[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,368 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,389

    Overall
    672,368

ตอนที่ 65 : ตอนที่ 60 สถานะที่น่าอึดอัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    24 ส.ค. 60


ตอนที่ 60 สถานะที่น่าอึดอัด

 

 

 

            เช้าวันถัดมา รถคันเดิมก็แล่นมาจอดหน้าบ้านอีทึกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เจ้าของบ้านออกมายืนส่งด้วยสีหน้าไม่สบายใจ มือข้างหนึ่งจับแขนดงแฮแน่นราวกับไม่อยากปล่อยไปหาปีศาจร้าย ติดก็แต่ปีศาจร้ายตนนั้นเป็นทั้งเจ้านายและผู้มีพระคุณ จนทำได้เพียงมองคนข้างตัวด้วยความห่วงใย

 

            “ถ้าไม่ไหวก็กลับมาได้ทุกเมื่อนะ”

 

            “ครับ พี่อีทึกไม่ต้องห่วง”

 

            “ไม่ห่วงได้ยังไง ในเมื่อ...”

 

            “ผมไม่เป็นไร ยังไงผมขอตัวก่อน เดี๋ยวเจ้านายจะรอนาน” ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยอะไรออกมา ดงแฮก็รีบแทรก มองด้วยสายตาขอร้องและนั่นก็ทำให้คนฟังนิ่งอย่างอึดอัด ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหลียวไปมองรถติดฟิล์มดำ อดจะเปรยออกมาไม่ได้

 

            “ดีแล้วที่นายไม่ลงมา ไม่งั้นพี่อาจจะถูกฆ่าก็ได้”

 

            ข้อหามองเจ้านายด้วยสายตาเป็นอริ

 

            อีทึกยอมคลายมือในที่สุด ปล่อยให้ดงแฮก้าวขึ้นไปยังรถคันนั้น มองจนมันลับสายตา แล้วหมุนตัวเดินกลับไปหน้าบ้านด้วยแววตาครุ่นคิด แต่ก็ทำได้ไม่นาน เมื่อคนที่ควรจะออกไปทำงานได้แล้วยังคงยืนกอดอกมองมาจากทางเข้าบ้าน

 

            “อย่าคิดที่จะทำอะไรนะ” คนฟังเงยหน้ามองคนรัก แล้วถอนหายใจ

 

            “จะห้ามหรือ”

 

            คังอินนิ่งไปครู่ แต่เพียงพักเดียวก็เดินมาโอบรอบไหล่อีทึก ส่ายหน้าช้าๆ ยามพาเดินเข้าบ้าน

 

            “เปล่า รู้ว่าห้ามไปก็ห้ามไม่ได้” แม้ว่าถ้าห้ามจริงๆ คนรักก็คงฟัง แต่ถ้าทำสีหน้าแบบนี้เมื่อไหร่ ก็คงห้ามกันยาก จนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            “ขอแค่อย่างเดียว...ห้ามตาย”

 

            ไม่ว่าอีทึกคิดจะทำอะไร เขาขอแค่อย่างเดียว เพราะคังอินรู้อยู่แล้วว่าคนรักไม่มีทางทรยศนาย ซึ่งตราบใดที่ไม่ทำแบบนั้น เราก็ไม่ได้เป็นศัตรูกัน แต่หากสิ่งที่คิดจะทำ คือการโยนตัวเองเข้าสู่วังวนของอันตราย ก็ขอแค่ยังมีชีวิตกลับมาก็พอ ซึ่งอีทึกก็หลุดยิ้มออกมาทันที ยกมือกอดรอบเอวกลับ ซบหน้าลงบนหัวไหล่

 

            “อืม สัญญา” จากนั้นอีทึกก็ดันตัวเองออกจากอ้อมกอด เงยหน้าขึ้นสบตา

 

            “หลังจากนี้ บางวันฉันอาจจะกลับสายหน่อย หาข้าวเย็นกินเองได้ใช่มั้ย” คำถามที่คนฟังหัวเราะ

 

            “หึๆ ไม่เป็นไร คนแถวนี้ว่าอ้วน เลยว่าจะไดเอ็ตสักหน่อย”

 

            “กอดแล้วอุ่นดีออก”

 

            อีทึกก็หัวเราะตาม กอดคนรักแน่นๆ อีกครั้ง แล้วปล่อยออก จากนั้นก็ผละออกแล้วเดินขึ้นบ้านไปเตรียมตัว ปล่อยให้อีกฝ่ายมองตามด้วยสายตาเป็นห่วง แต่ไม่คิดห้าม เพราะหากคนที่วางมือจนแทบจะตัดขาดเรื่องเก่าๆ ทิ้งทั้งหมดคิดจะหวนคืน คงต้องมีเรื่องอะไรที่ร้ายแรงพอ และเรื่องนั้นก็เกี่ยวกับเด็กที่พวกเขารักเหมือนลูกเสียด้วย

 

            ไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อคืนคุยอะไรกัน แต่คงเป็นเรื่องใหญ่พอให้อึทึกทำหน้าแบบนั้น

 

.......................................

 

            “อยากพักอีกวันมั้ย”

 

            “ไม่ครับ ผมไม่เป็นไร”

 

            ภายในรถ ดงแฮอดจะรู้สึกอึดอัดไม่ได้ เมื่อดวงตาคมกริบจ้องมองเขาไม่ละสายตา จนได้แต่ก้มหน้าลงมองสองมือที่ประสานกันบนตักหลวมๆ

 

            “งั้นก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องยกเลิกนัด”

 

            “ครับ?”

 

            หากแต่คำพูดของผู้เป็นนายต่างหากที่ทำให้คนฟังเงยหน้าขึ้นจนได้ หันไปมองนัยน์ตาคมด้วยแววตาประหลาดใจ แต่คิบอมไม่ตอบคำถาม นอกจากยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน รอสัญญาณเพียงไม่นาน เสียงทุ้มก็กรอกเสียงลงไป

 

            “ผมกำลังจะเข้าไป” ไม่ว่าปลายสายว่ายังไง แต่เจ้านายสำทับไปอีกแค่ประโยคเดียว

 

            “ฝากบอกด้วยแล้วกัน ไม่อย่างนั้นก็ขอช่องทางติดต่อให้ผมโดยตรง” ว่าจบก็กดตัดสาย ไม่สนใจเสียงปฏิเสธอะไรก็ตามที่ดังต่อจากนั้น แล้วเก็บมันเข้ากระเป๋า

 

            ท่าทางที่ดงแฮนึกสงสัยว่าใคร เพราะเขาย่อมจำตารางงานของเจ้านายได้ว่าวันนี้ไม่มีนัดกับใครเป็นพิเศษ มีเพียงต้องเคลียร์เอกสารมากมายที่มีไม่จบไม่สิ้น แต่ในเมื่อเจ้านายไม่คิดบอก เขาก็ไม่มีสิทธิ์ถาม นอกจากนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่หัวใจซึ่งเปี่ยมไปด้วยความสับสนสงบลงกว่าเดิม

 

            ตอนนี้ ดงแฮรู้แล้วว่าเขาก็แค่คนคนหนึ่งที่พอถึงเวลาจวนตัวก็อยากจะระบายความในใจให้ใครสักคนฟัง ซึ่งการทำแบบนั้นกับอีทึก ทำให้อะไรหนักๆ มันเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ จนพอมีแรงหายใจ อีกทั้งยังเน้นย้ำว่าเขามีหน้าที่อะไรต่อจากนี้

 

            หากแต่ความคิดเหล่านั้นต้องเลือนหายไปจากใจเท่ากับระยะทางที่รถแล่นผ่าน เพราะมีหรือที่คนสนิทจะไม่รู้ว่าเส้นทางนี้นำไปสู่จุดหมายใด จนความอึดอัดที่บรรเทาลงกลับมาหนักหน่วงเท่าเดิม หรือมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ...บ้านตระกูลลี

 

            บ้านของคุณลีฮยอกแจ

 

            “ฉันมีธุระกับฮยอกแจ” คิบอมหันมาบอก แต่ในเมื่อคนข้างกายไม่ถามอะไรเพิ่มเติม ชายหนุ่มก็ไม่อธิบายเพิ่ม กระทั่งรถคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วซึ่งเปิดออกทันทีราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว ตรงมาจอดยังทางขึ้นอาคาร สองมือของดงแฮก็ชื้นไปด้วยเหงื่อ ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม

 

            “ฉันมาคุยกับฮยอกแจเรื่องของนาย”

 

            กึก

 

            แต่เขาไม่มีเวลาอึ้งนาน เพราะนายใหญ่บอกก่อนที่จะก้าวลงจากรถ แม้คนฟังจะชักร้อนรนว่ามันเรื่องอะไรกัน หากสองขาก็ทำได้เพียงก้าวตามไปยืนอยู่ด้านหลัง พยายามปิดบังความในใจเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด แม้จะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม

 

            ทำไมนายถึงจะมาคุยกับคุณฮยอกแจเรื่องของเขา

 

            ดงแฮสงสัยแต่ไม่มีถาม ได้แต่เดินตามคนของบ้านหลังนี้ที่พาไปยังห้องรับแขกห้องหนึ่งซึ่งเจ้าของบ้านรออยู่ก่อนแล้ว แต่ไร้วี่แววของคนที่เกือบจะฆ่าเขาทิ้ง มีเพียงคนที่จำหน้าได้ดีว่าคือโจวคยูฮยอน ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มร่างเล็กบาง

 

            “สวัสดีครับ พี่คิบอม” ฮยอกแจเป็นฝ่ายทักทายก่อน แล้วหันไปมองคนข้างหลัง

 

            “ขอคุยกับพี่คิบอมหน่อยได้มั้ย”

 

            “ครับ ยังไงคุณหนูฝากบอกแขกด้วยนะครับว่าหากอยากจะเยี่ยมเยียน รบกวนบอกล่วงหน้าสักหนึ่งวัน ไม่อย่างนั้นหัวหน้าผมคงไม่พอใจเท่าไหร่” แม้ว่าคยูฮยอนจะฝากบอก แต่ก็เป็นการเอ่ยให้แขกได้ยินเต็มสองหู จากนั้นก็หันมาโค้งให้ด้วยท่าทีแสร้งสุภาพ แล้วเดินไปยืนอยู่หน้าประตูห้องราวกับบอกว่าให้ความเป็นส่วนตัวได้เพียงเท่านี้

 

            แน่นอนว่าคยูฮยอนย่อมไม่พอใจ ไม่ใช่เพราะถูกสั่งให้มาดูแลคุณหนูฮยอกแจ แต่เพราะคิมคิบอมเพิ่งติดต่อมาเมื่อตอนเช้ามืดว่าต้องการเข้ามาพบ ฮันคยองเองก็มีธุระสำคัญที่ยกเลิกไม่ได้ สิ่งเหล่านี้ย่อมสร้างความไม่พอใจให้กับคนทางนี้ เพราะคิบอมกำลังทำตัวมีอำนาจเหนือบ้านหลังนี้ ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกับฮยอกแจ

 

            สิ่งเหล่านี้ย่อมทำให้คยูฮยอนซึ่งไม่เห็นด้วยอยู่แล้วที่นายจะทำตัวเป็นพระเอกยกคุณหนูให้คนที่เหมาะสม ทั้งที่คนที่เหมาะสมที่สุดคือหานฮันคยองเองนึกไม่พอใจ ติดก็แต่ฮยอกแจขอเอาไว้ว่ามีธุระจะคุยกับคิบอมเช่นเดียวกัน

 

            “เห็นว่าพี่คิบอมมีเรื่องจะคุยกับผม” ฮยอกแจเป็นฝ่ายโยงเข้าธุระ พยายามเก็บท่าทางร้อนใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด อย่างไม่อยากแบไต๋ให้เห็นก่อนว่าเขาเองก็มีเรื่องด่วนเช่นเดียวกัน

 

            ฮยอกแจครุ่นคิดมาทั้งคืนเรื่องที่น้าฮีชอลบอกว่ารู้ที่ซ่อนของเขา แต่คิดแล้วคิดอีกก็ยังคิดไม่ตก แล้วไม่รู้ว่าโชคเข้าข้างหรือเปล่าที่พี่คิบอมติดต่อเข้ามา แน่นอนสิว่าเขาอยากจะส่งข่าวนี้ให้รู้ แม้ว่าจะกังวลว่าควรจะบอกหรือไม่

 

            เขาไม่มีหลักฐาน และเขาไม่อยากเชื่อด้วยว่าน้าเป็นคนทำ

 

            “พี่มีคนแนะนำให้รู้จัก” คิบอมเองก็ไม่คิดอ้อมค้อม เพราะท่าทางของคนสนิททำให้เขาตัดสินใจที่จะทำบางอย่าง จากนั้นก็หันไปมองดงแฮจนเจ้าตัวเกือบสะดุ้ง เช่นเดียวกับฮยอกแจที่เหลียวมองตาม

 

            “นี่ดงแฮ เป็นคนสนิทของพี่และพี่อยากแนะนำให้ฮยอกแจรู้จัก” มือใหญ่ดันแขนคนสนิทให้ก้าวมายืนเคียงข้าง

 

          นี่นายกำลังคิดจะทำอะไร!

 

            ดงแฮอุทานในใจ ตัวแข็งอย่างหวาดกลัว เพราะ...เจ้านายคิดจะแนะนำเขาในฐานะอะไรกันแน่!

 

ต่อค่ะ

 

            ความสับสนนั้นเกิดขึ้นในดวงตาของลีฮยอกแจเช่นเดียวกัน

 

            เขารู้ว่าในอนาคตเขาควรจะรู้จักคนของพี่คิบอม บ้าง แต่ก็ไม่เห็นเหตุจำเป็นเลยสักนิดที่จะต้องพามาแนะนำให้รู้จักเป็นการส่วนตัว จนดวงตาเรียวรีมองใบหน้าเรียบนิ่ง หากแต่ซีดสีของดงแฮด้วยแววตาสำรวจ พยายามค้นหาความนัยว่าทำไมเขาต้องรู้จักกับคนคนนี้

 

            “หนก่อนดงแฮก็มา แต่ฮยอกแจอาจจะไม่สังเกต”

 

            “ไม่หรอกครับ ก็ค่อนข้างคุ้นหน้าคุณดงแฮคนนี้อยู่”

 

            เขาคลับคล้ายคลับคลาเช่นกันว่าพี่คิบอมพาลูกน้องคนนี้มาด้วย และที่จำได้น่าจะเพราะติดใจสายตาซึ่งมองตามหลังว่าที่เจ้าบ่าวของเขา และครั้งนี้ก็เห็นมันชัดเจนกว่าเดิม เมื่อคนสนิทที่ว่าเหลียวกลับไปมองเจ้านายด้วยสายตาติดจะร้อนรน ท่าทางที่ควรจะสงบให้สมกับเป็นผู้ติดตามดูน่าอึดอัด เหมือนอยากจะวิ่งหนีหายออกจากห้องนี้เดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ

 

            ตอนนี้เขาเริ่มสะกิดใจบางอย่าง แต่ยังยกยิ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว ยามสบตาคนมาเยือน

 

            “แต่ผมสงสัยว่า ธุระด่วน ของพี่คิบอมคือการแนะนำให้ผมรู้จักคนสนิทหรือครับ” ร่างเล็กส่งยิ้มให้ แม้จะพูดด้วยโทนเสียงเดียวกัน แต่ทำไมดงแฮจะไม่รู้ล่ะว่าเขากลายเป็นธุระด่วนไปแล้ว และนั่นก็ทำให้คิบอมเอ่ยชัดเจน

 

            “พี่อยากให้สนิทกันเอาไว้”

 

            “เพราะ?”

 

            ดวงตาสองคู่ประสานกัน และคิบอมก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัยเต็มเปี่ยม หากแต่ไม่ใช่การสงสัยที่เป็นการหวาดระแวงอย่างคนรักมองกัน มันคือความสนใจมากกว่าว่าเขาจะแนะนำดงแฮในฐานะอะไร ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดมาแล้วตลอดทั้งคืน

 

            น้ำตาของดงแฮมีผลต่อหัวใจเขามากกว่าที่คิด

 

            เมื่อข้อเสนอเป็นคนรักถูกปัดทิ้งไป ชายหนุ่มก็ต้องมานั่งถามตัวเองว่าแล้วเขาจะต้องทำยังไงเพื่อปัดไล่ความกังวลใจออกจากหัวใของเด็กน้อยข้างตัว สิ่งเหล่านั้นทำให้คิบอมติดต่อเพื่อมาพบกับว่าที่เจ้าสาวในอนาคต

 

            แต่เดิม คิบอมเคารพบิดาของฮยอกแจมากพอที่จะรับลูกของฝ่ายนั้นมาดูแล และเขาก็ไม่อาจจะทิ้งประโยชน์ที่ตระกูลจะได้รับในอนาคตเมื่อมีการแต่งงานเกิดขึ้นได้ หากแต่ความคิดเหล่านั้นกำลังสั่นคลอนเพียงเพราะคนที่หามาแทนที่เมื่อไหร่ก็ได้อย่างดงแฮ

 

            ไม่สิ ดงแฮไม่ใช่คนที่จะหาใครมาทดแทนได้อีกแล้ว

 

            เขาคงไม่ทรมานใจกับแค่น้ำตาของลูกน้องสักคน ดังนั้น วันนี้คิบอมจึงมาตกลงอะไรบางอย่างกับคนบ้านนี้...การยืนยันสถานะของดงแฮ

 

            หากแต่นายใหญ่ก็ไม่คิดเช่นกันว่าความเป็นส่วนตัวที่ร้องขอ จะมีสายตาของโจวคยูฮยอนติดสอยห้อยตามมาด้วย จนดวงตาคมตวัดไปมองร่างสูงของคนหน้าห้อง แต่มีหรือที่คนถูกไล่จะก้าวไปไกลกว่านั้น เพราะคนของฮันคยองก็กำลังเก็บข้อมูลอยู่ทุกคำ สังเกตทุกสีหน้าและแววตาของทุกคนภายในห้องนี้

 

            “พี่คิดว่าฮยอกแจน่าจะเดาได้”

 

            “ไม่หรอกครับ คนอย่างผมจะเดาใจคิมคิบอมผู้ยิ่งใหญ่ได้ยังไงกัน”

 

            “หึๆ โตขึ้นเยอะจริงๆ นะฮยอกแจ” คิบอมรับรู้ว่าฮยอกแจก็กำลังมองมาด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง ในใจคงเดาถูกไปกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว และเขาคิดว่าสิ่งที่เขาจะพูดเป็นสิ่งที่เข้าทางอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

 

            “งั้นพี่แนะนำตัวใหม่ ดงแฮเป็น...”

 

            “นายครับ!

 

            หากแต่ยังไม่ทันที่สถานะจะหลุดพ้นริมฝีปากของคิบอม คนที่ยืนตัวชามาสักพักก็คว้าเข้าที่ท่อนแขนแข็งแรงด้วยท่าทางตื่นตระหนก เรียกสายตาของทุกคนในห้องให้หันมาจับจ้องอย่างคาดไม่ถึง

 

            แน่ล่ะ เป็นแค่ลูกน้องแต่กล้าคว้าแขนเจ้านาย

 

            ขณะที่ดงแฮไม่ทันคิดอะไรทั้งนั้น ด้วยความตกใจ ไม่ว่าสิ่งที่ออกจากปากของเจ้านายคืออะไร แต่มันมากพอที่จะคว้าแขนเอาไว้ เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาขอร้อง ในใจเกิดกลัวขึ้นมากับสถานะที่อาจจะมากกว่าแค่ลูกน้องปกติของตัวเอง

 

            การกระทำที่คิบอมกดสายตามามอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน หากแต่ดวงตาฉายชัดว่าจะไม่ทำตามคำขอร้อง ทว่า...

 

            ครืด ครืด ครืด

 

            โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นเสียงดัง จนต้องยอมละสายตาจากดวงตากลม คว้ามันขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏตรงหน้าทำให้คิบอมนิ่งไปนิด แล้วหันไปบอกเจ้าของบ้าน

 

            “พี่ขอคุยโทรศัพท์สักครู่”

 

            ชายหนุ่มจะก้าวออกจากห้องทันที ไม่คิดจะคุยธุระสำคัญโดยให้คนสนิทของหานฮันคยองได้ยินไปด้วย เช่นเดียวกับดงแฮที่เกือบจะปล่อยลมหายใจที่กั้นไว้ออกอย่างโล่งอก แล้วจะเดินตามเจ้านายออกไปด้วย หากติดก็แค่...

 

            หมับ

 

            “ผมขอยืมตัวคุณดงแฮสักครู่นะครับพี่คิบอม”

 

            ฮยอกแจคว้าแขนเอาไว้ทัน หันไปบอกคิบอมที่หันกลับมาสบตาแวบหนึ่ง แล้วก็พยักหน้าช้าๆ

 

            “ก็ถ้าคนของฮยอกแจไม่ว่าอะไร” แน่นอนว่าเขาหมายถึงคยูฮยอนที่ก้มหัวรับ

 

            “ผมไม่กล้าปฏิเสธคำขอของคุณหนูหรอกครับ”

 

            เมื่อได้ยินคำตอบ คิบอมก็แค่หัวเราะในคอ เพราะแววตาคนพูดไม่ได้ไว้ใจเขาหรือคนของเขาเลยสักนิด และนึกลังเลเพียงครู่ หากแต่โทรศัพท์ที่ยังสั่นแรงๆ ทำให้เขาก้าวเท้าออกจากห้องอย่างรวดเร็ว โดยมีโจวคยูฮยอนก้าวตาม

 

            กระทั่งเหลือเพียงคนสองคนภายในห้อง ฮยอกแจก็หันไปบอกลูกน้องของคยูฮยอนที่ก้าวมายืนแทนที่ลูกพี่

 

            “ถอยออกไปอีกหน่อย แค่มองเห็นว่าฉันไม่เป็นไร แต่ไกลพอที่จะไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด”

 

            “แต่คุณหนูครับ...”

 

            “ถอยออกไปจากหน้าห้อง” ฮยอกแจย้ำอีกครั้ง จ้องตานิ่ง จนทางนั้นยอมถอยหลังไปอีกหลายก้าว แล้วค่อยหันกลับมาสบตาคนที่เขารั้งเอาไว้ มองเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างสำรวจให้ถี่ถ้วนกว่าครั้งไหนๆ แล้วเขาก็พบว่าดงแฮคนนี้อาจจะมีแววตาที่นิ่งสงบเหมือนผิวน้ำในทะเลสาป แต่เมื่อจ้องเข้าไปลึกๆ...น่าจะเป็นคลื่นในมหาสมุทรมากกว่า

 

            ลึกลงไปในนั้น ฮยอกแจเห็นอะไรบางอย่างที่คล้ายคลึงกับเขา...เงามืดและความเจ็บปวด

 

            มันมากกว่าแค่การถูกย่ำยีอย่างที่เขาโดน

 

            ฮยอกแจเห็นแววตาแบบนี้จากหลายคนรอบตัวเขา หนึ่งในนั้นคือหานฮันคยองเอง ราวกับว่าอดีตในวัยเด็กตีตราให้คนแบบนี้มีแววตาเช่นนี้ หากแต่ตอนนี้ ดวงตาคู่นั้นกำลังไหวเป็นระลอกคลื่น เมื่อประสานเข้ากับเขา และดงแฮก็เป็นฝ่ายหลบตาก่อน เผลอหันไปมองทิศทางที่คิบอมเดินออกไป

 

            ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ คุณหนูลีไม่มีทางสังเกตเห็น แต่ตอนนี้เขาเห็นมันชัดเลยล่ะ แววตาเทิดทูนบูชาเสียยิ่งกว่าแค่ลูกน้องปกติมองเจ้านาย และ...ตัดพ้อต่อว่า

 

            “คุณเป็นอะไรกับพี่คิบอมกันแน่”

 

            “แค่ลูกน้องคนหนึ่งครับ”

 

            “พี่คิบอมไม่พาลูกน้องคนหนึ่งมาแนะนำให้ผมรู้จักหรอก โดยเฉพาะกับผมที่ตอนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยมากไปกว่าแค่ลูกชายของเพื่อนพ่อ นอกเสียแต่ว่า...” ฮยอกแจนิ่งไปอึดใจ ซึ่งเรียกสายตาของดงแฮให้หันมาประสานเข้าหากัน จากนั้น คุณหนูลีก็เอ่ยคำที่คนฟังชาวาบไปทั้งตัว

 

            “...คนคนนั้นพิเศษกับพี่คิบอม ซึ่งอาจจะพิเศษขนาดเคยขึ้นเตียงกันมาแล้ว...ผมพูดถูกมั้ย”

 


ต่อค่ะ

 

            ดงแฮคิดว่าเขาฝึกรักษาสีหน้ามาทั้งชีวิต แต่พอได้ยินคำพูดตรงๆ จากปากของว่าที่นายหญิงในอนาคต ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม มือสั่นจนต้องกำหมัดเข้าหาตัว พยายามระงับอาการใจกระตุกเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับความรู้สึกได้ แต่การโจมตีทางจิตใจยังไม่จบแค่นั้น เพราะฮยอกแจหรี่ตาลงอีกนิด

 

            “ไม่สิ แค่ขึ้นเตียงด้วยกันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ถ้าพามาแบบนี้น่าจะหมายถึง...คนพิเศษ”

 

            “...”

 

            คนฟังสั่นไปทั้งตัว เขาห้ามอาการสั่นไม่ได้เลย เพราะนั่นไม่ใช่แค่ตื่นตระหนก แต่มันคือ...ความกลัว

 

            ลีฮยอกแจคือว่าที่เจ้าสาวในอนาคตของนาย คือว่าที่เจ้านายของเขาอีกคน คือคนที่จะเป็นรองคิมคิบอม ดังนั้น ดงแฮจึงกลัว กลัวว่าจะทำให้ไม่พอใจ กลัวว่าจะถูกมองด้วยสายตาเหยียดหยาม แต่มากที่สุดคือกลัว...ว่าจะถูกสั่งให้อยู่ไกลห่างจากเจ้านาย

 

            คนตรงหน้าเขากำลังจะมีอำนาจสั่งให้เขาไปไกลจากสายตา ดังนั้น ดงแฮจึงกลัว

 

            “และต้องพิเศษมากพอที่พี่คิบอมจะพามาเจอผมที่นี่ ตอนนี้...ใช่มั้ยครับ”

 

            ดวงตาเรียวรีจ้องมาอย่างหวังจะเอาความจริง และนั่นก็ทำให้คนถูกมองเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อ จนไม่ว่าจะพยายามระงับอาการยังไง เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายก็คงจับสังเกตได้ แต่ตอนนี้ดงแฮไร้ซึ่งคำตอบ เขาเพียงก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตา

 

            “ผมไม่เข้าใจคำถามครับ”

 

            ไม่มีทางที่เขาจะกล้ายอมรับ เพราะดงแฮไม่มีสิทธิ์พูดความสัมพันธ์ที่เกินเลยนั้น

 

            อึดอัดจวนเจียนจะระเบิด...นี่คือสิ่งที่ดงแฮกำลังสัมผัสอยู่ในตอนนี้

 

          เจ้านายพาผมมาที่นี่ทำไม พาผมมาอยู่ตรงนี้ทำไมครับ

 

            เขาไม่อยากตัดพ้อเจ้านาย แต่ใจมันเกิดคำถาม และนั่นก็คงแสดงออกผ่านสีหน้ามากพอให้คนตรงหน้ายกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

 

            “คุณเข้าใจ แต่คุณไม่อยากตอบต่างหาก” ฮยอกแจมั่นใจว่าเขาจี้ตรงจุด เพราะอีกฝ่ายหน้าซีดเผือด จากที่เป็นคนขาวจัดอยู่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่หากเจอกันข้างนอก เขาคงไม่มีทางคิดว่าพี่คิบอมจะเลือกคนคนนี้ขึ้นเตียง ยิ่งแสดงออกว่าอยากไปจากตรงนี้ มันบอกได้ชัดเจนว่าอะไรเป็นอะไร จนเกือบจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

 

            ลีฮยอกแจกำลังมีความหวังเรืองรองขึ้นมาในหัวใจ

 

            เส้นทางที่เคยคิดว่าถูกปิดกั้นเอาไว้จนหมดแล้ว กลับมีสะพานเส้นหนึ่งทอดมาตรงหน้า พาให้เกิดความหวังว่าเขาอาจจะไม่ต้องพบกับจุดจบที่ไม่อยากนึกถึง

 

            พี่คิบอมต้องพาคนนี้มาเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง แม้จะไม่เข้าใจความคิดของคนคนนั้นทั้งหมด แต่ก็พอจะคาดเดาได้บ้าง

 

            “ไม่ครับ ผมไม่เข้าใจ” ดงแฮเสียงสั่นกว่าเดิม

 

            คราวนี้ ฮยอกแจก้าวเข้ามาอีกก้าว มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แม้จะพยายามหลบเลี่ยงยังไง แต่เขาเห็นสิ่งนั้น...รอยน้ำตา

 

            เขาว่าคนที่เจออะไรเหมือนๆ กันจะเข้าใจกัน ฮยอกแจจึงคิดว่าเขาพอจะจับความรู้สึกของชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้ได้

 

            “คุณรู้ใช่มั้ยว่าผมจะต้องแต่งงานกับพี่คิบอม”

 

            “...ครับ” การจะตอบคำถามที่หนักอึ้งนี้ยากแสนยาก แต่ดงแฮก็กล้ำกลืนตอบมันออกไป

 

            “แล้วผมก็ต้องเป็นเจ้านายของคุณในอนาคต”

 

            “...ครับ”

 

            “งั้นคุณไม่คิดหรือว่าคุณต้องตอบคำถามผม”

 

            “...”

 

            พออีกฝ่ายเงียบ ฮยอกแจก็ยิ่งรุกหนักกว่าเดิมด้วยคำถามที่ทำให้คนฟังสะท้านเยือกทั้งตัว

 

            “แล้วถ้าผมไม่ต้องการให้ว่าที่สามีมีความสัมพันธ์กับคนสนิทล่ะ”

 

            คนฟังพูดไม่ออกอีกต่อไป วินาทีนั้น ดงแฮรู้สึกถึงอะไรบางอย่างพังทลายในใจ อาจจะเป็นความหวังสุดท้าย ทั้งที่ตัวเขาเองก็คิดว่าไม่ควรมีความสัมพันธ์นี้ หากเจ้านายจะต้องแต่งงาน แต่การได้ยินความจริงว่าเขาจะต้องหยุดมัน จะไม่ได้รับอ้อมกอดอบอุ่น จะไม่ได้เห็นแววตาน่ามอง จะไม่ได้รับรู้การกระทำที่เหมือนเด็กๆ ในร่างของผู้ชายเปี่ยมอำนาจ สิ่งเหล่านั้นก็มากพอให้ดวงตาวาวรื้นด้วยหยดน้ำใส

 

            เขา...ไม่อยากหยุดรักเจ้านาย

 

            ความคิดนี้กำลังแสดงออกทางดวงตาชัดขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ฮยอกแจก็กำลังจับตามองอยู่

 

            “ผม...”

 

          นายจะพูดอะไรดงแฮ จะบอกอะไรคุณฮยอกแจ จะทำอะไร ก็รู้อยู่ว่าไม่มีสิทธิ์ร้องขอ แต่คิดจะทำอะไร

 

            เขาพยายามห้ามริมฝีปากที่ขยับ พยายามห้ามใจที่กำลังร่ำร้องขอความเมตตา พยายามห้ามฝ่ามือที่ยื่นออกไปหมายจะขอร้อง แต่มันห้ามไม่ได้ เขากำลังจะพูดออกไปแล้ว

 

            “ดงแฮ ไปกันได้แล้ว”

 

            เฮือก!

 

            ทันใดนั้น คนที่หายออกไปคุยโทรศัพท์ก็กลับมาอีกครั้ง และนั่นก็ห้ามทุกการกระทำของดงแฮซึ่งสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปมองเจ้านายที่นิ่งไปเหมือนกัน ดวงตาคมฉายแววประหลาดใจเมื่อเห็นหยดน้ำใส แม้มันจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วก็ตาม

 

            “คุยอะไรกันอยู่”

 

            “เปล่าครับ” ฮยอกแจเป็นคนตอบ ส่งยิ้มให้ ขยับถอยหลังหนึ่งก้าว

 

            “พี่คิบอมต้องไปแล้วหรือครับ”

 

            “ใช่ ขอโทษที มีเรื่องด่วนเข้ามา...เรื่องนั้น”

 

            ฮยอกแจเบิกตากว้างขึ้นนิด เพราะเรื่องนั้นน่าจะเป็นเรื่องที่เขาขอให้อีกฝ่ายช่วยตามให้ จนก้อนเนื้อกระตุกวูบ

 

            “งั้นพี่คิบอมรีบไปทำธุระเถอะครับ”

 

            “ขอโทษด้วยที่มาแบบไม่บอกกล่าว แล้วยังต้องรีบกลับ”

 

            “ไม่หรอกครับ” ฮยอกแจยิ้มกว้างกว่าเดิม หันไปมองดงแฮ

 

            “ผมสนุกที่ได้คุยกับคุณดงแฮมากกว่าที่คิดเลยล่ะ”

 

            “หืม” คิบอมเลิกคิ้ว เขาคิดว่าเขาพลาดอะไรบางอย่างไป และนั่นก็ทำให้ฮยอกแจส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ไม่มีอะไรครับ เพียงแต่ผมมีเรื่องจะขอร้อง” คนฟังมองอย่างประหลาดใจ ยิ่งตอนที่คนตัวเล็กหันไปมองดงแฮด้วยรอยยิ้มประหลาดด้วยแล้ว

 

            “ถ้าพี่คิบอมไม่ว่าอะไร ผมอยากให้คุณดงแฮช่วยมาเป็นเพื่อนคุยกับผม”

 

            “ครับ?” แม้แต่ดงแฮยังหลุดเสียงร้องออกมา หันมามองอย่างตระหนก แต่คนพูดไม่สนใจท่าทางเหล่านั้น ฮยอกแจแค่ยิ้ม และบอกย้ำอีกครั้ง

 

            “ท่าทางเราสองคนจะอายุไม่ห่างกันเท่าไหร่ ผมเองก็อยากหาเพื่อนคุย ถ้าพี่คิบอมไม่ว่าอะไร”

 

            ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง แม้ว่าคิบอมจะไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น หากแต่แววตาของฮยอกแจต่างหากที่ทำให้นายใหญ่ตัดสินใจ

 

            “ได้สิ”

 

            “นายครับ” ดงแฮแทรกขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อหู หากแต่ก็ต้องเงียบเสียงลง เพราะเมื่อเจ้านายตัดสินใจแล้ว มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ซึ่งหากถามคิบอมว่าทำไมต้องทำเรื่องที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยแล้วล่ะก็...ประโยชน์น่ะมี มันฉายชัดในแววตาของลีฮยอกแจนั่นแหละ

 

            แววตาที่ไม่ใช่เด็กน้อยคนที่เขาเคยรู้จัก หากแต่เป็นแววตาของคนที่พร้อมจะตกลงผลประโยชน์กับเขา...ฮยอกแจเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาพาดงแฮมาที่นี่

 

            วัตถุประสงค์ของการเดินทางมาที่นี่บรรลุผลแล้ว

 

            “เอาเป็นว่า พี่จะส่งดงแฮมาหาบ่อยๆ ก็แล้วกัน”

 

            “ขอบคุณครับ”

 

            หากแต่ข้อตกลงนี้กลับทำให้คนกลางอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

 

            เขาไม่รู้จริงๆ ว่าผู้ชายสองคนนี้ต้องการอะไรจากเขา...ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ในฐานะอะไร

 

            ดงแฮไม่รู้อะไรเลย

 

............................................


 

            ครบค่ะ ฮยอกจะถามอะไรเฮ ถามอย่างที่เห็นข้างบนเลยค่ะ ฮยอกเป็นคนฉลาดนะคะ เป็นคนฉลาดมาตลอด ดังนั้น ถ้าเขาคิดจะใช้หัว การจะกดดันใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งบอมปูทางเอาไว้ด้วยแล้วว่าเฮเป็นใคร ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะรู้เลยมีความสัมพันธ์กันยังไง ซึ่งถามว่าทำไมฮยอกถึงกดดันขนาดนั้น ง่ายๆ เลยค่ะ เขาเองก็ไม่อยากเป็นเมียบอมนี่นา เหตุผลง่ายใช่มั้ยล่า มันก็เลยเหมือนมีคนเอาทางออกมายื่นให้ตรงหน้า เพียงแต่ว่า ไม่มีใครสนใจหรือว่าเฮรู้สึกยังไง เป็นคนเดียวที่ไม่เข้าใจอะไรเลยอะงับ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #8682 mallicro (@mallicro) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:03
    เอ็นดูเฮอะ ฮื่อออ
    #8682
    0
  2. #8249 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 16:25
    ฮืออออออออ หนูเฮของเจ้ มา ๆ กอด ๆ ๆ น้าาาาาาา ทุกคนคะ ช่วยสนใจความรู้สึกหนูเฮด้วยค่ะ บอกอะไรหนูเฮบ้าง ให้อยู่ท่ามกลางความไม่รู้มันไม่มีความสุขนะ
    #8249
    0
  3. #8239 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 09:33
    สงสารเฮที่สุดอ่ะ คือไม่รู้อะไรสักอย่างเรื่องที่รู้ก็ดันเป็นเรื่องที่ตัวเองต้องมาตายอีก แบบจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ฮือออ คือเข้าใจฮยอกนะว่าจะใช้เรื่องเฮมาเป็นข้อต่อรองอีกอย่าง แต่มาพูดกับเฮค้างๆคาๆก่อนแบบนี้เฮเสียใจแย่เลย
    #8239
    0
  4. #8212 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 11:09
    โอ๊ยยย สงสารเฮ โดนกดดันแบบที่หาทางออกไม่เจอเลย อย่าทำร้ายเฮด้วยการไม่บอกอะไรเลยแบบนี้สิ!
    #8212
    0
  5. #8211 S.Madeleine (@nommaew) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 10:05
    สงสารทงเฮ ไม่ได้รู้ทันสถานการณ์อะไรกับเค้าเลย เหมือนโดนวางเป็นหมากให้คนอื่นเล่นตลอด แล้วนี่จะได้รู้ความจริงเมื่อไหร่กันนะ จะได้หายเศร้ากับเค้าบ้าง นี่อีทึกก็กระโดดมาพร้อมจะดูแลลูกรักอีก เรื่องราวไปกันใหญ่เลย
    #8211
    0
  6. #8210 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 23:16
    ทำไมทุกคนถึงเข้าใจกันเอง ทำไมไม่มีใครอธิบายอะไรให้เฮฟังเลยยย รอบนี้ฮยอกมาแบบนายหญิงใจร้ายมากอะ แต่เฮอย่ากลัวฮยอกเลยนะ ฮยอกนี่แหละนางฟ้าที่จะมาโปรด
    #8210
    0
  7. #8209 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:52
    ทงเฮคือคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องเลย ไม่รู้อะไรด้วยเลย แต่ต้องมาเป็นหมากเดินเกม
    #8209
    0
  8. #8207 yuntaraga (@yuntaraga) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 18:24
    สงสารด็องอ่ะ เราว่าด็องก็ต้องคิดเหมือนที่เราคิดตอนนี้แน่เลย สะเทือนใจ T_T
    #8207
    0
  9. #8206 Wawayo (@knowfilm) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 14:14
    ฉันจะรอวันที่ทงเฮถูกยิง แล้วมาดูสิใครจะเจ็บปวดหนักกว่ากัน ส่วนฮยอกเราเมนฮยอกนะ แต่เรารอวันที่ฮยอกรู้ความจริงว่าใครฆ่าพ่อแม่มันคงเจ็บปวดน่าดู เราจะรอวันสมน้ำหน้าแกนะ
    #8206
    0
  10. #8205 LilyPotter (@a-little-elf) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 13:10
    ถ้าบอมฮยอกคู่กันจะกลายเป็นคู่ที่ล้างผลาญมาก ร้ายลึกทั้งคู่
    #8205
    0
  11. #8204 zazoith (@zazoi) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 11:54
    สงสารดงเฮอ่ะ ยังคุยไม่จบเลย ค้างๆคาๆ คงอึดอัดใจแย่ อย่าทำร้ายแฮไปมากกว่านี่เลย ฮือ..
    #8204
    0
  12. #8203 Arriya (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 11:54
    เจ้านายน่าตีมาก ฮยอกก็ด้วยกดดันหมวยทำไม คนกลางที่ไม่รู้อะไรเลยมันน่าเศร้านะ หมวยต้องเสียใจขนาดไหน ถึงข้อตกลงนี้จะทำให้รักกันได้ในอนาคต? แต่กว่าจะถึงตอนนั้นก็ต้องเสียใจไม่รู้เท่าไหร่ เจ้านายควรบอกอะไรกับลูกน้องบ้าง สักนิดก็ยังดี ยิ่งเป็นแบบนี้หมวยก็จะเศร้าไปอีก แงงงงงว
    #8203
    0
  13. #8202 engsungelf (@engsung) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 10:04
    คิบอมมาทำให้หนักกว่าเดิม ...
    #8202
    0
  14. #8201 May Jiza (@tomay47) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 07:41
    คนไม่รู้อะไรเลยน่าสงสารที่สุด????????????????????????????
    #8201
    0
  15. #8200 Nana_shadows (@Nana-Shadows) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 06:53
    ทุกอย่างกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ ยกเว้น ความรู้สึกของเฮ ฮือออออ
    #8200
    0
  16. #8199 G HAMAJI (@poker-face321) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 02:07
    ใจร้ายทุกคนเลย ไม่อยากให้เฮอยู่แล้ว หนีไปค่ะลูกกกก
    #8199
    0
  17. #8198 MiMinPark (@Dg-MiMin) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 01:19
    ทั้งเรื่องคนฉลาดมีอยู่ไม่มีกี่คนจริงๆเรื่องความรักเนี่ย
    ทั้งสองคู่แบบโอ้ยยยย ฉันอึดอัด อยากจะเดินเข้าไปละบอกว่าพวกแกทั้งสี่คนอะเลือกคนของตัวเองเหอะ
    ทำตามใจตัวเองไปเห้อออออ ปากหน่ะจะหนักอยู่ทำไม บอกๆไปก็จบละว้อยยยยยย
    #8198
    0
  18. #8197 Rabper (@sabay670) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 00:56
    อยากให้ดงเฮหนีไปไกลๆๆเลย
    #8197
    0
  19. #8196 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 00:40
    หวังแต่ว่าฮยอกจะแง้มอะไรให้เฮไม่ต้องเจ็บ จริงสองคนนี้อีกแปบนึงต้องเป็นคนสนิทกันแน่ๆ แต่ก็นะ หนูเฮต้องเจ็บไปอีกสักพักเลยอ่า ฮืออออ
    #8196
    0
  20. #8195 mitty1994 (@mitty1994) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 00:05
    ถ้าฉลาดจริงจะไม่พูดกำกวมให้ตัวเองได้แต่ผลประโยชน์แต่ปล่อยให้คนอื่่นเจ็บโดยตั้งใจแบบนี้ เอ๊ะหรือไม่ตั้งใจแต่บอกว่าฉลาดแสดงว่าต้องตั้งใจให้เข้าใจกะแค่คิบอมคนเดียว แล้วความรู้สึกแกก้ไม่สนหัวใครเลย ใครจะเจ็บก้ช่าง นี่ทางออกของฉันฉันเป็นนาย ฉันจะทำอะไรก็ได้ ไม่ชอบคนนิสัยเห็นแก่ตัวน่ารังเกียจแบบนี้อ่ะ ในชีวิตจริงหรือในนิยายก็ไม่ชอบ #อินจ้าา
    #8195
    0
  21. #8194 Jajijung248 (@Ja248) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:53
    บ้าอาะ ชอบทำให้ดงเฮเจบ
    #8194
    0
  22. #8193 Noparat (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:26
    สงสารดงเฮ อยากรู้ฮยอกแจคิดจะทำอะไร
    #8193
    0
  23. #8192 KDarinn (@KDarinn) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:22
    ม่าฝุดๆ ฮืออ
    #8192
    0
  24. #8191 helloimg (@gen31503) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:04
    เข้าใจฮยอกนะว่าเหมือนมรคนยื่นทางออกมาให้ แต่ฮยอกก็เข้าใจว่าเฮเจ็บ ทำไมยังพูดให้เฮเจ็บ สงสารเฮสุดอ่ะ ,_, สตรองนะด๊องงง 
    #8191
    0
  25. #8190 zbra (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:01
    ฮ่าาาาา นายใหญ่ช่วยอธิบาย ขยายความให้ลูกนกในกำมือที สงสารนาง คิดเล้กคิดน้อยไปหมดแล้ว

    ฮยอกแจก็อีกคน เหมือนรวมหัวกับคิบอมแกล้งดงเฮเลยยยย วงวาร อะฮื่ออออ
    #8190
    0