[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,313 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,334

    Overall
    672,313

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 แม้จะเก่งกาจแค่ไหน แต่ก็ยังไร้เดียงสา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    5 ส.ค. 58


ตอนที่ 6 แม้จะเก่งกาจแค่ไหน แต่ก็ยังไร้เดียงสา

 

 

 

            “อิจฉานายชะมัดเลยว่ะ”

 

            “กูก็ว่างั้น เด็กที่ส่งมาแม่งโคตรสวยเลย สวยกว่าผู้หญิงอีก กูนี่มองแล้วกลืนน้ำลายไปตั้งหลายรอบ”

 

            “แล้วมึงเห็นสายตาเด็กนั่นมั้ย อื้อหือ โคตรยั่ว โคตรน่าเอา ขนาดกูไม่สนผู้ชายแม่งยังของขึ้น”

 

            “เฮ้อ อิจฉานายจังเลย กูจะมีวาสนาได้ลองแบบนายบ้างมั้ยวะเนี่ย”

 

            “ฝันกลางวันไปก่อนเถอะมึง”

 

            บทสนทนานินทาเจ้านายดังเข้าหูคนที่กำลังเดินเลี้ยวที่มุมตึก จนดงแฮชะงักฝีเท้า มองตรงไปยังลูกน้องสองคนที่กำลังเดินตรวจความเรียบร้อย พร้อมทั้งบรรยายสรรพคุณของคนที่ถูกส่งมาบริการเจ้านาย ทว่า ไม่ได้นึกแปลกใจ

 

            ทุกคนที่ถูกส่งมาล้วนแล้วแต่ได้รับการคัดสรรมาแล้วทั้งสิ้นว่าสามารถสร้างความบันเทิงขั้นสุดแก่ลูกค้าได้ และยิ่งลูกค้าชั้นดีอย่างคิมคิบอม ทางนั้นไม่มีทางหยิบมั่วแล้วโยนมาแน่ๆ คนที่ถูกเลือกต้องได้รับการอบรมที่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ทำยังไง และไม่ปริปากบอกใครหากได้ยินอะไรก็ตาม

 

            และว่าดงแฮจะไม่ได้เป็นคนไปรับคนพวกนั้นด้วยตัวเองแล้ว แต่เมื่อก่อน เขาก็เคยทำหน้าที่นี้มาก่อน เขารู้ถึงความสวย ดูดี ยั่วยวน และเสน่ห์ที่แผ่ออกมาจากคนพวกนั้นได้ และที่สำคัญ เขารู้ว่าพวกผู้หญิงผู้ชายพวกนี้จะไม่ยอมปริปากพูดหากได้รู้อะไรขึ้นมา

 

            ไม่ใช่เพราะกลัวถูกเล่นงานตามหลัง แต่กลัวที่จะไม่ได้มารับใช้นายของเขาอีกต่างหาก

 

            ดงแฮได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน...เสียงออดอ้อนที่บอกคิมคิบอมว่าได้โปรดเรียกตัวมาอีก

 

            คนพวกนี้ไม่ได้แค่หลงใหลในอำนาจเงินของเจ้านายเท่านั้นแต่รวมทั้งหลงลีลาบนเตียงของนายด้วย

 

            นั่นคือสิ่งที่ดงแฮแอบสงสัยในใจ

 

            เขาอาจจะรู้จักเจ้านายมาแล้วแทบทุกแง่มุม ทั้งมุมที่โหดเหี้ยม ใจดี มีเมตตา มีอารมณ์ขัน หรือฆ่าคนอย่างเลือดเย็น แต่สิ่งหนึ่งที่ดงแฮไม่เคยรู้และไม่มีวันรู้คือ...เวลานายอยู่บนเตียง นายเป็นยังไง

 

          คิดอะไรของนายกันดงแฮ

 

            ร่างเพรียวนิ่วหน้านิด เพราะแม้จะฝึกจิตใจให้มั่นคงยังไง แต่มันก็ยังมีบางครั้งที่แอบคิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการ และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มอัจฉริยะที่เป็นดั่งเครื่องมือสังหารหน้าร้อนขึ้นมานิด...ดงแฮไม่เคยต้องสัมผัสผู้ชายหรือผู้หญิงในแง่มุมนั้นมาก่อน แม้จะเคยลอบเข้าไปในแก๊ง ต้องพัวพันกับธุรกิจขายบริการทางเพศ แต่เขาไม่เคยเป็นหนึ่งในลูกค้าเหล่านั้น

 

            ดงแฮมองว่าไม่มีเซ็กส์ไม่ได้ทำให้ตาย ไม่ได้ทำให้ร่างกายมีปัญหา แล้วเขาจะเสียเวลาอันมีค่าไปยุ่งด้วยทำไม

 

            กึก

 

            แวบ

 

            ความคิดที่ต้องสะดุดลงทันที ร่างที่ยืนนิ่งเป็นอันตัวแข็งทื่อ เมื่อภาพที่เห็นไม่ได้เป็นเพียงภาพของลูกน้องที่นินทาเจ้านาย หากแต่แสงสว่างที่วาบเข้ามาหลังม่านตา ทำให้ดงแฮยกมือจับเข้าที่ขมับ รวบรวมสมาธิ แล้วเพ่งออกไปเพื่อมองภาพเบื้องหน้าให้ชัดที่สุด

 

            แสงสว่างมากมายทำให้ภาพพร่ามัว แต่ดงแฮยังคงเพ่ง แม้ว่าจะปวดหัวแค่ไหน มองเข้าไปในจุดกึ่งกลางของแสงสว่าง แล้วเขาก็เห็นผู้ชายหลายคนที่กำลังวิ่งพล่านอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยคอนเทนเนอร์เก็บสินค้า ในมือของพวกมันมีระเบิดแสวงเครื่องที่กำลังติดตั้งตามมุมต่างๆ จนดวงตาโตเบิกกว้าง

 

            แม้จะปวดหัว แม้ว่าจะเจ็บไปทั้งขมับ แต่ดงแฮยังคงพยายามเพ่งมองให้ลึกกว่านั้น ไม่ใช่ที่หน้าตาคนทำ หากแต่เป็นสถานที่โดยรอบที่จะบ่งบอกได้ว่ามันคือที่ไหน แล้วก็เห็น...ชื่อบริษัทของเจ้านายที่ประทับอยู่มุมหนึ่งของตู้สินค้า

 

            ขวับ

 

          กี่โมง พวกมันลงมือกี่โมง

 

            ดงแฮตวัดสายตาไปรอบๆ แล้วสิ่งที่เขาจ้องมองคือพระจันทร์ พระจันทร์ที่กำลังทำมุมเยื้องกับท้องฟ้า ที่บอกว่ามันไม่ใช่เวลาเที่ยงคืน หากแต่เลยไปแล้วต่างหาก

 

            ฟึ่บ

 

            จากนั้น ดงแฮก็หลับตาลงทันที แล้วลืมตาอีกที แก้วตาใสที่เปลี่ยนเป็นสีขุ่นมัวคล้ายคนแก่กลับมาใสกระจ่างตามเดิม ภาพที่เห็นมัวๆ กลับกลายเป็นภาพของคฤหาสน์หลังงามของผู้เป็นนาย

 

            ดงแฮก็ไม่ลังเลเลยที่จะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่พระจันทร์กำลังจะตรงหัว

 

            หมับ

 

            ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แล้วจัดการต่อสายหาลูกน้องที่ไว้ใจได้

 

            “ส่งกำลังคนไปเพิ่มที่โรงเก็บของหมายเลขสาม สายฉันบอกว่าจะมีคนเล่นงานเราคืนนี้ ถ้าใครมีพิรุธยิงทิ้งได้เลย” ดงแฮสั่งการไวๆ เพราะแม้เขาจะเห็นภาพแค่นั้น หากแต่สินค้าที่เห็นเป็นสินค้าที่เตรียมจัดส่งให้กับลูกค้าที่ญี่ปุ่นแน่ๆ และมันจะเคลื่อนย้ายขึ้นเรือวันพรุ่งนี้ ดังนั้น หากพวกมันต้องการจ้องเล่นงานเจ้านาย คืนนี้คือคืนเดียวที่จะลงมือได้  

 

            ปลายสายตอบรับ เร่งทำตามคำสั่งโดยไม่ต้องรออนุมัติจากผู้เป็นนาย เพราะบางครั้งหากรอคุณคิบอม บางอย่างก็ไม่ทันการ ดงแฮจึงมีลูกน้องส่วนหนึ่งที่ขึ้นตรงกับเขา

 

            พอสั่งงานเสร็จ สิ่งที่ดงแฮทำคือการหมุนตัวแล้วก้าวไวๆ ไปยังห้องของผู้เป็นนาย

 

            อนาคตที่เขาเห็นเป็นจริงร้อยเปอร์เซ็นต์เสมอ ดังนั้นต้องรายงาน

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            ดงแฮเคาะประตูให้ดังที่สุด รู้ว่านายอาจจะไม่ได้ยิน แล้วตะโกนเข้าไป

 

            “นายครับ เรื่องด่วน!!!

 

            “เข้ามา!!!

 

            เสียงของเจ้านายไม่ต่างจากเสียงคำราม ยามที่ดงแฮได้ยินเสียงกริ๊กเบาๆ ตรงหน้าประตู บ่งบอกว่าผู้เป็นนายกดปลดล็อกให้จากระบบอัตโนมัติที่หัวเตียง จนต้องแทรกกายเข้าไปให้ไวที่สุด จากนั้นก็ปิดประตูตามหลัง

 

            ทุกทีหากมีเรื่องเร่งด่วนในเวลาค่ำคืนเช่นนี้ ดงแฮมักจะรายงานพี่คังอินก่อน เพื่อให้บอกนายอีกที แต่ตอนนี้พี่ใหญ่ของเขายังออกหน้าแทนนายกับธุระมากมายต่างประเทศ เขาจึงต้องเข้ามาทำหน้าที่แทน

 

            “อะอ๊า...คุณคิบอม...ฮื่อ...ผม...ฮ้า...”

 

            และทันทีที่ก้าวเข้ามา เสียงครวญครางสั่นพร่าก็ดังเข้าหู จนดงแฮชะงักเท้า เผลอเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ และแสงไฟสลัวลางภายในห้องก็ทำให้เห็นเงาของแผ่นหลังใหญ่โตที่กำลังคร่อมทับอยู่เหนือเรือนร่างเล็กบาง หากแต่ยั่วยวนอารมณ์

 

            คนที่บิดกายเร้าๆ ผวาขึ้นกอดคอเจ้านายของเขาที่กำลังขยับเคลื่อนไหวราวกับราชสีห์ร้ายที่พร้อมกลืนกินอีกฝ่าย

 

            ภาพที่ดงแฮรีบหมุนตัวเข้าหากำแพงอย่างให้ความเป็นส่วนตัวนาย ทั้งที่หัวใจกระตุกไปวูบหนึ่ง ใบหน้าที่คิดว่าไร้อารมณ์ความรู้สึกก็ร้อนวูบขึ้นมา

 

            ภาพที่เห็นเพียงวินาทีแต่บอกได้ว่าเจ้านายเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

 

            เจ้านายอาจจะนิ่งเฉย เย็นชา ตาคมปลาบ แต่เขาไม่เคยเห็นเจ้านายที่ให้อารมณ์ร้อนแรง ดุดัน ป่าเถื่อนเช่นนี้มาก่อน

 

            นี่หรือเจ้านายยามอยู่บนเตียง

 


   ต่อค่ะ

 

            “มีอะไร!

 

            ความคิดที่ต้องปัดออกไปจากใจ เมื่อคิบอมคำรามลั่น ถามเสียงกร้าว หากแต่เสียงของผิวเนื้อที่กระทบกระทั่งกันก็ดังคลอเคลียเป็นจังหวะแสนเซ็กซี่ไปด้วย อย่างที่ลูกน้องคนสนิทรีบตั้งสติ จ้องมองเพียงกำแพงห้อง แล้วรายงาน

 

            “สายของผมรายงานว่าคืนนี้มันจะลอบวางเพลิงสินค้าเราครับนาย”

 

            แล้วให้ตายเถอะ การจ้องมองผนังไม่ช่วยอะไร เพราะเงาที่ทาบทับลงมาของคนทั้งคู่ยังเห็นเป็นภาพที่ฉายชัดอยู่บนกำแพง

 

            เงาของคนสองคนที่กำลังขยับเคลื่อนกายอย่างร้อนแรง แม้จะไม่เห็นรายละเอียด หากแต่เงาเคลื่อนไหวเหล่านี้สร้างจินตนาการได้มากมายกว่าของจริงนับไม่ถ้วน

 

            “อันไหน” เจ้านายว่าเสียงแหบพร่า ให้ดงแฮรีบว่าต่อ

 

            “ที่ต้องส่งไปญี่ปุ่นครับ”

 

            “บัดซบ!!

 

            “อ๊า!!! คุณคิบอม...ยะ...อย่า...อย่าครับ...อย่า...ลึกไป...ตรงนั้น ฮ้า...”

 

            สิ้นคำสบถลั่น เสียงของผู้ชายอีกคนก็ครวญครางลั่น แบบที่ดงแฮก็เห็นว่าผู้เป็นนายกำลังเร่งจังหวะหนักหน่วง จนเงาอีกเงาดิ้นพล่าน สองมือส่ายเปะปะไปตามแผ่นหลังของผู้เป็นนาย ผวามากอดเฮือก เชิดหน้าขึ้น แบบที่เงาของผู้ชายตัวใหญ่กว่าเพียงดันลง แล้วรวบสองขาให้ยกสูงขึ้น จนอีกคนร้องขอความเมตตา

 

            เจ้านายกำลังรีบ แต่ความรีบของเจ้านายสร้างความสุขแทบตายให้กับคู่ในคืนนี้

 

            “สั่งคนของเรา...แฮก...ไปหรือยัง”

 

            เสียงหอบหายใจของผู้เป็นนายดังก้องสะท้านในหัวของดงแฮ เสียงที่แม้จะยังคงเปี่ยมไปด้วยอำนาจ หากแต่ก็ร้อนแรง บ่งบอกอารมณ์ผู้เป็นนายที่กำลังไต่ขึ้นสูง ยิ่งเงาภาพประกอบบนกำแพงบอกว่านายกำลังเคลื่อนไหวร่างกายเร็วขึ้น แรงขึ้น คนมองก็เริ่มรู้สึกว่าริมฝีปากแห้งผาก

 

          เขายังฝึกมาไม่พอ ถึงหวั่นไหวกับภาพที่เห็นนี่

 

            ดงแฮย้ำกับตัวเอง ยามที่พยายามรายงานด้วยเสียงมั่นคงตามเดิม

 

            “ผมเพิ่มกำลังคนดูแลสินค้าแล้วครับ ถ้ามีใครตุกติกสั่งยิงทิ้งได้เลย”

 

            “บอกมัน...แฮก...ฮ้า...จับเป็น...มาสักคน...ฉันต้องการข้อมูล...” คิบอมสั่งเสียงหนัก ให้คนฟังรับคำ

 

            “ครับ งั้นผมขอตัว”

 

            “ไม่ต้อง...สั่งที่นี่! ฉันต้องการรายงาน...เดี๋ยวนี้!

 

            “อะอ๊า...คุณคิบอม...ไม่...ฮ้า...ผม...ฮื่อ...ได้โปรดๆ”

 

            ในขณะที่เจ้านายกำลังสั่งงานลูกน้องคนสนิท เสียงครวญครางของคนที่ใต้เรือนร่างผู้เป็นนายก็ครางกระเส่า เสียงที่ฟังดูทั้งทรมาน ทั้งเปี่ยมสุข ทั้งอ้อนวอนต้องการ จนดงแฮพยายามตีหน้านิ่ง จ้องมองเพียงผนังที่กำลังฉายภาพที่เขาใจสั่นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            “ครับนาย” ทว่า เจ้าตัวก็ยังทำงานอย่างดีเยี่ยม รับคำ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ต่อสายหาลูกน้องเพื่อเพิ่มคำสั่งผู้เป็นนายเข้าไป

 

            หลังจากถ่ายทอดคำสั่งนายแล้ว สิ่งที่ดงแฮทำคือการยกมือไพล่หลัง ยืนนิ่งๆ อยู่ภายในห้องตามเดิม เพราะเมื่อเจ้านายสั่งว่าเขาต้องอยู่ตรงนี้ เขาก็ไม่มีสิทธิ์เคลื่อนไหว ทำได้เพียงมองภาพแสนเซ็กซี่ของผู้ชายสองคนที่กำลังละเลงรักกันอยู่บนเตียง ผ่านเงาจากแสงไฟตรงหน้า

 

            เวลานี้ เสียงผิวกายที่กระแทกกระทั้นยิ่งหนักหน่วงกว่าเดิม เสียงครวญครางหอบกระชั้นราวกับจะขาดใจของผู้ชายคนนั้นประสานไปกับเสียงคำรามลั่นของผู้เป็นนายที่กำลังปลดปล่อยจากอารมณ์ลึกล้ำ ขณะที่เสียงเตียงก็ดังเอี๊ยดอ๊าด บ่งบอกถึงความร้อนแรงแทบไหม้ของคนบนเตียง

 

            เสียงที่ทำให้ดงแฮรู้สึกถึงเหงื่อเม็ดใหญ่ที่กำลังกระจายไปทั่วแผ่นหลัง รู้สึกหนาวเยือกอย่างน่าสาเหตุไม่ได้

 

            RRRRRRRRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrr

 

            ดงแฮไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่รู้สึกราวกับว่าชั่วกัปชั่วกัลป์ กระทั่งเสียงของโทรศัพท์ดังแทรกเสียงครวญครางของคนบนเตียงที่ทำให้เจ้าตัวรีบรับสายอย่างว่องไว ในจังหวะที่เสียงครางสั่นระริกของคนที่นายนอนด้วยก็สั่นระริกเข้ามาในประสาทหู

 

            เสียงครางหวานจับใจที่ดงแฮไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมีคนมากมายยอมเสียเงินตั้งมากเพื่อเรียกคนเหล่านี้มาบริการความสุขบนเตียง ทว่า เจ้าตัวก็สนใจเพียงเสียงที่รายงานเท่านั้น

 

            [คนของเราปะทะกันแล้วครับ พวกมันหนีไปได้ 1 ตาย 2 บาดเจ็บสาหัส 1 ผมส่งมันให้อยู่ในการดูแลของแพทย์เราแล้วครับ แต่จากสภาพของมันไม่น่าจะสอบสวนอะไรได้ในคืนนี้ ส่วนสินค้า มีที่เสียหายนิดหน่อย แต่ยังคุมสถานการณ์ได้]

 

            “ดี เดี๋ยวฉันจะรายงานนาย ยังไงคืนนี้คุ้มกันให้แน่นหนา” ดงแฮสั่งการ

 

            หมับ

 

            “เป็นไงบ้าง”

 

            “นาย!” ขณะนั้น ร่างเพรียวไม่รู้เลยว่าราชสีห์หนุ่มเคลื่อนกายมาด้านหลัง กระทั่งมือใหญ่วางทาบลงบนหัวไหล่ เจ้าตัวก็เกือบจะสะดุ้ง ยามที่หันกลับไปมอง

 

            เวลานี้เจ้านายยังคงเปลือยเปล่าอย่างที่ลุกขึ้นมาจากเตียงเลย หากแต่สีหน้าที่ควรจะเหนื่อยอ่อนกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหาย...กระหายจะลิ้มลองเลือดของพวกที่ขัดจังหวะเวลาผ่อนคลาย จนต้องรีบรายงาน

 

            “สินค้าปลอดภัยดีครับ มีส่วนน้อยที่เสียหาย พวกมันหนีไปได้หนึ่งคน ตายสอง บาดเจ็บสาหัสหนึ่งคน เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูอาการว่ามันพร้อมจะให้ข้อมูลเราหรือยัง” ดงแฮบอกกล่าวแก่ผู้เป็นนายที่นิ่งไปอย่างใช้ความคิด ขณะที่ได้ยินเสียงขยับเคลื่อนไหวจากคนบนเตียง

 

            คนที่เพียงหันไปมองอีกที ก็พบว่าหนุ่มน้อยหน้าสวยคนนั้นแต่งกายเกือบจะเรียบร้อยแล้ว

 

            “เตรียมรถ เดี๋ยวฉันไปด้วย”

 

            “แต่ผมว่า...”

 

            “ฉันสั่งว่าฉันจะไปด้วย” คิบอมก็รู้ว่าลูกน้องคงเป็นห่วงความปลอดภัย แต่เขาต้องการไปดูสถานการณ์กับตาตัวเอง จนดงแฮทำได้เพียงรับคำ ค่อมหัวให้นิด

 

            “งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณที่คุณคิบอมเมตตาเรียกผมมา” จังหวะนั้น หนุ่มหน้าสวยคนนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ โค้งให้อย่างสุภาพ ทั้งที่สีหน้าและแววตาดูเซ็กซี่ยิ่งกว่าตอนขามา บ่งบอกว่ายังมีอารมณ์ตกค้างจากที่ทำไปเมื่อครู่ และความมีมารยาทนั้นก็ทำให้คิบอมยิ้มมุมปาก

 

            หมับ

 

            อ้อมกอดแข็งแกร่งตวัดเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้ามามอบจูบร้อนแรงจนอีกฝ่ายแทบเข่าอ่อน ขณะที่ราชสีห์ร้ายก็ยกยิ้มมุมปาก

 

            “ฉันชอบเด็กดี รู้นะว่าควรจะทำยังไง”

 

            “ครับ...ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”

 

            “ดี แล้วฉันจะเรียกไปใหม่”

 

            “ขอบคุณครับ”

 

            ดงแฮเห็นคนที่หลงใหลในตัวนายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็เพิ่งจะเห็นสิ่งที่นายทำต่อคนเหล่านั้นใกล้ๆ เป็นครั้งแรก

 

            เจ้านายที่ดูเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ร้อนแรง ดิบเถื่อน เร้าอารมณ์ และเก่งกาจเสียจนคนพวกนั้นเข่าอ่อน

 

            “เดี๋ยวผมให้คนไปส่งนะครับ” ดงแฮบอกอย่างสุภาพ ให้ทางนั้นยิ้มรับ ไม่งอแง ไม่ดื้อด้าน ไม่ทำตัวน่ารำคาญตามตื๊อผู้เป็นนาย เพียงมาและไปตามคำสั่ง...คนแบบนี้แหละที่จะทำให้เจ้านายเรียกซ้ำสอง

 

            ปัง

 

            “ชอบเด็กนั่นหรือ”

 

            “ครับ?” ทว่า เพียงประตูปิดลง คิบอมก็เอ่ยขึ้นมาเรียบๆ ยามที่คว้ากางเกงมาสวม ทำให้ดงแฮหันกลับมามอง ดวงตาฉายแววสงสัย ให้ผู้เป็นนายหัวเราะ

 

            “ชอบเด็กคนนั้นหรือ ฉันยกให้เอามั้ย”

 

            “ผมไม่บังอาจหรอกครับนาย”

 

            “เก่งนะ เรื่องบนเตียงใช่ย่อย รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร” คิบอมพยักหน้าไปทางประตู และนั่นก็ทำให้คนหน้านิ่งเหมือนจะร้อนวูบขึ้นมาทั้งแก้ม

 

            “ไม่หรอกครับนาย ผมไม่ต้องการเรื่องพวกนี้”

 

            กึก

 

            คนที่กำลังจะเดินไปยังห้องแต่งตัวชะงัก หันกลับมาสบตา และนั่นก็ทำให้ดงแฮเผลอหลบสายตา จนคนมองยิ้ม

 

            รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยทั้งความขบขันและเอื้อเอ็นดู

 

            “ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ต้องการเรื่องแบบนี้หรอกนะ” ชายหนุ่มว่าพลางก้าวกลับมายืนต่อหน้าลูกน้อง ให้ดงแฮต้องข่มความรู้สึกแปลกๆ เพื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นนาย

 

            “...”

 

            “...”

 

            คราวนี้ พอเจ้านายเงียบ ดงแฮก็ไม่กล้าปริปาก ทำได้เพียงสบตานิ่งๆ ขณะที่อีกฝ่ายก็หรี่ตาลง แล้ว...

 

            แปะ

 

            ฝ่ามือแข็งแกร่งกลับวางลงบนแก้ม ให้ดงแฮเกือบจะดึงใบหน้าออก แต่เขาก็ยังตั้งตัวทัน จนได้แต่ยืนตัวแข็งให้เจ้านายสัมผัสแก้มแบบนั้น

 

            “นายเป็นคนเก่ง” คิบอมว่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนที่จะ...ยิ้ม

 

          “แต่แค่นี้ก็หน้าแดงจนน่าเอ็นดู”

 

            ดงแฮเกือบจะผงะไปด้านหลัง เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะหน้าแดง แต่ก็ทำได้เพียงยืนขาแข็งอยู่แบบนั้น ยามที่เจ้านายตบหน้าเบาๆ สองแปะ

 

            “อย่าไปทำหน้าแบบนี้ให้พวกลูกน้องเห็นล่ะ เดี๋ยวเขาจะรู้หมดว่านายยังไร้เดียงสาขนาดไหน”

 

            ว่าจบ คิบอมก็หมุนตัว แล้วก้าวกลับไปยังห้องแต่งตัว ให้ดงแฮเพียงบอกตามหลัง

 

            “ผมไม่ขำนะครับเจ้านาย”

 

            “ฉันก็ไม่ได้พูดให้นายขำ” แม้ว่าดงแฮจะพึมพำ แต่อีกฝ่ายก็ยังได้ยิน จนโต้กลับมาให้คนทางนี้นิ่วหน้า รู้สึกว่าเจออารมณ์ขันขั้นร้ายกาจของเจ้านาย ที่...ไม่ขำด้วยสักนิด

 

            กระทั่งนายหายลับเข้าห้องไปแล้ว ดงแฮก็ยกมือจับแก้มตัวเอง แล้วเขาก็สัมผัสได้ว่า...

 

            “ร้อน”

 

            อาการแก้มร้อนที่อาจจะเกิดขึ้นกับเขาเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ

 

            “อย่าบ้าน่า” แต่ความคิดนี้ก็ถูกปัดทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วถูกแทนที่ด้วยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

 

            เขาไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะคิดถึงเรื่องพวกนี้หรอก

 

...............................................

 

    ต่อค่ะ

 

            “ฮันคยอง ฉันอยากเจอหลาน”

 

            “เกรงว่าตอนนี้คุณหนูจะไม่สะดวกให้พบครับคุณฮีชอล”

 

            ขณะเดียวกัน หลังจากที่คิมฮีชอลรู้เรื่องว่าหลานชายมีอาการทางประสาท เจ้าตัวก็รีบบึ่งมายังคฤหาสน์หรู แต่เมื่อเรียกร้องจะพบกับหลานแท้ๆ คนที่ขึ้นมาดำรงตำแหน่งรักษาการณ์แทนอย่างหานฮันคยองกลับไม่ยินยอม

 

            “แต่นี่มันก็ผ่านมาหลายวันแล้วนะตั้งแต่การตายของพี่ฉันน่ะ อย่างน้อยฮยอกแจก็ต้องอยากออกมาเจอน้าแท้ๆ บ้าง” ฮีชอลพยายามให้เหตุผล แต่ผู้ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่งกลับส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ผมก็อยากให้คุณฮีชอลได้พบกับคุณหนูนะครับ แต่เกรงว่าจะไม่ได้จริงๆ คุณหนูยังไม่พร้อมจะพบกับใคร”

 

            “แต่ฉันอยากเจอหลาน!” พอถูกห้าม ฮีชอลก็เริ่มขึ้นเสียง ให้อีกฝ่ายยังคงยืนยันคำเดิม

 

            “ผมคงต้องขอปฏิเสธคำร้องขอของคุณครับ”

 

            ถ้อยคำที่ทำให้ฮีชอลเม้มปากแน่น แล้วก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า เพื่อดึงเอกสารที่เพิ่งได้มา

 

            ปัง

 

            จากนั้นก็ตบมันลงบนโต๊ะรับแขก ถามด้วยน้ำเสียงห้วนจัด

 

            “เกี่ยวกับที่นายปิดบังเรื่องอาการของฮยอกแจหรือเปล่า!” ฮีชอลว่าด้วยน้ำเสียงโมโห ให้คนฟังขมวดคิ้ว หากแต่ก็ดึงกระดาษแผ่นนั้นมา กวาดสายตาไวๆ ก่อนที่จะถอนหายใจยาว

 

            “คุณทราบเรื่องนี้ได้ยังไงครับ”

 

            พรวด

 

            “งั้นแปลว่านี่เรื่องจริง!” เท่านั้นแหละ คนมาเยือนก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที ถามด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ ราวกับก่อนหน้านี้ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง กระทั่งมาได้ยินจากปากหนุ่มลูกครึ่ง ให้คนฟังถอนหายใจยาว แต่...

 

            “เป็นเรื่องจริงครับ”

 

            ฮันคยองก็ไม่คิดปฏิเสธ เพราะเขาก็คิดแล้วว่าเรื่องมันต้องดำเนินมาทางนี้

 

            เขาไม่รู้หรอกนะว่าใครไปเป่าหูคุณฮีชอล แต่อาการป่วยที่ลงบันทึกเอาไว้เป็นสิ่งที่เขาเตี๊ยมเอาไว้ตั้งแต่ต้น

 

            หากใครต้องการพบคุณหนู เขาก็สามารถอ้างได้ว่าคุณหนูมีอาการทางจิต และเพราะพลังของคุณหนูทำให้ลีฮยอกแจ...อาจจะกลายเป็นบุคคลอันตรายขึ้นมาทันที

 

            “ไม่จริงน่า หลานฉัน” ทันทีที่ได้ยินคำยืนยัน ฮีชอลก็แทบจะทรุดลงไปนั่ง ยกมือปิดหน้าอย่างเครียดจัดที่ไม่เพียงพี่สาวพี่เขยต้องจากไป แต่หลานชายเองก็มีอาการน่าเป็นห่วง แบบที่ผู้ชายตัวโตก็ว่าต่อ

 

            “ผมต้องขอโทษคุณฮีชอลด้วยที่ไม่แจ้งให้ทราบเรื่องนี้ แต่ผมว่าคุณคงเข้าใจว่ายิ่งมีคนรู้เรื่องว่าคุณหนูลีมีอาการป่วยน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีกับคุณหนูมากเท่านั้น และคุณฮีชอลคงทราบว่ายิ่งคุณหนูควบคุมตัวเองไม่ได้ คุณหนูยิ่งเป็นอันตราย”

 

            ผู้ใหญ่ในบ้านนี้ทุกคนล้วนรู้ว่าฮยอกแจควบคุมสิ่งของใกล้ตัวได้ ซึ่งหากมีอาการทางจิตเข้ามาควบคู่กันก็ไม่สามารถบอกได้เลยว่าฮยอกแจจะเผลอทำร้ายใครไปบ้าง

 

            “แต่ฉันอยากเจอหลาน”

 

            “ผมว่าคงไม่สะดวกหรอกครับที่จะเจอคุณหนูตอนนี้ อย่างน้อยให้ผมแน่ใจว่าคุณหนูจะไม่เป็นอันตรายกับใครก่อนดีกว่านะครับ” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม ใบหน้าคมก็เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจและเสียใจที่ทำให้ฮีชอลทำได้เพียงลูบหน้าตัวเองแรงๆ

 

            “ทำไมมันเป็นแบบนี้นะ มันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรา...ทำไม...ถึงต้องเป็นแบบนี้...” คนหน้าสวยถึงกับปล่อยน้ำตาออกมาอย่างไม่อาจจะอดกลั้น ที่ครอบครัวเขาต้องเจอเรื่องร้ายๆ ต่อเนื่องกันมาขนาดนี้ และนั่นก็ทำให้ฮันคยองขยับมานั่งข้างๆ ยกมือลูบไหล่อย่างถือวิสาสะ

 

            “ผมต้องขอโทษคุณฮีชอลจริงๆ นะครับ...ให้ผมโทรบอกคุณซีวอนมั้ยครับ” คำถามที่คนฟังสั่นหัวแรงๆ

 

            “ไม่...ไม่ต้อง แค่นี้เขาก็เป็นห่วงฉันจะแย่แล้ว โทรเรียกยุนโฮให้มารับก็แล้วกัน” ฮีชอลเอ่ยถึงคนสนิทของตัวเอง...คนที่พี่เขยส่งไปคุ้มครองตั้งแต่มีปัญหากับพวกมาเฟียต่างชาติเมื่อหลายปีก่อน

 

            “ครับ” หนุ่มลูกครึ่งว่าพลางพยักหน้า ให้คยูฮยอนที่รอรับคำสั่งอยู่ก่อนแล้วต่อสายหาชองยุนโฮ

 

            “ถ้า...ถ้าหลานอาการดีขึ้น นายต้องรายงานฉันนะฮันคยอง” แต่ก่อนที่จะผละจากผู้ชายแสนสวยคนนี้ ฮีชอลก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แบบที่คนฟังก็รับคำอย่างหนักแน่น

 

            “ครับ ทันทีที่อาการป่วยของคุณหนูดีขึ้น ผมจะเรียนให้คุณฮีชอลทราบคนแรก”

 

            หมับ

 

            คำที่คนฟังก็จับมืออีกฝ่ายแน่น จ้องตาด้วยแววตาจริงจัง

 

            “ฝากฮยอกแจด้วยนะ ฝากฮยอกแจด้วย...ตอนนี้ไม่มีใครที่ฮยอกแจไว้ใจเท่านายอีกแล้ว”

 

            คำขอร้องที่ทำให้คนฟังยิ้มรับ

 

          “ครับ ผมจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิตของผม”

 

...........................................

 

            “วันนี้ก็อาละวาดอีกแล้วหรือครับ”

 

            “ไปตายซะ!!!

 

            หลังจากที่คิมฮีชอลจากไป ชายหนุ่มผู้ถือครองอำนาจของทั้งคฤหาสน์ก้าวขึ้นมายังห้องห้องหนึ่ง...ห้องที่เปรียบเหมือนกรงขังชั้นดีของนักโทษกิตติมาศักดิ์

 

            คนที่กวาดข้าวของทั้งหมดลงมากระจายเกลื่อนเต็มพื้น คนที่จ้องมองมาด้วยแววตาโกรธแค้น ที่ทำให้คนถูกมองแค่ก้าวมาก้มตัวเก็บหมอน

 

            “เอาโซ่นี่ออกไปนะ!

 

            แกร๊ง

 

            คนบนเตียงกระชากโซ่ที่ติดอยู่ตรงข้อเท้าเต็มแรง และคงเป็นแบบนั้นมาหลายวัน เพราะบริเวณข้อเท้าขาวผ่องกลับบวมเป่ง แถมแดงจัด แบบที่คนมองก็แค่ก้าวเข้ามาวางหมอนลงบนเตียง เหลือบมองถาดอาหารที่พร่องลงไปบ้างแล้ว

 

            “วันนี้ทานได้เยอะนะครับ”

 

            “หานฮันคยอง! ฉันบอกให้เอาโซ่นี่ออกไป!” ฮยอกแจยังคงตวาดลั่น แต่ทำให้คนฟังเพียงส่ายหัว

 

            “ไม่ได้หรอกครับ เพื่อความปลอดภัยของคุณหนูเอง...”

 

            “ความปลอดภัยของฉันคือการที่แกตายๆ ไปให้พ้น!” ฮยอกแจตวาดลั่น ทั้งที่หอบหายใจรุนแรง...อาการที่เป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่เห็นหน้าคนที่เกลียดหมดหัวใจ

 

            ท่าทางที่ชายหนุ่มแค่ว่าเสียงเรียบ

 

            “วันนี้คุณฮีชอลมาครับ”

 

            ขวับ

 

            “น้าฮีชอล!!

 

            แกร๊ง

 

            ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ คนที่มองด้วยแววตาจงเกลียดจงชังก็สะดุ้ง ทำท่าจะพุ่งตัวมาหา หากแต่ติดที่โซ่ยาวไม่ถึงหน้าประตูห้อง ให้ต้องพยายามกระชากมันด้วยความโกรธจัด หากแต่เรี่ยวแรงเท่านี้จะไปทำอะไรได้ นอกจากกัดปากเพื่อข่มกลั้นน้ำตาเอาไว้

 

            “ฉันอยากเจอน้าฮีชอล!” ฮยอกแจยังคงออกคำสั่งกับคนที่ถอยไปยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู แบบที่คนมองยังคงนิ่ง

 

            “คงไม่ได้หรอกครับ”

 

            “ทำไมจะไมได้ ฉันต้องการเจอน้า!!!” แม้ว่าฮยอกแจจะตวาดออกไปยังไง เสียงที่เปล่งออกมากลับอ่อนแรง นั่นทำให้คนมองก้าวสามขุมเข้ามา จนคนอวดเก่งต้องผละถอยไปด้านหลังด้วยความกลัว

 

            กระทั่งฮันคยองมาหยุดยืนอยู่ตรงปลายเท้า ชายหนุ่มก็โน้มตัวลงมา แล้วว่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

            “จนกว่าคุณหนูจะเรียนรู้การทำตัวเป็น...เด็กดี”

 

            ฟึ่บ

 

            ขวับ

 

            คำพูดที่ทำให้ฮยอกแจเหวี่ยงหมัดไปข้างหน้า แต่อีกฝ่ายกลับขยับหน้าเพียงนิดเพื่อหลบหมัดเด็กๆ นั่น แล้วก็ยืดตัวตรง

 

            “ผมแค่จะบอกคุณหนูว่าถ้ายังทำตัวเป็นเด็กไร้หัวคิดอยู่แบบนี้ อย่าหวังเลยว่าชาตินี้ผมจะให้เจอใครอีก...หลังจากนี้ผมมีงานต้องทำ ทำตัวเป็นเด็กดีรอผมมาฉีดยาดีๆ ก็แล้วกัน” ฮันคยองว่าเพียงเท่านั้น ก่อนที่จะหมุนตัวไปทางประตูห้อง ให้ฮยอกแจกัดปากจนเจ็บ กำมือจนขึ้นข้อ แล้วก็คว้าหมอนที่ตกอยู่ข้างกายมา

            ผัวะ

 

            ขว้างเข้าไปเต็มหลังของฮันคยองที่หยุดยืน หากแต่ไม่สะทกสะท้าน แล้วก็เอียงหน้ามาเพียงให้ฮยอกแจได้เห็น...รอยยิ้มสมเพช

 

            “ถ้าคุณทำได้แค่นี้...” ว่าจบ ก็ก้าวออจากห้องให้ฮยอกแจกรีดร้องเหมือนคนบ้า

 

            เขาอยากฆ่ามัน อยากจะฆ่า อยากจะให้มันยิ้มแบบเมื่อกี้ไม่ได้อีกตลอดชีวิต

 

            “ฉันจะแก้แค้น หานฮันคยองได้ยินมั้ยว่าฉันจะแก้แค้นแก!!!

 

            เวลานี้ คนอ่อนแอกำลังจะมีจุดมุ่งหมายในการมีชีวิตอยู่...เพื่อแก้แค้นคนที่ทำเขาและครอบครัวอย่างสาสม

 

.................................................

 

            ครบค่ะ เรื่องนี้จะรอดพ้นตอนที่ 18 มั้ยหว่า เขียนฟิคทีไร หนีไม่พ้นเลขนี้ทุกทีเลย 18 เนี่ย อาจจะมาก่อนก็ได้ เรื่องนี้เขียนได้ไม่กี่ตอนค่ะ ยาก ยากตอนเกิงเนี่ยล่ะ คิเฮยังไม่ยากเท่าไหร่

            ส่วนของคิเฮก่อนหน้า มีแต่คนแซว แหม ถ้าเห็นทำกันขนาดนั้น ไม่รู้สึกอะไรก็กามตายด้านแล้วล่ะเนอะ แต่แบบเฮรักษาท่าทางเอาไว้ไม่อยู่อะจ้า ถ้าเป็นพี่หมีก็แค่ยืนนิ่งๆ ไม่แสดงออกทางสีหน้าเลยสักนิด แม้จะเห็นว่านายทำอะไรอยู่ เฮยังเด็กนะ เรื่องนี้ 20 เอง ต้องให้เจ้านายสอนสั่งอะไรอีกเยอะแยะแหละจ้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

146 ความคิดเห็น

  1. #7620 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 22:32
    ทำไปด้ายยยยยย
    #7620
    0
  2. #6870 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 23:39
    โอ้ววววววววววววว ให้อยู่ในห้องด้วยแบบนั้น ถ้าจะไม่มีอาการเลยก็จะตายด้านไปเนอะ
    #6870
    0
  3. #6695 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 06:07
    ฮยอกเอ้ยยยย จะร้องไห้ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้
    #6695
    0
  4. #6421 nankihae (@nankihae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 01:10
    กรี๊ดดดด คิเฮ แอบสงสารเฮอ่า จริงๆแล้วรักคิบอมแต่ก็พยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้อ่ะดิ ฮือออ
    #6421
    0
  5. #6360 Jumko_Jobo (@pujung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:19
    สงสารฮยอกมากกกกกกกเมื่อไหร่อิพี่ฮันจะปล่อยน้องอ่าสงสารรรรจะต้องฉีดยาต้องกักขังกันไปถึงไหนคะคุณ~
    #6360
    0
  6. #5576 2568 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 09:26
    เฮเอ้ยยยยย หน้าแดงเชียวนะ แต่ก้นะ อายุ 20 เห็นแบบนี้คงมีเขินกันบ้าง

    อีกเรื่อง ฮันฮยอก สงสารฮยอกแจอ่าาาาา ป๋าก้ อย่างน้อยให้น้สเค้าเจอหลานบ้างไม่ได้หรอ โอ้ยยยย ไม่เข้าใจป๋าเลยวุ้ย
    #5576
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #4202 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 14:18
    เขินแทนด๊องงง
    #4202
    0
  10. #3840 Redberrylips (@redberrylips) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 03:10
    โอ้ยเนี่ยยย เขินมาก บรรยากาศคิเฮ ละคือไม่ได้หวานอ่ะ ไม่ได้นุ่มนิ่ม เเต่เขิน โอ้ยยย ละเดี๋ยวนะ หานฮันคยองนี่เป็นคนเลวที่วางเเผนมาดีมากอ่ะ ทำยังไงคนทั้งคระกูลถึงได้เชื่อใจในตัวผู้ชายคนนี้ขนาดนั้น ถ้าฮยอกหนีออกมาได้ ขอร้อง ก่อนไป ฆ่าพระเอกนี่ด้วย
    #3840
    0
  11. #3167 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 02:02
    อ๊ากบอมทำเรื่อง...กับคนอื่นต่อหน้าเฮ คงเขินแย่อะ บอมอ่า แกล้งเฮตลอด 
    สงสารฮยอกอะ พี่ฮันเป็นคนเลวจิงอะ? มันต้องมีบางอย่าง ดูพี่ฮันเป็นหว่งฮยอกอยู่นะ
    #3167
    0
  12. #2372 ' b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 08:29
    เจ้านายก็รู้ว่าลูกหมาของเจ้านายมันไร้เดียงสาาา โฮ่ยย เขินหมดแล้วนั่นน งืดดด
    #2372
    0
  13. #1794 md_dbsg_sj (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 13:06
    ฮันฮยอคนี่เกินเยียวยาอ่ะพี่เมย์ เค้ามองไม่เห็นอนาคตคู่นี้เลย แต่คิเฮเนี่ย คงจะรู้สึกแปลกๆ เรื่องนี้ไม่มีหวานจิกหมอนขาดแน่ๆ ดราม่าขนาดหนัก stressssssssssss!!!
    #1794
    0
  14. #1224 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 21:16
    ทงเฮเขินแล้วนะเจ้านาย55555 ยังไร้เดียงสาอยู่เลย ทงเฮเค้าใสใสนะ
    #1224
    0
  15. #1189 coolchocolate (@coolchocolate) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 23:40
    หนูเฮยังไร้เดียงสาแต่รีดเดอร์น่ะร้ายเดียงสา เพราะอยากใหเบอมสอนหนูเฮให้รู้จักความรักเร็วๆซะแล้วสิ 55555

    แต่พอตัดมาที่คู่ฮันฮยอกคือ ปวดใจจัง เหมือนป๋าจะอยากให้ฮยอกกลับมาเข้มแข็งแต่วิธีการแบบนี้มันก็ทำร้ายฮยอกไปในตัวอ่ะนะ
    #1189
    0
  16. #1183 ~..K_minhae..~ (@dear_kaew) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 15:20
    ทำไมรู้สึกเกลียดรอยยิ้มป๋าตามฮยอกนะ 55555
    #1183
    0
  17. #1169 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:29
    ก็นะ ด๊องยังไม่เคยนี่ ได้มาเห็นมาได้ยินอะไรแบบนี้ไม่รู้สึกอะไรสิแปลก แต่บอมนี่ก็นะ แกล้งด๊องได้ตลอดอ่ะ

    แต่อะไรคือนั่งฟินกับคู่คิเฮอยู่ดีๆ ตัดมาที่คู่ฮันฮยอกนี่เครียดเลยจร้าาา สงสารฮยอกอ่า ฮีด้วย น้าหลานเขาอยากเจอกันกลับห้ามไม่ให้เจอ แล้วจะให้ฮยอกทำตัวเป็นเด็กดีได้ไง ในเมื่อคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขายืนอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ถ้าจะให้เป็นเด็กดีได้นี่ก็คงจะเสแสร้งแล้วล่ะนะ
    #1169
    0
  18. #1167 EnfaN+ (@pupupaeng137) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 18:12
    ยังเชื่อว่าฮันไม่ใช่คนเลวร้ายคิดว่าไม่นะ และยังเชื่อว่าสิ่งที่ฮันทำมีเหตุผลเป็นของตัวเองเพราะทุกการกระทำมักมีเหตุผลมารองรับตัวมันเสมออยู่ที่ว่าเหตุผลนั้นจะรับได้มากหรือน้อยแค่ไหน

    คิเฮนี่น่าชังอ่ะแบบ-..- คนละฟิลกับฮันจริงๆ
    #1167
    0
  19. #1162 yepat@dD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 16:02
    อยากให้เจ้านายสั่งสอนแล้วละ 😍😍 ฮยอก ลุกขึ้นมาได้แล้ว
    #1162
    0
  20. #1140 pla sj (@p_lovehae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 04:47
    เขิลละสิ ทงเฮ อิิิอิ ก็เนอะมันไม่เคยหนิ 555 ว่าพี่หานใจร้ายจังเลย :( รอดูบอมจะสอนเฮยังไง
    #1140
    0
  21. #1139 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 19:17
    สนุกค่ะ ชอบมาก แต่.. เค้าจะรักกันได้ยังไงหนอ??
    #1139
    0
  22. #1138 wayo88 (@phooziil) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 12:16
    แอบอยากฆ่าฮันเบาๆ นึกว่าตัวเองเป็นฮยอก ยังง๊ายย ยังไงก็รักไม่ลง ทำใจยาก สู้ๆนะพี่เมย์
    #1138
    0
  23. #1137 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 08:08
    เพราะอะไรอ่ะป๋า ทำไมต้องทำร้ายฮยอกแบบนี้
    จนตอนนี้เราก็ยังไม่เชื่อว่าป๋าร้ายจริงๆ
    ทำไปเพราะอะไรอ่ะ ทำร้ายฮยอกทำไม??????
    #1137
    0
  24. #1135 boooai (@boooai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:27
    คิเฮถึงจะไม่ได้หวานกันแต่ทำไมฟินงี้ ><
    #1135
    0
  25. #1134 noparat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:17
    สงสารฮยอกแจ
    #1134
    0