแตกต่างจากเดิมเสียลิบลับ แล้วคนที่ปล่อยความมืดทะมึนนี่ก็ไม่ใช่ใครอื่น เจ้านายของพวกเขานั่นแหละ

 

            "คนที่เท่าไหร่แล้วครับนาย" คังอินเอ่ยปาก

 

            "หมายความว่ายังไง"

 

            "คนที่นายไล่ออกไปไงครับ"

 

            "วันนี้มีแต่พวกไม่ได้เรื่อง" น่าแปลกที่คนฟังเกือบจะหลุดยิ้มออกมา เพราะใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน เขามันคนที่เคยทำงานกับรุ่นก่อนมาก่อนนะ อายุก็มากกว่าเจ้านายคนปัจจุบันนับสิบปี แม้อีกฝ่ายจะเก่งกาจตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ใช่ว่าตอนนั้นจะไม่เคยแสดงออกแบบเด็กไม่ได้ดั่งใจ

 

            เด็กโข่งเอาแต่ใจที่ดงแฮเคยเห็น...คังอินคนนี้เคยเห็นมาก่อนเสียอีก แม้จะไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วก็ตาม

 

            "ใครหรือครับที่ไม่ได้เรื่อง"

 

            ที่ปรึกษายังต่อคำ ซึ่งปกติคิบอมคงสัมผัสน้ำเสียงและความนัยได้ทันที แต่ครั้งนี้คนไม่ได้นอนทั้งคืนว่าเสียงห้วน

 

            "ไอ้พวกที่ดีแต่พูด"

 

            "ผมว่าไม่ใช่หรอกครับ" นั่นทำให้คนฟังยกยิ้มเพียงนิด จ้องใบหน้าคมคายที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและบารมี ซึ่งเพียงปรายตามองก็ทำให้บางคนขาสั่น แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ช่วยในเรื่องชีวิตส่วนตัวเลยสักนิด

 

          “เพราะเจ้านายไม่พอใจบางคนแต่ระบายลงกับคนนั้นไม่ได้ต่างหาก”

 

            “...”

 

            คราวนี้ดวงตาที่มองมายิ่งจ้องเขม็ง จนร่างสูงใหญ่นึกดีใจที่อีกฝ่ายไม่ได้เหน็บปืนไว้ข้างเอว เพราะถ้าจะคว้าปืนจากลิ้นชัก ก็คงมีเวลาพอให้เขาก้มหลบกระสุนทัน

 

            “สุนัขกลายเป็นคนแล้วหรือครับ”

 

            “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ออกไปซะ” นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังไล่เขาออกจากห้อง ไม่เหลือความสุขุมนุ่มลึกที่เคยตอบคำถามว่าไม่ไว้วางใจใคร แม้แต่ไอ้คังอินคนนี้ จนคนกำลังเอาหัวไปเป็นเป้านิ่งว่าต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

            “แม้จะเป็นเจ้านายก็ใช่ว่าจะควบคุมได้ทุกเรื่องหรอกนะครับ” คนพูดกระตุกมุมปากขึ้นนิด

 

            “โดยเฉพาะเรื่องหัวใจคน”

 

            “...”

 

            คิบอมยังคงไร้ซึ่งคำตอบ มีเพียงสองมือที่กำหมัดเข้าหากันเท่านั้น ปล่อยให้คนสนิทสั่งสอนต่อไป ทั้งที่หัวใจกำลังกราดเกรี้ยวเพราะคำพูดไม่กี่คำ

 

            ในเมื่อมันตรงกับความรู้สึกที่ผ่านมาทุกประการ...เมื่อคืนอาจจะเป็นครั้งแรกที่คนอย่างคิบอมได้รู้ว่าแม้แต่คนอย่างเขาก็มีเรื่องที่ทำไม่ได้

 

            เขาคนนี้ที่มีทุกอย่างในกำมือตั้งแต่ก่อนอายุสามสิบ มีแต่คนต้องโค้งคำนับ แม้กระทั่งเอาหน้าจุ่มดินเพื่อร่ำร้องขอชีวิต ทว่าคนคนนี้กลับถูกปฏิเสธจากคนที่ไม่มีอะไรสู้เขาได้เลยสักอย่าง คนที่เพียงหันหลังให้...หัวใจก็ร้อนราวถูกไฟเผา

 

            คิบอมยอมเป็นฝ่ายตามไปหาถึงห้อง แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความดีใจ มีเพียงความเจ็บปวดที่ส่งมาจากดวงตากลมคู่นั้น

 

            “ดงแฮไม่ได้เป็นเครื่องมือฆ่าคนที่ไร้หัวใจอีกแล้ว” คำพูดของคนสนิทสะท้อนอยู่ในหัวใจ

 

            ถ้าดงแฮยังคงเป็นเครื่องจักรตัวเดิม จะชี้ซ้ายก็ไปซ้าย จะชี้ขวาก็ไปขวา แต่คิมคิบอมเป็นคนทำให้เครื่องจักรชิ้นนั้นมีความรู้สึกขึ้นมาเอง ดังนั้น มันจึงไม่ไปตามทางที่ชี้เหมือนเดิม

 

            “แล้วนายจะให้ฉันทำให้ดงแฮกลายเป็นเครื่องมือชิ้นเดิมหรือไง”

 

            “นั่นคือคำถามที่ผมควรเป็นฝ่ายถามครับ...อยากให้ดงแฮกลับไปเป็นแค่เครื่องมืออีกหรือเปล่า”

 

            คิบอมเงียบ เพราะทันใดนั้นคำตอบคือ...ไม่ ไม่ต้องการ

 

            แม้ว่าเครื่องมือชิ้นเดิมจะฟังคำสั่ง แต่มันไร้ความรู้สึก เขาไม่อาจจะลบดวงตายามที่บอกว่ารักและเทิดทูนออกไปจากหัวใจได้ นั่นทำให้ชายหนุ่มยังดันทุรังให้อีกฝ่ายอยู่ข้างตัว ทั้งที่การต่อต้านแบบนี้ควรจะส่งอีกฝ่ายไปที่ที่ห่างไกลจากสายตา แต่ทำไม่ได้

 

            ต่อให้หงุดหงิดแค่ไหน เขาก็ยังสั่งให้ดงแฮอยู่ข้างกาย

 

            ขณะที่ท่าทางนิ่งเงียบเป็นคำตอบที่ดีที่สุดของคังอิน คนที่พยายามไม่ถอนหายใจ ยามมองราชสีห์หนุ่มเขี้ยวคมที่แสนเก่งกาจ แต่ดันมาตกม้าตายกับคนใกล้ตัว

 

            “ถ้าเจ้านายรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ก็คงรู้ว่าต่อให้ลงไปดิ้นเหมือนเด็กเล็กๆ ที่พ่อแม่ไม่ยอมซื้อของเล่นให้ก็เปล่าประโยชน์...”

 

            “คังอิน!!!” คนที่ถูกบอกว่าเป็นเด็กแทรกเสียงกร้าว แต่อีกฝ่ายไม่ยี่หระ

 

            “แล้วผู้ชายอายุเกินเลขสามลงไปดิ้นคงเป็นภาพที่ไม่น่าดูนัก แต่ผมก็ไม่รังเกียจหรอกนะครับที่จะเห็นภาพนั้น” คนไม่กลัวตายว่าคล้ายขบขัน ทั้งที่ไม่ยิ้มออกมาสักนิด

 

            การล้อเล่นที่ไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับเจ้าของห้องเลยสักนิด

 

            “อย่าคิดว่าเป็นนายแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไร!” คิบอมจึงคำราม

 

            “ผมรู้ครับ นายยิงผมทิ้งโดยไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าผมจะตาย ผมขอฝากคำพูดให้กับเด็กคนนั้นหน่อยนะครับ...” คนพูดเว้นช่วงไปชั่วอึดใจ ราวกับรอคอยว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายจะชักปืนออกมาจากลิ้นชักสักที แล้วก็พบว่าผู้เป็นนายยังคงนั่งเล่นเกมจ้องตากับเขา แต่มีหรือจะไม่รู้ว่ากำลังต้องการอะไร

 

          พูดออกมาซะ

 

            นั่นล่ะมั้งที่คนอยากฆ่าเขาสั่งอยู่ตอนนี้

 

            “ต่อให้รวยล้นฟ้า หรือมีอำนาจมากแค่ไหน สิ่งเหล่านั้นซื้อหัวใจคนไม่ได้...โดยเฉพาะคนอย่างดงแฮ” เขากำลังจะบอกว่าต่อให้เป็นเจ้านายที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน พออยู่ต่อหน้าความรักก็เท่าเทียมกันทั้งนั้น

 

            ถ้าอยากได้แต่ตัว เอาเงินซื้อไปเถอะ เท่าไหร่ก็หามาได้ แต่ถ้าอยากได้ใจ...ก็เอาความรู้สึกมาแลก

 

            นั่นคือทั้งหมดที่คังอินกำลังสอนคนที่เขารับใช้มาหลายปี

 

            “นายจะบอกให้ฉันทิ้งผลประโยชน์มหาศาลเพื่อดงแฮคนเดียวหรือไง”

 

            “นั่นคือสิ่งที่นายต้องหาคำตอบครับ”

 

            คังอินยังยืนยันคำเดิม ไม่ว่าคำตอบนั้นคืออะไร ต่อให้เขาต้องโกรธในฐานะพ่อมากแค่ไหน แต่ในฐานะที่ปรึกษา เขาก็ยังคงรับใช้เจ้านายดังเดิม แม้ว่าเด็กที่เลี้ยงมาแต่เล็กจะต้องพังทลายไปก็ตาม เขาก็ได้แต่หวังว่าจะไม่ต้องเห็นคนที่เพิ่งเรียนรู้ความรู้สึกจะกลับไปเป็นคนไร้หัวใจดังเดิม

 

            “ส่วนตอนนี้...” หนุ่มร่างใหญ่คิดว่าเขาพูดสิ่งที่อยากพูดไปหมดแล้ว หากมากกว่านี้เขาคงเอาชีวิตมาทิ้งแน่ ดังนั้น ใบหน้าคมจึงปรับให้ดูจริงจังกว่าเดิม บอกอย่างเป็นการเป็นงาน

 

            “ผมจะให้เลขายกเลิกนัดทุกอย่าง พร้อมทั้งเลื่อนประชุมของวันนี้ นายคงไม่อยากหงุดหงิดเพราะคนไม่ได้เรื่องพวกนั้นไปมากกว่านี้หรอกครับ” ว่าจบ คนสนิทก็โค้งให้ แล้วก้าวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนที่เจอปัญหาหนักอกจะคิดออกว่าเขาเพิ่งพูดอะไรออกไป

 

            บางทีคนไม่ได้เรื่องที่กำลังพูดถึงอาจจะไม่ใช่บรรดาพนักงานที่ตัวสั่นริกๆ แต่หมายถึงใครบางคนที่ทำไม่ได้แม้แต่...การง้อเด็กสักคน

 

            คังอินออกไปแล้ว เหลือเพียงนายใหญ่คนเดิมที่ข่มกลั้นอารมณ์จะไม่อาละวาดให้ถูกกัดว่าเป็นแค่เด็กที่ถูกพ่อแม่ขัดใจอีก ทว่า ความร้อนที่แผดเผาหัวใจมันไม่น้อยลงเลย ไม่เลยสักนิด ตั้งแต่เมื่อคืน จวบจนตอนนี้ มันมีแต่จะเพิ่มพูนมากขึ้นทุกที

 

            ทว่า คิบอมยังคงพยายามบอกปัดว่าไม่ใช่เพราะดงแฮ เขาไม่พอใจที่คนที่เคยทำตามคำสั่งกล้าขัดคำสั่งต่างหาก ไม่ใช่เพราะดวงตาคู่นั้นที่บอกเล่าเรื่องราวได้มากมายนับพัน

 

            “โธ่เว้ย!” ทันใดนั้น ผู้ชายที่มีทุกอย่างในกำมือกลับอาละวาดเป็นเด็กๆ ด้วยการขว้างปากกาที่อยู่บนโต๊ะไปกระแทกผนัง แล้วทิ้งตัวลงกระแทกพนักเก้าอี้เต็มแรง ดวงตาคู่คมหลับลงจนปิดสนิท หากแต่ภาพเมื่อคืนกลับรบกวนหัวใจอีกครั้ง...อีกครั้ง...และอีกครั้ง

 

            บางที ตอนนี้ผู้ชายที่สอนดงแฮให้รู้จักคำว่ารักอาจจะเป็นคนที่ได้รู้จักคำนั้นเสียเอง

 

            “ดงแฮ”

 

            ชื่อของคนที่สอนคำนั้นคืน

 

..............................

 

            ครบค่ะ นักรักชั้นอนุบาลชัดๆ เลยเนอะ เมย์พยายามคิดตั้งนานว่าคำนี้เอามาจากไหน น่าจะเรื่องบารามอสใช่มั้ยคะ เฟรินว่าคาโลว่านักรักชั้นอนุบาลใช่ป่ะ (หรือจำผิด เมื่อก่อนติ่งเรื่องนี้แรงมาก แต่เดี๋ยวนี้เลือนๆ ไปบ้างแล้ว) นั่นแหละค่ะ คิมคิบอมในเวลานี้ เด็กชัดๆ เด็กโข่งแสนเอาแต่ใจที่ถูกขัดใจไม่กี่ครั้งในชีวิตนี้ และพี่หมีเพิ่งจะชี้ให้เห็นว่าความรักน่ะมันซื้อหากันไม่ได้หรอกนะครับนาย ที่ซื้อได้มันก็แค่ตัวเท่านั้นแหละ เนอะ XD

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้ายขอขอบคุณสำหรับกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #9474 BOOMPACHCHA (@BNNB) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 12:48
    พี่เมขาาาาาาา มาต่อเถอะนะคะ อ่านวนซ้ำไปมา จนจะจำได้ทุกตัวอักษรแล้วค่ะ

    หนูติดเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆ
    #9474
    0
  2. #7774 Arriya (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 06:47
    มันหน่วงใจมากเลยค่ะพี่เมย์ สวสารหมวยสุด บอมก็นะ รู้สึกเลยว่าบอมทำให้หมวยใจสลายมาก ถึงจะรักก็เถอะ แต่ทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับฉีกหัวใจหมวย บอมแกมันเห็นแก่ตัว
    #7774
    0
  3. #7767 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:35
    คุณคิบอมกลายเป็นเด็กน้อยด้านความรักไปแล้ว แหม ๆ แล้วทำเป็นไปสอนพี่ทง ไงล่ะคะโดนเองงอแงเป็นเด็กน้อยเลย
    #7767
    0
  4. วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    แม้จะฉลาดมากแค่ไหน ก็ใช้สมองคว้าหัวใจมาไม่ได้ มีแต่ต้องใช้ใจเพื่อแลกใจอีกดวง
    ดิ้นเข้าไปเยอะๆนะบอม ทุรนทุรายให้เยอะๆ แค่นี้มันยังไม่สาสมหรอก เอาให้เจ็บหนักๆเลยนะพี่เมย์เอาให้บอมเจียนตาย จะได้รู้ซึ้งรู้สำนึกบ้าง
    #7759
    0
  5. #7734 Pimmy (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 17:19
    น้ำตาจิไหลนึกว่าป๋าจะไม่รอด
    #7734
    0
  6. #7733 pla sj (@p_lovehae) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 16:52
    เมเม่ คิดถึงจัง หายไปไหนมา เป็นห่วงเลย รอดูฤทธิ์ คุณเจ้านายต่อ 5555
    #7733
    0
  7. #7731 gamsama (@gamsama) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 10:08
    หวีดร้องกับคำว่าง้อเด็กมากกกกกกกกกกกกกกก คิยอมจะง้อเด็กหรอออออ โอ้ยยบิดตัวแรงงง
    #7731
    0
  8. #7730 penguin (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 07:38
    สั่งสอนเยอะๆๆหน่อย คิบอมอะ จะได้รู้ตัวสักที
    #7730
    0
  9. #7729 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 03:06
    ป๋าคังเท่เกินไปแล้ววววว ด่าให้เจ็บๆเลยค่ะ เอาให้บอมมันสำนึก พูดถึงบารามอส เมื่อก่อนตึงเหมือนกันค่ะ 555
    #7729
    0
  10. #7728 Bitterness (@diarysmpi) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 02:55
    หน่วงใจเหลือเกิน เห้ออออ
    #7728
    0
  11. #7727 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 01:20
    พี่คังอินสุดยอด!!!!!!!!!!! ตอนนี้ยกให้พี่คังอินเป็นพระเอกไปเลยค่า~
    #7727
    0
  12. #7726 น้องดำ เองนะ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 00:18
    โอ้ยๆๆหัวจัยจะวายตาย

    พ่อตากะลูกเขยคุยกัน
    #7726
    0
  13. #7725 whatdoUwant (@whatdoUwant) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    หึหึ สม นน.ค่ะคุณเจ้านาย
    #7725
    0
  14. #7724 ดีใจมากน้ำตาจิไหล (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:07
    ขอลิงก์ที่มันมีตอนต่อไปออกมา... คึคึ
    #7724
    0
  15. #7723 ★ M-Mai★ (@milk25) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 22:21
    สะใจคิบอมเล็กๆ 55555

    #7723
    0
  16. #7722 Noparat (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:38
    คิบอมต้องใช้ใจแลกใจนะ
    #7722
    0
  17. #7721 PATPAT69 (@s-1-a-8-i-7) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 14:29
    มาแล้วววววว คิดถึงมากเลย คิดถึงทุกๆอย่าง ยกเว้นความเด็กของพระเอก...
    #7721
    0
  18. #7720 RedVelvet (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 13:44
    ในที่สุดก้อมาแล้วคิดถึงไรท์ คิดถึงเจ้านายกะลูกน้อง คิดถึงคุนหนูกะเกิง คิดถึงมากกกกก อย่าหายไปนานๆแบบนี้อีกนะ
    #7720
    0
  19. #7719 KimHeeMo (@kimheemo32) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 12:25
    พี่เมย์มาแล้ววววววววววว.คิดถึงบอสคิดถึงเฮ คิดถึงพี่เมย์ๆๆๆๆๆๆๆ
    #7719
    0
  20. #7718 LilyPotter (@a-little-elf) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 11:08
    น้ำตาไหลพรากกกก พี่เมย์คัมแบคแล้ว
    #7718
    0
  21. #7717 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 08:49
    ถ้ารักจริงก็ต้องใจแลกใจนะคะบอส
    ชอบคังอินจริงๆ อยากจะสมน้ำหน้าบอสด้วยคน 55555555
    #7717
    0
  22. #7716 'ggringps (@sailisburry) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 08:12
    ฮือแออ รออ่านอยู่เสมอนะคะ
    #7716
    0
  23. #7715 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 07:56
    งืออออออออ รีบเข้าใจกันเถอะนะ ใจจะขาดด
    #7715
    0
  24. #7714 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 05:48
    บอสคะ คนที่เก่งนักเก่งหนา ตกม้าตายเพราะเรื่องความรักมานักต่อนักแล้วนะคะ ระวังนะบอสขาาาาา
    #7714
    0
  25. #7713 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 03:38
    ฮื่อออออออออออออ คิดถึงที่สุด
    #7713
    0