[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,300 Views

  • 9,510 Comments

  • 4,980 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,321

    Overall
    672,300

ตอนที่ 75 : ตอนที่ 70 ความจริงจากปากคนที่รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 438 ครั้ง
    10 ส.ค. 61


ตอนที่ 70 ความจริงจากปากคนที่รู้

 

 

 

            “คุณหนูกลับไปทางเดิมเถอะครับ”

 

            “แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ”

 

            เวลานี้ โจวคยูฮยอนกำลังจนสิ้นหนทาง ยามที่ประสานสายตากับดวงตาเรียวรีที่ไม่มีท่าทีจะอ่อนให้ อึดอัดไม่น้อยที่แทนที่จะมาจับหนูซึ่งบุกเข้ามาในทางลับ กลับกลายเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้านายผู้มีพระคุณ แถมเป็นคนสำคัญของหัวหน้าที่เขาเคารพไม่ต่างกัน

 

            บนทางลับแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงเซนเซอร์จับความเคลื่อนไหวเพื่อเปิดปิดไฟอัตโนมัติเท่านั้น แต่ทุกครั้งที่มีคนใช้ทางลับเส้นนี้ สัญญาณจะส่งไปยังคนที่รู้เรื่องที่นี่ ซึ่งก็เหลือเพียงแค่สองคนบนโลกใบนี้แล้ว...หานฮันคยองและโจวคยูฮยอน

 

            เมื่อก่อนมีคนรู้มากกว่านี้ แต่ก็สิ้นลมหายใจไปตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อน นั่นก็คือนายใหญ่และนายหญิง

 

            ดังนั้น ทันทีที่เซนเซอร์จับความเคลื่อนไหวส่งสัญญาณไป คยูฮยอนก็รีบเข้ามาจากปลายทางเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขารู้ว่าสิ้นสุดของทางลับอีกฝั่งคืออะไร...ห้องนอนของหัวหน้าเขาเอง

 

            หัวหน้าที่เป็นดั่งมังกรร้ายเฝ้าประตูสมบัติ

 

            และสมบัติที่อยู่หลังประตูคือชีวิตที่แสนล้ำค่าของคุณหนูลีฮยอกแจ

 

            เขารู้ว่าไม่มีทางที่ผู้บุกรุกซึ่งไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ที่หลุดเข้ามา จะผ่านเข้าห้องของฮันคยองได้ตราบใดที่ไม่มีรหัส เพราะตรงนั้นมีประตูกางกั้นสามชั้น มีเพียงสองวิธีที่ผ่านไปได้คือรหัสผ่านเข้าทางฝั่งนี้ หรือการที่ฝั่งของฮันคยองเปิดทางให้ แต่เขาไม่คิดจริงๆ ว่าจะมาเจอกับคนคนนี้

 

            ตอนนี้คยูฮยอนเองก็ไม่รู้จะรายงานหัวหน้าที่กำลังร้อนใจแทบบ้า แต่ไม่อาจจะทิ้งธุระสำคัญว่าอย่างไรเช่นกัน

 

            งานนี้ขืนฮันคยองรู้ว่าคุณหนูรู้เรื่องทางลับนี้แล้วก็คงทำอะไรไม่ถูก ยิ่งคนที่พูดถึงกำลังหรี่ตามองด้วยแววตาคาดคั้นเช่นนี้

 

            “ผมขอร้อง กลับเถอะครับ”

 

            “ฉันก็ขอร้อง ตอบคำถามฉันเถอะนะ”

 

            “ผม...”

 

            คนตรงหน้าไม่ยอมแพ้ไม่พอ ยังมองด้วยแววตาขอร้องแฝงด้วยความเจ็บปวดอย่างที่คนเป็นลูกน้องก็ไม่อยากเห็น ได้แต่เบือนหน้าหลบไปอีกทาง

 

            “กลับเถอะครับ ผมจะไม่บอกคุณฮันคยองว่าคุณหนูแอบเข้ามาในนี้”

 

            “งั้นแปลว่าฮันคยองรู้เรื่องทางลับนี้ใช่มั้ย นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมย้ายไปอยู่ห้องอื่นใช่มั้ย เขากำลังเฝ้าประตูทางลับนี้อยู่ใช่มั้ย ใช่มั้ย คยูฮยอน ได้โปรด บอกฉันที บอกฉันเถอะ อย่าให้ฉันเป็นคนที่ไม่รู้อะไรแบบนี้คนเดียวเลยนะ ขอร้อง” ไม่เพียงคุณหนูจะไม่หันหลังกลับ ร่างเล็กก็ตรงเข้ามาจับเข้าที่ท่อนแขนแล้วเขย่าเบาๆ เสียงที่เอ่ยออกมามีเพียงความอัดอั้นและสั่นสะท้าน

 

            “บอกฉันที บอกฉัน ฉันขอร้อง”

 

            “กลับเถอะครับ คุณหนูไม่รู้ว่าทางลับนี้อันตรายแค่ไหน”

 

            หากคนฟังก็กัดฟันแน่น บอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เพราะเขารับปากหัวหน้าเอาไว้แล้ว สัญญาว่าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น ทั้งที่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของทางนั้น และนั่น...

 

            ฮวบ

 

            “คุณหนู!

 

            วินาทีนั้นเอง คุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็ทิ้งร่างลงนั่งคุกเข่า เงยหน้าทั้งดวงตาฉ่ำน้ำมองคนที่จะตอบคำถามเขาได้

 

            “บอกความจริงฉันเถอะนะ”

 

            “ยืนขึ้นครับ คุณหนูอย่าทำแบบนี้”

 

            “ไม่ ถ้านายไม่บอก ฉันก็จะขอร้องแบบนี้”

 

            “คุณหนู...”

 

            ตอนนี้คนนิ่งก็ไม่อาจจะนิ่งได้อย่างทุกที ได้แต่ร้องเรียกอย่างอึดอัดใจ แล้วก็ใจหายวาบ เมื่อใบหน้าขาวซีดปล่อยน้ำตาให้หล่นกระทบแก้ม

 

            “คยูฮยอน ฉันเจ็บ...เจ็บมาพอแล้ว ฉันเสียพ่อ เสียแม่ เห็นแม่...ตายต่อหน้าต่อตาตัวเอง ฉันเจ็บมามาก ฉันขอร้อง อย่างน้อยก็บอกฉันเถอะ...บอกฉันทีว่าเขาไม่ได้ทำร้ายฉัน เขาไม่ได้ทำในสิ่งที่ฉันเห็น คยูฮยอน ฉันขอร้อง...ให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่างน้อยให้ฉันได้รู้...ได้รู้ว่าสิ่งที่เชื่อในตอนนี้ไม่ผิด...”

 

            “...”

 

            คนฟังพูดอะไรไม่ออก แล้วก็เบือนหน้าหนียามที่ลูกชายนายใหญ่บอกด้วยน้ำเสียงจะขาดใจ

 

            “บอกฉันทีว่าฉัน...รักเขาได้”

 

            คยูฮยอนหลับตาลง เขาไม่อยากเห็นภาพคุณหนูฮยอกแจคนนั้นทำหน้าทรมานใจแบบนี้ แต่เขาก็ต้องลืมตาขึ้นมามอง เห็นคนที่ยังคงนั่งคุกเข่าขอร้องเขาทั้งน้ำตา จนต้องกัดฟันแน่น จู่ๆ เขาก็เห็นสีหน้าของนายใหญ่ยามที่บอกกับทั้งเขาทั้งคุณฮันคยอง

 

          ฮยอกแจเป็นแก้วตาดวงใจของฉัน ดูแลเขา ปกป้องเขาให้ฉัน

 

            แล้วเวลานี้เขาทำอะไรอยู่ ทำไมปล่อยให้คุณหนูต้องทรมานใจมานานขนาดนี้ นี่หรือคำสาบานที่รักษาเอาไว้กับนายใหญ่ นี่หรือสิ่งที่เขาควรจะทำ เขาเอาแต่ปิดหูปิดตา ยอมรับการตัดสินใจของคุณฮันคยอง แต่นั่นคือวิธีที่ถูกต้องจริงๆ น่ะหรือ วิธีนั้นจะปกป้องคนคนนี้ได้จริงหรือ

 

            ระหว่างรอยยิ้มกับน้ำตาของคุณหนู นายใหญ่จะอยากเห็นสิ่งไหนมากกว่ากัน

 

            “ลุกขึ้นเถอะครับ”

 

            “ไม่ ฉันไม่...”

 

          “แล้วผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณหนูฟังเอง”

 

            ยังไม่ทันที่ฮยอกแจจะพูดจบ คยูฮยอนก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงตัดสินใจ

 

            เวลานี้เขาขอเลือกรอยยิ้มของแก้วตาดวงใจของผู้เป็นนายมากกว่าน้ำตาแห่งความเสียใจ

 

.......................................

 

            ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน

 

            วันนั้น โจวคยูฮยอนติดตามหานฮันคยองไปทำธุระบางอย่างให้กับผู้เป็นนายที่ฮ่องกง ตลอดเวลาที่เขารู้สึกได้ว่าหัวหน้าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลายครั้งหลายหนที่คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสอบถามลูกน้องที่เกาหลีว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมั้ย ซึ่งทุกครั้งก็ได้ยินว่าปกติดี

 

            เขาเองยังถามเลยว่าทำไมถึงทำแบบนั้น

 

            “ลางสังหรณ์” คุณฮันคยองตอบแบบนั้น แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ รู้เพียงว่าต้องทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

 

            แม้ว่าหัวหน้าจะจัดการธุระอย่างไม่มีข้อบกพร่อง แต่คยูฮยอนเองก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายพยายามจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด ความเครียดปรากฎบนใบหน้า หลายครั้งที่แอบเห็นว่าอีกฝ่ายเหม่อมองไปไกล แล้วกับคนที่ทำงานด้วยมาหลายปีมีหรือจะไม่รู้

 

            คุณฮันคยองกำลังคิดถึงคุณหนูฮยอกแจ

 

            “ให้ผมไปหาของฝากให้คุณหนูมั้ยครับ”

 

            ทุกครั้งที่ถูกส่งมาทำงานไกลๆ อีกฝ่ายจะหาซื้อของฝากเล็กๆ น้อยๆ ไปให้คุณหนูฮยอกแจเสมอ ซึ่งแม้จะชอบฝากทางนายหญิงไปให้อีกที แต่เขาเป็นคนหนึ่งที่รู้ว่าคุณฮันคยองจะไปบรรจงเลือกด้วยตัวเองเสมอ แม้ว่าจะยุ่งมากแค่ไหนก็ตาม แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

 

            “ไม่ ฉันจะรีบกลับ”

 

            เขาเองก็แปลกใจ แต่ไม่โต้แย้งอะไร แม้แต่ตอนที่งานเสร็จเร็วกว่ากำหนด แล้วอีกฝ่ายสั่งให้เลื่อนตั๋วเครื่องบินแบบปัจจุบันทันด่วน ซึ่งมันก็ยุ่งยากกว่าเดิมไม่น้อย เพราะพวกเขาเข้าประเทศมาด้วยชื่อปลอม แต่คยูฮยอนไม่ได้เถียง แค่เดินทางกลับเกาหลีด้วยกันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

            ตลอดทางที่อีกฝ่ายติดต่อกับที่คฤหาสน์หลายครั้ง แม้คำตอบจะเหมือนเดิม กระทั่งหยุดไปตอนที่อยู่บนเครื่องบิน

 

            ตลอดเวลาที่เขารับรู้ได้ว่าคุณฮันคยองกระวนกระวาย จนกังวลตาม เพราะลางสังหรณ์ของคนคนนี้ไม่เคยผิดพลาด ถ้าบอกวันนี้จะเกิดเรื่องก็มักจะเกิดเรื่องจริงๆ และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

 

            วินาทีที่เครื่องลงจอด พวกเขาก็ติดต่อกลับไปยังคฤหาสน์อีกครั้ง แต่สัญญาณทุกอย่างเหมือนถูกตัดขาด ไม่สามารถติดต่อใครในนั้นได้เลย สิ่งที่พวกเขาทำคือการตรงดิ่งกลับมาให้ไวที่สุด แต่ไม่ได้เข้าทางประตูหน้า แต่ไปทางที่เชื่อมต่อกับห้องนอนของหัวหน้าเขาเอง

 

            นี่เป็นอีกเรื่องที่คยูฮยอนเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้

 

            หัวหน้า พี่ใหญ่ คนที่เขาเคารพ...หานฮันคยอง...ผู้ชายคนนี้เป็นดั่งมังกรที่เฝ้าปากประตูทางเข้าลับ

 

            ไม่ว่าตำแหน่งของหานฮันคยองจะสูงแค่ไหนในตระกูลลี แต่ผู้ชายคนนี้ยังคงปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาตั้งแต่หลายปีก่อน นั่นคือการเฝ้าทางเข้าแห่งนี้ แม้ว่าโจวคยูฮยอนจะเป็นคนที่ฮันคยองเสนอชื่อกับผู้เป็นนายว่าไว้ใจได้และควรจะทำหน้าที่นี้แทน แต่หัวหน้าเขาก็ยังไม่ยอมย้ายจากห้องที่เหมือนรังหนูเล็กๆ เล็กเสียกว่าห้องของเขาเสียอีก เพราะบอกว่าอย่างน้อยก็ขอเป็นคนเฝ้าสถานที่ตรงนี้เอาไว้เอง

 

            คยูฮยอนรู้ว่าเพราะอะไร เพราะผู้ชายคนนี้ต้องการปกป้องทุกภัยอันตรายที่อาจจะเกิดกับคนในบ้านหลังนี้

 

            พวกเขารีบเร่งเดินทางกันเข้ามา แต่ไม่ว่าจะติดต่อหานายใหญ่กี่ครั้งก็มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ ขนาดคยูฮยอนเอง ความเครียดอัดแน่นอยู่ในอก กังวลแทบบ้า แล้วกับคนที่เห็นเจ้านายสำคัญยิ่งกว่าชีวิตตัวเองล่ะจะรู้สึกอย่างไร

 

            ความจริงเส้นทางนี้ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงที่จะมาถึงปลายทาง แต่วันนั้นพวกเขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงรวมทั้งปลดกับดักด้วยก็มาถึงประตูทางเข้า ซึ่งเพียงแค่เปิดประตูเข้ามาในห้องนอน แล้วเปิดประตูห้องของฮันคยองอีกที คยูฮยอนก็หนาวเยือกไปทั้งไขสันหลัง

 

            บรรยากาศของความตายพัดเข้าปะทะหน้า กลิ่นเลือดโชยเข้าจมูก ห่างออกไปไม่ไกลมีศพที่นอนสิ้นลมหายใจอยู่

 

            “ไป!

 

            ฮันคยองสั่งเพียงแค่คำเดียว เขาก็กระชับด้ามปืนแน่น ก้าวยาวๆ ตามอีกฝ่ายไปยังห้องทำงานของผู้เป็นนาย ระหว่างทางที่พบลูกน้องที่ภักดีหลายคนเป็นศพที่เริ่มเย็นชืดจนกัดฟันกรอด เช่นเดียวกับสีหน้าของหัวหน้าที่เหี้ยมโหดมากขึ้นทุกที

 

            และสีหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงเพราะ...

 

            “นาย!!!

 

            ศพของเจ้านายที่ลืมตาโพลงอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงาน มันสมองกระจุยกระจาย เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากกระโหลกที่เป็นรูกระสุน มันทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน แต่ทำได้เพียงแค่กระโจนเข้าไปหา น้ำตาลูกผู้ชายไหลเอ่อออกมา เคียดแค้นอยากเอาคืนคนที่กล้าบังอาจทำกับเจ้านายเขาแบบนี้

 

            “กูจะฆ่ามึง! ใครก็ตามที่ทำกับนาย ผมจะฆ่ามัน!

 

            “คยูฮยอน!!!

 

            เขาตวาดเสียงดัง สาบานว่าจะแก้แค้นให้ผู้เป็นนาย แต่สติที่คุ้มคลั่งก็กลับเข้าที่เมื่อฮันคยองตวาดเสียงดังยิ่งกว่า

 

            “หาคุณหนูกับนายหญิง!

 

            ใช่ เขาลืมไปสนิทเลยว่าต้องหาคนสำคัญอีกสองคน ดังนั้น คยูฮยอนทำได้เพียงวิ่งตามฮันคยองออกจากห้อง รู้ว่าอีกฝ่ายต้องทรมานยิ่งกว่าเขา แต่คนตายไม่สำคัญเท่าคนที่ยังหายใจ เขาตามไปจนถึงห้องนอนของคุณหนู ตลอดทางที่ไร้เงาของตัวการ เหมือนพวกมันเป็นมัจจุราชที่ไร้ตัวตน

 

            ตอนนั้นใจของเขารู้ดีว่ามาสายเกินไปแล้ว พวกมันที่ทำเรื่องเลวบัดซบนี้ถอนตัวออกไปจากที่นี่แล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงศพของคนตายเท่านั้น แต่อีกใจก็ยังหวังว่าอย่างน้อยคนสำคัญอีกสองคนจะยังอยู่ แต่แล้ว...

 

            ปัง!

 

            ทันทีที่ประตูห้องนอนถูกถีบให้เปิดออก ภาพที่ทำให้เขาตกตะลึงก็ปรากฏแก่สายตา

 

            ภาพของนายหญิงที่นอนตายอยู่ข้างร่างที่หายใจรวยระรินของคุณหนูที่ถูกข่มเหง

 

            เขาไม่เร็วเท่าคุณฮันคยองที่ลั่นไกไปยังแผ่นหลังของไอ้เหี้ยที่กำลังจะหลบหนีไป แต่มันไวกว่า เร็วกว่า ราวกับระวังอยู่ตลอดเวลาว่าพวกเขาอาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะมันทิ้งตัวออกไปทางหน้าต่างอย่างว่องไว จนคยูฮยอนรีบพุ่งตาม ผิดกับคนข้างตัวที่พุ่งเข้าไปหาร่างที่ช่องทางฉีกขาด เนื้อตัวเปลือยเปล่า เลือดสาดกระเซ็นเต็มตัวที่ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของใคร

 

            ไอ้เลวระยำนั่นมันข่มขืนคุณหนูข้างศพเปื้อนเลือดของนายหญิง!!!

 

            คยูฮยอนเป็นฝ่ายไล่ตามมันสุดความสามารถ พยายามจับตัวไอ้ระยำนั่นมารับโทษที่กล้าล่วงเกินเจ้านายของพวกเขา เขาโกรธ เขาคลั่ง แต่มันไวกว่า ราวกับรู้ทางหนีทีไล่ของคฤหาสน์หลังนี้เป็นอย่างดี นี่เป็นไม่กี่ครั้งในชีวิตที่คยูฮยอนทำงานพลาด เขาจับตัวมันเอาไว้ไม่ได้

 

            สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการย้อนกลับมายังห้องนอนของคุณหนูอย่างเกรงว่าจะมีการตลบหลังอีกรอบ หากภาพที่เห็นกลับทำให้คยูฮยอนหลับตา กลั้นน้ำตาที่จะไหลลงมา

 

            ภาพของหานฮันคยองผู้โหดเหี้ยม ผู้ที่ไม่เคยเสียน้ำตาให้ใครกำลังกอดร่างเปลือยเปล่าของคุณหนูฮยอกแจเอาไว้แน่น แล้วปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายออกมาไม่ขาดสาย กระซิบแทบขาดใจยามบอกว่า...

 

          ผมสัญญา ผมยอมทำได้ทุกอย่าง ขอแค่คุณยังมีลมหายใจ

 

            ไม่ใช่แค่คุณหนูฮยอกแจที่เจอกับฝันร้าย คืนนั้นหานฮันคยองเองก็แทบจะขาดใจตายไปเช่นเดียวกัน

 

...........................................

 

ต่อค่ะ

 

            “นี่เป็นเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนั้นครับ”

 

            แม้แต่โจวคยูฮยอนที่มั่นใจว่าเก็บอารมณ์เก่งยังเผลอแสดงสีหน้าเจ็บปวด ยามที่เอ่ยถึงเรื่องราวในคืนนั้น แล้วกับคุณหนูฮยอกแจที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดล่ะ

 

            คุณหนูอาจจะเคยพูดในคืนที่สติกำลังจะหลุดลอยออกจากร่างว่า ถ้าคนที่ทำร้ายเป็นคุณฮันคยองก็ยังดีกว่าเป็นคนอื่น ตกเป็นของคนอื่น แล้วตอนนี้ล่ะ เมื่อเจ้าตัวได้รู้แล้วว่าคนที่ข่มเหงไม่ใช่เจ้านายของเขา คุณหนูฮยอกแจจะยังคิดอยากตายอยู่อีกหรือเปล่า

 

            และยังไม่นับรวมความจริงที่ว่า คุณหนูเข้าใจผิดโทษคนที่ไม่มีความผิดอย่างเจ้านายเขามาตลอด

 

            ใจหนึ่ง คยูฮยอนคิดว่าตัวเองตัดสินใจผิดไป เมื่อรับปากไปแล้วว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก แต่อีกใจของผู้ชายที่เห็นความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับลูกชายคนเดียวของเจ้านายมาตลอดหลายเดือน เขาก็ขอเลือกที่จะปัดความคิดนั้นออกไป

 

            คุณฮันคยองเก็บความรู้สึกที่มีต่อคุณหนูมานานเกินไปแล้ว พยายามมองไม่เห็น บอกปัด ทั้งที่เขาเองยังรับรู้ได้เลยว่าคุณหนูฮยอกแจมองหัวหน้าด้วยแววตาเช่นไร ซึ่งแม้จะต้องเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายทั้งหมดนี่ แต่ทั้งคู่ก็ได้แสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ ไม่มีคำว่าเจ้านาย ไม่มีคำว่าลูกน้อง จนเขาเองยังแอบคาดหวังเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนี่จะจบลงด้วยดี

 

            เขาหวังเหลือเกินว่าการที่เขาตัดสินใจทรยศคุณฮันคยองเล่าทุกอย่างออกไปจะเป็นการตัดสินใจที่ถูก

 

            “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

 

            คยูฮยอนหลุดจากความคิดตัวเอง มองคนที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองเขาช้าๆ มองเข้าไปในดวงตาที่ยังมั่นคง แม้ว่าจะฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

 

            “ผมทำหน้าแบบไหนหรือครับ”

 

            “กลัวว่าฉันจะคว้าปืนนายมายิงหัวตัวเองไง”

 

            ชายหนุ่มอ่านความคิดของคุณหนูฮยอกแจไม่ออกจริงๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังมีอารมณ์ขัน ซึ่งคุณหนูก็แค่ส่ายหน้าช้าๆ หันหลังกลับไปมองทางที่เดินผ่านมา แล้วริมฝีปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยแสนน้อย

 

            รอยยิ้มที่ทั้งเหนื่อยล้า เจ็บปวด แต่เหนืออื่นใดคือ...โล่งใจ

 

            “คืนนั้นฉันพูดหรือว่าถ้าไม่ใช่เขา ฉันก็อยากจะตาย”

 

            “ครับ ผมได้ยิน”

 

            “งั้นหรือ...โง่จังเลยนะ”

 

            คยูฮยอนไม่เข้าใจว่าประโยคหลังคุณหนูหมายถึงใคร อาจจะเป็นเขาที่เก็บเงียบมาตลอด เป็นคุณฮันคยองที่ตัดสินใจตามคำสั่งในคืนนั้น หรืออาจจะเป็นตัวคุณหนูเอง

 

            หากชายหนุ่มบอกตัวเองว่าเขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจ

 

            “ไม่ต้องห่วง ฉันในตอนนี้กับฉันในตอนนั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันไม่ได้เป็นคุณหนูผู้บอบบางที่ไม่เคยเจอเรื่องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ถ้าฉันอยากฆ่าตัวตาย ฉันคงลงมือทำไปหลายครั้งแล้วล่ะ ไม่อยู่มาจนถึงได้ยินความจริงจากปากนาย” คุณหนูหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

 

            “ฉันจะไม่ยอมตาย”

 

            วินาทีนั้น คยูฮยอนรู้สึกถึงขนแขนที่ลุกชัน หนาวเยือกไปทั้งไขสันหลัง รู้สึกเหมือนได้ยืนเผชิญหน้ากับเจ้านายผู้จากไปอีกครั้ง แววตาเด็ดขาดเช่นนี้ สีหน้าไม่สั่นคลอนแบบนี้ และความเชื่อมั่นที่พวยพุ่งเข้ามาในหัวใจ

 

            “ฉันจะต้องแก้ไขมันให้ได้”

 

          ไม่ต้องห่วงแล้วนะครับนาย คุณหนูเข้มแข็งกว่าที่พวกคุณคิดเอาไว้

 

            “ฉันมีอีกเรื่องที่อยากจะขอ”

 

            “ครับ” คญูฮยอนยืนตรงพร้อมรับคำสั่งทันที

 

            “ไม่ต้องบอกเรื่องนี้กับฮันคยอง...หัวหน้านายมันหัวแข็งเกินไป”

 

            คนฟังเผลอหลุดยิ้มออกมาในประโยคหลัง รู้สึกได้ถึงกระแสความรักใคร่ที่คุณหนูแสดงออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง จนโค้งให้ แล้วรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

            “ครับ ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับคุณฮันคยอง”

 

            “งั้นฉันกลับล่ะ ในเมื่อรู้แล้วว่าสุดทางนี้จะนำไปที่ไหน” ฮยอกแจไม่ดื้อรั้นที่จะไปต่อให้สุด จากนั้นก็เดินนำกลับไปทิศทางเดิม ไม่ว่าอะไรแม้ว่าคยูฮยอนจะเดินตามไปส่งจนถึงปากทางเข้าห้องนอนของฮันคยอง

 

            ตลอดทางที่ไร้ซึ่งบทสนทนา กระทั่งร่างเล็กหายเข้าไปในประตูกลที่เปิดทิ้งเอาไว้

 

            คยูฮยอนโค้งให้ประตูที่ปิดลงด้วยความเคารพ

 

            “นายครับ นายหญิงครับ ขอให้การตัดสินใจครั้งนี้ของผมถูกต้องด้วยเถอะ”

 

            เขา...หวังหมดหัวใจ

 

............................................

 

            ฮวบ

 

            หากทันทีที่ประตูกลปิดสนิทดังเดิม ลีฮยอกแจกลับทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเท้า สองมือยกขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นที่จะหลุดรอดริมฝีปาก ทำนบน้ำตาที่อดทนเอาไว้พังทลายลงวินาทีนั้น ดวงตาเบิกกว้าง หากไม่ได้มองห้องนอนที่พร่าเลือนตรงหน้า

 

            เขากำลังนึกย้อนไปถึงเรื่องราวคืนนั้น

 

            เป็นเขาเอง เป็นเขาเนี่ยล่ะที่ยัดเยียดความผิดให้ฮันคยอง เป็นเพราะเขาเอง

 

            ฮยอกแจยังคงจำสิ่งที่ตัวเองพูดในคืนนั้นไม่ได้ แต่เขาเชื่อในสิ่งที่คยูฮยอนบอก บวกกับเรื่องที่คุยกับคุณหมอคิม เขาถึงเข้าใจว่าทำไมฮันคยองไม่บอกความจริงกับเขา ก็เพราะผู้ชายคนนั้นพยายามหาทางปกป้องเขาทุกวิถีทางยังไงล่ะ

 

            “ฮึก...โง่ นายมันโง่...โง่ที่สุด...”

 

            คนโง่ที่ยอมเป็นผู้ร้าย คนโง่ที่ยอมทำตัวร้ายกาจและถูกใครประณามว่าฆ่าล้างโคตรครอบครัวผู้มีพระคุณ และคนที่ทำให้เป็นอย่างนั้นคือคนที่โง่ยิ่งกว่า...เขาเอง

 

            แม้ฮยอกแจจะจำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกไป แต่เขาเข้าใจความรู้สึกตัวเขาในช่วงเวลานั้นได้ดี

 

            ถ้าฮันคยองไม่ใช่คนที่ทำร้ายเขา ข่มขืนเขา เขาจะไม่มีวันสู้หน้าผู้ชายคนนี้อีก เขาตายดีกว่าที่ต้องมารู้ว่าตัวเองถูกผู้ชายคนอื่นข่มเหง ต้องตกเป็นของคนอื่นโดยที่ฮันคยองก็เห็นภาพนั้นด้วย วินาทีที่ฟื้นขึ้นมา เขาคงทำทุกทางเพื่อที่จะตายตามพ่อกับแม่ไป แต่เพราะมีคนยอมโกหกต่างหาก ทำให้เขายังคงอยู่ด้วยความแค้น และสุดท้ายก็ไม่อาจจะสู้ความปรารถนาของหัวใจได้

 

            ตอนนั้นถ้ารู้ความจริงก็คงอยากตาย แต่เมื่อได้รู้ความจริงตอนนี้ ฮยอกแจรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

            เขาไม่ได้อยากตายอีกแล้ว แต่เขา...อยากมีชีวิตอยู่เพื่อผู้ชายที่ทำทุกอย่างให้

 

            “ฮึก...คนโง่ นายมันโง่...ฮยอกแจ โง่ โง่ที่ไม่รู้ว่าเขา...รักนายมากแค่ไหน...โง่ที่สุด!

 

            เขาเรียกร้องขอความรักทั้งที่ผู้ชายอีกคนรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข รักจนยอมตายแทน ยอมเป็นผู้ร้าย ยอมเป็นคนเนรคุณ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีชีวิตที่มีความสุข

 

            ฮยอกแจทิ้งตัวลงไปนอนขดตัวอยู่บนพื้น สองมือกอดรัดร่างตัวเองเอาไว้มั่น กัดปากจนได้เลือด ปล่อยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าให้ไหลผ่านแก้ม

 

            ร่างเล็กเกือบจะปล่อยโฮออกมาต่อหน้าคยูฮยอนแล้ว แต่เขายังกลั้นไว้ เก็บทุกอย่างจนกระทั่งอยู่เพียงลำพัง ย้อนกลับไปมองความรู้สึกของผู้ชายอีกคนที่เร่งรุดกลับมาที่บ้านหลังนี้ แล้วได้เห็นพ่อของเขาตาย ได้เห็นศพของแม่เขา คนทั้งคู่ที่เปรียบดั่งผู้มีพระคุณ คนที่ชุบเลี้ยงดู มันก็เหมือนเห็นพ่อแม่ตัวเองตายต่อหน้าต่อตาทั้งที่ทำอะไรไม่ได้ แล้วยังเขา...

 

            ฮยอกแจคนนี้ที่ถูกข่มเหงจนกลายเป็นแค่เศษเนื้อที่ยังหายใจ คนที่ขอร้องให้อีกฝ่ายรับบทผู้ร้าย

 

            ตอนนั้นฮันคยองจะรู้สึกอย่างไรนะ เพียงแค่คิด ฮยอกแจก็เจ็บปวดแทน ทรมานแทบตาย อยากจะปลอบโยนผู้ชายคนนั้นในช่วงเวลานั้นที่ต้องรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้บนบ่า

 

            น้ำตานี้ฮยอกแจร้องแทนความเจ็บปวดหัวใจของฮันคยองในเวลานั้น

 

            เขาร้อง แล้วก็ร้อง ไม่รู้ว่าเนิ่นนานแค่ไหนที่อยู่แบบนั้น

 

            ฮยอกแจสัญญาว่าจะกลับมาเข้มแข็ง สัญญาว่าจะเดินหน้าต่อไป แต่ขอแค่เวลานี้ เขาขอร้องไห้...ร้องแทนคนที่ร้องไม่ได้

 

            “ฉัน...จะไม่ให้นายต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีก”

 

            ฮยอกแจสัญญากับตัวเองว่าจะขอเป็นฝ่ายปกป้องหานฮันคยองเช่นเดียวกัน

 

........................................

 

            ครบค่ะ ตอนนั้นเกิงก็เจ็บปวดจริงๆ อะเนอะ ทุกอย่างประเดประดังเข้าหาเกิง ส่วนฮยอกกำลังเป็นบ้าเพราะความเจ็บปวด คนที่รับมือเรื่องราวทุกอย่างคือเกิง ถึงคืนนั้นจะร้องไห้กอดฮยอกแจ แต่หลังจากนั้นล่ะ ถึงเขาจะเป็นผู้ชายเหี้ยมโหด แต่เขาก็เป็นคนคนหนึ่งที่มีความรู้สึก ในเวลาที่เจ็บปวดหัวใจ ใครกันที่เป็นฝ่ายปลอบโยนเกิงบ้าง ซึ่งคำตอบคือไม่มี เวลานี้ฮยอกจึงอยากจะปลอบเกิงในช่วงเวลานั้นว่าไม่เป็นไร ทุกอย่างต้องผ่านไปได้นั่นแหละจ้า

            ค่า หลายคนคิดถึงคุณเจ้านาย เดี๋ยวก็วกไปหาคุณเจ้านายกันน้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดรอ์ทุกคนค่า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 438 ครั้ง

77 ความคิดเห็น

  1. #9465 b a b y f h k (@film_za) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 05:37
    ขอบคุณที่คยูฮยอนยังเป็นคยูฮยอนที่ซื่อสัตย์ แล้วก็รู้ความจริงสักทีนะ คุณหนู
    #9465
    0
  2. #9405 namhom_elfthai (@namhom_elfthai) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:37

    เกินกว่าคำว่าเจ็บปวดมันมีอะไรอีกบ้างคะ ทั้งเกิงทั้งฮยอกต้องผ่านมันไปให้ได้นะ

    #9405
    0
  3. #9340 แหวน (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 04:54

    รูู้ความจริงสักทีนะ เข้มแข็งนะฮยอกแจนายต้องผ่ามันไปได้แน่ๆ ถ้าเจอคนร้ายนะเอาคืนให้สาสมที่ทำให้ฮานคยองต้องเจ็บปวดเป็นสิบเท่าไปเลยนะ

    #9340
    0
  4. #9339 POLUYA (@pupay-129) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 10:35

    ฮึกกก สงสารเกิงงงง
    #9339
    0
  5. #9303 cherrydonghae (@pirunha) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:57
    มาต่อไวๆน้าาาา
    #9303
    0
  6. #9296 Mojitolop (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 14:19

    อยากให้คนทำฮยอก โดนข่มเหงบ้าง มันต้องแก้แค้นไม่ไหวละ

    #9296
    0
  7. #9295 น้าม. (@zheza-valantine) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:22
    ฮือออออ ป๋าคือคนดีแบบคนดีมากๆ ชีวิตป๋าอยู่ในมือคุณหนูแล้วอะ แง
    #9295
    0
  8. #9294 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 16:46
    จะร้องไห้อ่ะ สงสารทั้งคู่เลย อยากรู้มากว่าใครมันเลวจนทำขนาดนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังคือใคร
    #9294
    0
  9. #9293 pe-po (@janepepo) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:40
    งื้ออออออ ไม่รู้จะสงสารใครดี แต่ไม่แน่นะบอมอาจจะเป็นตัวช่วยที่ดีมากๆก็ได้ อิอิ
    #9293
    0
  10. #9292 Allsteam38 (@loveu137) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:14
    โอ้ยยย เกิงงงง คนดีที่หนึ่งเลยยย เจ็บปวดกันหมดทุกคนเลยอ่าา
    #9292
    0
  11. #9291 adilahc (@adilahc) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 00:28
    รอคุณเจ้านายด้วยดวงใจถวิลหา~
    #9291
    0
  12. #9290 Moonshining (@KiHae_KyuMin) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:17
    คุณคะ!!! ทำไมเข้มแข็งแบบนี้คะ
    #9290
    0
  13. #9289 S.Madeleine (@nommaew) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 20:24
    ในที่สุดฮยอกก็ได้รู้ความจริงของฝั่งฮันคยองแล้ว ที่เขาร้ายมาตลอดก็เพื่อตัวของฮยอกเอง แม้จะโดนเกลียดก็ยอม สงสารป๋าเลยที่ต้องเก็บทุกเรื่องไว้กับตัวเองแบบนี้

    ตอนหน้าอยากกลับไปอ่านคู่ของเจ้านายบ้างแล้วค่ะ ใจมันหวั่นๆกลัวภาพในความฝันของทงเฮจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้ 😭
    #9289
    0
  14. #9288 echize (@nonsatt) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:55
    ฮือออ ภาพฮยอกน้ำตาไหลขึ้นมาในหัว แล้วแบบ แงงงงง บอบมากมาก ๆ ิยากกอดปลอบ
    #9288
    0
  15. #9287 noparat (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 14:56

    หวังว่าปัญหาต่างๆจะคลี่คลายในเร็ววันนี้นะ อยากเห็นฮันฮยอกมีความสุข

    #9287
    0
  16. #9285 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 12:22
    ป๋าบทผู้ร้ายกับบทผู้ร้ายที่ต้องเล่นเพื่อต่อชีวิตคนที่รัก แงงงงงง
    #9285
    0
  17. #9284 -- Wayo -- (@chotiga7181) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 09:15
    ฮรืออออรู้สึกขอบคุณคยูมากอ่ะ
    #9284
    0
  18. #9283 pen (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 09:12

    ฮือออออ น้ำตาไหลอีกแล้วอ่ะ

    #9283
    0
  19. #9281 ปลากระป๋อง (@plamaszaboh) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 06:57
    คิดถึงเจ้านาย
    #9281
    0
  20. #9280 qirl95x (@imochan) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 06:02
    สงสารทั้งคู่เลยอ่า แล้วยิ่งเป็นรักที่ไม่กล้ารักด้วย แง
    #9280
    0
  21. #9279 (@PhanRai) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 02:49

    แงงงง สงสารทั้งคู่เลย

    #9279
    0
  22. #9278 KeyTeen Labkop (@snailgeneration) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:52
    อย่าหายไปนานเลยน้าาาาา มันคิดถึงนี่กลับมาอ่านอีกก็ร้ออีก
    #9278
    0
  23. #9277 Eyeprs (@Eyeprs) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:45
    ในที่สุดฮยอกแจก็ได้รู้ความจริงสักที :)
    #9277
    0
  24. #9276 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:43
    หน่วงเลย ร้องอีกแล้ว .. อดทนนะคุณหนู ทุกอย่างกำลังจะดีแล้ว
    #9276
    0
  25. #9275 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:22
    โล่งใจจจจ แงงง เฉลยปมแล้ววว ตอนนี้สงสารทุกคนมากเลย ต่างคนต่างก็เจ็บปวด
    #9275
    0