[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,397 Views

  • 9,513 Comments

  • 4,982 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,418

    Overall
    672,397

ตอนที่ 73 : ตอนที่ 68 ผู้ช่วยคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 511 ครั้ง
    23 พ.ค. 61


ตอนที่ 68 ผู้ช่วยคนสำคัญ

 

 

 

            “วันนี้คุณฮีชอลมาทำอะไรที่นี่”

 

            ลีฮยอกแจก็นึกอยู่แล้วล่ะว่า พอหนุ่มลูกครึ่งกลับมาต้องถามคำถามนี้กับเขา หากใบหน้าเครียดขรึม เสียงเข้มดุ และตาคมที่กดดันราวกับเค้นหาคำตอบทำให้ร่างเล็กรู้เลยว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องเล็กๆ แต่เจ้าตัวก็ทำเหมือนไม่รู้ ปากก็ว่าเสียงร่าเริง

 

            “แค่มาเยี่ยมหลานน่ะสิ”

 

            “คนของผมไม่คิดแบบนั้น”

 

            “หืม คนของนาย? ไม่ใช่คนของพ่อฉันที่นายยึดไปหรอกหรือ” ฮยอกแจทวนถาม แบบที่ฮันคยองก็นิ่ง

 

            ท่าทางที่คุณหนูลีก็ถอนหายใจ สองมือลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อตั้งสติ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปโอบรอบเอวอีกฝ่ายหลวมๆ

 

            “ขอโทษ ไม่ได้จะหาเรื่อง ก็แค่งอน”

 

            “งอน?” ฮันคยองไม่เห็นว่าเขาทำอะไรที่อีกฝ่ายนึกงอน และนั่นก็ทำให้คนที่นั่งเครียดมาตลอดทั้งวันแหงนหน้าขึ้นสบตา บอกด้วยท่าทางจริงจัง

 

            “ใช่...ที่นายไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย ที่นายทำท่าเหมือนไม่อยากให้น้าฮีชอลมาเจอฉัน ที่นายทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่ว่าน้าฮีชอลคุยเรื่องอะไรกับฉัน...เรื่องที่นายปิดบังฉันอยู่ไงล่ะ” คนฟังได้แต่ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายกอด หากไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปาก ขณะที่ฮยอกแจก็ว่าต่อ

 

            “นายรู้อะไรเกี่ยวกับน้าฮีชอลที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า” อีกครั้งที่ไร้ซึ่งคำตอบ

 

            “ฮันคยอง ก่อนหน้านี้นายทำตัวเหมือนเป็นผู้ร้ายอยู่ตลอดเวลา หรือความเป็นจริงแล้ว นายก็แค่หาผู้ร้ายตัวจริงอยู่เหมือนกัน” ฮยอกแจเอ่ยสิ่งที่ใจของเขาหวัง อยากจะให้ผู้ชายตรงหน้าพูดความจริงมาเสียทีว่าที่ห้ามไม่ให้เจอญาติคนเดียวก็เพราะสงสัยเหมือนเขาใช่มั้ย

 

            อีกฝ่ายกำลังตามหาคนที่ฆ่าพ่อของเขาใช่มั้ย

 

            ขณะที่คนที่ลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีวันพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นก็เงียบไปอึดใจใหญ่ๆ แบบที่คนมองเองก็รอฟังอย่างมีความหวัง หากหนุ่มลูกครึ่งก็ตัดสินใจปลดมือที่กอดเอวออก

 

            “ไม่คิดหรือว่าผมก็แค่กีดกันคนอื่นออกไปจากคุณ”

 

            “เพราะอยากกักขังฉันเอาไว้คนเดียว?” ร่างเล็กยังคงกดดันต่อไป แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหากหานฮันคยองไม่คิดพูด ต่อให้เอาคีมมาง้างปากก็คงไม่ยอมตอบคำถาม

 

            ผู้ชายที่ไม่กล้าแตะต้องเขามาตลอดชีวิตเนี่ยนะที่จะทำแบบนั้น

 

            “แล้วถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ” คนตัวโตหันมามองคุณหนูลีทั้งตัว สองมือวางลงบนหัวไหล่เล็ก ตาคมประสานกับดวงตาเรียวรี แล้วบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            “ผมเป็นคนฆ่าเจ้านายเพื่อที่จะได้ครอบครองคุณหนูเอาไว้คนเดียว เพื่อจะได้อำนาจทั้งหมดมาอยู่ในมือ งั้นจะผิดอะไรที่ผมจะกีดกันทุกคนที่จะเข้ามาช่วยคุณให้อออกห่างจากตัวคุณ คุณลองคิดแบบนี้บ้างสิ คุณหนูฮยอกแจ”

 

            ดวงตาสองคู่ประสานกัน หากคนฟังไม่ตกใจ มีเพียงเสียงใสที่เอ่ยอย่างมั่นใจ

 

            “ฉันไม่เชื่อ”

 

            “มั่นใจเกินไปหน่อยแล้ว...”

 

            “ไม่อย่างนั้นทำไมนายถึงใช้เวลานานนักล่ะกว่าที่จะแตะต้องฉัน ถ้าคิดจะทำให้ฉันเป็นของนายแต่เพียงผู้เดียว ทำไมถึงแค่ล่ามโซ่ฉันเอาไว้ล่ะ” ฮยอกแจพูดถึงวันที่เขาฟื้นขึ้นมา แล้วถามสิ่งที่คาใจมาโดยตลอด

 

          “คืนนั้น นายเป็นคนข่มขืนฉันจริงๆ น่ะหรือ”

 

            “...”

 

            ดวงตาเรียวรีมองอย่างไม่ยอมแพ้ มองอย่างต้องการคำตอบที่เขาสงสัยมาตลอด แล้วน่าแปลกนะที่ตาคมไม่มีความโหดร้ายที่เห็นในคืนนั้น ไม่มีความสะใจที่ได้เขาอยู่ใต้ร่าง ไม่มีความรู้สึกน่าขยะแขยงที่ฮยอกแจเคยสัมผัสในตัวคนที่ข่มขืนเขาเลย

 

            “คุณก็เห็นอยู่ตำตา”

 

            “พ่อบอกฉันว่าอย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น” ฮยอกแจสวนกลับทันควัน แบบที่ฮันคยองก็...

 

            “ถ้าคุณหนูไม่เชื่อ ผมก็ไม่มีปัญญาบังคับ” แล้วคนพูดก็เดินไปที่มุมห้อง ถอดเสื้อสูทขึ้นแขวน จากนั้นก็ก้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างที่รู้ว่ายังไงก็คงไม่ยอมตอบคำถาม จนฮยอกแจถอนหายใจ

 

            “หนีอีกแล้ว” ร่างเล็กพึมพำ สองมือก็ลูบหน้าแรงๆ

 

            วันนี้เขาเครียดมาทั้งวันจากสิ่งที่คุยกับผู้เป็นน้า แล้วดูเหมือนว่าจะไม่มีใครยอมพูดความจริงกับเขาเลย แล้วแบบนี้จะให้เขาทำยังไง มันเหมือนมืดแปดด้าน พยายามหาทางออกก็เจอแต่ทางตัน ถ้าแค่มีใครสักคนที่ช่วยให้ข้อมูล ช่วยสนับสนุนว่าสิ่งที่เขาคิดมันถูกก็ดีน่ะสิ

 

            โจวคยูฮยอนงั้นหรือ ไม่หรอก ตอนนี้คยูฮยอนทำตามแค่คำสั่งของฮันคยองเท่านั้น

 

            เขานึกถึงคนสนิทอีกคนของพ่อ แล้วก็ส่ายหน้าแรงๆ เพราะดูเหมือนเขาจะไม่มีพวกในบ้านหลังนี้เลยสักคน แต่...

 

            ขวับ

 

            ใบหน้าเรียวหันไปมองเสื้อสูทที่แขวนอยู่ แล้วเหลียวกลับไปมองประตูห้องน้ำอีกครั้ง จากนั้นก็ก้าวยาวๆ เพื่อล้วงเข้าไปในกระเป๋า แล้วเขาก็เจอ...โทรศัพท์

 

            ทุกวันนี้ถ้าไม่มีคนคอยควบคุม ฮยอกแจจะไม่มีโอกาสได้ใช้โทรศัพท์ เพื่อให้ตัดขาดจากโลกภายนอกมากที่สุด แต่ใช่ว่าเขาจะลืมวิธีใช้นี่นะ อีกทั้งเบอร์โทรศัพท์ของใครบางคนก็จำได้ขึ้นใจตั้งแต่วันที่เคยถาม

 

            หลายวันก่อนเขาถามคำถามมากมายกับดงแฮ แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นคือเบอร์โทรศัพท์

 

          คนนี้ยังไงล่ะที่จะช่วยเขาได้

 

            ความคิดของคนที่ต้องมาเจอทางตันอีกครั้งเพราะฮันคยอง...ล็อกเครื่อง

 

            มันแน่อยู่แล้วล่ะที่อีกฝ่ายต้องทำเช่นนั้น จนคุณหนูลียืนนิ่งอยู่หลายวินาที ครุ่นคิดว่าอะไรที่อีกฝ่ายจะนำมาตั้งเป็นรหัส เขาคิดถึงวันเกิด วันที่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้วันแรก วันสำคัญที่ผ่านเข้ามาในหัว แล้วน่าแปลกที่มีตัวเลขมากมายแวบเข้ามา แต่ฮยอกแจตัดสินใจกรอกสิ่งที่คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้

 

            ฟึ่บ

 

            !!!

 

            จากหน้าจอที่ให้กรอกรหัสกลายเป็นหน้าจอโทรศัพท์ปกติที่คนกดเพียงครั้งเดียวได้แต่นิ่งอึ้ง เพราะนั่น...วันเกิดของเขาเอง

 

            ไม่ใช่วันสำคัญใดๆ ของหานฮันคยอง ไม่สิ หรือนี่คือวันที่สำคัญที่สุดของหานฮันคยองกันแน่...วันที่เขาเกิดมา

 

            ความคิดนี้ที่ยิ่งตอกย้ำความเชื่อของตัวเองมากยิ่งขึ้นไปอีก จนฮยอกแจตาวาว ริมฝีปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม หากเขารู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากพอที่จะดีใจ เลยได้แต่กดเบอร์ของดงแฮอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็แนบหูโทรศัพท์รอฟังสัญญาณรอสาย

 

            “รับสิ รับ”

 

            ครั้งแรกดงแฮไม่รับ ฮยอกแจก็ไม่ละความพยายามที่จะต่อสายอีกครั้ง

 

            แกร๊ก

 

            คนโทรเกือบจะยิ้มได้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            [มีธุระอะไร]

 

            น้ำเสียงโหดเหี้ยมที่ดังมาจากปลายสาย เสียงที่เขาก็รู้ดีว่าคือใคร

 

            “พี่คิบอม?”

 

            ไม่ใช่แค่ทางนี้ที่แปลกใจ ทางโน้นเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาดูอย่างไรก็เป็นของหานฮันคยอง หากฮยอกแจก็ไม่คิดมานั่งตั้งคำถามตอนนี้ว่าทำไมคนที่รับเป็นเจ้านาย ไม่ใช่ลูกน้อง

 

            “ผมขอสายดงแฮหน่อยครับ”

 

            [ดงแฮไม่ว่างรับสาย]

 

            [นายครับ...]

 

            หากน้ำเสียงอ่อนเพลียที่ดังรอดเข้ามาเป็นเสียงของดงแฮแน่ๆ แต่คนเป็นนายก็ยังยืนยันคำเดิม

 

            [มีอะไรก็บอกพี่แทน]

 

            [คุณคิบอม]

 

            ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า หากคำว่าคุณคิบอมนั้น...อ่อนหวานจนไม่อยากเชื่อว่าดงแฮจะเป็นคนเรียก

 

            ปลายสายนิ่งไปหลายอึดใจ จนคนทางนี้ก็นึกว่าคิบอมจะตัดสายทิ้ง แต่...

 

            [สวัสดีครับคุณฮยอกแจ]

 

            เจ้าของเสียงหวานนั้นเป็นคนมาพูดสายจนได้ ทว่า...เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลงแล้ว

 

            ฮยอกแจรู้ว่าเขามีเวลาคุยไม่มากนัก เจ้าตัวเลยไม่มีเวลามานั่งประดิษฐ์คำพูด

 

            “ถ้าฉันบอกนายว่าเคยเห็นฮันคยองที่ไม่ใช่ฮันคยอง นายจะเชื่อฉันมั้ย” คนพูดยังรู้เลยว่าสิ่งที่ถามไปมันบ้า แต่...

 

            [แล้วถ้าผมบอกว่าเคยเห็นเจ้านายที่ไม่ใช่เจ้านายในบ้านคุณเหมือนกันล่ะครับ]

 

            หากคำตอบของดงแฮทำให้คนฟังตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

 

..........................................

 

ต่อค่ะ

 

            ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีก่อนที่ฮยอกแจจะโทรเข้ามา คิมคิบอมที่เคยอารมณ์ติดลบจนทุกคนในบ้านเข้าหน้าไม่ติดกลับอารมณ์ดีชนิดพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ด้วยเหตุผลเดียว...ร่างเพรียวที่นอนเคียงข้างบนเตียงนอนหลังใหญ่

 

            แน่นอนว่าคนคนนั้นคือดงแฮ...เด็กอนุบาลหัดอ่อยที่ได้รับการแนะแนวมาจากอีทึกนั่นเอง

 

            แม้แต่ตอนนี้ดงแฮก็ยังไม่รู้ว่าเพิ่งจะถูก เสี้ยม มา ในเมื่อผู้เป็นนายอารมณ์ดี เขาก็ไม่อยากคิดให้มากความเช่นกันว่าการกระทำของเขาพิเศษกว่าคนอื่นตรงไหน

 

            ขณะที่นายใหญ่ผู้มีอำนาจล้นมือก็กำลังยิ้มกว้าง มือใหญ่ลูบผมดงแฮอย่างเพลินมือ ดวงตาคู่คมอ่อนแสง จับจ้องเพียงวงหน้าเหนื่อยล้าที่เขาเล่นเสียเปลี้ย ก็ถ้าใครมาเจออย่างเขาไม่ทำอะไรก็คงเรียกได้ว่าไร้น้ำยาแล้วล่ะ

 

            “นายอารมณ์ดีขึ้นหรือยังครับ”

 

            “ฉันอารมณ์ดีอยู่แล้ว” เด็กโข่งตัวโตยังไม่ยอมรับ แต่ก็ยังไม่วายเสริมอีกหน่อย

 

            “แต่ตอนนี้ดีกว่าตอนแรกจม”

 

            ว่าง่ายๆ คือหายอารมณ์เสียแล้วนั่นเอง

 

            คำตอบที่ดงแฮถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วยันกายลุกขึ้น

 

            “งั้นลงไปทานมื้อเย็นกันนะครับ” ก่อนหน้านี้นายบอกเองว่าไม่หิว แต่นี่ก็ล่วงเลยช่วงเย็นมาหลายชั่วโมงแล้ว ร่างเพรียวจึงบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ที่เจ้าตัวไม่รู้หรอกว่ามันติดอ้อน ใจก็แค่ไม่อยากให้เจ้านายอดอาหาร แต่นั่นทำให้คนมองยิ่งตาวาว

 

            หมับ

 

            คนที่กำลังลุกขึ้นถูกดึงกลับมานอนแบบเดิมอีกจนได้ แต่ที่มากว่านั้ คือร่างสูงขยับขึ้นมาคร่อมทับเหนือร่าง สองมือกักดงแฮเอาไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าคมก็โน้มลงมาแทบจะชิดกับหน้าคนสนิท จนดงแฮเองก็เผลอยกมือดันอก ดวงตาโตฉายแววตระหนกเล็กๆ

 

            “ฉันอยากกินอย่างอื่นมากกว่า”

 

            แม้จะไร้เดียงสาเรื่องบนเตียง แต่เมื่อถูกดวงตาคมวาวจ้องมาเช่นนี้ มีหรือที่จะไม่รู้ว่าของกินที่ว่าคืออะไร จนดงแฮได้แต่เบี่ยงหน้าหลบไปอีกทาง ฟันคมกัดลงบนกลีบปากล่างอย่างร้อนวูบวาบในอก สองมือที่ยันอกก็เหมือนจะไร้แรงขึ้นมาดื้อๆ

 

            ถ้าเจ้านายต้องการเขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธ แต่...

 

            “ลงไปทานมื้อเย็นกันก่อนนะครับ” ดงแฮว่าเสียงเบาหวิว ทั้งที่ใจหวิวยิ่งกว่า เพราะพอพูดจบ ปากอุ่นก็แตะลงมาเบาๆ ทำเอาเนื้อตัวสั่นสะท้าน รู้ดีว่าไม่มีทางต้านความปรารถนาของอีกฝ่ายได้หรอก แต่นี่ก็หลายชั่วโมงแล้ว

 

            ไม่ใช่แค่เจ้านายไม่ทานอะไรมาหลายชั่วโมง แต่พวกเขาเองก็ทำแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว

 

            อีกทั้ง...

 

            “ลูกน้องคนอื่นเป็นห่วงนะครับ”

 

            ภาพของเหล่าลูกน้องและสาวใช้ที่พากันรายงานว่าเจ้านายอารมณ์ไม่ดีแวบขึ้นมาในหัว จนดงแฮรีบบอก เพราะคิดว่าเจ้านายก็ไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วง แต่...

 

            “ช่างสิ”

 

            “นายครับ” แม้คิมคิบอมจะโหดเหี้ยมกับศัตรู แต่กับลูกน้องใต้อาณัติ ผู้ชายคนนี้มีทั้งพระเดชและพระคุณ แต่ตอนนี้ดูเหมือนคิมคิบอมจะไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองเขายังไง เพราะปลายจมูกกดเข้าที่แก้มขาว ประทับหนักๆ สูดกลิ่นกายหอมเข้าเต็มปอด

 

            ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของคนสนิท

 

            “คุณ...คิบอม...”

 

            กึก

 

            เท่านั้นแหละ การกระทำทั้งหมดเป็นอันหยุดชะงัก ใบหน้าคมเงยขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของดงแฮ และนั่น...

 

            “เฮ้อ ฉันยอมก็ได้” คนตัวโตยอมลุกจากเตียง แบบที่ดงแฮก็รีบลุกตาม

 

            น่าแปลกที่เขาเพิ่งจะอุจอาจเรียกเจ้านายด้วยชื่อไปหยกๆ แต่ดงแฮกลับอุ่นวาบไปทั้งตัวที่ได้เรียกชื่อนี้ อีกทั้ง...เจ้านายฟัง

 

            “อย่าให้ฉันรู้นะว่าใครสอนนายยั่ว” คิบอมว่าแค่นั้น ยามที่คว้ากางเกงมาสวม

 

            หากดงแฮยังไม่ทันจะได้บอกปัดหรือสารภาพเลยว่าฝีมือใคร เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกเข้ามา ซึ่งไม่ใช่ของนายใหญ่ แต่เป็นของเขาเอง เพียงแต่...

 

            คนที่ก้าวดุ่มๆ ไปหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงซึ่งถูกถอดทิ้งไว้ข้างโต๊ะทำงานคือเจ้าของห้อง

 

            ร่างเพรียวไม่มีความลับ อย่างไรเสียทุกเรื่องก็ต้องรายงานอยู่แล้ว แต่การที่ใบหน้าคมเครียดขมึง เสียงทุ้มเข้มจัด กดรับแล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจต่างหากที่ทำให้ต้องรีบก้าวลงจากเตียง

 

            ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่อารมณ์ดีกลับไปนิ่งเช่นเดิม แต่ยังยอมหันมาขยับปากเพื่อบอกว่า...ลีฮยอกแจ

 

            เท่านั้นแหละ ดงแฮที่นึกห่วงปลายสายอยู่ก่อนแล้วก็รีบคว้าเสื้อมาสวม ก้าวเข้ามาประชิดผู้เป็นนาย ทั้งแปลกใจทั้งสงสัยว่าทำไมทางนั้นโทรมาหา ไหนจะภาพเจ้านายตัวปลอมที่เห็นในวันนี้ทำให้นึกอยากคุยกับคุณหนูลีให้ไวที่สุด เลยละล้าละลังว่าจะขอโทรศัพท์คืนยังไงดี

 

            เจ้านายบอกว่าเขาไม่ว่างรับ ก็ทำได้แค่ร้องเรียกเสียงแผ่ว

 

            “มีอะไรก็บอกพี่แทน”

 

            อะไรบางอย่างบอกเขาว่าทางโน้นมีเรื่องด่วน และนั่น...

 

            หมับ

 

            “คุณคิบอม” สองมือจับเข้าที่ท่อนแขน เงยหน้า เอ่ยเสียงกระซิบ ทั้งยังอ้อนวอนโดยไม่รู้ตัว ซึ่งทำให้เจ้านายนิ่งไปอย่างเห็นได้ชัด จนดงแฮขยับปาก เอ่ยคำที่พี่อีทึกสอนมา

 

            “นะครับ”

 

            ท่าทางที่คิบอมก็จ้องหน้าคนสนิทนิ่งๆ ทั้งไม่พอใจ ทั้งหงุดหงิดที่ดงแฮอยากคุยกับฮยอกแจขนาดนี้ แต่เหนื่อสิ่งอื่นใด คือการกระทำของเขาต่างหาก...ยื่นมือถือคืนเจ้าของเครื่อง

 

            ใบหน้าหวานที่แย้มขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ามองทำให้เจ้านายเองก็ถอนหายใจ

 

            “ให้คุยแค่ฉันอาบน้ำเสร็จ” คิบอมกดจูบที่ข้างขมับไปที แล้วก็ก้าวยาวๆ เข้าห้องน้ำ ให้ดงแฮได้แต่มองตามด้วยหัวใจที่พองฟู หากเขาก็ดีใจได้ไม่นาน เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณฮยอกแจต้องการบอก

 

            คุณฮยอกแจเคยเห็นหานฮันคยองที่ไม่ใช่หานฮันคยอง และนั่นก็ทำให้ดงแฮเองก็บอกว่าเขาเคยเห็นคิมคิบอมที่ไม่ใช่คิมคิบอม

 

            [ดงแฮ ฉันบอกอะไรนายตอนนี้ไม่ได้ แต่เชื่อใช่มั้ย]

 

            “ครับ ผมเชื่อ เพราะผมเห็นมาแล้วกับตา”

 

            ตอนนี้ความสั่นไหวในหัวใจแทนที่ด้วยความกังวลที่ดงแฮก็ไม่ทราบที่มา ขณะที่ปลายสายก็บอกไวๆ

 

            [เก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะ อย่าบอกพี่คิบอม ขอร้อง]

 

            “ผมไม่รับปากครับ แต่จะพยายาม”

 

            ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าความลับนี้...เป็นจุดจบของเรื่องราวทั้งหมด

 

..........................................

 

ต่อค่ะ

 

            ฮยอกแจรู้ดีว่าความคิดของเขาบ้ามากที่จะเชื่อใจคนที่เพิ่งเจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง ทั้งที่ครอบครัวก็สั่งสอนเรื่องความไว้ใจมาโดยตลอด เพราะว่ารอบตัวเขาล้วนแล้วแต่เป็นศัตรูที่มุ่งหมายจะเอาชีวิตทายาทคนเดียวของคนตระกูลลี ทว่า เวลานี้ร่างเล็กไม่สนอะไรอีกแล้ว หัวใจเต้นถี่แรงเพียงแค่คิดว่ามีคนเชื่อสิ่งที่เขาพูด

 

            เขาเห็นหานฮันคยองที่ไม่ใช่หานฮันคยองจริงๆ นะ

 

            ดังนั้น เจ้าตัวจึงกระวนกระวายรอคอยว่าเมื่อไหร่ที่ดงแฮจะมาถึงสักที และเมื่อมาถึงแล้ว

 

            ปัง!

 

            “คุณหนู!

 

            “รออยู่ข้างนอกนั่นแหละ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว”

 

            คนตัวเล็กก็คว้าแขนดงแฮแล้วลากเข้ามาในห้องนั่งเล่น ปิดประตูตามดังปัง แล้วล็อกอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจคนติดตามด้านนอกที่พยายามจะพังเข้ามา จากนั้นก็ตะโกนบอกอีกว่า...

 

            “กล้องวงจรปิดก็มีก็ดูกล้องซะสิ แล้วถ้าดงแฮทำอะไรฉันก็หนีออกไปไม่ได้อยู่ดี!

 

            “แต่ว่า...”

 

            “ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละ” ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจนปิดที่ติดอยู่ในห้องนี้ ซึ่งหมายความว่ายังไงข้างนอกก็ต้องเห็นความเคลื่อนไหวของเขาทั้งหมด กับแค่ไม่อยู่ในห้อง ไม่ได้แปลว่าเขามีอิสระเสียหน่อย จากนั้นก็หมุนตัวกลับมามองคนที่สีหน้าเคร่งเครียดเช่นเดียวกัน

 

            “มานี่”

 

            สิ่งที่ฮยอกแจทำคือการดึงอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวกล้องมากที่สุด ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง

 

            “เชื่อฉันจริงๆ หรือ”

 

            “คุณฮยอกแจก็เชื่อผมหรือครับ”

 

            หงึกๆ

 

            ฮยอกแจพยักหน้าเร็วๆ ทั้งที่ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยดน้ำใสแล้ว หากเขาไม่ยอมร้องออกมาหรอก เขาจะต้องรู้เรื่องทั้งหมดนี่ก่อน จากนั้นก็เริ่มต้นอย่างไม่คิดจะปิดบังอะไรอีกต่อไปแล้ว

 

            “คืนนั้นที่พ่อแม่ฉันตาย ฉันถูกข่มขืนโดยฝีมือของฮันคยอง”

 

            กึก

 

            แม้แต่คนหน้านิ่งเองก็เบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด ดงแฮทำหน้าไม่อยากเชื่อ พลางนึกถึงคนที่แสดงออกว่าหวงแหนคุณหนูลีมากแค่ไหน และนั่นทำให้ฮยอกแจพยักหน้าเร็วๆ เพื่อยืนยัน

 

            “มันเป็นเรื่องจริง ฉันซ่อนอยู่ใต้เตียง แล้วฮันคยองก็ดึงฉันออกมา ที่ซ่อนตรงนั้นมีแค่พ่อแม่แล้วก็เขาที่รู้ จากนั้นก็...นายนึกออกใช่มั้ย ฉันเห็นแม่ตายต่อหน้า แล้วยังโดนคนที่ฉันรักทำแบบนั้น แต่มันไม่ใช่ดงแฮ มันไม่ใช่” ฮยอกแจระบายด้วยเสียงเบาหวิวและอึดอัดใจ จากนั้นก็ส่ายหน้าแรงๆ สองมือยกขึ้นปิดหน้า แล้วพึมพำเบาแสนเบา

 

            “มันน่ากลัว มันขยะแขยง มันน่ารังเกียจ ฉันร้องเหมือนคนบ้า และฉันรู้สึกว่า...ไม่ใช่เขา”

 

            ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งแม้ดงแฮจะคิดว่าอีกฝ่ายร้อง แต่กลับไร้รอยน้ำตา มีเพียงความเข้มแข็งที่ยังคงอยู่

 

            “ฉันเองก็เชื่อว่าเป็นเขาอยู่พักใหญ่ๆ แต่ส่วนหนึ่งในใจก็คิดว่าไม่ใช่ ผู้ชายคนนั้นไม่เคยทำร้ายฉันจริงๆ เลยสักนิด ถ้าเขาต้องการฉัน เอาฉันเป็นตัวประกันหรือทาสรักเขา ทำไมเขาถึงไม่แตะต้องฉันอีกล่ะ แล้วฉันก็คิดว่าคืนนั้นไอ้ชั่วที่ทำกับฉันไม่ใช่เขา แต่ฉันไม่มีหลักฐาน และฉันบอกใครไม่ได้เพราะไม่มีทางที่ใครจะเชื่อ แถมฮันคยองยังพูดเหมือนตัวเองเป็นคนทำ ดงแฮ...ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ” คนตัวเล็กพูดทุกอย่างที่เก็บกักเอาไว้ออกมา ทั้งที่ดงแฮไม่ใช่คนที่สนิท แต่เขาต้องการระบายให้คนที่เชื่อ และน่าแปลกที่อีกฝ่ายก็นิ่งฟังอย่างตั้งใจ

 

            ดวงตาคู่นั้นไม่มีวี่แววของความแคลงใจหรือเหยียดหยามเลยสักนิด

 

            ดงแฮไม่คิดว่าเขาบ้าที่เขารักฮันคยองจนพยายามบิดเบียนความจริง และนั่นก็ทำให้ฮยอกแจเกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

 

            “ผมไม่สามารถตัดสินแทนคุณฮยอกแจได้หรอกนะครับว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่ผมจะเล่าเรื่องของผมให้ฟัง” ดงแฮบอกอย่างสงบ

 

            “เมื่อวานผมเห็นเจ้านายที่นี่ ตรงสวน ในสถานที่ที่เจ้านายผมไม่ควรจะอยู่ตรงนั้น เมื่อคืนผมก็ถามแล้วว่านายผมได้มาที่นี่หรือเปล่า ผมอาจจะเป็นแค่ลูกน้องที่นายไม่จำเป็นต้องเล่าก็ได้ว่าวันนึงทำอะไรบ้าง แต่ผมได้รับคำยืนยันจากหลายๆ คนว่าเมื่อวานคุณคิมคิบอมอยู่ที่บริษัทเพียงที่เดียวเท่านั้น ไม่มีทางโผล่มาสวนหลังบ้านของคุณได้...คนที่ผมเห็นไม่ใช่คิมคิบอม” คนฟังกำหมัดทั้งสองข้างแน่น ความหวังเรืองรองอยู่ในหัวใจ เพราะมันกำลังตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดไม่ใช่เรื่องผิด

 

            ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงที่ไม่ได้คิดเอาเอง

 

            “แล้วหมอนั่นคือใคร”

 

            ฮยอกแจถามเสียงเบา

 

            มันเป็นคนเดียวกับที่ข่มขืนเขาหรือเปล่า

 

            มันยังอยู่ในบ้านหลังนี้มั้ย

 

            มันเป็นผีที่ตามมาหลอกหลอนเขางั้นหรือ

 

            แล้วทำไมถึงมีแค่พวกเขาที่เห็นเป็นแบบนั้น

 

            “ฉันไม่เข้าใจ”

 

            ฮยอกแจเข้าใจสิ เข้าใจว่าเราทั้งคู่เห็นคนที่ไม่ควรเห็นมาอยู่ตรงหน้า แต่ไม่เข้าใจว่าเกิดขึ้นได้ยังไง และนั่นก็ทำให้ดงแฮเงียบไปอึดใจ

 

            “ผมมีสมมติฐานครับ แต่ไม่มีข้อพิสูจน์”

 

            “บอกมาเถอะ บอกฉันมา”

 

            ไม่ว่าอะไร ฮยอกแจขอแค่เหตุผลที่เขาจะไม่ต้องสงสัยฮันคยองอีกก็เพียงพอแล้ว

 

            “คุณฮยอกแจเป็นคนที่มีคลื่นสมองแบบพิเศษใช่มั้ยครับ”

 

            กึก

 

            ฮยอกแจเบิกตากว้าง แม้จะไม่ได้ปิดเป็นความลับ แต่คนที่รู้เรื่องนี้ก็มีไม่มาก ซึ่งเขาเคยถามหมอคิมแล้ว ทางนั้นบอกว่าคนที่มีคลื่นสมองพิเศษแบบเขาในเกาหลีอาจจะนับได้ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ มันเป็นกรณีที่หายากจนไม่ค่อยจะยอมเปิดเผยกัน

 

            ขณะที่ดงแฮก็ตัดสินใจ

 

            “ผมฝันเห็นอนาคตได้ครับ”

 

            “หืม!” คนฟังส่งเสียงอย่างตกใจ ไม่เคยคิดว่าคนแบบเดียวกับเขาจะอยู่ใกล้แค่นี้

 

            “ครับ แต่ผมไม่ได้มีแต่กำเนิด ผมเคยโดนรถชนเมื่อหลายปีก่อน เมื่อผมฟื้นขึ้นมาก็มีพลังแบบนี้แล้ว”

 

            “นายจะบอกว่า...”

 

            คุณหนูลีแทบจะลืมหายใจ ตอนที่ดงแฮพยักหน้าช้าๆ

 

            “ครับ เราอาจจะกำลังเจอคนที่มีคลื่นสมองพิเศษเหมือนกับพวกเราก็ได้”

 

            ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันนิ่ง ขณะที่ความเข้าใจสว่างวาบเข้าสู่หัวใจ

 

            ปมของเชือกที่ขมวดแน่นกำลังจะคลายลง

 

...........................................

 

            ครบค่ะ เดี๋ยวเมย์มาชดเชยให้เพิ่มเติมนะคะ ช่วงหลายเดือนนี้เมย์ติดภารกิจหลายประการจริงๆ หนึ่งในนั้นคือสายตามีปัญหาด้วย จ้องจอคอมนานไม่ได้ เมย์จึงไม่สามารถรับปากเรื่องมาเมื่อไหร่จริงๆ ต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงรอคอยกันอยู่ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

            ส่วนเรื่องนี้ก็จะจบแล้วเนอะ จริงๆ อีกแค่ไม่กี่ตอนเองอะงับ เฉลยมาเรื่อยๆ แล้วอะจ้าว่าใครเป็นคนทำ

            แล้วก็สุขสันต์วันเกิดน้องเพ็ญย้อนหลังด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆ เป็นปีที่ดีน้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 511 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #9273 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:41
    ขอบคุณค่ะคุณเมย์ รักษาสุขภาพด้วยนะ ดวงตาสำคัญมาก :)
    #9273
    0
  2. #9188 subtle'z (@29556) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 13:12
    ใกล้แล้วววววววส
    #9188
    0
  3. #9148 0614460900aa (@0614460900aa) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 16:53

    ใกล้จะรู้ตัวคนร้ายแล้วสินะ สองหัวดีกว่าหัวเดียว

    #9148
    0
  4. วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 07:34
    ลุ้นสุดไรสุด มาต่อไวๆนะคะพี่เมย์ แต่ต้องดูแลาขภาพด้วยนะ รอเสมอค่ะ
    #9102
    0
  5. #9101 NTLJS (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 04:41

    ไกล้แล้วๆ ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นหลายๆอย่างกำลังจะเปิดเผย ตอนนี้ทั้งอยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อไปทั้งไม่อยากรู้ไปพร้อมๆกัน กลัวจบ อยู่ด้วยกันมานาน เข้ามาติดตามตลอดดด ฮือออ เป็นกำลังใจให้พี่เมย์นะคะ ขอบคุณที่เขียนฟิคเอสเจดีๆให้เราได้อ่าน หายากเหลือเกินตอนนี้ แต่ยังไงก็รักคิเฮฮันฮยอกเหมือนเดิม คิดถึงซีแอลด้วย รักพวกเค้าดพราะซีแอลเลยย

    #9101
    0
  6. #9100 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 21:39
    ขอบคุณมากค่ะคุณเมย์ คิดถึงมากๆเลย .. คิดว่าน่าจะเป็นพี่ยุนนี่แหละ ไม่น่าผิดตัว ..... หึหึ
    #9100
    0
  7. #9099 MiMinPark (@Dg-MiMin) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 19:35
    มาแล้ววววว คิดถึงๆๆๆ คิดถึงเรื่องนี้มากเลยพี่เมย์
    #9099
    0
  8. #9098 Deerin dream (@0805630999) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 16:39
    คิดถึงง รอรวมเล่มนะคะ พี่เมย์สู้ๆ
    #9098
    0
  9. #9097 Noona (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 13:24

    คิดถึงๆ รักษาสุขภาพเยอะนะคะไรท์

    #9097
    0
  10. #9095 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:20
    คิดถึงมากเลยค่ะ เย้ๆความจริงจะเฉลยแล้ว ขอให้ทุกคนปลอดภัยค่าา
    #9095
    0
  11. #9094 beaubiehae (@beaubiehae) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:07
    ฮื่ออออ คิดถึงฟิคพี่เมย์มากๆ
    #9094
    0
  12. #9093 Noparat (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:33

    เมื่อดงเฮ ฮยอกแจ ร่วมมือกัน ความจริงต้องเปิดเผยเร็วๆนี้แนน่

    #9093
    0
  13. #9092 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 18:39
    ใกล้จบแล้วหรือคะ แงงง
    ขอรวมเล่มมม หนูรอเก็บเรื่องนี้อยู่
    อยากรู้ว่าจะเป็นคุณฮีจริงๆหรือ ไม่เชื่อได้ไหม แต่คนๆนั้นอาจจะเคยปลอมเป็นคุณฮีเลยรู้ งืออ ลุ้นมาก
    #9092
    0
  14. #9091 90'z boii (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 05:45

    อมกกกกกก ลุ้นนนนน

    #9091
    0
  15. #9090 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 03:43
    ชอบเรื่องนี้มากรอคอยนะคะ
    #9090
    0
  16. #9089 SoRRy~{MiSo} (@wow_za555) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 01:56
    ใกล้จบแล้ว ต้องคิดถึงฟิคพี่เมย์มากแน่ๆอ่ะ ทุกวันนี้ก็วนอ่านเรื่องเดิมอยุ่
    ยังงี่มย์ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ สู้ๆค่า
    #9089
    0
  17. #9088 echize (@nonsatt) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 01:50
    เย้ พี่เมย์มาต่อแล้วววววว
    ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ ฮือ
    เรารอเสมอ แต่ว่ามาลงตอนที่พี่เมย์โอเคดีกว่า :)
    ส่วนเนื้อเรื่อง
    ฮยอกสงสัยตัวเองว่าทำไมถึงไว้ใจเฮ แต่ก็นั่นแหล่ะ พอคนเราอยู่ในสถานการณ์เดียวกันก็มักจะเกิดความเชื่อใจและสนิทใจกันได้ง่าย ๆ ขอให้รู้ตัวคนร้ายเร็ว ๆ ฮือ อยากให้ฮยอกรักกับป๋าแบบเต็มที่แล้ว
    #9088
    0
  18. #9086 PATPAT69 (@s-1-a-8-i-7) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:59
    ตกลงคือใครอ่า ไม่กล้าเดา
    #9086
    0
  19. #9085 10's (@HT1527) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:47
    พี่เมย์อัพแล้ววว คิดถึงงงงงง
    #9085
    0
  20. #9084 tinnasoichit (@tinnasoichit) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:17
    ไรท์สู้ๆ
    #9084
    0
  21. #9083 love hyuk (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:10

    ไรท์บอกว่าเฉลยมาเยอะแล้ว แต่เราก็ยังไม่รู้อยู่ดี

    รอต่อนะคะ สู้ๆค่ะเรารอได้ ^^

    #9083
    0
  22. #9082 Allsteam38 (@loveu137) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 20:53
    ไม่เคยเดาได้เลยอ่ะ ใครกันที่เป็นคนร้าย
    #9082
    0
  23. #9081 pe-po (@janepepo) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 19:35
    ส่งกำลังใจให้พี่เมย์ รัวๆๆๆค่า รอเรื่องนี้อยู่นะคะ >< ฟิตพี่เมย์ช่วยบรรเทาความคิดถึงเอสเจจริงๆนะคะ มาต่อเร็วๆน้าาา~
    #9081
    0
  24. #9080 glasss (@glasss) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:48
    ยังรอออยุจ้า
    #9080
    0
  25. #9079 YlkimSMl (@ng_dragon) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:26
    สู้ๆนะคะไรท์ รอเราอยู่เสมอเด้อออ
    #9079
    0