[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,300 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,137

    Overall
    1,324,300

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10 ช่วงทดลองสินค้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 381 ครั้ง
    8 ส.ค. 60



ตอนที่ 10 ช่วงทดลองสินค้า

 

 

 

            ทันทีที่ภวิศพูดออกไป คนข้างใต้ก็นอนนิ่งอึ้ง แต่การนิ่งแบบนี้เองที่ทำให้วินถือว่ายินยอม เพราะสองมือกำลังปลดกางเกงของอีกฝ่ายอย่างชำนาญ รวดเร็ว และไร้ซึ่งความเขินอาย ยืนยันคำกล่าวอ้างที่ว่าผ่านมาแล้วทุกรูปแบบ

 

            ไม่รู้ว่าความคิดแบบนี้หรือเปล่าที่ทำให้ปณชัยบีบมือจนเจ็บ หากแต่ไม่เอื้อมไปหยุดยั้งเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน และถึงหยุด คนด้านบนก็ไม่คิดจะมานั่งร้องห่มร้องไห้ให้ใครบางคนนึกสมเพชอีกแล้ว สิ่งที่นายแบบหนุ่มทำจึงเป็นการ...เอื้อมมือเข้าหา

 

            ยามแรกไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง แต่เมื่อเริ่มสัมผัส

 

            “ดูเหมือนจะผ่านแบบฉิวเฉียดนะ” วินวิจารณ์ราวกับว่ากำลังทดลองสินค้าจริงๆ ซึ่งสินค้าที่ว่าก็ไม่เอ่ยอะไรสักคำ ผิดกับดวงตาคู่คมที่วาวโรจน์จนน่ากลัว

 

            คนพูดปรายตามองใบหน้าที่ยังคงนิ่งเฉยดังเดิม แล้ววกกลับมามองสิ่งที่เขาสัมผัสอยู่ รู้ดีว่าสิ่งที่พูดไปมันไกลจากความเป็นจริงมากนัก นี่ไม่ใช่ผ่านแบบฉิวเฉียดหรอก ขนาดยังไม่ตื่นตัวก็ผ่านฉลุยไปแล้ว แต่มันเรื่องอะไรที่เขาต้องพูดออกไป

 

            ดังนั้น สิ่งที่วินทำคือการเคล้าคลึงอย่างยั่วเย้าหวังเห็นสีหน้าที่ผิดจากปกติ

 

            ใบหน้าสวยเกินชายก็โน้มลงใช้ริมฝีปากซุกไซ้เข้าที่แผ่นอกกว้าง รู้สึกถึงกล้ามเนื้อเป็นมัดใต้ผิวเนื้อสีแทนและเสื้อผ้าสีเข้ม แต่เขาไม่ปลดมันออก ปลายจมูกซุกไซ้เข้าที่แผ่นท้องผ่านเนื้อผ้า สูดกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ขณะที่เลื้อยลงต่ำอย่างเชื่องช้า หากแต่เร้าอารมณ์ จงใจใช้ปลายจมูกลูบผ่านที่ทำให้หลายคนเคยคลั่งตาย แต่ไม่ใช่กับคนที่นอนนิ่งมองเพดาน

 

            วินไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่าย รู้เพียงว่าสิ่งที่อยู่ในมือกำลังโต้ตอบสัมผัสของเขา จนกระทั่ง...

 

            “นี่อะไร” นายแบบหนุ่มคิดว่าเขาหมดความเขินอายกับเรื่องพวกนี้ไปแล้ว แต่เพียงดวงตากดลงมอง เสียงร้องก็หลุดออกมา จ้องสิ่งที่เห็นไม่วางตา และได้คำตอบเพียงสั้นๆ

 

            “ผมฝังไว้สิบกว่าปีแล้ว แต่ถ้าคุณวินไม่ชอบ ผมจะเอาออกให้”

 

            “แม้แต่เรื่องพวกนี้ก็ยังทำตามคำสั่งหรือไง”

 

            “ครับ เป็นหน้าที่ผม”

 

            คนฟังตาวาวกับคำตอบ ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นน้อยใจ แต่เพียงแวบเดียว สิ่งเหล่านั้นก็ถูกกดเอาไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

 

            เขาเห็นผู้ชายคนนี้มาเป็นสิบปี แต่เพิ่งรู้วันนี้เหมือนกันว่าสิ่งที่ไม่รู้เกี่ยวกับคนคนนี้มีมากมายแค่ไหน แม้แต่รูปร่างหน้าตาที่เห็นจนจำได้ขึ้นใจก็ไม่ได้เผยให้รู้ว่าร่างกายนี้มีสิ่งแปลกปลอมฝังอยู่...มุกเม็ดเล็กๆ สามเม็ด

 

          กี่คนแล้วล่ะที่เคยใช้งานมัน

 

            “ไม่เป็นไร ฉันจะคิดซะว่าของแถมสินค้า” วินว่าอย่างไม่ยี่หระ ราวกับไม่สนใจว่าใครจะเคยผ่านใครมา ใครจะเคยใช้ของพวกนี้กับใคร เพราะตอนนี้สิ่งนั้นกำลังอยู่ในกำมือของเขา และเขาต้องทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีคนสับปลับเปลี่ยนคำพูดในวินาทีสุดท้าย

 

            อย่าลืมว่านายภวิศเป็นญาติกับนายภาคิน คนอย่างเขาไม่ยอมให้ใครมาบิดพริ้วเหมือนกัน!

 

            เวลานี้จึงไม่ใช่เวลามาสนใจสิ่งแปลกปลอม หากแต่ทำตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ต่างหาก ซึ่งนั่นทำให้ใบหน้าโน้มต่ำลงเพื่อ...สัมผัส

 

ไปชิมกันได้ที่บล็อกค่า






ต่อจากบล็อกค่ะ

 

          “อย่าลืมว่าฉันไม่ต้องการนายเป็นคนรัก ก็แค่ของเล่น”

 

            ของเล่น...ไม่มีสิทธิ์จูบ ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่ง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง แค่ทำให้วินสนุกเท่านั้น

 

            ท่ามกลางแววตาที่ฉายชัดถึงความตื่นตะลึง ภวิศก็ไม่ลังเลที่จะขยับมือรัวแรงจนปณชัยเองก็ตั้งตัวไม่ทัน เสียงทุ้มคำรามในคอ คิ้วขมวดมุ่นแสดงถึงความเสียวกระสัน มือที่กำไหล่วินบีบแน่นขึ้น แต่ความเจ็บไม่ได้ทำให้นายแบบหนุ่มหยุดมือ สัมผัสรุนแรงขึ้น รัวเร็วขึ้น และวินมีแค่มือเดียวที่เป็นอิสระก็เกินพอ

 

            แชะ

 

            ทันใดนั้น เสียงของกล้องถ่ายรูปก็ดังขึ้นข้างหู จนปณชัยหันขวับ ดวงตาเบิกกว้าง สติสัมปชัญญะกลับเข้าร่าง ตระหนกว่าหากมีใครมาเห็นสิ่งที่เขาทำกับวิน ย่อมส่งผลเสียมากกว่าผลดีไม่รู้กี่สิบเท่า จนพร้อมจะตามล่าไอ้คนที่กล้าบันทึกภาพนี้ไว้ ถ้าไม่ติดว่า...

 

            “นายก็ทำหน้า อยาก ได้เร้าใจดีเหมือนกันนะ”

 

            คนที่ถ่ายชื่อว่าภวิศ

 

ต่อค่ะ

 

            ชายหนุ่มที่นอนทาบทับบนตัวของเขา มือข้างหนึ่งยังสัมผัสส่วนล่าง หากแต่มืออีกข้างกลับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพแสนล่อแหลม จนชัยเองก็ดันกายอีกฝ่ายออก ยื่นมือไปหมายจะลบรูป แต่ไม่ทันคนที่คาดไว้อยู่แล้ว

 

            ปึ้ก

 

            วินดันอกกว้างเต็มแรงจนคนที่ยันแขนขึ้นมาข้างเดียวทรุดฮวบลงไปนอนราบ มองคนที่กำลังยืดตัวขึ้นนั่งบนเอวบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างมั่นคง ตาคมมองภาพที่บันทึกไว้ ก่อนที่จะ...

 

            แชะ

 

            โทรศัพท์ในมือทำงานอีกครั้ง บันทึกใบหน้าดุดันจนน่ากลัว

 

            “คิดจริงหรือว่าฉันจะเชื่อคำพูดของนาย” ชัยชะงัก มองคนที่กำลังเอาโทรศัพท์แตะริมฝีปาก แล้วกดสายตามาสบกัน

 

            “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมนายเสนอตัว ไม่ว่าจะเป็นความรับผิดชอบโง่ๆ ที่คิดว่าฉันทำตัวแบบนี้เพราะถูกสลัดรักก็ช่าง หรือความคิดงี่เง่าเรื่องเสียชื่อเสียงก็ช่าง แต่ฉันเห็นนายมานานพอที่จะรู้ว่าเมื่อไอ้ความคิดงี่เง่าทั้งหลายแหล่มันอยู่ในหัวนานพอ นายก็คงทำเหมือนไม่เคยพูดถึงมันมาก่อน ดังนั้น ฉันจะย้ำให้ฟังเผื่อว่าจะลืม” วินโบกโทรศัพท์ในมือไปมา

 

            “ฉันเป็นน้องของคิน ฉันเป็นหลานของลุงพงษ์ ฉันไม่ยอมให้ใครมาเล่นตลกด้วยแน่ โดยเฉพาะคนที่ฉันลองแล้ว...ถูกใจ” คนพูดปรายตาไปยังสิ่งที่อยู่ด้านล่าง ยามที่หยัดกายลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างโซฟา ปลายนิ้วเลื่อนไปเกี่ยวส่วนที่เด่นนูนของมุกเม็ดเล็กเบาๆ

 

            “ในเมื่อมีของดี...” วินตวัดไปมองตา แล้วยิ้มมุมปาก

 

            “ฉันจะยอมเล่นกับนายสักพักก็ได้”

 

            “คุณวินไม่รู้หรอกว่าคุณพูดอะไรออกมา”

 

            “งั้นหรือ แล้วมาลองดูมั้ยล่ะ” ภวิศย้อนคำที่อีกฝ่ายพูดใส่เขาก่อนหน้า ยื่นมือข้างที่ว่างมาลูบแก้มสากที่มีไรหนวดจางๆ

 

            ฟึ่บ

 

            ทันใดนั้น ปณชัยก็ยื่นมือมาหมายจะคว้าโทรศัพท์ แต่ไม่ทันเจ้าของบ้านที่ดึงมือกลับอย่างว่องไวราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว ดวงตาเปี่ยมเสน่ห์ดูเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากภาคินยามเจอของที่ถูกใจ ปากก็บอกด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

 

            “เอาไว้ฉันจะคืนภาพให้” คนฟังตาวาววับ ไม่คิดว่าจะเสียที และยิ่งรู้ว่าพลาดเมื่อนายแบบพูดต่อ

 

            “ตอนที่ฉันเบื่อก็แล้วกัน”

 

            จากนั้น มือที่เคยลูบแก้มก็ตบลงบนนั้นเบาๆ

 

            “ฉันหวังว่านายจะมีดีเท่าที่มั่นใจ อย่าทำให้เบื่อไวนักล่ะ...คุณของเล่น” ว่าจบ วินก็ถอยห่างอีกหลายก้าว เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า จ้องตาวาววับของคนของพี่ชาย อย่างที่หากเขาไม่ใช่คุณภวิศ ลูกพี่ลูกน้องของคุณภาคินที่เคารพรักล่ะก็ เขาคงตายคาสองมือนั้นไปแล้ว

 

            จากนั้น...

 

            “อ้อ กลับไปได้แล้วล่ะ วันนี้ฉันเหนื่อย เอาไว้อยากใช้งานเมื่อไหร่จะเรียกก็แล้วกัน แต่อย่าคาดหวังล่ะ...” วินยิ้มเย็น

 

          “พอดีฉันมีของเล่นหลายชิ้น”

 

ว่าจบ คนพูดก็ก้าวออกจากห้องนั่งเล่นอย่างมั่นใจ ไม่รอดูผลลัพธ์ที่ตามมา ปล่อยทิ้งไว้เพียงปณชัยที่กำลังกัดปากจนเลือดซิบ รู้ว่าเสียรู้เจ้านายไปแล้ว แต่จะโทษใครได้ นอกจากความโกรธแทบคลั่งของตัวเอง!

 

            วินาทีที่เห็นว่ารอยที่พลั้งเผลอทำไปถูกทับด้วยฝีมือของคนอื่น สิ่งที่เก็บงำเอาไว้ก็ปะทุออกมาจนความรู้สึกที่เคยเมินเฉยไม่อาจจะทำนิ่งได้อย่างทุกที และชัยก็รู้ดีอยู่แล้วว่าความโกรธมันนำไปสู่การกระทำขาดสติ และที่ขาดสติมากที่สุดคือการขุดหลุมฝังตัวเอง

 

            เฮือก

 

            ลมหายใจถูกสูดเข้าเต็มปอด ซึ่งมันช่วยให้เขาควบคุมตัวเองได้ดีมาตลอด แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เพราะไม่ว่าจะควบคุมยังไง เสียงของวินก็ก้องอยู่ในหัว พร้อมกับสัมผัสที่แนบลงบนผิวชายฉกรรจ์ที่มีความต้องการเต็มเปี่ยม

 

            กลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก เพราะกัดเต็มแรง และสิ่งที่ดังที่สุดในหัวคือ

 

          ...มีของเล่นหลายชิ้น แล้วเขาเป็นชิ้นที่เท่าไหร่...

 

            ก๊อก ก๊อก

 

            ความโกรธยังรุนแรง แต่เสียงเคาะประตูก็ดังเบาๆ พร้อมกับคนงานที่กำลังเยี่ยมหน้าเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

            “อย่าเข้ามา!” แม้แต่ชัยยังหลุดเสียงตวาด จนอีกฝ่ายตัวสั่นเทา ตัวแข็งทื่อ พอเหลือเวลาให้บอดี้การ์ดหนุ่มรีบแต่งกายอย่างว่องไว จัดระเบียบตัวเอง ทั้งที่อารมณ์ยังกรุ่นอยู่ในอก

 

            “ขอโทษครับ มีอะไรหรือเปล่า” กระทั่งเรียบร้อย ร่างสูงก็ก้าวยาวๆ ไปดันประตูให้เปิดกว้าง คงสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้มีเรื่องกระตุ้นความรู้สึก ริมฝีปากยกยิ้มนิด จนคนงานแทบจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็โล่งได้ไม่นานเมื่อนึกถึงคำที่ใครอีกคนฝากมา

 

            “คุณวิน เอ่อ...เชิญคุณกลับค่ะ” คนพูดหลับตาปี๋ นึกโทษความซวยที่เป่ายิงฉุบแพ้เพื่อนเลยต้องมาถ่ายทอดคำพูดไล่ลูกน้องมาเฟียแบบนี้ ไหนจะ...

 

            “แล้วก็...เอ่อ...คุณวินฝากมาบอกอีกว่า...”

 

            “ว่าไงครับ” ปณชัยลดความเข้มของเสียงลงที่ลดความดุไปอีกโข

 

            “พูดมาเถอะครับ”

 

            “คุณวิน เอ่อ โอ๊ย พูดแล้วนะ! คุณวินบอกว่า กลับไปอาบน้ำซะ แล้วอย่าเอากลิ่นสกปรกมาป้ายตัว มันเหม็น อ้ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษ คุณวินฝากมาจริงๆ นะคะ หนูไม่ได้พูดเอง จริงๆ นะคะ” คนงานเลิ่กลั่กใหญ่ แต่เมื่อเจอสายตากดดัน ทุกคำที่ผ่านหูก็ถูกถ่ายทอดอย่างรวดเร็ว ซึ่งพอพูดจบก็แทบจะยกมือไหว้ท่วมหัว ยืนยันว่าไม่ใช่คำพูดของเธอ

 

            ตอนได้ยินแวบแรกก็เสียวสันหลังวาบ คุณวินว่าผู้ชายน่ากลัวว่าเหม็นเนี่ยนะ เดี๋ยวก็โดนดีหรอก

 

            ขณะที่คนฟังก็ยืนนิ่ง แล้วบอกด้วยเสียงสุภาพ

 

            “ขอบคุณที่บอกครับ” ชัยว่าแค่นั้น แล้วก็เดินผ่านคนที่ตัวสั่นงันงกออกไป กลับไปที่รถอย่างสงบ กระทั่งร่างสูงขึ้นมาในห้องโดยสารที่ติดฟิล์มเข้มจนภายนอกมองไม่เห็นนั่นแหละ

 

            ปัง!

 

            กำปั้นหนักๆ กระแทกลงบนพวงมาลัย เพราะเขาเข้าใจความหมายที่ฝากมาดี

 

            มันไม่ใช่ว่าตัวเขาเหม็นหรอก แต่คุณวินกำลังตอกกลับต่างหากว่าคนที่ผ่านมามากจนเหม็นคาวคลุ้งคือเขาต่างหาก และนี่คือคำสั่ง...ไปล้างกลิ่นคาวโลกีย์ที่ฉาบอยู่บนตัวออกให้หมด

 

            ชัยไม่ได้โกรธที่ถูกว่า แต่เขากำลังด่าความขาดสติที่ทำให้เรื่องทุกอย่างผิดพลาดไปจากที่ควรจะเป็น

 

            ร่างสูงหลับตา เอนหัวพิงพนักอย่างจนตรอก แต่ท่ามกลางความโกรธ เขากลับสัมผัสได้ถึงสิ่งหนึ่ง...แรงปรารถนาจะครอบครอง

 

            ผิวสัมผัสอ่อนนุ่มยังอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา เสียงเย้ายวนยังลอยวนอยู่ในหู มันชัดเสียจนนึกออกถึงวินาทีที่ริมฝีปากเขาบดจูบลงบนต้นคอ ตีตราความเป็นเจ้าของจนแนบแน่น...สิ่งเหล่านั้นมันตรึงอยู่ในหัวใจมากยิ่งกว่าข้อตกลง

 

            ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้งที่ทำให้ได้เห็น...แววตาหมายมาด

 

            หากต้องเป็นของเล่นก็จงเป็นของเล่นที่อีกฝ่ายขาดไม่ได้

 

........................................

 

ต่อค่ะ

 

            ปัง!

 

            ฮวบ

 

            “มึงทำอะไรลงไป”

 

            ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง นี่คือสิ่งที่วินกระซิบถามตัวเอง ยามปล่อยร่างให้ไหลครูดลงไปกองบนพื้นห้อง ดวงตาเบิกโพลง สองมือยกขึ้นปิดปาก แผ่นอกสะท้านขึ้นลงตามอัตราการเต้นของหัวใจที่รุนแรงจนน่ากลัว และเมื่อดึงมือให้เสมอใบหน้า ชายหนุ่มก็รู้ว่า...เขามือสั่น

 

            มันสั่นระริกมาตั้งแต่แรก เพียงแต่กลั้นเอาไว้สุดความสามารถต่างหาก

 

            สมองเขาปิดตายไปตั้งแต่ได้ยินข้อเสนอที่คาดไม่ถึงที่สุดในโลก...ชัยเนี่ยนะอาสาเป็นของเล่นของเขา

 

            สิ่งที่วินพูดออกไปตอนนั้นคือความโกรธ คือความน้อยใจ คือความทรมานที่อีกฝ่ายไล่ให้เขาลงเอยกับใครก็ได้ ตอนนั้นชายหนุ่มเพียงต้องการตอกหน้า ต้องการให้รู้กันไปว่าไอ้วินคนนี้ก็เลิกไขว่คว้าหาความรักจนน่าสมเพชแล้ว ให้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนเดิมที่จะเชื่อฟังทุกอย่าง แต่แล้วเรื่องราวมันกลับพลิกผันจนกลายเป็นแบบนี้

 

            เขาตอบรับเรื่องของเล่น

 

            ตอนนั้นร่างกายมันไปก่อนสมอง ทุกอย่างไม่ได้ผ่านกระบวนการคิดวิเคราะห์ มันเป็นไปตามสัญชาตญาณ...เหมือนคนจมน้ำที่คว้าทุกอย่างที่ลอยผ่านหน้า

 

            ความหวังกำลังดับมอด แล้วก็มีท่อนไม้ลอยมาจนคว้าเอาไว้จนสุดตัว

 

            ภวิศห้ามร่างกายสุดความสามารถไม่ให้สั่น ทุกครั้งที่ใกล้ชิด ทุกครั้งที่แตะต้อง ทุกครั้งที่สัมผัส ทุกการกระทำผ่านไปด้วยความยากลำบาก แต่สิ่งที่ผลักดันเขาออกไปคือความคิดที่ว่ามีคนมากมายเคยแตะต้องร่างกายนี้ ได้เห็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็น ได้รู้สิ่งที่เขาไม่เคยรู้ และเมื่อได้เห็นและรับรู้แล้ว...ต้องทำทุกทางเพื่อให้ได้มา

 

            ผู้ชายคนนั้นไม่มีทางรู้เลยว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมให้จูบ...ก็เพราะเพิ่งใช้ปากกับส่วนนั้นไป

 

            แม้แต่เวลานั้นวินยังนึกแคร์คนของพี่ชายจนน่าสมเพช

 

            ตอนนี้นายแบบหนุ่มยังไม่รู้เลยว่าเขาคิดได้ยังไงถึงถ่ายภาพเพื่อแบล็กเมล์ อาจจะเพราะความเจ็บปวดเป็นสิบปีที่ถูกผลักไสมาตลอด ทั้งร่างกาย ทั้งสมอง ทั้งหัวใจรู้ว่าอย่าคาดหวังกับลมปากที่จะเปลี่ยนเมื่อไหร่ก็ได้ เขาต้องมีหลักฐาน มีอะไรก็ได้รับประกันว่าวันรุ่งขึ้นชัยจะไม่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            ความคิดของคนที่ดึงโทรศัพท์มือถือมาดูภาพอีกครั้ง

 

            ใบหน้าที่ดุดัน รุนแรง และป่าเถื่อนทวีไปด้วยความใคร่ร้อนแรงที่เผยออกมาทางดวงตา ซึ่งจ้องเขม็งมาทางเขาที่กำลังกอบกุมส่วนนั้นเอาไว้

 

            วินอาจจะผ่านมาแล้วหลายคน แต่นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะทำให้ผู้ชายคนนั้นพอใจได้

 

            “ไม่เป็นไร ยังมีอยู่ในมือ”

 

            หลักประกันว่าจะไม่จบแค่ความฝันอยู่ในมือของเขาแล้ว

 

            หมับ

 

            จากนั้น มือข้างหนึ่งลดมาบีบขยุ้มเสื้อบนอก รู้สึกอึดอัดจนทรมาน เพราะท่ามกลางการแสดงออกที่แสนมั่นใจ วินกลับกลัวขึ้นมา เขากลัวสายตาของลูกน้องพี่ชายว่าจะมองเขาเป็นคนแบบไหน

 

            “มันไม่มีอะไรจะเสียแล้ววิน ช่างเขา อย่าสนใจ อย่าแคร์”

 

            เขานอนกับผู้ชายคนอื่นให้ชัยเห็น เขาเที่ยวสนุกเพื่อให้รับรู้ เขาทำทุกอย่างจนไม่เหลือเค้าของเด็กชายไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ จนต้องปลอบใจตัวเองว่าแล้วยังไง การเป็นเด็กดีมันช่วยอะไรได้มั้ย เขาเป็นมาทั้งชีวิตแต่กลับต้องทุกข์ใจ ดังนั้น อย่าไปสนใจสายตาที่มองมา

 

            “ถึงจะถูกด่าว่าร่านอีกกี่ครั้งก็กลืนมันลงไปวิน รู้แก่ใจก็พอ”

 

            ปากว่าเช่นนั้น แต่ใจกลับกังวล จนสองมือกอดกระชับร่างเอาไว้ ดึงเข่าจนชิดหัว ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยดน้ำใส สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความทรมาน เพราะแม้จะพยายามตัดใจ แต่ไม่เคยหมดรักเลยสักวัน

 

            วินรู้นะว่ามันน่าสมเพช มีหวัง หมดหวัง แล้วก็ยังคาดหวัง ครั้งนี้ก็คงเข้าสู่วัฎจักรเดิมๆ

 

            “อีกสักครั้งวิน อีกสักครั้ง”

 

            เขาทรมานมาทั้งชีวิต กับอีกแค่ครั้งเดียวทำไมจะทนไม่ได้

 

            วินไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่แบบนั้นนานแค่ไหน แต่สุดท้าย ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาหมายมาดอีกครั้ง ข่มทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น ลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมเผชิญหน้ากับสิ่งที่เพิ่งตัดสินใจทำลงไป

 

            “อีกสักครั้ง”

 

            บางครั้งผู้ชายทั้งสองคนก็ลืมไปว่าหัวใจก็เป็นแค่ก้อนเนื้อก้อนหนึ่ง เมื่อทรมานถึงขีดสุด...มันก็แค่หยุดเต้นเท่านั้นเอง

 

........................................

 

            “โฮ่ง โฮ่ง!

 

            “พี่วินหายดีแล้วหรือ”

 

            วินเห็นแล้วว่ากราฟกำลังจะออกไปข้างนอก เพราะรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูคันงามที่ภาคินซื้อให้จอดเด่นอยู่หน้าบ้าน แต่เขายิ่งแน่ใจเมื่อเด็กหนุ่มกำสายจูงสุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดตัวโตนามโหดเหี้ยมเอาไว้แน่น ซึ่งเพียงนายแบบก้าวลงจากรถที่จอดนิ่ง ทั้งคนทั้งหมาก็ทักทายเสียงดัง

 

            “ถ้าไม่หายก็คงถูกห้ามไม่ให้เข้าบ้านนี้สิ”

 

            “ใครกล้าห้าม ผมเคลียร์ให้”

 

            “เดี๋ยวนี้กล้านะ” กราฟแค่ยักไหล่ แต่ยังมีเหลือบเข้าไปในบ้านว่าพ่อคนใหญ่มากบางคนไม่ได้ยินที่พูด จากนั้นก็หันกลับมาหาวินอีกครั้ง

 

            “แล้วพี่วินกลับมาอยู่นี่แล้วใช่มั้ย พี่ไม่อยู่ผมเหงามากเลย ไปเยี่ยมก็ไม่ได้” กราฟบอกตรงๆ ให้คนฟังมองอย่างเอ็นดู พยักหน้ารับ แล้วหันไปมองเจ้าหมาตัวโตที่เงยหน้ามองเขาไม่ต่างกัน

 

            “แล้วนี่จะพาโหดไปไหน”

 

            “ไปสปา ไปหาเมียมัน”

 

            “หืม” คนฟังส่งเสียงในคอ มองสุนัขหน้าตาดุดันที่ดูภูมิใจกับคำนายมันเหลือเกิน

 

            “เออดิพี่ มันขี่หมาเพื่อนผม เพื่อนผมโกรธแทบตาย แต่ทำไงได้ โหดมันชอบของมัน” กราฟว่าพลางกลอกตาใส่ไอ้ลูกรักที่เห่ารับ จากนั้นก็วกกลับมาส่งยิ้มให้

 

            “วันนี้พี่มีงานหรือเปล่า กินข้าวเย็นกันนะ”

 

            “เอาสิ คิดถึงอาหารฝีมือป้าแก้วจะแย่”

 

            “แล้วไม่คิดถึงผม”

 

            “นี่อ้อน” วินย้อนให้เด็กมันหันหน้าหนี บ่งบอกว่าคงเหงาจริงตามที่ปากว่า ให้ต้องวางมือบนหัว แต่แล้วก็ต้องชะงัก

 

            “เออ อ้อนก็ได้วะ ว่าแต่พี่วินรู้เรื่องพี่ชัยหรือเปล่า”

 

“เรื่องอะไร” พอเด็กมันเปลี่ยนเรื่อง เขาก็ต้องข่มใจถาม

 

“ก็พอพี่วินไม่อยู่บ้าน พี่ชัยทำงานหนักมาก พวกพี่ที่สนามแข่งรถบอกว่าช่วงนี้พี่ชัยลงไปคุมงานทุกคืน แล้วก็ถึกฉิบหาย เขาว่างานเลิกก็ปาเข้าไปตีสามกว่า แต่พอผมลงมาหกโมงเช้าก็เห็นมานั่งกินกาแฟอยู่แถวนี้ซะแล้ว ไม่รู้เอาเวลาไหนไปนอน ถ้ากลับมาดูแลพี่วินก็คงได้พักบ้าง”

 

            คนฟังเงียบไปอึดใจ หันไปมองหน้าโหด

 

            “แล้วนี่นัดเข้าสปาไว้กี่โมง”

 

            “เออว่ะ เดี๋ยวสาย! วันนี้เขาว่าคิวแน่น เดี๋ยวไปสายแล้วโหดมันไม่ได้นวดตัว...งั้นเย็นนี้เจอกันพี่วิน” กราฟว่าไปก็รีบปลดล็อกรถ เปิดประตูให้หมาตัวโตกระโดดเข้าไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอย่างแสนรู้ แล้วหันมาโบกมือสองที จากนั้นกระโดดเข้าประจำที่คนขับ พารถคันสวยออกไปจากรั้วบ้านโดยไม่รู้ว่าเพิ่งถูกเลี่ยงคำถาม

 

            “มันไปแล้วหรือ” คล้อยหลังรถคันงาม ใครบางคนก็ก้าวออกมา

 

            “แค่พาหมาไปสปาคงไม่ต้องพาพ่อไปคุมหรอกมั้ง” วินหันไปตามเสียงทัก แล้วก็ยิ้ม ว่าเสียงขบขันให้ภาคินยิ้มเย็น จากนั้นก็หันไปมองคนที่เดินตามมา

 

            “เด็กกูกูคุมเองได้ ส่วนมึงก็ดูมันให้ดี อย่าปล่อยให้มาเสี้ยมเด็กกูกับหวัดแดกก็พอ” ภาคินตบบ่าผู้ชายเจ้าของใบหน้าสุขุมที่รับคำเจ้านายตัวจริง จากนั้นคนพูดก็หมุนตัวเดินเข้าบ้านอีกครั้ง เมื่อตามเมียเด็กไม่ทัน ไม่มีการถามไถ่ถึงอาการญาติผู้น้องสักคำ

 

            ทว่า การที่ภาคินไม่ถามไม่ได้แปลว่าไม่ห่วง แต่เพราะเห็นแล้วว่าหายดี จะมาถามซ้ำซากให้เสียเวลาทำไม ยังไงก็รู้ทุกความเคลื่อนไหวผ่านคนสนิทอยู่แล้ว

 

            กระทั่งเหลือกันสองคน ชัยก็หันมามองด้วยแววตาและท่าทางสุภาพไม่ต่างจากเดิม

 

            ท่าทางที่นายแบบหนุ่มคาดเอาไว้อยู่แล้ว จนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า จากนั้น...

 

            จุ๊บ

 

            “!!

 

            ริมฝีปากอุ่นแตะเข้าที่ซีกแก้มอย่างนุ่มนวล เสียงนุ่มกระซิบบอก...

 

            “ฝากตัวอีกครั้งนะ...คุณของเล่น”

 

            ว่าจบวินก็ก้าวเข้าบ้าน ปล่อยให้ปณชัยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

 

            เริ่มต้นแล้ว...สถานะที่เปลี่ยนไป

 

.....................................

 

            ครบค่ะ พี่วินเป็นคนที่แข็งนอก แต่อ่อนในเนอะ เขาเก็บทุกความทรมาน ทุกความเจ็บปวด ทุกความอ่อนแอเอาไว้ในหัวใจดวงเล็กๆ ของเขา โดยที่เขาอาจจะลืมนึกไปว่ามันก็แค่ก้อนเนื้อ ถ้าทำงานมากเกินไป หนักเกินไป มันก็แค่รับไม่ไหวเท่านั้นเอง แต่ก็เนอะ ยังไม่ถึงเวลานั้น ตอนนี้มาสนุกกับสถานะที่เปลี่ยนไปของสองคนนี้กันดีกว่าค่า ในเมื่อทั้งสองต่างฝ่ายต่างตกลง ก็ไม่รู้สิเนอะว่าใครจะได้เล่นใครก่อน หรือใครจะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายนำกันแน่

            ส่วนเมียพี่โหด (หมาของกราฟ) เป็นใคร เชิญได้ที่เรื่อง Sugar Addict นะคะ แฮ่ ขนาดคู่หมายังมีส่วนเชื่อมโยงอะจ้า ตอนนี้ที่ลงอยู่ พี่โหดจะได้เมียแล้ว ร่วมเป็นสักขีพยานหมาได้กันได้ที่เรื่องโน้นนะคะ ส่วนเรื่องของพี่วินกับลุง ยืนยันเลยค่ะว่าไม่นานหรอก ยังไงทั้งคู่ก็ต่างฝ่ายต่างเคยผ่านมาแล้ว มันก็ง่ายกว่าตอนคู่พี่ภาคินกับกราฟเยอะ หมายถึงเรื่องอย่างว่าน่ะง่าย แต่เรื่องหัวใจ...อาจจะยากกว่านะเออ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 381 ครั้ง

260 ความคิดเห็น

  1. #14284 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 14:47
    แต่ละคนก็คิดเองทั้งนั้นเลยเนี่ยมันเลยหน่วงแบบนี้ เจ้าโหดด ร้ายนะ มีคู่กับเค้าแล้ว 555555
    #14284
    0
  2. #14203 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:26
    ทรมานทั้ง2ฝ่ายเลย
    #14203
    0
  3. #13553 นนชนันท์ สระปัญญา (@anond) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:55
    ชอบเรื่องนี้คะ
    #13553
    0
  4. #13552 นนชนันท์ สระปัญญา (@anond) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:54
    พึ่งเคยเข้ามาอ่านคะ
    #13552
    0
  5. #13551 นนชนันท์ สระปัญญา (@anond) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:53
    ช่วยบอกที่คะอ่านตอนncได้ที่ใหนคะ
    #13551
    0
  6. #13532 talayismychild (@talayismychild) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 12:14
    ขำหมาได้ป้ะวะ โว้ยยยย
    #13532
    0
  7. #12923 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 00:17
    โอ๊ยยย หน่วงไปอีกกก สงสารพี่วินจังเลย เหมือนกับว่าเขามี save zone ที่ตัวเองจะอ่อนแอเท่าไหร่ก็ได้ ร้องไห้เจ็บปวดกับเรื่องซ้ำๆมาสิบปี แต่พอก้าวออกไปก็จะต้องทำเป็นไม่แคร์ ต้องเข้มแข็งอะไรแบบนั้น ฮื่อออ เจ็บปวดมานานเหลือเกินน
    #12923
    0
  8. วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 16:32

    แต่ละคน ทำร้ายหัวใจกันทั้งนั้น หึ

    #12876
    1
    • #12876-1 pincoco (@pincoco) (จากตอนที่ 11)
      15 สิงหาคม 2561 / 17:19
      ขอโทษนะค่ะ ฉาก nc มีไหนหรอคะ
      #12876-1
  9. #12734 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 12:09
    วินค่ดยั่ว
    #12734
    0
  10. #12664 yghchb (@yinggyty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 04:35
    ทำไมปากแข็งกันทั้งคู่แบบเนร้ !
    #12664
    0
  11. #12627 Yuzukee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 13:38

    เป็นกำลังใจให้วินสุด

    #12627
    0
  12. วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 19:05
    คิดถึงพี่โหด55
    #12452
    0
  13. #11929 SiripanPhinukram (@SiripanPhinukram) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 03:11
    ไทยว กไม่ 9. ้ ท
    ไอพอ
    6ป้าจะคหา

    มัน ย
    #11929
    0
  14. #11928 SiripanPhinukram (@SiripanPhinukram) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 03:10
    เวทีทำที ึ
    ่หข
    ถจๅ. ึ.’มีคนมอ
    #11928
    0
  15. #11926 SiripanPhinukram (@SiripanPhinukram) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 03:07
    มัน
    มันบอกเลยใ ีิพๆค -ั
    จะ
    มันัืพว
    ืวิปทำมิ่ มี
    #11926
    0
  16. #11925 SiripanPhinukram (@SiripanPhinukram) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 03:05
    ออออหง
    จ_มันจะ่
    ื/ไ. บ้า
    จะิ. ใ
    #11925
    0
  17. #11096 Party19 (@Party19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:41
    อ่านncที่ไหนนนนนน
    #11096
    0
  18. #11081 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 16:39
    คนทิฐิสูง ปากไปไวกว่าสมอง
    #11081
    0
  19. #10677 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 22:31
    แต่ละคนเก็บซ่อนความรู้สึกเก่งกันจริงๆ
    #10677
    0
  20. #10492 Nitchanan Munlamat (@nicha_107) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 00:51
    ชอบเวลาพี่เมย์เรียกพี่ชัยว่าลุงมาก55555 จิกกัดเต็มที่แต่ก็นะพี่วินเขารักของเขา
    #10492
    0
  21. #9795 คัชช๊ะ (@mintyo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 03:16
    สงสารพี่วิน ใต้ใบหน้าท่าทางที่ทุกคนเห็นเหมือนเกาะที่กำบังร่างกายเเละใบหน้าที่อ่อนเเอ คนที่เข้าใจตัวเองดีที่สุดคือพี่วิน สงสารพี่วินอยากกอดปลอบ
    #9795
    0
  22. #8975 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:23
    ก็เเค่ของเล่น เจ็บปวดเเทน
    #8975
    0
  23. #8819 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:33
    โอ้ยยยย เห็นแล้วสงสาร ทำไมเรื่องมันยากขนาดนี้น้าาาา เฮ้ออออออ แล้วโหดนี่ยังไงงงง มู่จะเสร็จโหดซะแล้ววววว เจ้าหมานี่ร้ายยยยย เหมือนพ่อมันเล้ยย 5555
    #8819
    0
  24. #6249 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 18:43
    ทรมานแค่ไหนกับสภานะตอนนี้ถามใจ พระเอกนายเอกดู แค่รักกันแต่ลงเอยกันไม่ได้ในตอนนี้ก็เจ็บแล้ว นี่ยังมีสภานะที่ทำร้ายทั้งตัวและใจกันเองอีก งานนี้กว่าจะลงเลยได้ ช้ำทั้งใจทั้งกายล่ะค่า
    #6249
    0
  25. #6055 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 18:17
    เป็นนายเอกของไรท์ต้องทนมากกกก!  เล่นเกมหัวใจนี่มัน...ไม่อยากเดาตอนจบเลย
    #6055
    0
  26. #4868 Black.Frosty (@FrostyFei16) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:49
    ถ้าคัทจะเป็นแบบนี้ ขอคัทครั้งหน้าเป็นพี่วินลุกไม่ขึ้นนะคะพี่เมย์5555555555//หัวเราะเป็นคนบ้า
    #4868
    1
    • #4868-1 kedvarin1234 (@kedvarin1234) (จากตอนที่ 11)
      11 สิงหาคม 2561 / 23:27
      ขอโทษนะคะ หาคัทจากไหนอ่ะคะอยากอ่านTT
      #4868-1