[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,261 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,282

    Overall
    672,261

ตอนที่ 72 : ตอนที่ 67 อ้อนรักคุณเจ้านาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    28 ก.พ. 61

ตอนที่ 67 อ้อนรักคุณเจ้านาย

 

 

 

            ตอนนี้ คิมคิบอมรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง เขาอยู่มาสามสิบกว่าปี ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ทั้งชีวิตจะเจองานหนักแค่ไหน กดดันเช่นไร แม้กระทั่งฆ่าคนครั้งแรก เขายังบังคับคัวเองได้มากกว่าตอนที่เห็นดงแฮให้ความสำคัญกับลีฮยอกแจ

 

            มันฟังดูบ้า งี่เง่า ไร้สาระ คิมคิบอมผู้มีอำนาจล้นมือมาพ่ายแพ้ให้กับลูกน้องคนสนิทของตัวเอง

 

            ทั้งหมดทั้งมวลสรุปความได้ง่ายๆ ว่า...เขาไม่เคยมีความรักมาก่อน

 

            ร่างกายน่ะผ่านมาแล้วไม่รู้กี่สมรภูมิ แต่กับหัวใจ พอเจอของจริงเข้าก็ดันจอดไม่ต้องแจว

 

            “น่าสมเพช”

 

            แม้แต่นายใหญ่ยังรู้เลยว่าอาการเช่นนี้มันเรียกน่าสมเพช จนละมือจากงานที่ทำอยู่ ทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับ แต่เมื่อมันนวดไม่ถูกจุด อาการหงุดหงิดก็ไม่หายไปสักที

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น

 

            วินาทีนั้น เจ้านายที่ไม่อยากโดนใครว่าได้ว่าทำตัวเป็นเด็กก็เด้งขึ้นมานั่งตัวตรง มือจับปากกา ตามองเอกสาร มืออีกข้างวางลงบนแป้นคีบอร์ด ให้เห็นว่านี่ยุ๊งยุ่ง

 

            “เข้ามา”

 

            “นายครับ” คิบอมปัดไล่ความรู้สึกอยากดึงอีกฝ่ายมากอด แล้วบอกว่าไม่ต้องสนใจใครนอกจากฉันออกไป เพ่งสมาธิในการกดหน้ามองเอกสาร ปากก็ถามเสียงเรียบ

 

            “ฉันบอกให้นายไปกินข้าว ทำไมไม่ไป”

 

            “เอ่อ คือผม...”

 

            หากคำถามง่ายๆ กลับทำให้ดงแฮอ้ำอึ้ง จนคิ้วเข้มขมวดฉับ

 

            “ผม...คือว่า...”

 

            ดงแฮพูดไม่ออกสักที จนคนถามเงยหน้าขึ้นจนได้

 

            กึก

 

            หากภาพที่เห็นก็ทำให้เจ้าตัวชะงักอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะดงแฮกำลังบีบมือเข้าหากันแน่นอย่างประหม่าสุดขีด แต่เพราะใบหน้าหล่อเหลาที่เหล่าคนงานในบ้านพากันชื่นชม กำลังแดงซ่านจนหาความแมนไม่เจอต่างหาก

 

            คนที่อ้ำๆ อึ้งๆ จนปากสั่นริกๆ ซึ่งพอสบตากัน ดงแฮก็ก้มลงมองพื้น

 

            “มีอะไรหรือเปล่า”

 

            “ผม...” ดงแฮดูประหม่าจนน่าแปลก แม้แต่ตอนที่ทะเลาะกัน ดงแฮก็ไม่แสดงออกแบบนี้ ใบหน้าเย็นชาไม่เหลือเค้าเดิม จนคนมองนึกประหลาดใจ

 

            “มีอะไรก็ว่ามา”

 

            อีกฝ่ายสูดหายใจลึกๆ กัดปากจนซีดขาว มันเป็นท่าทางที่คิบอมยิ่งแปลกใจ แล้วเผลอเบิกตากว้าง เมื่อร่างเพรียวโพล่งออกมาด้วยความพยายามทั้งหมดที่มี

 

          “เจ้านายไม่ไปกินด้วย ผมเหงาครับ!

 

            “ว่าไงนะ”

 

            คิบอมทวนคำอย่างงุนงง เพราะที่ผ่านมา ถ้าไม่บังคับให้พูด ให้บอก อย่าหวังเลยว่าดงแฮจะหลุดคำพูดทำนองนี้ออกมาได้ ทุกทีมีแต่เรื่องงานเท่านั้นแหละที่จะพูดโดยไม่ต้องถาม หากครั้งนี้ ไม่ใช่แค่บอกว่าเหงาเท่านั้น คนสนิทยังก้าวเข้ามา

 

            ไม่ใช่ด้านหน้าโต๊ะทำงานอย่างทุกที แต่เป็น...ด้านหลังเก้าอี้ที่คิบอมนั่งอยู่

 

            “นายครับ คือนาย...นายเหนื่อยมั้ยครับ”

 

            “...”

 

            คนฟังไม่ตอบคำถาม เขากำลังจ้องหน้าแดงซ่านอย่างหวังเอาคำตอบ ทว่า ดงแฮไม่ยอมสบตาไม่พอ ยังดูเหมือนไม่รู้จะวางมือไม้เอาไว้ตรงไหน

 

            “ถ้าฉันบอกว่าเหนื่อยล่ะ” เขาคิดว่าดงแฮต้องการคำตอบแบบนี้ เพราะริมฝีปากยกขึ้นนิดอย่างโล่งใจ

 

            โล่งใจนะไม่ใช่ดีใจ เหมือน...มีใครเสี้ยมมาให้พูดจาแบบนี้

 

          คังอินงั้นหรือ ไม่ใช่ คังอินไม่ใช่คนที่จะมายุ่งวุ่นวายเรื่องแบบนี้ หรือว่า...ฮยอกแจ

 

            หมับ

 

            หากเรื่องคุณหนูลีก็ปลิวออกจากใจเช่นเดียวกัน เมื่อสองมือขาววางลงบนหัวไหล่กว้างอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นที่แฝงด้วยความลังเลทำให้คิบอมชักลืมๆ เลือนๆ เรื่องว่าที่เจ้าสาวไปจากหัว เหลือเพียงคนที่ทำหน้าเหมือนจำใจทำ ขณะที่เริ่มบีบๆ นวดๆ อย่างเบามือ

 

            แรงแค่นี้ นวดแมวมันยังไม่ร้องเลยมั้ง

 

            “งั้นผมนวดให้นะครับ”

 

            ใจน่ะอยากถามว่าไปได้ความคิดแบบนี้มาจากไหน แต่พอเห็นคนสนิทพยายามสุดความสามารถ ทั้งที่ไม่กล้าสบประสานสายตา เลิ่กๆ ลั่กๆ อยู่นั่น คิบอมกลับนึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขาแน่ใจอย่างหนึ่งล่ะว่าไม่เคยมีใครเห็นดงแฮในรูปแบบนี้มาก่อน

 

            “ออกแรงหน่อย” คิบอมก็ตามใจ (ตัวเอง) ด้วยการแนะนำ

 

            พอได้ยินปุ๊บ ดงแฮก็ออกแรงมากขึ้นกว่าเดิม นวดๆ คลึงๆ หัวไหล่กว้างอย่างที่อีทึกบอก ทั้งที่สมองมันเบลอๆ โดนความอายบดบังไปแทบทั้งหมด

 

          ผู้ชายร้อยทั้งร้อยชอบให้แฟนตัวเองอ้อน เอาใจเข้าไป เดี๋ยวก็เหลวเป็นน้ำ

 

          พี่อีทึกก็พูดได้สิ แต่ผมเนี่ยไม่มีปัญญาทำแบบนั้นหรอก

 

            ดงแฮคิดพลางมองหน้าเจ้านายที่ยังนิ่งดุจเดิม มีเพียงการยอมละมือจากงานที่ทำเท่านั้นที่บอกว่าให้ความร่วมมือ หากคิ้วที่ยังขมวด (เพราะแปลกใจที่ถูกอ้อน) ทำให้คนนวดอดคิดไม่ได้ว่าเจ้านายยังคงอารมณ์เสียอยู่

 

            “ถ้าเจ็บก็บอกนะครับนาย”

 

            “นวดแรงๆ ก็ได้ ฉันไม่ว่า”

 

            ในเมื่อเจ้านายไม่ว่าแล้ว ดงแฮก็นึกถึงสเต็ปต่อไปที่ได้รับการสอนสั่งฉบับเร่งด่วนมาทางโทรศัพท์

 

          คิดซะว่าเพื่อนาย

 

            ประโยคนี้ล่ะมั้งที่ทำให้ดงแฮสูดหายใจลึกๆ ทั้งที่อยากจะแทรกตัวสิงกับผ้าม่านห้อง จากนั้น มือที่นวดตรงหัวไหล่ก็เปลี่ยนเป็นลูบลงมาที่กระดูกไหปลาร้า แล้วนักฆ่าฝีมือฉกาจที่อ่อนด้อยยิ่งกว่าเด็กอนุบาลอ้อนขอของเล่นก็...กอดรอบลำคอ

 

            เท่านั้นไม่พอ เอาหน้าลงไปซบที่บ่ากว้างอย่าง...อับอายสุดขีด

 

            ส่วนคนได้รับนิ่งสนิทไปแล้ว

 

            “ดงแฮ ไปเอาท่าพวกนี้มาจากไหน!” ทันใดนั้น คิบอมก็คำรามออกมา แต่คนสนิทไม่มีสมาธิจับน้ำเสียงแล้ว ได้แต่กอดแน่นขึ้น ซุกหน้ามากขึ้น อายจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าไปมาบนบ่า ขณะที่คิบอมก็เลื่อนมาจับมือ

 

            “ดงแฮ ใครสอน!

 

            “ผมอยากทำเองไม่ได้หรือครับ” ดงแฮว่าเสียงอู้อี้มาจากตรงบ่า เพราะสมองกำลังคิดถึงขั้นตอนต่อไปที่ถูกกลอกหูมา

 

          อันนี้สำคัญที่สุด ต้องทำให้ได้ ตกลงนะดงแฮ

 

            คำพูดของอีทึกลอยวนอยู่ในหัว ทั้งที่กำลังใจของดงแฮมันลดฮวบฮาบ แค่นึกถึงบรรดาสาวๆ ที่เคยมาปรนนิบัติเจ้านายในห้องนี้ ได้เห็นว่าแต่ละคนอ้อนได้น่าดูแค่ไหน เขาก็รู้สึกแพ้ตั้งแต่ในมุ้ง คิดกี่ตลบก็รู้สึกว่าไม่มีทางที่เจ้านายจะพอใจ แต่ในเมื่อรับปากมาแล้ว อยากให้เจ้านายอารมณ์ดีขึ้นแล้ว ดงแฮจึงใช้ความกล้าสุดท้าย

 

            ฟอด

 

            สเต็ปแรกเงยหน้าขึ้นจรดปลายจมูกที่แก้มสาก

 

            “นายครับ”

 

            สเต็ปต่อมา มองตาเจ้านายด้วยแววตาอ้อนวอน

 

            และสุดท้ายที่สำคัญที่สุด...

 

          “ผม...อยากแบ่งเบาความเหนื่อยล้าของเจ้านายบ้างสักนิดก็ยังดีครับ”

 

            อ้อนให้สุดเท่าที่จะทำได้

 

ต่อค่ะ

 

          ผมทำได้แค่นี้แหละพี่อีทึก

 

            นั่นคือความคิดสุดท้ายของดงแฮที่นึกสมเพชตัวเอง เพราะไม่ว่าจะมองยังไง เจ้านายก็คงโมโหที่เขามาเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง แถมยังทำในสิ่งที่ไม่เข้ากับตัวเลยสักนิด ใครจะคิดเล่าว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น ร่างเพรียวก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอด ทิ้งตัวลงนั่งบนตักกว้างอย่างตั้งตัวไม่ทัน จนได้แต่เงยหน้าสบตา แล้วก็พบกับ...ดวงตาวาววับอย่างพอใจสุดขีด

 

            “อยากแบ่งเบาความเหนื่อยของฉันงั้นหรือ”

 

            คิบอมคำรามต่ำในลำคอ

 

          ทำไมเจ้านายดู...น่ากลัว

 

            ไม่ใช่ปกติเจ้านายไม่น่ากลัว ดงแฮรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของคนคนนี้ที่แผ่อิทธิพลไปไกลได้เป็นอย่างดี แต่แววตาราวกับนักล่าที่พร้อมจะพุ่งทะยานจะล่าเหยื่อนั่นต่างหาก เพราะเหยื่อที่ว่า..เขาเอง

            หากคนถูกเสี้ยมก็ทำได้แค่พยักหน้า

 

            “ครับ”

 

          หลังจากนั้นให้พูดคำว่านะครับๆๆ

 

          นะครับเนี่ยนะพี่อีทึก เพื่ออะไร

 

          เอาน่า ทำตามที่พี่บอกแล้วจะดีเอง อยากให้นายอารมณ์ดีนี่

 

            ทันใดนั้น บทสนทนาสุดท้ายก่อนวางสายก็ดังแวบเข้ามาในหัว จนร่างเพรียวก้มหน้าลง ไม่คิดว่าคำสองคำอย่างคำว่า นะครับ จะช่วยอะไรในสถานการณ์นี้ได้ แต่ในเมื่อรับปากไว้แล้ว ใบหน้าติดหวานจึงช้อนขึ้นช้าๆ มองเข้าไปในดวงตาคมกริบ ริมฝีปากที่ขบกัดเพราะใช้สมองขบคิดก็เผยอขึ้นน้อยๆ

 

            จากนั้น...

 

            “นะครับ”

 

            “ใครสอนนายให้พูดจาแบบนี้กันดงแฮ!” อีกครั้งที่คิบอมคำราม หากมันไม่ใช่เสียงของความโกรธ ตรงกันข้าม น้ำเสียงนี้...มันแหบพร่าจนคนฟังสั่นสะท้านไปทั้งตัว

 

            ขณะที่คิบอมรู้สึกราวกับว่าเขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ที่ยังนิ่งอยู่นี่ ที่ยังกอดเอวเอาไว้เฉยๆ คือความอดทนสุดท้ายของเขาแล้ว ทั้งที่บางอย่างตอบสนองกับคำพูดเพียงไม่กี่คำ

 

            ไม่สิ ไม่ใช่แค่คำพูดไม่กี่คำ

 

            ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ

 

            ผิวขาวที่เปลี่ยนเป็นสีชมพู

 

            ดวงตาสั่นระริก

 

            ริมฝีปากที่เผยอแย้มยั่วยวนอารมณ์

 

            ใครจะว่าดงแฮคือหุ่นยนต์ไร้หัวใจก็ช่าง แต่เขารู้ดีว่าไม่ใช่!

 

            หุ่นยนต์ที่ไหนสุมไฟในตัวเขาได้ขนาดนี้กัน!

 

            ส่วนดงแฮเองก็ทำได้แค่ส่ายหน้า ไม่กล้าบอกว่านี่คือคำแนะนำของอีทึก ได้แต่บอกซ้ำๆ ราวกับเสียงพึมพำ

 

            “นะครับนาย”

 

            ตึง!!!

 

            โครม!

 

            “นายครับ!

 

            สิ้นเสียงขอร้องที่หวานล้ำในความรู้สึกคนฟัง เก้าอี้ที่คิบอมนั่งอยู่ก็หงายหลังล้มตึงลงไป ตามมาด้วยเสียงของแผ่นหลังที่กระแทกกับโต๊ะทำงาน และข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง หากดงแฮไม่มีเวลาสนใจของเหล่านั้น เมื่อเจ้าของห้อง...ตามมาคร่อมทับเหนือร่าง

 

            ดวงตาของคิบอมในตอนแรกวาววับแล้ว ตอนนี้ยิ่งกว่า

 

            “นะ...นายครับ”

 

            “ฉันจะไม่ถามแล้วว่าใครสอนให้ยั่วฉันแบบนี้ แต่ฉันจะให้นายรับผิดชอบสิ่งที่ทำเอาไว้”

 

            “ยั่ว? ไม่ครับ ผมเปล่า” ดงแฮเองก็เบิกตากว้าง ส่ายหน้าแรงๆ เพราะเขาไม่คิดว่าสิ่งที่ทำลงไปคือการยั่ว แม้จะอ่อนเดียงสาเรื่องบนเตียง แต่เขาเห็นลีลาของคู่นอนเจ้านายมาแล้วหลายคน คำว่ายั่วของเขาคือการแต่งตัวเสื้อผ้าน้อยชิ้น มือลูบไล้ร่างกาย ทั้งยังบดเบียดแนบชิดกับส่วนนั้น แต่เขาไม่ได้ทำ

 

            สิ่งที่เขาทำมีแค่การนวดไหล่ กับคำพูดที่พยายามอ้อนสุดความสามารถ

 

          ยั่วกับอ้อน...มันไม่เหมือนกันไม่ใช่หรือ

 

            คำถามที่ดงแฮได้แต่ถามตัวเองอย่างหวาดหวั่น คิดเพียงแค่ว่าทำให้เจ้านายไม่พอใจเข้าให้แล้ว แต่ทุกความคิดกลับหยุดชะงักลง เมื่อเห็นสีหน้ายามนี้ของเจ้านาย

 

            ใบหน้าที่เขาเคยเห็นเจ้านายตอนอยู่บนเตียง...สีหน้าราวกับจะกลืนกินตัวเขาเข้าไป

 

            หมับ

 

            !!!

 

            จากนั้น ดงแฮก็ถึงกับสะดุ้ง เมื่อมือใหญ่คว้ามือของเขาแล้วแนบลงบน...เป้ากางเกง

 

            ความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมามันมากมายเสียจนคนจับขนลุกซู่

 

            “รู้ตัวหรือยังว่าทำอะไรลงไป” ดงแฮอยากจะส่ายหน้า อยากจะปฏิเสธ แต่เขาพูดอะไรไม่ได้ คิดไม่ออกจริงๆ ว่าทั้งหมดที่ทำลงไป มันทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้นได้อย่างไร แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือร่างกายของเขาที่ร้อนตามกับดวงตาที่กดลงมองตามมือ แล้วกระซิบเสียงแผ่ว

 

            “แข็งจัง”

 

            จากนั้นคนพูดก็ถึงกับหายใจติดขัด เมื่อสิ่งที่อยู่ในมือตอบสนองต่อคำพูดของเขา ทั้งเจ้านายยังขบกรามแน่นราวกับอดกลั้น

 

            ตึง!

 

            คิบอมกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะข้างหัวของลูกน้อง พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยอีกมือ

 

            ภาพที่ทำให้คนมองแทบลืมหายใจ ได้แต่มองตามกระดุมที่ถูกปลดทีละเม็ด...ทีละเม็ด...

 

            “ดงแฮ นี่เป็นคำสั่ง”

 

            “คะ...ครับ...” คนฟังรับคำด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน ยิ่งเจ้านายกำลังโน้มหน้ามากระซิบริมหู

 

          “ถอดกางเกงนายซะ”

 

            คนเป็นลูกน้องจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากส่งมือสั่นๆ ไปที่กางเกง แล้วปลดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นส่วนน่ารักที่...ตอบสนองอย่างซื่อตรง

 

ต่อค่ะ

 

            บัดนี้ ร่างเพรียวแทบจะไร้อาภรณ์ปกปิด เมื่อกระดุมทุกเม็ดถูกปลดออก ชายเสื้อถูกแยกออกกว้างเผยให้เห็นเรือนกายขาวจัดอย่างคนที่ผิวแทบไม่เคยต้องแดด ขณะที่ส่วนล่างยิ่งกว่า เพราะกางเกงถูกถอดแล้วปล่อยลงพื้นอย่างที่ไม่มีใครสนใจ เผยเรียวขาขาวๆ กับส่วนน่ารักที่กำลังแข็งขืน จนคนมอง...ตาวาว

 

            แววตาที่ดงแฮทำได้เพียงเอียงหน้าหลบด้วยความเขินอาย

 


บล็อกเถอะจ้า

 






            รวม NC ด้วยก็ครบจ้า แฮ่ ห่างหายไปนานเลยเนอะ ตั้งแต่คอนเอสเจโน่นแน่ะ มีคนแซวด้วยว่าบินตามอปป้ากลับเกาหลีหรือเปล่า ก็แหม ถ้าอปให้บินตามก็อยากอยู่หรอกนะคะ แต่งานไม่เสร็จจ้า ที่หายไปเพราะว่าเดือนม.ค.อู้มากไปไนหน่อย ตอนนี้เลยรับกรรมอย่างที่เห็นอะงับ ปั่นกันกระจายอยู่สามเรื่อง รับปากเขามาแล้วแต่ทำไม่ทัน แหะๆ เมย์เลยไม่ได้เข้ามาอัพฟิคเลย แต่มาแล้วน้าา

            ตอนนี้ให้เจ้านายสามคำ...พ่อ-เด็ก-น้อย!

            ทำไมถึงสามคำนี้น่ะหรือ อำนาจน่ะมีเยอะแยะ แต่มาหลงลูกน้องจนโงหัวไม่ขึ้นไง แถมทำตัวหวงของอย่างกับเด็กอีกต่างหาก

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนครับผม^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

151 ความคิดเห็น

  1. #9473 ตาล (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 06:28

    อยากได้ncนิยายเรื่องนี้ค่ะไปหาในฟิคไม่เจอ

    #9473
    1
  2. #9463 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 04:42
    โอ่ยยยยยย เขินจนแบบ เขินไปหมดแล้ว หื้ออออออ อ้อนยังไงให้บอสขึ้น
    #9463
    0
  3. #9087 SoRRy~{MiSo} (@wow_za555) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 01:41
    อัพแล้ววววว เต้นซุมบ้าฉลองงงง
    #9087
    0
  4. #9017 zbra128 (@zbra128) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 02:00
    ขอทิชชู่หน่อยค้าาาาา แม่เจ้าโว้ยยยยยย พี้รุนแรงงงงง ดงแฮหนูน่ารักจัง
    #9017
    0
  5. #9012 jamjureyuttipan (@jamjureyuttipan) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:59
    โอ้ววววว มายลอดดดดดดดด เขิลสุดพลังงง
    #9012
    0
  6. #9000 Bummieice (@bummieice) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 22:24
    ฮื่ออออออ
    #9000
    0
  7. #8927 wcrp_cb (@wcrp_cb) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 21:01
    มาต่อไวไวเลย
    #8927
    0
  8. #8926 Noparat (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 19:38
    คิบอมเก่งทุกเรื่องแต่มาแพ้ลูกอ้อนแบบน่ารักๆของดงเฮ ^^
    #8926
    0
  9. #8925 subtle'z (@29556) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 11:32
    โถ่~ เจ้านายแสนซึน หึหึ
    #8925
    0
  10. #8924 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:52
    เฮน่ารักกกกกก งืออๆๆ บอสหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วๆๆ 55555
    #8924
    0
  11. #8923 jabetight (@antler) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 19:09
    คิบอมเอ้ยยย
    #8923
    0
  12. #8922 MonJi (@k2i5tt4y2-love23) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 14:34
    เมื่อไหร่จะออกเล่มน้าา รอเปย์~~
    #8922
    0
  13. #8921 MonJi (@k2i5tt4y2-love23) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 14:34
    เมื่อไหร่จะออกเล่มน้าา รอเปย์~~
    #8921
    0
  14. #8920 230973 (@230973) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 08:42
    ไม่นะ ดงแฮไม่ได้ยั่วนะ อร๊ายยยยย... คุณคิบอมคิดไปเอ๊ง หึงกันง๊อกันได้น่ารักมากอ่ะ
    #8920
    0
  15. #8919 Praew (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 08:22
    เอาอีกกก ดงเฮอ้อน(ยั่ว)อีกกกกกก ชอบให้ยอมทุรนทุรายจัง 55555
    #8919
    0
  16. #8918 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:05
    จ้าาาา มองเห็นอนาคตของคุณเจ้านายเลย หลงเมียโงหัวไม่ขึ้นแน่55555 คิดถึงพี่เมย์จังเลยย
    #8918
    0
  17. #8917 Dummy'P (@phonpath) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:15
    หมดกันคิบอมมม 55555
    #8917
    0
  18. #8916 moon97969 (@moon97969) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:35
    คุณคิบอมมม
    #8916
    0
  19. #8915 pen_1290 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:25
    ฟินเด้อ ฟินมากกกกกก อิอิ
    #8915
    0
  20. #8914 pen_1290 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:25
    ฟินเด้อ ฟินมากกกกกก อิอิ
    #8914
    0
  21. #8913 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 13:12
    คิดถึงเรื่องนี้มาก เฮน่ารัก
    #8913
    0
  22. #8912 echize (@nonsatt) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 12:17
    คิดภาพเฮพูดนะครับ ...... ถ้าเป็นบอมก็คงทนไม่ไหวเหมือนกันฮือ อยากจะซื้อรถ ซื้อบ้าน ซื้อคอนโด อยากได้อะไรจะซื้อให้หมดเลย
    #8912
    0
  23. #8911 narekae (@narekae) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 10:43
    บอมหื่นมากกก....เขินแทนดงแฮอ่ะ
    #8911
    0
  24. วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 09:30
    โอ้ยคุ้มค่าการรอคอย งืออออ คือมันดีมากเลยอะ ฉากครางเรียกชื่อนี่แบบ ตายอย่างสงบเลยค่า จะรอรวมเล่มนะคะ ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ >//////////<
    #8910
    0
  25. #8909 TAKKYJAA (@katakjaa) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 09:26
    เค้าอ้อนไม่ได้ยั่วค่ะเจ้านาย 5555
    #8909
    0