[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,590 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,665 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,427

    Overall
    1,324,590

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 แสดงสถานะที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    23 ส.ค. 60




เชิ้ตขาวค่ะ XD

+++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 12 แสดงสถานะที่แท้จริง

 

 

 

            ยามนี้ ริมฝีปากร้อนผ่าวเหมือนคนเป็นไข้ประจบจูบลงบนริมฝีปากของนายภวิศจนแนบแน่น ขณะที่คนเป็นนายก็ตั้งตัวไม่ทัน เพราะทำได้เพียงแค่มองอย่างตื่นตะลึง เบิกตากว้าง มองคนที่ไม่คิดว่าจะชิงปิดปากเขาด้วยวิธีนี้ ขณะที่มือใหญ่ที่ล็อกจับปลายคางก็เหมือนคีมเหล็กขนาดใหญ่ที่วินสู้แรงไม่ได้

 

            “ทำบะ...อื้อ!

 

            พอสติที่บินหายไปหลายวินาทีกลับมา คนข้างใต้ที่ถูกร่างใหญ่โตของบอดี้การ์ดหนุ่มดันจนเอนหลัง นอนราบกับเบาะรถก็ยื่นมือมาหมายผลักอก ทำท่าจะเบี่ยงหน้าหนี แต่เพียงเขาอ้าปากเพื่อที่จะที่พ่นคำพูดเจ็บแสบใส่ผู้ชายที่กล้ามาจูบเขา ทั้งที่เคยผลักไส จูบร้อนก็ประกบลงมาอีกครั้ง

 

            ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการบดขยี้อย่างเช่นครั้งแรก

 

            ปลายลิ้นร้อนผ่าวกำลังสอดลึกเข้ามาในโพรงปากอุ่น หมายจะปิดกั้นทุกเสียงของเจ้านายที่กำลังโต้เถียง โดยไม่รับรู้ว่าสิ่งที่เพิ่งเผชิญหน้าไป มันอันตรายมากแค่ไหน ทั้งยังคำนั้นที่เอ่ยย้ำๆ จนปณชัยแทบคำรามออกมา...กาฝาก

 

            เขาไม่เคยเห็นคุณวินเป็นกาฝาก!!!

 

            ไม่ว่าจะเป็นตัวปณชัยเองหรือไม่ที่ยัดเยียดความคิดนี้ลงในหัวของนายแบบ แต่ชายหนุ่มไม่ต้องการได้ยินคำนี้ พอๆ กับที่ไม่อยากเห็นอีกฝ่ายอยู่ใกล้ไอ้หมาลอบกัดที่ชื่อนพ ซึ่งดูเหมือนเจ้านายคนปัจจุบันจะไม่รับรู้ถึงความจริงข้อนี้เลย และมันทำให้คนที่อารมณ์เย็นมาตลอดแทบคลั่ง!

 

            สิ่งที่ศัตรูของภาคินต้องการจากวินไม่ใช่การร้องขอความรักเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ หรือต้องการเรื่องบนเตียงเพียงครั้งสองครั้ง ถ้ามันได้ตัวคนในอ้อมกอดของเขาไป ไม่ต้องอยู่ในโลกมืดนี้มานับสิบๆ ปีอย่างเขา ยังจินตนาการออกเลยว่ามันจะเอาคุณวินไปทำอะไร!

 

            ใช้จนพังแล้วเอามาเป็นเหยื่อล่อนายเขายังไงล่ะ

 

          คุณวินต่างหากที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

 

            ความคิดของคนที่ประกบปากอย่างแนบแน่น ปิดกั้นทุกเสียงร้องที่จะหลุดรอดออกมา ขณะที่ร่างกายส่วนบนก็ทาบทับอีกฝ่ายจนแทบไร้ช่องว่าง มืออีกข้างกดหัวไหล่ของภวิศจนติดอยู่กับเบาะ ไม่สนใจแรงดิ้นรนอันน้อยนิดของคนข้างใต้ แต่ชัยเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะได้รับสิ่งนี้

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น วินก็ส่งมืออีกข้างที่ก่อนหน้าพยายามผลัก พยายามดันขึ้นมาคล้องลำคอ ใบหน้าที่พยายามเบี่ยงหนีเมื่อครู่ยอมอยู่เฉย ริมฝีปากที่อ้าออกหมายจะพ่นคำพูดที่ชัยไม่อยากได้ยินก็เป็นฝ่ายตอบรับอย่างรู้งาน ที่สำคัญคือแม้แต่ปลายลิ้นอุ่นร้อนที่เจือด้วยกลิ่นแชมเปญจางๆ ก็กำลังตอบสนองจนคนด้านบนนิ่งอึ้งไปชั่วอึดใจ

 

            ทว่าก็แค่อึดใจเดียวเท่านั้น

 

            จุ๊บ...จ๊วบ...

 

            เมื่อฝ่ายหนึ่งเชี่ยวชาญเรื่องบนเตียง และอีกฝ่ายที่มีชั้นเชิงจนใครๆ หมายปองไม่คิดหยุดยั้ง เสียงจูบจึงดังก้องไปทั่วทั้งห้องโดยสารแคบๆ ปลายลิ้นชื้นแฉะเกาะเกี่ยวเข้าหากัน จนก่อเกิดเสียงที่เสียงน่าอาย และส่งผลให้อุณหภูมิของร่างกายเพิ่มสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            “อื้อ ฮ้า...”

 

            จูบร้อนยังคงดำเนินต่อไป และวินก็ได้รู้แล้วว่าจูบของผู้ชายคนนี้มีรสชาติยังไง

 

            วัยเด็กเขาเคยช่วงชิงริมฝีปากคนคนนี้เก็บเอาไว้ แต่มันให้รสขมที่ซึมลึกสู่หัวใจ ส่วนตอนนี้ เขาได้รู้แล้วว่าจูบของปณชัยไม่ได้มีเพียงแค่ความขมของน้ำตา มันมีทั้งรสจัดจ้าน ร้อนแรง และดุเดือดเหมือนเครื่องเทศชั้นดีหลากชนิดที่ปรุงอย่างดี จนทำให้คนคนหนึ่งตัวลุกเป็นไฟ เร่าร้อนเสียจนร่างกายที่เคยคิดว่าผ่านมานักต่อนักแล้วยังต้องเอนกายลงอย่างหมดเรี่ยวแรง มือที่เอื้อมไปโอบรอบคอลูบไล้ขึ้นลงบนบ่ากว้าง ราวกับพยายามผ่อนคลายอารมณ์มากมายที่สาดซัดมาในคราเดียว

 

            หากแต่รสที่ร้อนแรงเกินไปก็ปลุกให้ตื่นเต็มตาได้เช่นกัน

 

            “คุณวิน...”

 

            เพียะ!!!

 

            ดังนั้น ในตอนที่บอดี้การ์ดร่างใหญ่ผละริมฝีปากเพียงนิดเพื่อเอ่ยเรียกชื่อ และก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะสำนึกได้ หรือรู้สึกผิด สิ่งที่วินทำคือการง้างมืออีกข้างที่เพิ่งถูกปล่อยเป็นอิสระ แล้วฟาดลงเต็มซีกแก้มของผู้ชายคนนี้จนหน้าหัน

 

            แน่นอนว่าอีกฝ่ายได้แต่นิ่งอย่างตื่นตะลึง แต่วินไม่หยุดคิดสักอึดใจ ยามถามกลับไปว่า...

 

            “รู้ตัวมั้ยว่านายอยู่ในฐานะอะไร”

 

            คนพูดใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบจนแทบเป็นน้ำแข็ง ผิดกับแผ่นอกที่ยังสะท้านขึ้นลงอย่างรุนแรง จ้องตาคนที่จูบเขา ก่อนที่หันไปมองหลังคารถ มองไปทั่วรถหรูที่มูลค่ามหาศาล แต่ก็ยังเป็นเพียงแค่รถคันหนึ่ง จากนั้นก็หันกลับมาสบตาอีกฝ่าย

 

            “นายคิดว่าฉันง่ายขนาดที่คิดว่าจะผลักฉันลงในรถเมื่อไหร่ก็ได้งั้นหรือ”

 

            มือข้างที่ตบหน้าจิ้มลงบนอกกว้างเต็มแรง แล้วว่าเสียงเย็น

 

            “ต่อให้รวยล้นฟ้าแค่ไหน ต่อให้เป็นลูกคนมีอำนาจ ฉันก็ไม่อนุญาตให้ทำในที่แบบนี้ แล้วนายคิดว่านายเป็นใครถึงกล้าทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงที่นายหิ้วมาจากข้างทาง รู้เอาไว้อย่างนะว่า ถ้าฉันไม่อนุญาต นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะปากของฉัน! จำเอาไว้ให้ดี!

 

            สิ้นคำของวิน ทั่วทั้งห้องโดยสารก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงดวงตาสองคู่ที่ประสานเข้าหากัน และคนพูดก็ว่าต่อด้วยน้ำเสียงของคนเป็นนาย

 

            “รู้ไว้ซะว่าฉันไม่ต้องการของเล่นที่ทำตามใจตัวเอง”

 

            “...ครับ”

 

            คนฟังกำหมัดแน่นจนขึ้นข้อขาว ก่อนที่จะคลายออกอย่างรวดเร็ว แล้วรับคำเสียงหนัก

 

            “ถ้ารู้แล้วก็ถอยไปซะ!

 

            ปณชัยนิ่งไปเพียงครู่ แต่ครู่ต่อมา ชายหนุ่มก็ผละออกจากร่างของเจ้านาย กลับไปยืนนอกตัวรถอีกครั้ง  สีหน้าเครียดขรึมปกติ หากแต่ดวงตากำลังลุกวาวด้วยความโกรธจัด ไม่ใช่ต่อคนที่กำลังขยับขึ้นมานั่งพิงเบาะ แล้วจับเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง แต่ชัยกำลังโกรธตัวเอง

 

            ใช่ คุณวินพูดถูก เมื่อกี้เขาทำอะไรลงไป ถ้ามีคนมาเห็น...จะเป็นยังไง

 

            คนที่ควบคุมตัวเองได้ดีมาตลอดชีวิตกำลังรับรู้ว่าภวิศทำให้เขาหลุดการควบคุมมากขึ้นทุกที

 

            “กลับกันได้แล้ว”

 

            วินสั่ง และคนรับคำสั่งก็สูดหายใจลึกๆ พักเดียว ดวงตาเงียบขรึมก็กลับมาอีกครั้ง แล้วร่างสูงก็สอดตัวเข้าไปประจำตำแหน่งคนขับ สตาร์ทรถ และพามันออกสู่ท้องถนนยามค่ำคืน ปล่อยให้ความเงียบราวกับอสุรกายร้ายปกคลุมไปทั่วทั้งคัน

 

            กระทั่ง...

 

            “ผมขอโทษในสิ่งที่ผมทำลงไป”

 

            ชัยเอ่ยปาก ดวงตาจับจ้องเพียงถนนเบื้องหน้า แต่หางตาเห็นในกระจกส่องหลังว่าคนข้างหลังเพียงมองออกนอกหน้าต่าง แล้วริมฝีปากก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ถูก

 

            “คิดว่าขอโทษแล้วฉันจะยอมรับง่ายๆ หรือไง”

 

            “ไม่ครับ ผมไม่คิดแบบนั้น เพราะผมทำเรื่องไม่สมควร”

 

            “งั้นอยากทำเรื่องที่สมควรมั้ยล่ะ”

 

            วินเบือนกลับมาสบตาผ่านกระจก แล้วเอ่ยคำที่ปณชัยเองก็คาดไม่ถึง

 

            “ตอนเที่ยงคืนมาที่ห้องของฉัน”

 

            “คุณวิน ผม...”

 

            “ตอนเที่ยงคืน เข้าใจใช่มั้ย” ก่อนที่จะเอ่ยอะไรออกมา ภวิศก็เน้นย้ำเวลาอีกครั้ง จนคนฟังทำได้เพียงกลับไปมองท้องถนน และรับคำได้แค่ว่า...

 

            “ครับ”

 

            ตอนนี้ปณชัยเองก็คาดเดาการกระทำของเจ้านายที่ชื่อว่าคุณวินไม่ถูกเช่นเดียวกัน

 

...........................................

 

    ต่อค่ะ

 

            “อ้าวพี่วิน ทำไมกลับเร็ว ไหนว่าไปงานเลี้ยง”

 

            ในเวลาที่เข็มสั้นของนาฬิกากำลังจะเคลื่อนไปยังเลขสิบ นายกฤติธีที่ขนตำราเรียนลงมานั่งท่องที่ห้องนั่งเล่นก็ต้องหยุดมือเมื่อได้ยินเสียงรถ นึกว่าเป็นภาคิน แต่พอเห็นว่าเป็นนายแบบซึ่งบอกตั้งแต่เย็นแล้วว่าวันนี้คงกลับดึกมาก กราฟก็ออกมาเอ่ยปากทักทาย ก่อนที่จะชะงัก

 

            พี่วินไม่ยิ้มเลยสักนิด

 

            ไม่ใช่แค่ไม่ยิ้ม สีหน้าของผู้ชายที่มีใบหน้าสวยเกินชายดูเรียบนิ่งจนน่ากลัว ดวงตาวาววับจนกราฟเองก็ไม่กล้าเอ่ยอะไรมากกว่านั้น

 

            หากเพียงแค่อีกฝ่ายหันมาเห็นเขา...

 

            “ยังไม่นอนหรือกราฟ”

 

            รอยยิ้มของพี่วินกลับมาอีกครั้ง แต่กราฟเองยังสัมผัสได้เลยว่าเป็นรอยยิ้มที่แฝงด้วยความเครียดขรึม เอาซะนึกสงสัยเลยว่าใครเผลอไปทำให้พี่วินอารมณ์เสียในงาน ทว่า แววตาของอีกฝ่ายบอกชัดเจนว่าไม่ต้องการตอบคำถาม

 

            “อืม ผมเอาหนังสือมาท่องข้างล่างรอพี่ภาคิน” เขาเลยพูดแค่นั้น

 

            “งั้นหรือ งั้นพี่ขึ้นห้องก่อนนะ ฝันดี”

 

            ทุกทีภวิศคงไม่ลังเลเลยที่จะหย่อนตัวนั่งรอเป็นเพื่อนน้อง หากแต่วันนี้ ชายหนุ่มเพียงบอกเรียบๆ แล้วไม่ต้องรอให้ใครรับคำ ร่างเพรียวก็ก้าวไวๆ หายขึ้นชั้นสอง ทิ้งไว้แต่เด็กอีกคนที่ขมวดคิ้วฉับ เหลียวกลับมามองร่างสูงใหญ่ซึ่งเดินตามมาอย่างหวังเอาคำตอบ ทว่า...

 

            “เฮ้ย! หน้าพี่ชัยไปโดนอะไรมาวะ!

 

            ซีกแก้มข้างหนึ่งแดงเถือก แม้มันจะดูไม่รุนแรงเท่าตอนภาคินเอาหลังมือฟาดหน้า แต่มันก็แดงเด่นขึ้นมาเหนือใบหน้าคมคายกับไรหนวดจางๆ จนกราฟก็ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ หากแต่ปณชัยก็ส่งยิ้มสุภาพ เบี่ยงหน้าหลบ ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพไม่ต่างจากเดิม

 

            “ไม่มีอะไรครับ”

 

            “นี่พี่ภาคินโมโหอะไรแล้วเอาลงกับพี่อีกแล้วหรือวะ” กราฟถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา แน่นอนว่าชัยส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ไม่ใช่คุณภาคินหรอกครับ”

 

            “เอ๊ะ เดี๋ยวนะพี่ ถ้าไม่ใช่พี่ภาคิน อย่าบอกนะว่า...” เด็กหนุ่มชี้นิ้วชี้ขึ้นชั้นบนด้วยสีหน้าแปลกๆ หากแต่การนิ่งเงียบของอีกฝ่ายต่างหากที่ทำให้ดวงตาคมโตขึ้น ทำหน้าเหมือนพี่ชายถูกปรักปรำ

 

            “ไม่มีทาง อย่างพี่วินเนี่ยนะ”

 

            “ไม่ใช่คุณวินหรอกครับ...ถ้ายังไง ผมขอตัวก่อนนะครับคุณกราฟ”

 

            “เฮ้ย พี่ชัย! วันนี้เป็นอะไรกันไปหมดวะเนี่ย”

 

            ก่อนที่อีกฝ่ายจะไขข้อสงสัยได้ ร่างสูงใหญ่ก็ยิ้มให้ จากนั้นก็ผละไปอีกทาง ไม่สนใจเสียงร้องถามตามหลัง ซึ่งทันทีที่พ้นจากสายตาของเด็กหนุ่ม ใบหน้าคมที่ดูเหมือนพี่ชายใจดีก็นิ่งสนิท ดวงตาวาววับจนน่ากลัว สองมือกำหมัดเข้าหากันมั่น ขณะที่ในสมองกำลังตีกันวุ่นวายหาคำตอบจากคำสั่งที่น่ามึนงง

 

            ไม่หรอก ไม่ใช่คิดไม่ออกหรอกว่านี่มันเรื่องอะไร เขาเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าเรียกไปตอนเที่ยงคืนหมายถึงอะไร เพียงแต่ว่าเขาจะต้องหาทางเลี่ยงยังไงต่างหาก

 

            “โธ่เว้ย!

 

            ชายหนุ่มคำรามในคอ ยกมือกระแทกกับกำแพงบ้าน แล้วก็สูดหายใจลึกๆ พยายามคิดหาทางออก แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง เขาก็เจอเพียงทางตันเท่านั้น

 

            หากแต่แท้จริงแล้ว ชัยเจอทางตัน หรือเขาเป็นคนจงใจพาตัวเองเดินไปยังทางตันนี้กันแน่

 

..................................

 

            ขณะเดียวกัน วินเองก็ได้ยินคำถามของกราฟเต็มสองหู แต่เขาไม่คิดจะเหลียวกลับไปแก้ตัว สองขาพาร่างกายตรงดิ่งไปยังห้องนอนให้เร็วที่สุด ซึ่งทันทีที่บานประตูปิดลง ชายหนุ่มก็สูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาที่เคยเรียบเฉยก็สั่นระริก ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาแตะริมฝีปากซึ่งใครอีกคนทิ้งสัมผัสร้อนผ่าวเอาไว้

 

            เขาต้องการเวลาตั้งสติ เขาต้องการเวลาไตร่ตรอง เขาต้องการเวลาสงบใจที่สั่นรัว

 

            วินไม่แน่ใจเลยว่าคนของพี่ชายคิดอะไรอยู่ในหัว

 

            ผู้ชายคนนั้น คนที่เคยผลักเขาทิ้งอย่างไม่ใยดีในวันที่เขายังเป็นแค่เด็กไร้เดียงสา แต่ในวันนี้ ผู้ชายคนเดียวกันกลับเป็นฝ่ายประทับริมฝีปากลงบนปากของเขาอย่างรุนแรง จนความรู้สึกมากมายสาดซัดเข้ามาในหัวใจ หากแต่สิ่งหนึ่งที่วินยังคงย้ำเตือนตัวเองเสมอคือ...อย่าคาดหวัง

 

            เขาควรจะดีใจที่ได้รับจูบเช่นนี้ แต่ตอนนี้เขารับรู้เพียงความโกรธที่แล่นขึ้นหัว

 

            ถ้าไม่ได้คิดอะไร ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไร แล้วจะสัมผัสกันทำไมอีก!

 

            ชายหนุ่มอาจจะเป็นฝ่ายคว้าโอกาสที่ลอยมาอยู่ตรงหน้าด้วยสองมือ แต่เขาไม่โง่ เขาเองก็รู้ว่าได้รับจูบนี้เพียงเพราะว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการได้ยินคำโต้เถียงของเขา ในเวลาที่วินกำลังใช้คำว่าของเล่นมาบังหน้าเพื่อได้สัมผัสคนที่เขาต้องการมาตลอด ดูเหมือนว่าใครอีกคนก็ใช้คำนี้เป็นข้ออ้างมาควบคุมการกระทำของเขาเช่นเดียวกัน

 

            แต่ภวิศไม่ใช่เด็กคนนั้นที่จะตามใจพี่ชัยเสมออีกแล้ว

 

            เขาจะไม่วิ่งวนอยู่บนฝ่ามือของปณชัยอยู่เพียงฝ่ายเดียว ถ้าอีกฝ่ายคิดจะทำเช่นนั้น เขาเองก็โตพอที่จะบังคับให้ผู้ชายสักคนวิ่งวนรอบตัวเองเหมือนหมาวิ่งไล่งับหางเช่นเดียวกัน

 

            ถ้าต้องการใช้คำคำนี้บังหน้า วินจะแสดงให้เห็นว่าเขาก็ใช้ประโยชน์จากมันได้ไม่ต่างกัน และจะทำได้ดียิ่งกว่า

 

            ความคิดของคนที่ถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วหายลับเข้าห้องน้ำ ขณะในดวงตาคมสวยฉายชัดถึงการตัดสินใจ

 

.........................................

 

            11 : 58 PM

 

            นาฬิกาหน้าจอทัชสกรีนกระพริบบอกนาทีที่เคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า ขณะที่คนสวยบนโซฟาตัวยาวก็ยังคงนั่งนิ่งมองมันอย่างใจเย็น ไม่ได้สนใจโทรทัศน์ที่เปิดเอาไว้ไม่ให้ห้องเงียบจนเกินไป เพราะเขากำลังรอคอยคนที่นัดหมายเอาไว้

 

            วินรู้ว่ามีความเป็นไปได้ที่นัดหมายนี้จะถูกยกเลิกกลางคัน

 

            เขากำลังรอดูว่าอีกฝ่ายจะเดินหมากต่อจากนี้ยังไง จะโยนหมากทิ้งเหมือนที่ทำเสมอมา หรือยอมมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ซึ่งความเป็นไปได้ที่คนคนนั้นจะโยนหมากทิ้ง แล้วหันหลังให้เกมกระดานนี้มีสูงมากจนเขาควรจะชินชาได้แล้ว แต่ก็ไม่เคยชินสักที

 

            11 : 59 PM

 

            เหลืออีกเพียงหนึ่งนาทีก่อนจะถึงเวลานัดหมาย

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

 

            ทันใดนั้น วินก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องนอน แต่ไร้วี่แววของคนที่เปิดเข้ามาเหมือนเมื่อตอนบ่าย จนลุกขึ้นช้าๆ สูดหายใจลึกยาวเพื่อควบคุมอารมณ์และความรู้สึก เก็บทุกอย่างซ่อนไว้ในลิ้นชักแล้วล็อกกุญแจ ก่อนที่จะเดินไปยังบานประตู แล้วเปิดออกกว้าง

 

            “ฉันนึกว่าจะเป็นป้าแก้วเดินมาบอกว่านายมีงานด่วนซะอีก”

 

            เจ้าของห้องพิงไหล่กับกรอบประตู มองใบหน้าเรียบนิ่งของแขกยามวิกาล ขณะที่ปากก็เอ่ยประชดเรื่องที่รู้กันดีอยู่แล้ว...ใครล่ะที่ผิดนัดเสมอ

 

            ไม่สิ ไม่แม้แต่จะตกลงรับนัดต่างหากล่ะ

 

            “ถ้าคุณวินอยากให้เป็นแบบนั้น...”

 

            “เข้ามา”

 

            ก่อนที่จะมีคนใจดำคิดทำอย่างที่ปากเขาว่า วินก็หมุนตัวแล้วก้าวนำเข้ามาในห้องนอน ก่อนที่จะสัมทับอีกประโยค

 

            “ปิดประตูแล้วล็อกด้วย”

 

            “ผมไม่คิดว่า...”

 

            “แต่ฉันคิด และฉันกำลังสั่งให้นายปิดประตูและล็อกซะ” วินว่าเสียงเด็ดขาด หันกลับมาอีกครั้งเมื่อก้าวมาถึงกลางห้อง จนคนมาเยือนก็ได้เห็นอีกฝ่ายชัดๆ

 

            เวลานี้ นายแบบหนุ่มสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ ซึ่งคลุมลงมาถึงสะโพกขาว ด้านบนติดกระดุมเพียงสามเม็ดจนแลเห็นกระดูกไหปลาร้าสวยๆ แผ่นอกขาวนวลเนียน เรือนผมที่ก่อนหน้าเซ็ตเสยเปิดเผยใบหน้าราวกับภาพศิลป์ดูยุ่งเหยิงน้อยๆ ขณะที่ส่วนล่างมีเพียงชั้นในตัวสั้นที่เห็นวับๆ แวมๆ ตรงชายเสื้อ เปิดเปลือยท่อนขาขาวและเรียวได้รูปชนิดผู้หญิงบางคนยังอาย

 

            ขณะที่ใบหน้าไร้เครื่องสำอางนั้นไม่ได้ดูไม่น่ามอง ตรงกันข้าม สภาพยุ่งเหยิงน้อยๆ ของคนที่เตรียมตัวเข้านอนกลับดูยั่วเย้าอารมณ์ได้มากยิ่งกว่า ยิ่งวินยืนอยู่กลางแสงไฟที่ส่องจนทะลุผ่านเสื้อขาวได้เช่นนี้ คนมองก็ไม่นึกแปลกใจเลยว่าทำไมใครๆ ก็อยากสัมผัสเจ้านายเขาสักครั้ง

 

            คุณวินเป็นคนมีเสน่ห์ เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้ หากแต่เมื่อเจ้าตัวคิดจะใช้เสน่ห์ให้เป็นประโยชน์ บอดี้การ์ดหนุ่มเองก็พบว่ามันน่ากลัวไม่ใช่น้อย

 

            “รู้ใช่มั้ยว่านายต้องทำตามที่ฉันบอก”

 

            ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง แล้วปณชัยก็เป็นฝ่ายดึงสายตากลับ หมุนตัวไปล็อกประตูอย่างที่เจ้าของห้องต้องการ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

 

            ตอนนี้ ไร้ซึ่งทางหนีโดยสมบูรณ์

 

ต่อค่ะ

 

            “...”

 

            ดวงตาประสานกัน หากแต่คราวนี้ไม่มีใครยอมเบือนหลบก่อน ราวกับกำลังเล่นสงครามประสาท ชนิดที่ว่าห้องเงียบกริบเสียจนหากใครคนหนึ่งหายใจดังเกินไป อีกฝ่ายก็คงได้ยินเป็นแน่ บรรยากาศดูน่าอึดอัดเสียจนหากมีใครก้าวเข้ามาคงถอยกลับแทบไม่ทัน

 

            “รู้มั้ยว่าฉันเรียกนายมาทำไม” แล้ววินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

 

            “ไม่ทราบครับ”

 

            “ไม่ทราบหรือจงใจไม่ทราบ”

 

            “...”

 

            ปณชัยไม่ตอบ แต่ใบหน้าคมเป็นฝ่ายยอมกดลงเหมือนเคารพ จนวินยกยิ้มเยาะ

 

            “ฉันว่านายลืมฐานะตัวเองไปนะ”

 

            “ผมไม่เคยลืมฐานะตัวเอง”

 

            “แล้วที่ทำไปเมื่อเย็นมันคืออะไร”

 

            “คือการปกป้องเจ้านายตามที่ได้รับคำสั่งมาครับ” คนฟังตาวาวขึ้นมาทันที มองคนที่ตอบเต็มปากเต็มคำว่ากำลังทำตามหน้าที่ จนถามกลับไปประโยคหนึ่งที่ทำให้ชัยนิ่งงัน

 

            “แล้วนายจูบคินเพื่อปกป้องเจ้านายด้วยมั้ยล่ะ”

 

            “...ไม่ครับ” บอดี้การ์ดร่างใหญ่เงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะตอบคำถามออกมาอย่างรู้ว่าจนมุม และหากภาคินได้ยินคำถามนี้ เขาคงไม่แคล้วถูกตบจนหน้าหัน เพราะเจ้านายตัวจริงไม่มีทางพอใจแน่กับข้อสรุปของน้องชาย

 

            “งั้นนายจะตอบมาได้หรือยังว่าทำแบบนั้นทำไม” คนพูดเดินไปนั่งไขว่ห้างบนเตียงนอนหลังใหญ่ เท้าแขนกับหัวเข่า โน้มหน้ามาข้างหน้านิด จงใจให้เสื้อเผยอออก ดวงตาจ้องมองร่างสูงที่ยังอยู่ในชุดสูทเต็มยศด้วยแววตาหาความจริง แต่ก็อย่างเคย เขาไม่เคยอ่านแววตาคู่ตรงหน้าออก

 

            ขณะที่ปณชัยก็เบือนหน้าหลบภาพยั่วยวนอารมณ์อย่างให้เกียรติ จากนั้น คนที่ตอบคำถามภาคินได้ทุกคำถาม แต่ไม่สามารถไขข้อข้องใจให้ภวิศได้ก็บอกแค่ว่า...

 

            “ผมไม่ทราบคำตอบเหมือนกันครับ”

 

          เห็นแก่ตัว!

 

            นี่คือสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวใจของวิน...คนเห็นแก่ตัวที่ไม่เคยแคร์เลยว่าหัวใจของเขาจะเป็นยังไงกับการกระทำเหล่านั้น

 

            “งั้นหรือ” แต่เขาก็ตอบรับเพียงสองคำ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปหาคนที่จงใจยืนเว้นระยะห่าง กระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า

 

            “ไม่ใช่เพราะนายคิดว่า...”

 

            แปะ

 

            ใบหน้าสวยเกินชายโน้มเข้าไปชิด ใกล้จนแทบจะแนบกับซีกแก้มแดงจัดของอีกฝ่าย ขณะที่ส่งมือไปลูบยังรอยช้ำนั้นเบาๆ ราวกับจะขอโทษที่ใช้กำลัง ผิดกับดวงตาคมปลาบที่จ้องเข้าไปในดวงตาคมลึก แล้วเอ่ยคำที่ทำให้คนฟังสะอึก

 

            “...ฉันคงอยากนอนกับนายจนตัวสั่น กับแค่จูบเดียวคงไม่ทำให้ฉันสึกหรออะไร...ใช่มั้ย”

 

            “ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น”

 

            “แล้วแบบไหนล่ะ” วินมองคนที่โต้กลับทันควัน ขณะที่ปลายนิ้วลูบลงมายังปลายคางที่มีไรหนวดแข็งๆ ไล้มันเล่นเหมือนกำลังเพลินมือ ทั้งที่ซบหน้าข้างหนึ่งลงที่บ่ากว้าง ช้อนตาขึ้นประสานกับดวงตาคมดุที่ก้มลงมาจ้องเขากลับ

 

            “ไม่ใช่เพราะนายคิดว่ายังไงฉันก็ต้องเรียกนายมาเล่นด้วยหรือไง”

 

            หมับ

 

            “ผมไม่ได้คิดแบบนั้น” ทันใดนั้น สองมือก็คว้ามือที่กำลังเล่นสนุก แล้วบอดี้การ์ดหนุ่มก็ว่าเสียงเข้มคล้ายคำราม แต่คนฟังกลับ...หัวเราะ

 

            วินหัวเราะออกมาเบาๆ เหมือนกำลังรื่นรมย์กับสถานการณ์นี้อยู่ จากนั้นเสียงหัวเราะก็หายไปดื้อๆ แทนที่ด้วยคำพูดราบเรียบ

 

            “นายไม่คิด แต่ฉันคิด”

 

            ภวิศยิ้มร้ายใส่ แล้วว่าต่อ

 

            “ฉันเบื่อที่จะรอแล้ว ฉันอยากจะ เล่น กับนายแล้วสิ”

 

            หมับ

 

            “คุณวิน!

 

            พอว่าจบ วินก็ไม่ลังเลเลยที่จะคว้าเนกไทเส้นหรูของอีกฝ่ายเต็มแรง และแม้แต่ปณชัยเองก็ไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าคมจึงโน้มลงตามแรงดึง หากแต่ขายาวก็ยังยั้งตัวเองทันก่อนที่จะก้าวตามอีกฝ่าย แต่นั่นทำให้วินหมุนกลับมาตวัดแขนอีกข้างรอบบ่า ยื่นหน้าไปกระซิบริมหู

 

            “ถ้านายไม่ ฉันจะออกไปหาของเล่นชิ้นอื่น อึนแทรังดีมั้ย หรือ...คุณนพดี”

 

            กึก

 

            โครม!

 

            ชื่อแรกของช่างกล้องอารมณ์ร้อนทำให้ชัยตาลุกวาวขึ้นมาแล้ว แต่ชื่อของศัตรูตัวฉกาจทำให้ความอดทนขาดสะบั้น เพราะไม่เพียงแต่ขายาวที่หมดแรงรั้งเท่านั้น มือใหญ่เองที่ควรจะยึดข้อมือคนเล่นซนเอาไว้กลับเป็นฝ่ายจับที่หัวไหล่ แล้ว...เหวี่ยงวินลงกลางเตียงนอนหลังใหญ่

 

            “คุณรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา!

 

            ชัยตามมาคร่อมทับ ขณะที่กดหัวไหล่ทั้งสองข้างของภวิศจนจมลึกลงไปกับเตียงนิ่ม คำรามด้วยสีหน้าโกรธจัดกับคนที่ไม่รู้บ้างเลยว่าคิดจะเล่นกับอะไร

 

            อย่างไอ้นพไม่ใช่แค่ไฟ แต่เป็นไฟนรก!

 

            หากแต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันคิดเช่นกันว่าตัวเขาเองก็ไม่ต่างจากไฟที่พร้อมจะสาดซัดพัดทำลายร่างที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างเช่นเดียวกัน

 

            คำถามที่วินยิ้ม แต่ตาไม่ยิ้มไปด้วย

 

            “รู้สิ และนายก็รู้ไม่ใช่หรือว่าฉันทำได้จริง”

 

            “คุณวิน!

 

            “ฉันเลยให้นายเลือกไง...จะเล่นกับฉัน หรือให้ฉันหาเอาข้างนอก” วินยกยิ้มมุมปาก เงยหน้าสบตาอย่างท้าทาย มองเข้าไปในดวงตาวาวโรจน์ตรงหน้า ไม่สนใจว่าแรงบีบที่หัวไหล่จะเจ็บแค่ไหน เขาเพียงมองสีหน้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นดุร้ายน่ากลัวเหมือนตอนที่พลั้งปากเสนอตัวเป็นของเล่น

 

            คำท้าทายที่ปณชัยขบฟันแน่น แล้วใช้การกระทำแทนคำตอบ

 

            ฟึ่บ

 

            ใบหน้าดุร้ายซุกเข้าที่ซอกคอขาวทันที ริมฝีปากร้อนผ่าวก็พรมจูบผิวเนื้อที่ล่อลวงสายตา มือใหญ่ปล่อยจากหัวไหล่มากระชากทีเดียว ชายเสื้อเชิ้ตก็ลอยเด่นขึ้นมาเหนือแผ่นอกน่ามอง มืออีกข้างสอดลึกไปยังแผ่นหลัง แล้วลากฝ่ามือไปตามแนวกระดูกไขสันหลัง สัมผัสรูปร่างที่เห็นผ่านตามาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เขากำลังจดจำมันด้วยปลายนิ้วของตัวเอง 

 

            ตอนนี้ปณชัยโกรธจัดกับคนที่ไม่คิดฟังคำเตือนของเขาเลย!

 

            ชื่อของแทรังว่าแย่แล้ว ชื่อของนพแย่ยิ่งกว่า เพราะแววตาในงานที่กวาดมองภวิศตั้งแต่หัวจรดเท้ายังติดตรึงอยู่ในหัว สัญชาตญาณที่ไม่เคยทำงานผิดพลาดบอกชัดเจนว่ามันต้องการอะไร แล้วคนตรงหน้าเขายังคิดที่จะเล่นกับมันอีกงั้นหรือ

 

          ให้ตาย!

 

            ความคิดของคนที่พรมจูบผิวขาวหนักๆ ราวกับกำลังลงโทษคนที่กำลังทดสอบความอดทนของเขา!

 

            ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนไม่น่าจะมีใครตามอารมณ์ของร่างสูงทัน แต่ไม่ใช่วิน

 

            กริ๊ก

 

            “หืม!...นี่คุณเล่นอะไรของคุณ!

 

            ทันใดนั้น เสียงของวัตถุที่กระแทกกันเบาๆ พร้อมกับความเย็นที่แนบลงบนข้อมือ ก็ทำให้ชัยเงยหน้าขึ้นมาทันควัน หันขวับไปมองที่มาของเสียง และนั่นก็ทำให้ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เสียงทุ้มถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ตวัดกลับมามองคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง

 

            “ทำในสิ่งที่ควรทำยังไงล่ะ” วินยิ้ม

 

            “ควรทำ? คุณมาใส่กุญแจมือผมทำไม!” ชัยถามเสียงเข้มกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันที่จะได้ซักถามอะไรมากกว่านั้น คนข้างใต้ก็หัวเราะ

 

            ฟึ่บ

 

            บอดี้การ์ดหนุ่มไม่ทันตั้งตัว เมื่อวินอาศัยช่วงที่เขาชะงักพลิกขึ้นมานอนทับบนอก โดยที่มือเขาข้างหนึ่งห้อยติดกับหัวเตียง

 

            ใช่แล้ว ในช่วงที่ปณชัยสนใจเพียงผิวขาวๆ ภวิศก็จัดการล็อกข้อมือข้างหนึ่งเอาไว้กับเสาเตียงอย่างรวดเร็ว และตอนนี้กำลังใช้หัวเข่ากดทับลงบนเป้ากางเกงจนชัยนิ่วหน้า ใช้มืออีกข้างหมายจะคว้าเข้าที่เอว แต่ไม่ทันคนที่เตรียมตัวเอาไว้ก่อน เมื่อวินกระชากมือข้างนั้นขึ้นเพื่อล็อกกุญแจอีกตัว ล่ามไว้กับหัวเตียง

 

            ทุกอย่างง่ายดายขนาดนี้เพราะส่วนหนึ่งปณชัยก็ลังเลที่จะโต้ตอบกลับ เพราะหากเขาคิดจะดิ้นรนแล้วมีหรือที่คนบนอกจะไม่เจ็บตัว จนบัดนี้ทำได้เพียงมองภวิศด้วยแววตานิ่งจัด ใบหน้าคมแสดงออกว่าไม่พอใจ เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาจึงเข้มกว่าเดิม

 

            “ปล่อยผม คุณวิน”

 

            “ลืมสิ่งที่ฉันพูดไปแล้วหรือ” วินหอบหายใจเบาๆ แต่ยังพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ ย้อนกลับมาเรื่องเดิมที่คุยค้างกันไว้ มองคนที่โมโหจนพยายามกระชากแขนจากกุญแจมือ...ของจริงซะด้วย

 

            วินรู้ว่าพวกของเล่นที่เอาไว้ใช้เพื่อเพิ่มรสรักบนเตียงเอาปณชัยไม่อยู่หรอก แล้วเขาจำได้ว่าลุงพงษ์เคยมีของจริงเก็บไว้ ซึ่งก็หาไม่ยากเท่าที่คิด

 

            “เรื่องอะไร!

 

            “ฉันก็จะทำเรื่องที่สมควรไง”

 

            คนฟังขมวดคิ้วฉับ จ้องมาตาเขม็ง ซึ่งภวิศก็บอกต่อด้วยดวงตาลุกวาว

 

            “ฉันเคยบอกแล้วไงว่าผู้ชายก็เป็นแค่ของเล่นที่มีแขนขา ในเมื่อฉันอยากเล่น ทั้งสองแขนสองขาก็ไม่จำเป็น ขยับแค่...” วินเคลื่อนหัวเข่าออกจากเป้ากางเกงไปยันไว้กับเตียง ข้างสะโพกคนข้างใต้ แล้วปลายนิ้วก็เคลื่อนไปจิ้มลงบนส่วนที่ตุงเด่นขึ้นมา

 

            “...ตรงนี้ก็พอ”

 

            “คุณวิน ผมไม่ตลกนะ”

 

            “ฉันก็ไม่ตลก” คราวนี้วินคำรามออกมาเสียงเข้ม จ้องตาอีกฝ่ายกลับบอกว่าเขาเองก็ไม่ได้คิดจะเล่นบ้าๆ อะไรเหมือนกัน จากนั้นก็เอ่ยคำที่ทำให้ปณชัยเย็นเยียบไปทั้งตัว

 

            “ฉันกำลังย้ำให้นายฟังไงว่านายอยู่ในฐานะอะไร!

 

...............................

 

            ครบค่ะ สำหรับตอนนี้บอกเลยว่าช่วงที่เขียนเหนื่อยมาก เพราะการจะเอาคนปากแข็งสองคนมาโยนลงเตียงเดียวกันได้นั้น ต้องงัดสารพัดเหตุผล เขียนแล้วแก้ไม่รู้กี่รอบ ถามตัวเองว่ามันสมเหตุสมผลหรือยัง ลุงมีเหตุผลมากพอที่จะโมโหมั้ย จนต้องย้อนกลับมาถามตัวเองว่า...แล้วคนที่เก็บงำอารมณ์หึงมานานระเบิดออกมา มันจำเป็นต้องใช้เหตุผลด้วยหรือ ดังนั้น คำตอบของเมย์คือการเอาอารมณ์ซัดใส่กันค่ะ เพียงแต่จะออกมาในรูปแบบไหนเท่านั้นเอง

            ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องนี้มีฉากหวานแน่นอน อาจจะไม่ใช่ตอนนี้ แต่ในอนาคตมีฉากพี่วินนอนทับเกลี่ยอกลุงเล่นแน่ค่ะ แต่เมื่อไหร่...อืม เอาไว้ก่อนแล้วกันเนอะ XD

            ส่วนที่ถามกันมาว่าเขาได้กันตอนไหน อันนี้ก็ยืนยันอีกว่า ก่อนเลขอาถรรพ์ประจำของเราแน่นอนค่ะ เพียงแต่ว่าตอนไหน ไม่บอกเนอะ อาจจะเป็นตอนหน้าเลยก็ได้ ใครจะรู้ล่า (พี่วินรู้นะ ลองถามพี่วินดูนะเออว่าเขาจะยอมลุงเมื่อไหร่ ซึ่งยอมก็มีหลายความหมายอีกนั่นแล)

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

354 ความคิดเห็น

  1. #14416 FNnp142 (@france1999) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:35
    คุณวิน ก็จะว่าโหดอยู่
    #14416
    0
  2. #14324 0915405263 (@0915405263) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 20:55
    แซ่บมากมากภาวิน
    #14324
    0
  3. #14322 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 23:40
    อีกคนก็หน้าที่หรือคนก็ฐานะ ถ้าลองสองคนนี้ปล่อยสองสิ่งนี้ลง มันก็เหลือเพียง คนธรรมดา
    #14322
    0
  4. #14298 parada3346 (@parada3346) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 17:58
    วินก็ประชดจังเลย ลำไยยย
    #14298
    0
  5. #14286 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 16:35
    ประชดกันแบบนี้ไม่ดีเลย วินอย่าไปยุ่งกับนพนะ
    #14286
    0
  6. #14221 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 19:43
    เฮ้อ...วินคิดอะไรอยุ่นะ
    #14221
    0
  7. #14075 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 16:53

    เอาเลยๆพี่วิน

    #14075
    0
  8. #13801 Gigkwan (@Gigkwan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 21:27
    อ่านแล้วยังเหนื่อยแทนคนเขียนคะ ทุกอย่างกดดันมากกก เขียนให้อ่านดีมากเลยคะ
    #13801
    0
  9. #12963 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:29
    ตามอารมณ์ทั้งสองคนไม่ทันเลยจริงๆค่ะ ฮื่อออ ฟาดฟันสาดซัดใส่กันเข้สาไปเลย อห ยอมแล้วค่าทั้งคู่เกรี้ยวกราดมาก
    #12963
    0
  10. #12885 BeCraZy (@love_norit) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 21:15
    เผ็ดเว่อ
    #12885
    0
  11. #11086 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:51
    สาย SM หรอ
    #11086
    0
  12. #10681 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 07:32
    ชัยดูเหมือนสาย S มากอะฮืออออออออ อารมณ์ขาดปึ้บพุ่งปั้บไรงี้555
    #10681
    0
  13. #8977 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:50
    วินโครตเเรง
    #8977
    0
  14. #8957 ElfsujuBowranny (@ElfsujuBowranny) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:42
    วินประชดเรื่องนพนี่ไม่น่ารักเลยยย ทีมพี่ชัยค่ะ555555
    #8957
    0
  15. #8823 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 16:37
    เชรดดดดดดด เอสเอ็มมากตอนนี้ 5555555 ชอบบบบ จัดให้หนักค่าาา
    #8823
    0
  16. #7056 moonne. (@Baiiffern) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:52
    สงสารทั้ง2คนเลย ฮือออ
    #7056
    0
  17. #6851 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 20:31
    พี่วินรุกฆาต!
    #6851
    0
  18. #6443 Asuno (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 07:01
    งื้อออออออ
    #6443
    0
  19. #6236 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 16:35
    การกระทำแสนดุเดือดที่เกิดจากอารมณ์ที่ถูกกดไว้ของทั้งคู่มานานนนนนนนน ดูจะฟาดฟันกันรุนแรง แต่ความรู้สึดหลังจากนี้คงหน่วงแน่เลย นี่ระแวงมากค่ะ
    #6236
    0
  20. #6060 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 19:53
    โอ๊ยยยยย ดุเดือดมาก วินจะทรมานลุงแล้วหรอ จะถึงขั้นไหนนะ ตื่นเต้นแทนอ่ะ 555
    #6060
    0
  21. #6051 mo4556 (@mo4556) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:11
    เหยดด พี่วินแซ่บ!
    #6051
    0
  22. #6000 Satang_88 (@KrisxLay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 00:50
    ทีมลุงได้ไหมอ่าโดนพี่วินแกล้งอีกแล้ว
    #6000
    0
  23. #5901 yoyo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:00
    บางทีวินก็แรงเกินไป ไม่ค่อยโอเค 555555
    #5901
    0
  24. #5869 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:15
    พี่ชัยขาดสติบ่อยไปนะคะ ถึงเวลามีภัยจะกลายเป็นไม่เด็ดขาดนะ
    #5869
    0
  25. #5864 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:02
    ฮื่ออออปวดใจแต่ก็ร้อนแรง
    #5864
    0