[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,123 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,144

    Overall
    672,123

ตอนที่ 70 : ตอนที่ 65 ตัวปลอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60


ตอนที่ 65 ตัวปลอม

 

 

 

            คิบอมค่อนข้างชอบความคิดที่ให้ดงแฮสนิทสนมกับว่าที่เจ้าสาวของเขา ยิ่งมีข้อตกลงว่าเมื่อแต่งงานกันแล้ว ฮยอกแจจะมีฐานะเป็นดังนายหญิงของตระกูล เป็นรองเพียงแค่เขาคนเดียว ชายหนุ่มก็ยิ่งต้องการให้คนสนิทกลายเป็นคนที่ถูกอกถูกใจของคุณหนูตระกูลลี เพราะไม่อยากให้มีปัญหาตามมาภายหลัง ทว่า...เขาชักรู้สึกว่าคิดผิด

 

            “วันนี้ขอบใจนะดงแฮ”

 

            “ไม่ครับ ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณคุณฮยอกแจ”

 

            “ฉันบอกแล้วว่าฮยอกแจเฉยๆ ก็ได้”

 

            “ขอโทษครับ เรื่องนี้ผมให้ไม่ได้จริงๆ”

 

            วันนี้นายใหญ่ตระกูลคิมเป็นผู้มารับคนสนิทตามที่ลั่นวาจา แต่หากนึกว่าดงแฮจะรีบก้าวขึ้นรถตามประสาคนที่ถูกบังคับให้มาทำงานที่ตัวเองไม่เต็มใจแล้วล่ะก็ มันเป็นความคิดที่ผิดถนัด เพราะนอกจากจะไม่รีบมาหาเขาที่ก้าวลงจากรถแล้ว อีกฝ่ายยังคงโค้งให้ฮยอกแจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนคิ้วเข้มย่นเข้าหากัน

 

          เวลาแค่สองวันทำไมสนิทกันได้ขนาดนี้

 

            ความคิดที่ทำให้ขายาวก้าวไปหาทั้งคู่บริเวณทางขึ้นอาคาร ไม่สนใจสายตาไม่เป็นมิตรของบรรดาผู้คุ้มกันที่จับจ้องเป็นตาเดียว

 

            “วันนี้เป็นยังไงบ้างฮยอกแจ”

 

            “สวัสดีครับพี่คิบอม มารับด้วยตัวเองเลยหรือครับ”

 

            ฮยอกแจไม่ตอบคำถาม แต่กลับเป็นฝ่ายถามเสียเอง ดวงตาเรียวก็ฉายแววเข้าใจอะไรบางอย่าง ซึ่งคิบอมก็ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไงที่เขามารับลูกน้องด้วยตนเอง เพราะชายหนุ่มคิดว่าเขาบอกในสิ่งที่ควรบอกออกไปแล้ว

 

            “เจ้านายแค่ผ่านมาทางนี้ครับ” ดงแฮเสียอีกที่เป็นฝ่ายตอบแทน

 

            “งั้นหรือ แค่ผ่านมา...สินะ” ฮยอกแจก็ทวนคำ ก่อนที่ใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มจางๆ พยักหน้าสองสามที ซึ่งหากคิบอมไม่ได้คิดไปเอง เขาเห็นนะว่าหุ่นยนต์หน้านิ่งที่ใครๆ เรียกกำลังหน้าแดงระเรื่อขึ้น ก้มหน้าหลบสายตา จนยิ่งหรี่ตาลง

 

            “ว่าไง ยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง คนของพี่เป็นพื่อนคุยที่ดีมั้ย”

 

          สองคนนี้คุยอะไรกัน

 

            หากคำตอบที่ได้กลับทำให้นายใหญ่นิ่งสนิท

 

            หมับ

 

            “ครับ ดีที่สุดที่เคยมีเลย งานนี้ต้องขอบคุณพี่คิบอม” เพราะคำตอบของฮยอกแจไม่ใช่แค่การตอบคำถาม แต่เป็นการคว้ามือของดงแฮไปจับเอาไว้ แล้วชูขึ้นมาให้ดูเหมือนเด็กเล็กๆ ที่กำลังโชว์พ่อแม่ว่าหาเพื่อนได้แล้ว หากคิบอมไม่ใช่พ่อแม่ ดังนั้น นี่ไม่ใช่ความพอใจ

 

            “คุณฮยอกแจครับ คือว่า...”

 

            “อ้ะ อ้อ ขอโทษที เผลอไปหน่อย” ยังดีที่เจ้าของมือก็รู้ว่าผู้เป็นนายไม่พอใจ ถึงกระตุกมือเบาๆ บอกอย่างเกรงอกเกรงใจ จนคิบอมยิ่งนึกขุ่นเล็กๆ

 

            ถ้าไม่ใช่เขา ดงแฮไม่มีทางยอมให้แตะเนื้อต้องตัวง่ายแบบนี้ หากครั้งนี้ดงแฮ...เกรงใจ

 

            มันไม่ใช่ความเกรงใจที่อีกฝ่ายเป็นถึงคุณหนูฮยอกแจแห่งตระกูลลี แต่เป็นความเกรงใจดังคนที่ให้ความเคารพอีกฝ่าย

 

            “ดูสนิทกันแล้วนี่”

 

            “นิดหน่อยครับพี่คิบอม อาจจะเพราะอายุไล่ๆ กันด้วย เลยมองอะไรคล้ายๆ กัน”

 

          ไม่มีทาง

 

            คิบอมอาจจะยิ้มให้อีกฝ่ายตามมารยาท แต่ในใจไม่คิดไปในทิศทางเดียวกันแน่ ในเมื่อดงแฮไม่เหมือนเด็กคนอื่นที่อยู่ในวัยเดียวกัน ชีวิตของดงแฮต่างจากฮยอกแจราวฟ้ากับเหว ดงแฮสนใจแค่ความปลอดภัยของเขา และมีงานอดิเรกสะสมปืน ซึ่งไม่มีทางที่ฮยอกแจจะมีความสนใจเหมือนกัน แต่เมื่อมองใบหน้าติดหวาน เขาพบว่าฮยอกแจพูดถูก

 

            ดงแฮตาเป็นประกายราวกับว่าการได้พูดคุยกับฮยอกแจสร้างความสุขให้ จนต้องพยายามปัดความขุ่นเคืองในใจออกไป

 

            เขาเห็นแก่ตัวมามากพอแล้ว ถ้าดงแฮจะมีเพื่อนสักคน...

 

            “เฮ้อ”

 

            “อ้ะ ขอโทษครับพี่คิบอม ผมก็ดันชวนคุยนานเลย พี่เองก็คงรีบมารับดงแฮแล้วรีบกลับ ขอโทษที่รั้งไว้นะครับ” ฮยอกแจก็ว่าตามมารยาท ทั้งที่นึกขบขันผู้ชายตัวโตที่เผลอหลุดถอนหายใจออกมาต่อหน้าต่อตาเขา

 

            ตอนนี้ฮยอกแจยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ตัวเขาคิด

 

            คิบอมซะอีกที่ยิ่งมุ่นคิ้วอย่างนึกขัดใจตัวเองที่เผลอทำในสิ่งที่ไม่ควร

 

            “ไม่หรอก วันนี้พี่แค่คิดเรื่องงานน่ะ”

 

            “มีงานที่ทำให้คิมคิบอมเหนื่อยใจจนเผลอถอนหายใจด้วยหรือครับ”

 

          โตมาร้ายกาจนะ

 

            ร่างสูงคิดในใจ สบตาเรียวที่เหมือนจะฉายแววรู้ทัน จนส่งยิ้มให้

 

            “พี่ก็เป็นคนธรรมดานะ ย่อมมีเรื่องที่พี่คิดไม่ตกอยู่แล้ว”

 

            “ได้รู้แบบนี้ก็ดีใจครับ” ฮยอกแจตอบคำ แล้วหันไปมองคนที่ยืนนิ่งไม่เข้าร่วมบทสนทนา ยอมที่จะหยุดเรื่องนี้เอาไว้เท่านี้ก่อน เพราะการคุยกับดงแฮวันนี้ก็มากพอแล้ว ทุกอย่างดูคืบหน้าไปมากกว่าที่คิดเอาไว้มาก

 

            “ผมไม่กวนพี่คิบอมแล้วดีกว่า...พรุ่งนี้เจอกันนะดงแฮ”

 

            “ครับ คุณฮยอกแจ” ใบหน้าหล่อเหลาของดงแฮก้มลง จนคิบอมเผลอขมวดคิ้ว แล้วรีบคลายออก เมื่อคุณหนูลีมองมา

 

            “พรุ่งนี้เจอกันครับพี่คิบอม...ก็ถ้าพี่มาส่งดงแฮเอง”

 

            “พี่กลับล่ะ ฝากสวัสดีหานฮันคยองด้วย” คิบอมไม่ต่อคำ เขาแค่รู้สึกว่าเด็กน้อยที่เห็นมาตั้งแต่ตัวนิดเดียวโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากในช่วงหลายเดือนมานี้ แล้วเขาไม่อยากเสี่ยงกับคนที่มีเชื้อสายของคุณอาที่เขานึกเคารพ

 

            ถ้าได้สายตาที่มองการณ์ไกลจากพ่อ และสมองที่รอบคอบจากแม่...ฮยอกแจจะเป็นคนที่น่ากลัว

 

            ก่อนหน้านี้ฮยอกแจอาจจะยังดูเหมือนเด็กที่ใครๆ เอาแต่ใจ แต่เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น ปลุกสายเลือดในตัวของอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาช้าๆ และมันแสดงออกมาทางดวงตาเรียวรีที่เฝ้าสังเกตท่าทีของเขาอยู่

 

            “ท่าทางผมจะไม่ต้องรับฝากคำทักทายแล้วล่ะครับ”

 

            คิบอมหันไปมองตามสายตาทันที แล้วว่าพบว่ารถหรูคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาในอาณาบริเวณบ้าน ไม่ต้องขยายความมากกว่านั้น ไม่ต้องให้ฟิล์มที่ติดกระจกกันกระสุนใสกว่านี้ เขาก็รู้ว่าใครกำลังก้าวลงจากรถ ด้วยสีหน้า...เย็นชา

 

            หานฮันคยองกลับมาก่อนที่ดงแฮจะกลับไปเสียแล้ว

 

            ภาพที่ทำให้คนในบ้านเผลอกลืนน้ำลาย เมื่อผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่ายิ่งใหญ่สองคนกำลังสบประสานสายตากัน สร้างบรรยากาศที่ทำให้ใครหลายคนขนหัวลุก

 

            “สวัสดีครับคุณคิบอม” ฮันคยองเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักทายก่อน ขณะที่ก้าวเข้ามายืนเคียงข้างคุณหนูลี

 

            “สวัสดี”

 

            เพียงแค่คำทักทาย แต่ทำให้คนอื่นอยากจะผละหนีไปจากตรงนี้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

 

            ฮันคยองน่ะแสดงออกว่าไม่ชอบใจคิมคิบอมมาตั้งแต่ต้น เพียงแค่นิ่งไว้ แต่คิบอมไม่เคยแสดงออกว่าไม่พอใจหนุ่มลูกครึ่งชัดเจนมากเท่าครั้งนี้ ทุกทียังคงมีรอยยิ้มบางติดริมฝีปาก หากครั้งนี้ไม่ใช่ อาจจะเพราะความขุ่นใจก่อนหน้า

 

            การที่คนสำคัญให้ความเคารพคนอื่นนอกเหนือไปจากตัวเอง

 

            ภาพที่ใครๆ กลัวการปะทะ หลังจากที่ทั้งคู่สงบศึกกันชั่วคราว

 

            “พี่คิบอมบอกว่ารีบกลับไม่ใช่หรือครับ” หากคนที่ทำให้สถานการณ์ผ่อนคลายลงคือลีฮยอกแจ

 

            คนที่เอ่ยทะลุกลางบรรยากาศแปลกๆ จนสองหนุ่มหันมามองหน้า พักเดียว คิบอมก็ยกยิ้ม

 

            “นั่นสิ งั้นพี่ขอตัวกลับก่อน”

 

            ครั้งนี้คิบอมเป็นฝ่ายยอมถอย ยามที่มือใหญ่แตะข้อศอกของดงแฮด้วยท่าทีสนิทสนิท พาก้าวไปยังรถที่จอดทิ้งไว้ ไม่สนใจสายตาไม่เป็นมิตรของคนทั้งบ้านที่จ้องตามหลัง กระทั่งรถคันใหญ่แล่นจากไปแล้วนั่นแหละ ฮยอกแจถึงหันมามองคนที่เพิ่งกลับเข้ามา

 

            “ผมบอกแล้วว่าตอนที่ผมกลับ...”

 

            “อย่าหึงน่า”

 

            หากฮันคยองยังไม่ทันพูดจบ ฮยอกแจก็เอ่ยออกมาไม่กี่คำ แล้วหมุนตัวเข้าบ้าน หากแต่ไม่กี่คำนั้น...สลายความน่ากลัวของหนุ่มลูกครึ่งไปเสียสิ้น

 

........................................

 

ต่อค่ะ

 

            พอพระอาทิตย์ขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง ก็ถึงเวลาที่ดงแฮจะต้องกลับมาปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาเมื่อไม่กี่วันก่อน หากแต่วันนี้ นอกเหนือไปจากที่คนสนิทของคิบอมดูจะเต็มใจมากกว่าวันไหนๆ แล้ว นายใหญ่ที่เป็นคนผลักดันให้ทำกลับอารมณ์ไม่ดีเสียเฉยๆ

 

            อารมณ์ในวันนี้จึงออกมาเป็นขั้วตรงข้ามโดยสิ้นเชิง

 

            ยิ่งเมื่อเช้า...

 

          ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ

 

          ไม่ครับ ผมอยากทำครับ

 

            คิบอมถามขึ้นมาตอนมื้อเช้า และดงแฮก็บอกปัดทางเลือกแบบไม่คิดซ้ำสอง ทำเอาร่างสูงขมวดคิ้วฉับ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก ในเมื่อเป็นคนลั่นวาจาให้ดงแฮทำเอง ดังนั้น ภายในรถยนต์ที่แล่นเข้ามาในอาณาเขตของตระกูลลีจึงมีเพียงความเงียบ หากนักฆ่าเลือดเย็น...ก็ไม่ทันรู้ตัว

 

            หลากหลายเรื่องราวที่คุยกับคุณหนูฮยอกแจยังอัดแน่นอยู่ในหัว ดงแฮจึงไม่ทันสังเกตว่าคนข้างกายที่หลับตานิ่งกำลังปล่อยรังสีทะมึนออกมาไม่ขาดสาย

 

            “ขอบคุณนายที่มาส่งนะครับ”

 

            “ดงแฮ”

 

            “ครับนาย” คนที่กำลังจะก้าวลงจากรถเหลียวกลับมามองหน้า ขณะที่คนเป็นนายก็นิ่ง จ้องมองมือขาวที่ทำท่าจะปิดประตูลงได้ทุกเมื่ออย่างหงุดหงิดเล็กๆ แต่ก็...

 

            “เจอกันเย็นนี้”

 

            “ครับนาย ขอบคุณอีกครั้งครับ” ดงแฮว่าเพียงเท่านั้นก็ปิดประตู ซึ่งแม้ร่างเพรียวจะยังยืนนิ่งรอเจ้านายเคลื่อนรถออกไปก่อนเช่นทุกที แต่การที่ดวงตากลมเหลียวไปมองทางเข้าอาคารหลายครั้ง มันหมายความว่ากำลังจดจ่ออยากจะเจอเจ้าของบ้านน่าดู ซึ่งทำให้คนเอาแต่ใจ...หน้านิ่งสนิท

 

            “ไปได้แล้ว!

 

            คิบอมว่าคล้ายเสียงคำราม ทำเอาคนขับรถถึงกับผวาเฮือก อยากจะลงไปบอกลูกพี่ดงแฮเหลือเกินว่าช่วยสนใจเจ้านายให้มากกว่านี้สักนิดได้มั้ย แต่ก็...ทำได้เพียงรับชะตากรรมที่ต้องเจอรังสีทะมึนนี่จนกว่าจะถึงบริษัท

 

            รถคันหรูแล่นจากไปแล้ว ขณะที่ดงแฮก็โค้งให้ แล้วค่อยหมุนตัวไปยังทางเข้าอาคาร และตรงนั้น...

 

            “มาแล้วหรือดงแฮ”

 

            “สวัสดีครับคุณฮยอกแจ”

 

            เจ้าของบ้านก้าวออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มน่ามอง ให้เจ้าของชื่อทักทายกลับด้วยการโค้งให้

 

            “ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ เข้าบ้านเถอะ” ฮยอกแจชวนแล้วหมุนตัวเข้าบ้าน แบบที่ดงแฮก็รีบก้าวตาม แต่ก็เจียมตัวพอที่จะก้าวตามหลัง กระทั่ง...

 

            “มานี่สิ อย่าไปเดินข้างหลัง” ฮยอกแจคว้าแขนแล้วลากให้ขึ้นมาเดินเคียงกัน

 

            “ไม่ดีกว่าครับ”

 

            “เป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่หรือไง” คุณหนูลีเลิกคิ้วขึ้นนิด อย่างที่ดงแฮอยากจะตอบกลับไปมากว่า...แค่คนที่ต้องการสิ่งเดียวกันต่างหากล่ะครับ

 

            หากคนที่ไม่เคยมีเพื่อนเลยทั้งชีวิตอย่างดงแฮกับพูดไม่ออก ด้วยความที่เขาโตมาในสลัม ทั้งชีวิตทั้งปณิธานว่าจะทำงานรับใช้ผู้มีพระคุณ เขาไม่เคยสนใจการมีเพื่อน พอเข้ามาทำงานแล้ว ก็มีแค่เจ้านาย ไม่ก็ลูกน้อง นี่จึงอาจจะเป็นครั้งแรกที่เขาถูกใครสักคนเรียกว่าเพื่อน

 

            คนที่เข้าใจความรู้สึกของเขาด้วย

 

            “เอาเถอะ ถึงนายไม่เห็นฉันเป็นเพื่อน แต่ฉันเห็นนายเป็นเพื่อนนะ” เพราะคำพูดแบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ที่ดงแฮยอมที่จะเดินเคียงข้าง ก้มลงมองคนที่เตี้ยกว่าตัวเองหน่อย แล้วเขาก็ได้เห็นอะไรบางอย่างที่ไม่มีทางเห็นถ้าเดินตามจากด้านหลัง...รอยจูบ

 

            หากเป็นก่อนหน้านี้ดงแฮคงไม่รู้จักมัน แต่การนอนร่วมเตียงกับเจ้านายหลายเดือนทำให้เขารู้ว่ามันเกิดจากอะไร

 

            ยามนี้ บนคอขาวเนียนของคุณหนูลีปรากฏรอยจ้ำหลายจุดที่โผล่พ้นคอ...เช่นเดียวกับเขาที่ซ่อนอยู่ใต้ปกที่ติดกระดุมเม็ดบนสุด

 

            “นี่หรือ” ฮยอกแจเองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตา มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

            “ขออภัยครับ”

 

            “ฉันบอกแล้วไงว่าถามได้”

 

            “ผมทราบครับว่าไม่ควร” ในเมื่อดงแฮยืนยันว่าไม่อยากรู้ ฮยอกแจก็แค่อมยิ้ม เดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่นห้องเดิม ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนที่จะยกมือจับเข้าที่ลำคอ นึกไปถึงใครอีกคนที่ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ ทั้งที่เมื่อคืนฝากรอยรักเอาไว้มากมาย

 

            เพราะคำว่าอย่าหึงน่านั่นแหละ

 

            ทว่า หากถามฮยอกแจว่าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไปปิดปากตัวเองมั้ย...ก็ไม่ล่ะ เขายังยืนยันว่าจะพูดคำเดิม ถ้าทำให้ใครบางคนยอมที่จะแสดงความรู้สึกจริงๆ ออกมา

 

            มันก็คงเหมือนกับที่เขาจูบฮันคยองแล้วอีกฝ่ายบอกว่าเป็นรางวัล นี่ก็เป็นรางวัลของเขาเช่นเดียวกัน

 

            “คุณฮยอกแจครับ แล้วเรื่องนั้น...”

 

            เจ้าของบ้านปัดไล่สิ่งที่คิดออกไป หันมาสนใจเพื่อนคุยที่ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นลังเลใจ

 

            “เรื่องที่ว่าจะมีวิธีไหนที่ฉันจะไม่ต้องแต่งงานกับพี่คิบอมน่ะหรือ”

 

            “...”

 

            ความเงียบคือคำตอบ หากก่อนที่ฮยอกแจจะตอบคำถาม...

 

            “ขออนุญาตค่ะคุณหนู”

 

            “มีอะไร” ฮยอกแจกลืนคำตอบลงคอทันที หันไปมองสาวใช้ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มแห้งๆ จนนึกแปลกใจ เพราะเขาขอแล้วว่าช่วงที่คุยกับดงแฮไม่ต้องการให้ใครมากวน เรื่องเปิดประตูห้องกว้างๆ แล้วมีคนเฝ้ามองตลอดเวลาน่ะไม่ว่าหรอก แต่เข้ามาใกล้จนได้ยินก็ไม่ไหวเหมือนกัน

 

          “คุณฮีชอลมาขอพบค่ะ”

 

            กึก

 

            งานนี้ไม่ใช่แค่ฮยอกแจเท่านั้นที่นิ่งไปทันที ดงแฮเองก็เผลอเกร็งตัว เบิกตากว้างขึ้นนิด เพราะเขาเกือบลืมไปว่าจุดประสงค์หลักที่เข้ามายังคฤหาสน์หลังนี้ก็คือคนที่กำลังพูดถึง และนี่เป็นโอกาสที่จะได้เจอตัว แม้จะยังตกใจที่เจอตัวได้ง่ายๆ ทั้งที่มาที่นี่เพียงแค่วันที่สาม แต่ดงแฮก็ไม่มีทางปล่อยให้ท่าทางมีพิรุธของอีกฝ่ายผ่านไปได้

 

            คนที่ตกใจกว่าคือคุณหนูลีฮยอกแจ

 

            คนที่ทำท่าเหมือนไม่อยากเจอน้าแท้ๆ ของตัวเอง

 

            หากคิมฮีชอลไม่มีปัญหากับฮยอกแจ แล้วคนเป็นหลานจะทำหน้าแบบนี้ทำไม

 

            “ช่วยบอกน้าฮีชอลด้วยว่าผมมีแขก”

 

            “คือว่า...”

 

          “ฮยอกแจ!

 

            ในขณะที่สาวใช้กำลังอ้ำๆ อึ้งๆ ว่าจะบอกเจ้านายยังไงดีว่าไม่ทันแล้ว คิมฮีชอลก็ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงและสีหน้าน้อยใจ บ่งบอกว่า...ได้ยินคำที่หลานบอกปฏิเสธ

 

            จากนั้น ดวงตาคมสวยก็หันไปมองแขกที่ว่า

 

            “แขกของฮยอกแจสำคัญกว่าน้าหรือ”

 

            แล้วทำไมฮีชอลจะไม่รู้ล่ะว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนของคิมคิบอม

 

            ความรู้สึกที่ราวกับถูกหลานในไส้กันออกเป็นคนนอกจึงยิ่งหนักหน่วงในหัวใจของคนเป็นน้า

 

.......................................

 

ต่อค่ะ

 

          ทำไมคนของคิมคิบอมถึงมาที่นี่

 

          ไม่มีอะไรครับ เขาแค่มาเป็นเพื่อนคุย

 

          ฮยอกแจ หลานรู้มั้ยว่าข่าวลือมันแพร่สะพัดไปทั่วว่าฮันคยองจะขายหลานให้กับคิบอม นี่หลานมีอะไรจะบอกน้ามั้ย

 

          น้าฮีชอลใจเย็นก่อนนะครับ...ขอผมคุยกับน้าหน่อย

 

            เมื่อเจ้าของบ้านว่าอย่างนั้น ดงแฮก็ออกมาจากห้องนั่งเล่น ปล่อยให้สองน้าหลานอยู่กันตามลำพัง ส่วนเขาก็ถูกเชิญออกมาด้านนอก แล้วอาจจะเพราะได้รับคำอนุญาตจากคุณฮยอกแจ ถึงไม่มีใครว่าอะไร แม้ว่าดงแฮจะเดินมายังสวนที่บัดนี้ปกคลุมด้วยชั้นหิมะ

 

          สามคู่สินะ

 

            นั่นคือจำนวนของดวงตาที่เฝ้ามองท่าทีของเขา เพราะใช่ ดงแฮไม่ได้ถูกห้ามเดินไปไหนมาไหน แต่ใช่ว่าจะไม่มีคนคุม ดังนั้น ถึงเขาจะสามารถหลบหลีกจนหลุดรอดสายตาทั้งสามคู่ได้ ก็ย่อมมีคนรู้อยู่ดีว่าเขาจะตรงดิ่งไปที่ไหน...หาทางแอบฟังคนทั้งสองคุยกันยังไงล่ะ

 

            ความคิดของคนที่กวาดสายตามองสวนที่คงสวยน่าดูในยามฤดูใบไม้ผลิ เพราะแม้จะถูกหิมะปกคลุมบางส่วนก็ยังรู้ว่าที่นี่ได้รับการดูแลอย่างดี จนสองขาก้าวออกไป เท้าสัมผัสกับปุยหิมะที่ยังไม่แข็งตัว จนยุบทันทีที่ขาเหยียบลงไป

 

            หากเขาก็ต้องชะงักไปหลายอึดใจ เมื่อเห็นใครบางคน แล้วตัดสินใจเพียงครู่

 

          เหลือคู่เดียว

 

            อากาศข้างนอกค่อนข้างหนาวจัด แม้ตอนนี้หิมะจะหยุดตกไปแล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนของหานฮันคยองก็ไม่อยากจะหนีจากอากาศอบอุ่นในตัวอาคารออกมาผจญลมหนาวที่บาดผิว ผิดกับดงแฮที่ย่ำไปกลางสวนอย่างไม่สนใจความเย็น กระทั่ง...

 

            ฟึ่บ

 

            ร่างเพรียวหลบเข้าหลังต้นไม้ทันควัน รับรู้ได้ว่าสายตาคู่สุดท้ายเลิกสนใจเขาแล้ว และเมื่อแน่ใจ ดงแฮจึงพุ่งไปหาใครบางคนที่เขาเห็นยืนอยู่ชิดกำแพงขนาดใหญ่ในทันที

 

            คนคนนั้น...

 

          “นายครับ”

 

            ใช่ ผู้ชายในชุดโค้ทสีดำสนิทที่ยืนอยู่ในสวนส่วนที่ชิดกับกำแพงขนาดใหญ่คือ...คิมคิบอม เจ้านายของเขาเอง

 

            คนที่กำลังหันมามองด้วยแววตาแปลกใจ จนต้องก้มหัวลง

 

            “นายมาทำอะไรที่นี่ครับ”

 

            หากดงแฮกลับเป็นฝ่ายแปลกใจเสียเองเมื่อได้ยินคำถามต่อมา

 

            “ตอนนี้ฉันดูเป็นยังไง”

 

            “ครับ?

 

            ดวงตาคู่โตมองใบหน้าคมคายที่ไม่มีอะไรผิดเพี้ยนจากผู้ชายที่เขาเห็นเมื่อเช้าเลยสักนิด ทั้งคิ้วเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป จะมีก็เพียงแต่เสื้อผ้าที่ดูต่างจากเมื่อตอนเช้า พาลให้นึกสงสัยหนักหน่วงขึ้นไปอีกว่านายมาทำอะไรที่นี่ แถมไม่มีคนเฝ้าดูเช่นนี้ มันแปลได้ไม่กี่อย่าง หนึ่งในนั้นคือ...เจ้านายลอบเข้ามา

 

          แต่ทำไม

 

            คำถามที่ดังก้องสะท้อนในหัวของดงแฮ จนขมวดคิ้วฉับ

 

            “ไม่มีอะไรผิดปกติครับ” แต่เขาไม่มีหน้าที่ถามคำถาม

 

            ขณะที่อีกฝ่ายก็นิ่งไปครู่ แต่สิ่งที่ทำให้ดงแฮเย็นวาบที่ต้นคอคงจะเป็นดวงตาคมกริบที่แสนเย็นชาซึ่งมองตรงมา

 

            เจ้านายเป็นเจ้านาย แต่กลับดูไม่เหมือนเจ้านายที่เขารู้จัก...บรรยากาศมันต่างออกไป

 

            “ฮยอกแจเป็นยังไงบ้าง”

 

            “ไม่มีอะไรเพิ่มเติมครับ เหมือนที่รายงานไปเมื่อวาน”

 

            “ฉันถามอยู่นี่ไงว่าแล้วมันเป็นยังไง!

 

            คนสนิทตัวแข็ง เมื่อดวงตาที่เดี๋ยวนี้มักจะมองเขาอย่างมีความหมายเปลี่ยนไป มันทั้งเรียบเย็น ทั้งไร้ความรู้สึก ทั้งยังแฝงด้วยความโหดเหี้ยมแบบที่เขาไม่เคยเห็นเจ้านายเอามาใช้มองเขาหรือพี่คังอิน

 

            นายจะใช้สายตาแบบนี้กับศัตรูเท่านั้น มันหมายความว่าเจ้านายกำลังคิดว่าเขาเป็นศัตรูงั้นหรือ

 

            “ตอนนี้คุณฮยอกแจกำลังคุยอยู่กับคุณฮีชอลครับ”

 

            “อย่าโง่ได้มั้ย ฉันไม่อยากรู้แค่นี้”

 

            ก้อนเนื้อในอกหล่นวูบไปที่ปลายเท้า เพราะอีกฝ่ายไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเขา

 

            มันเหมือนไม่ใช่คิมคิบอม

 

            “ผมรู้เพียงเท่านี้ครับ”

 

            “ไร้ประโยชน์”

 

          อย่าฝืนตัวเองล่ะ ครั้งนี้ฉันไม่ได้สั่งให้นายเอาชีวิตไปทิ้ง จำให้ขึ้นใจ

 

            ทันทีที่เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ คำพูดของคิบอมเมื่อวานก็ดังก้องสะท้อนในหัว แม้ว่าเจ้านายจะดูไม่พอใจที่เห็นเขาสนิทสนมกับคุณหนูลีเท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายก็ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะห่วงใย ดวงตาคู่คมที่ทอดมองมาก็อ่อนลง ไม่ใช่แววเหี้ยมเกรียมแบบที่อีกฝ่ายกำลังใช้กับเขาเวลานี้ จนความคิดที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นผุดขึ้นมาในสมอง

 

          “คุณเป็นใคร”

 

            อีกฝ่ายชะงัก

 

            “...ลืมหน้าเจ้านายตัวเองไปแล้วหรือไง”

 

            “ไม่ ผมไม่มีวันลืมหน้าเจ้านายตัวเอง ไม่มีวัน และผมก็ไม่มีทางจำเจ้านายตัวเองผิด...แกเป็นใคร!” ดงแฮถามเสียงกร้าวขึ้น แม้เขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้พกปืนเข้ามาที่คฤหาสน์หลังนี้ แต่ฝีไม้ลายมือก็ไม่แพ้ใคร จนร่างเพรียวตั้งท่าพร้อมสู้

 

            “อย่าบ้าได้มั้ย ฉันเป็นเจ้านายของแกนะเว้ย!

 

            หากยิ่งพูด ดงแฮก็ยิ่งแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ตัวจริง

 

            เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไมถึงเห็นเจ้านายยืนอยู่ตรงนี้ มันอาจจะเป็นภาพหลอน หรือเขาอาจจะโดนยา หากสิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือสิ่งที่ตาเห็นไม่ใช่ความจริง นายไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเขา หรือดูถูกเขา แม้แต่ตอนที่เจ้านายโกรธจัดที่สุด

 

            “ฉันถามว่าแกเป็นใคร!

 

            “มึงกล้าขัดคำสั่งกูหรือวะ”

 

            “ถ้าเป็นเจ้านายตัวจริงก็ไม่กล้า แต่กับตัวปลอม...เฮ้ย!!!

 

            ดงแฮพูดไม่ทันจบ หิมะขนาดหนึ่งกำปั้นก็ลอยเข้าปะทะหน้าของเขา จนรีบหลับตาลง สองมือตั้งท่าเตรียมพร้อมรับการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว และเชื่อว่าแม้จะเสียประสาทการมองเห็นไปชั่วครู่ เขาก็จับสัมผัสศัตรูทุกคนที่เข้าใกล้ได้ แต่...

 

            “โธ่เว้ย!

 

            คนสนิทของคิมคิบอมสบถลั่น เมื่อเพียงปัดหิมะออกจากหน้า แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ไอ้ตัวปลอมนั่นก็หายวับไปแล้ว ราวกับว่ามีประตูโดราเอมอนอยู่ตรงนี้ แล้วมันเผ่นแน่บหายไป

 

            “เกิดอะไรขึ้น!

 

            ดูเหมือนเสียงสบถของดงแฮจะดังพอให้ผู้คุมที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งเข้ามา ถามด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

 

            “เมื่อกี้...ไม่ ไม่มีอะไร แค่กระรอก”

 

            ดงแฮเกือบจะถามออกไปแล้วว่าเห็นคนหน้าตาเหมือนคิมคิบอมวิ่งออกไปหรือเปล่า แต่สมองก็สั่งให้หยุดทัน เพราะใครมันจะเชื่อล่ะว่านั่นคือตัวปลอม รังแต่จะทำให้คนบ้านนี้ไม่ไว้วางใจทั้งตัวเขาและเจ้านายมากขึ้นไปอีกเสียมากกว่า ดังนั้น ใบหน้าเรียวจึงส่ายไปมาช้าๆ เงยขึ้นเพื่อบอกว่ากระรอกมันวิ่งผ่านต้นไม้ จนละอองหิมะตกลงมาทั่วตัว

 

            “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนที่คุณหนูอนุญาตให้เข้ามา แต่อย่าทำแบบนี้อีก อย่าลืมว่าที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของเจ้านายคุณ” อีกฝ่ายว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ซึ่งดงแฮไม่โต้ตอบ เขาแค่พยักหน้า แล้วเดินนำเข้าไปในตัวอาคารอีกครั้ง แต่ไม่วายที่จะหันไปมองกำแพงสูงที่เคยมีใครบางคนยืนอยู่

 

            ดงแฮมั่นใจแล้วว่านั่นไม่ใช่เจ้านาย แต่ดงแฮต้องการรู้ว่าไอ้ตัวปลอมนั่น...เป็นใครกันแน่

 

            นอกเหนือจากเรื่องของคิมฮีชอลแล้ว บ้านหลังนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล

 

..................................

 

            ครบค่ะ ตัวจริงก็บ้าแล้วอะเนอะ แม้แต่ตอนที่บอมโกรธเฮที่สุดก็ยังไม่เคยใช้คำพูดแบบนี้ใส่ ยิ่งคำว่าไร้ประโยชน์ยิ่งแล้วใหญ่ ขนาดเฮซมซานกลับไปทั้งที่ถูกยิง เจ้านายยังไม่เคยด่าว่าเลย แล้วจะเป็นตัวจริงได้ยังไงล่ะ คุณเจ้านายเขาออกจะหลงเฮปานนั้น ดังนั้นก็อย่างที่ว่าค่ะว่าไม่ใช่ตัวจริง แต่คำถามก็จะเกิดขึ้นว่าแล้วคนที่เฮเห็นคือใคร

            เมย์ขอโทษที่หายไปหลายวันค่ะ เมย์ไม่สบายงับ ตอนแรกแค่เจ็บคอ กะว่ากลับจากไต้หวันสักวันแล้วจะกลับมาอัพปกติ แต่ดันไข้ขึ้น น้ำมูกมา ตอนนี้เสียงแหบแล้ว เมื่อคืนนี่เอาผ้าห่มห่อตัวเดินไปเดินมาอะ ฮือ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

94 ความคิดเห็น

  1. #9461 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 04:12
    ตอนแรกคือใจชาเลย แบบบอสว่าน้องงงงง แล้วอ่านไปอ่านมา ดีใจมากที่ตัวปลอม
    #9461
    0
  2. #8888 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:37
    คฤหาสน์นี้มันมีอะไรลึกลับ ทุกอยากสินนะ ตั้งแต่มังกรผู้ดูแลละ
    #8888
    0
  3. #8742 0928974565 (@0928974565) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 18:59
    ถ้านี่เป็นคนที่หน้าเหมือนคิบอม แสดงว่าคนที่ฮยอกแจเห็นเป็นฮานคยองในวันนั้น ต้องใช่แน่ๆ! -ผู้ชายคนนี้แหละ ไม่รู้ว่าทำได้ยังไงกับการที่เปลี่ยนหน้าให้เป็นเหมือนคนนั้นคนนี้ แต่แกไม่ใช่คนดีแน่ๆ หรือบางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับคิมฮีชอล ขอให้ถูกจับได้โดยเร็วเถอะ อยากให้ทั้งสองคู่ได้รักกันแบบเปิดเผยสักที ไม่ต้องมากังวลกับเรื่องนี้
    #8742
    0
  4. #8710 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:59
    คนนี้สินะคนร้าย ใครกัน
    #8710
    0
  5. #8696 mallicro (@mallicro) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:48
    มีเจ้านายตัวปลอมได้ งั้นฮันคยองที่ฮยอกเห็นตอนเกิดเรื่องก็เป็นตัวปลอมได้เหมือนกันใช่มั้ย เอ๊ะ
    #8696
    0
  6. #8695 mallicro (@mallicro) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:48
    มีเจ้านายตัวปลอมได้ งั้นฮันคยองที่ฮยอกเห็นตอนเกิดเรื่องก็เป็นตัวปลอมได้เหมือนกันใช่มั้ย เอ๊ะ
    #8695
    0
  7. #8694 mallicro (@mallicro) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:48
    มีเจ้านายตัวปลอมได้ งั้นฮันคยองที่ฮยอกเห็นตอนเกิดเรื่องก็เป็นตัวปลอมได้เหมือนกันใช่มั้ย เอ๊ะ
    #8694
    0
  8. #8668 jew_99 (@jew_99) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:02
    โอยยยยย ใครโผล่มาอีกเนีย เครียด เครียด ดีนะที่เฮรู้ทัน
    #8668
    0
  9. #8667 แหวน (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 12:35
    เอ้าๆๆๆมีตัวปลอมด้วย ตายแว้วววมันเป็นไผ
    #8667
    0
  10. #8666 han-hyun-hae (@hanhyunhaelovely) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 15:02
    ใครกันนะะะะะ
    #8666
    0
  11. #8665 echize (@nonsatt) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 12:42
    ฮ่อลลลลล ชอบจังเลยค่ะ มีเรื่องมาให้สงสัยอีกแล้ว เจ้านายเขาดูหึงเฮน่าดูเลยนะคะ ป๋าก็ด้วยยยย พอรู้ตัวเองหน่อยก็แสดงออกแบบนี้ ฮือ ดีจัยยยย เขิลลล
    #8665
    0
  12. #8664 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 14:29
    ใช้ความที่คิบอมกับทงเฮเข้าออกบ่อยๆในตอนนี้ให้เป็นประโยชน์สินะ บางทีคุณน้าฮีชอลก็อาจจะไม่รู้อะไรจริงๆก็ได้ แต่มันต้องมีคนปลอมตัวเป็นคุณน้าได้แน่
    #8664
    0
  13. #8663 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 07:13
    สงสัยยุนนนน
    #8663
    0
  14. #8662 love hyuk (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:55
    โอ้ย ทำไมบ้านนี้น่ากลัว

    ยิ่งอ่านยิ่งกลัว แต่ก็ตื่นเต้นตลอดเลย

    อยากรู้ความจริงแล้ว
    #8662
    0
  15. #8661 NTLJS (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:03
    พีคอ่ะ ที่มาของชื่อตอน ถ้าจะปลอมได้เนียนขนาดนี้ อาจเป็นคนเดียวกับที่ปลอมเข้ามาที่ตะกูลหานหรือเปล่า ประเด็นคือ ลูกน้องที่เป็นคนเฝ้าต้องมีเอี่ยวแน่นอน ถ้าภักดีจริงก็ต้องตามเฮตลอดอ่ะ นี่ปล่อยให้ ศรัตตรูลอดสายตาไป ดูแปลกอ่ะ เหมือนเฮบอก บ้านนี้แปลก แล้วทำไมคนนั้นถึงมาพร้อมซิน คนร้ายถึงไม่ใช่ซินก็ต้องเกี่ยวข้องกับซินแน่นอน #อิน
    #8661
    0
  16. #8660 MiMinPark (@Dg-MiMin) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 04:14
    อ้าว! เดี๋ยวนะ นี่มีบอมตัวปลอมด้วย
    ชักงงกันไปหมดแล้วค่าพี่เมย์
    #8660
    0
  17. #8659 MiMinPark (@Dg-MiMin) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 04:14
    อ้าว! เดี๋ยวนะ นี่มีบอมตัวปลอมด้วย
    ชักงงกันไปหมดแล้วค่าพร่เมย์~
    #8659
    0
  18. วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 16:00
    ทั้งป๋าฮันตัวปลอมวันนี้ก็บอมปลอมอีก มีแต่เรื่องน่าสงสัย อยากรู้ พี่เมย์แกล้งหนู ฮรืออออออ
    #8658
    0
  19. #8657 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:03
    น่าสงสัย
    #8657
    0
  20. #8656 Noparat (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 09:00
    ใครปลอมตัวเป็นคิบอม
    #8656
    0
  21. #8655 Thursday14 (@Thursday14) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:52
    ไรท์จ๋าา รีดจะแปลงร่างเปนโคนันละเนี่ย
    #8655
    0
  22. #8654 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 05:44
    วิธีเดียวกับตอนที่เข้ามาฆ่าคนในตระกูลลีสินะ หนูเฮ เรื่องนี้ต้องปรึกษาพี่คิบอมด่วน ๆ เลยค่ะ แต่น่าสงสารคุณเจ้านายนะคะ ลูกน้องไม่สนใจ 555555
    #8654
    0
  23. #8652 หมูมุก (@mookmookzn) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 04:14
    ปลอมเหมือนขนาดนี้ เก่งยิ่งกว่า let’s me in thailandอีก
    #8652
    0
  24. #8651 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 03:35
    ปมเรื่องฮีชอลยังไม่คลายเลยปมใหม่เรื่องบอมตัวปลอมก็มาเพิ่มอีกแล้ว เกิดเป็นเฮต้องอดทน เจ้านายปลอมมีกี่ร้อยคนก็ต้องแยกให้ออก!!!!
    #8651
    0
  25. #8650 S.Madeleine (@nommaew) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 01:50
    จะปลอมตัวมาเหมือนตอนรังแกฮยอกหรือเปล่า หลอนเป็นฮันคยองอยู่นานเลยเคสนั่น ใครกันจะปลอมเหมือนขนาดนี้
    #8650
    0