[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,980 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,668 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,817

    Overall
    1,324,980

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 16 หรือเพียงข้ออ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 314 ครั้ง
    18 พ.ย. 60


ตอนที่ 16 หรือเพียงข้ออ้าง

 

 

 

            ภวิศเคยคิดว่าเขาควรจะชินชา แต่เรื่องบางเรื่องหัวใจก็ไม่เคยชาชินจริงๆ

 

            ทุกคนที่รู้จักเขามองว่าเขาเป็นผู้ชายที่เกิดมาเพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งครอบครัว ฐานะ รูปร่างหน้าตา การศึกษา ทุกอย่างไม่ได้ยิ่งหย่อนกว่าใครเลย ตรงกันข้าม หลายคนพากันอิจฉา และนินทาในความโชคดี มันทำให้บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าเพราะภาพที่เห็นภายนอกนั่นดูสวยหรูเกินไปหรือเปล่า ภายในของเขาถึงต้องถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

            หากใจมันเคยชิน เขาก็คงไม่พาตัวเองกลับมาสู่วังวนเดิมๆ แบบนี้อีก

 

            วังวนที่รู้นะว่าไร้ทางออก แต่ก็พาตัวเองเข้ามา เหมือนที่รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายจะตอบยังไง

 

          หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบงั้นหรือ...รู้อยู่แล้วล่ะ

 

            “ช่วยพูดจาให้ฟังลื่นหูกว่านี้หน่อยได้มั้ย” วินยิ้ม มองผู้ชายตัวโตที่ทำหน้านิ่งเหมือนฉาบเอาไว้ด้วยปูนซีเมนต์ ก่อนที่จะหัวเราะในคอ ส่ายหน้าช้าๆ อย่างจนใจกับคำตอบตรงแหน่วเป็นไม้บรรทัด

 

            “คินไม่เคยสั่งให้พูดจากับเจ้านายดีกว่านี้หน่อยหรือ”

 

            “ผมแค่ตอบคำถามที่คุณวินถามครับ”

 

            ดวงตาสองคู่ประสานกัน แล้ววินก็พยักหน้าช้าๆ

 

            “งั้นถ้าฉันสั่งให้นายพูดว่าห่วงฉันล่ะ”

 

            “ถ้านั่นคือคำสั่ง”

 

            คำตอบของปณชัยไม่ต่างกับบอกว่าหากเขาพูด มันก็เป็นแค่หน้าที่ที่ต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น ดวงตาคู่คมก็ไม่ส่อแววใดๆ เช่นเดียวกับวินเองที่แววไหววูบมันจางหายไปนับตั้งแต่คำว่าหน้าที่ มันนิ่ง มันเรียบ หากแต่ก็มั่นคงจนต่างฝ่ายต่างไม่รู้ความรู้สึกของฝ่ายตรงข้าม

 

            บรรยากาศดูไม่ต่างจากเสือและสิงโตที่กำลังลองเชิงกันอยู่

 

            “เฮ้อ” แล้ววินก็เป็นฝ่ายถอนหายใจ ละสายตาไปก่อน แต่นั่นไม่ใช่การยอมแพ้

 

            “รู้อะไรมั้ย ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นสงครามประสาทกับนายหรอกนะ ระบมไปทั้งตัวแล้ว”

 

            “...ให้ผมเรียกหมอมั้ยครับ” ชัยทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างสูงก็เงียบไป แล้วว่าไปอีกเรื่อง ขยับไปหมายจะกดปุ่มเรียกหมอ แต่ติดที่วินส่ายหน้า จากนั้น...ก็คว้าเข้าที่ข้อมือ

 

            “ฉันเจ็บแผล”

 

            “งั้นผม...”

 

            “ไม่ ฉันไม่ต้องการหมอ” ปลายนิ้วที่จับข้อมือแข็งแกร่งเลื่อนเข้าไปใต้ขอบแขนเสื้อเชิ้ตอย่างเบามือ ดวงตาคมสวยยังช้อนขึ้นราวกับรู้ว่ามุมไหนที่ดูดีที่สุด แม้ว่าแก้มขาวจะซีดเซียวลงกว่าเดิม แต่นั่นไม่ได้ทำให้นายแบบหนุ่มดูดีน้อยลงเลย

 

            ตรงกันข้าม สีหน้าที่ดูอ่อนแอซีดเซียวกว่าปกติยิ่งเร่งเร้าให้คนมองรู้สึกว่า...น่ารังแก

 

            “งั้นผมจะไปขอยาแก้ปวดให้”

 

            “รู้อะไรมั้ย...ฉันไม่อยากกินยา” วินเลื่อนชายแขนเสื้อขึ้นสูงกว่าเดิม เอียงคอนิด

 

            “งั้นคุณวินต้องการอะไรครับ ผมจะหามาให้” ปณชัยยังยืนยันที่จะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ซึ่งแทนที่คนฟังจะหยุด วินกลับจับมือใหญ่อย่างมีความหมาย บีบลงบนรอยบวมช้ำของคนที่ออกแรงจัดการพวกโจรด้วยมือเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าร่างสูงใหญ่ยังไม่ได้ให้หมอดูแผลด้วยซ้ำ

 

            “ฉันต้องการให้นายทำหน้าที่”

 

            “...”

 

            ครั้งนี้ชัยกลับเป็นฝ่ายเงียบ เพราะชายหนุ่มก็รู้เช่นกันว่า...เพิ่งขุดหลุมฝังตัวเอง

 

            “ฉันไม่ต้องการยา และนายก็น่าจะรู้ว่ามีอะไรอีกมากที่ทำให้ฉันลืมเจ็บ...ใช่มั้ย” คนพูดส่งยิ้มให้ และมันมากพอที่จะทำให้ผู้ชายหลายคนตอบรับโดยไม่คิดซ้ำสอง หากแต่ไม่ใช่กับบอดี้การ์ดหนุ่มที่ทำท่าจะดึงมือออก แต่ไม่ทันคนที่จับเอาไว้แน่นกว่าเดิม

 

            คนที่กำลังเอาคำพูดโหดร้ายของใครบางคนมามัดตัวคนพูดเอง

 

            “เมื่อกี้ใครพูดนะว่า...คุณวินคือหน้าที่ที่ผมต้องรับผิดชอบ...แล้วนายมีหน้าที่อะไร”

 

            ดวงตาคมสวยเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด พอๆ กับมือที่บีบลงบนรอยบวมช้ำของกำปั้น ใบหน้าน่ามองดูเหนือกว่า แม้ว่าระดับสายตาจะต้องเงยขึ้นมองคนตัวโตก็ตาม

 

          “...ของเล่นของคุณ”

 

            “ก็รู้หน้าที่ดีนี่” สถานะที่หลุดรอดจากริมฝีปากทำให้วินยกยิ้มอย่างพอใจ คลายมือที่กำเอาไว้ออก ขยับเข้าหาร่างสูง

 

            “ตอนนี้ฉันอยากเล่นให้ลืมเจ็บ ดังนั้น...นายคงรู้นะว่าต้องทำอะไร”

 

            “คุณวินไม่ควร...”

 

            “บอดี้การ์ดมีหน้าที่สั่งสอนฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

            หากก่อนหน้านี้ภายในห้องเหมือนกับสิงห์ปะทะเสือ ตอนนี้สิงห์ตัวนั้นก็กำลังถูกเสือเขี้ยวคมไล่ต้อนจนสิ้นหนทาง

 

            “รับผิดชอบคำพูดของตัวเองด้วยล่ะ ปณชัย”

 

            แม้ภวิศจะไม่เคยชินชากับความรู้สึกเหล่านี้ แต่ประสบการณ์สอนสั่งว่า...เขาควรจะรับมือกับมันยังไง

 

            ไม่มีอีกแล้วเด็กชายภวิศที่จะร้องไห้งอแงเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ มีแต่นายภวิศที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่หมายตา

 

...........................................

 

            “คุณวิน คุณป่วยอยู่นะ”

 

            “ปากนายว่างั้น แต่ข้างล่างไม่เห็นเหมือนที่พูดเลยนะ”

 

            ภายในห้องพัก VIP ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องของมาเฟียเมืองไทยไม่ได้นอนราบไปกับเตียงอย่างที่ผู้ป่วยคนอื่นควรจะทำ แต่ร่างเพรียวของนายแบบหนุ่มกำลังคร่อมทับอยู่เหนือตักร่างสูงใหญ่ ขณะที่เสื้อคนไข้ถูกปลดเชือกออกจนหมด เผยให้เห็นแผ่นอกขาวนวลเนียน เช่นเดียวกับกางเกงที่ถูกถอดแล้วพาดลวกๆ ที่ขอบเตียง แค่นั้นก็ทำให้คนนิ่ง...ไม่อาจจะนิ่งเหมือนกับหน้า

 

            คนที่เอ่ยปากเตือนเจ้านาย แต่กลับควบคุมร่างกายที่ซื่อตรงกว่าไม่ได้

 

             ส่วนเด่นนูนภายใต้กางเกงเนื้อดีกำลังดันขึ้นมาสู้กับสะโพกอิ่มที่กดแนบเข้าหา ราวกับมันปรารถนาจะได้ทำอย่างที่ครั้งก่อนไม่มีโอกาส

 

            “คุณวิน ผมว่าหยุดเถอะ ถ้ามีคนเข้ามาเห็น...อึ้ก”

 

            “ฮึ ปากว่าตาขยิบ”

 

            ภวิศว่าด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เพราะเพียงแค่สะโพกขาวบดเบียดแนบชิดส่วนเด่นนูน ใครบางคนก็เผลอขบกรามแน่น ดวงตาคู่คมยิ่งเข้มขึ้น สุมไปด้วยไฟอารมณ์ที่เขาเองก็รู้ดีว่าคืออะไร...อยากมีเซ็กส์กับเขาไง

 

            นายแบบหนุ่มไม่ใช่คนไร้เดียงสา เขามันประเภทยั่วยวนด้วยซ้ำ การที่จะทำให้ผู้ชายสักคนปรารถนาในตัวเขาไม่ใช่เรื่องยาก และชายหนุ่มก็เรียนรู้มานานแล้วว่าความปรารถนาของร่างกายมันไม่เกี่ยวกับหัวใจ ต่อให้ไม่รัก ถ้าร่างกายมันต้องการ ไม่ว่ากับใครก็นอนด้วยได้ ก็เหมือนปณชัยตอนนี้

 

            จุ๊บ

 

            “คุณวิน” วินโน้มตัวลงแนบชิดกับร่างกำยำ บดเบียดแผ่นอกเข้าหา ปลายนิ้วลูบไล้อย่างยั่วเย้า ขณะที่ริมฝีปากคลอเคลียที่ปลายคางครึ้ม สัมผัสแผ่วเบาก็ทำให้ใครบางคนปรามเสียงเข้ม ผิดกับอุณหภูมิของร่างกายที่เพิ่มสูงขึ้น และนั่นก็ทำให้วินแทรกหัวเข่าระหว่างท่อนขา ถูไถที่ส่วนแข็งแกร่งเนิบนาบ

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น สองมือใหญ่ก็เลื่อนมาจับที่หัวไหล่เอาไว้ จนวินต้องช้อนตาขึ้นมอง

 

            “ผมไม่คิดว่าเวลานี้เหมาะสมครับ” ชัยดันกายเจ้านายออกห่าง ก่อนที่อะไรมันจะไปในทิศทางที่ไม่สมควร แต่...

 

            “โอ๊ย”

 

            “คุณวิน!” เพียงแค่นายแบบหนุ่มร้องออกมาคำเดียว แรงที่บีบหัวไหล่ก็คลายลงอย่างรวดเร็ว

 

            “นายขยับแล้วเจ็บแผล” วินว่าด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด เลื่อนมือไปแตะแผลเหนือหัวเข่า จนคนพยายามห้ามไม่อาจทำตามใจคิด เช่นเดียวกับตอนที่ร่างสูงใหญ่มาอยู่ในสภาพถูกคร่อมทับแบบนี้

 

            วินไม่ได้ใช้กำลังบังคับคนของพี่ชายเลยสักนิด เขาแค่ใช้คำพูดของคนคนนี้บวกกับคำสั่งของพี่ชายมาผนวกเข้าด้วยกัน

 

          คินสั่งไว้ไม่ใช่หรือว่าต้องดูแลฉันให้ดี แล้วถ้าฉันออกแรงแล้วแผลปริ...ดูเหมือนนายจะขัดคำสั่งของเจ้านายสุดที่รักสองครั้งติดในวันเดียว

 

            เท่านั้น คนตัวโตที่ล้มผู้ชายสองคนในเวลาไม่กี่วินาทีได้ก็ตกอยู่ใต้ร่างเพรียวบางที่กำลังคลอเคลียอยู่เหนือแผ่นอก และครั้งนี้ก็เช่นกัน เพียงแค่วินบอกว่าเจ็บแผล ทุกแรงต่อต้าน ทุกเสียงห้าม ทุกสามัญสำนึกก็มลายหายไปสิ้น ผิดกับเรือนกายแข็งแกร่งที่กำลังตอบสนองสัมผัสยั่วเย้าจนแข็งชันขึ้นเรื่อยๆ

 

            ร่างเพรียวถึงบอกว่าคนแถวนี้ปากว่าตาขยิบยังไงล่ะ

 

            ปากว่าหน้าที่ แต่ร่างกาย...ไม่ยักกะทำตามที่พูด

 

            คนที่กำลังหายใจแรงขึ้น ตัวร้อนขึ้น และตรงนั้น...แข็งขึ้นเรื่อยๆ

 

            จุ๊บ

 

            ริมฝีปากอุ่นสัมผัสที่แก้มสากอีกครั้ง แต่มันไม่หยุดแค่นั้น วินกำลังลากไปยังริมฝีปากได้รูป ใช้ฟันขบอย่างหยอกเย้า แล้วปลอบประโลมด้วยการดูดหนักๆ ปลายลิ้นนุ่มนิ่มสัมผัสเข้าที่รอยแย้มอย่างยั่วยวน แหย่เข้าไปอย่างซุกซน แต่ก่อนที่คนตัวโตจะโต้ตอบ วินก็ดึงลิ้นกลับ และผละออกไปเพื่อ...เลียริมฝีปาก

 

            แววตาของนายแบบหนุ่มกำลังบอกว่าใครกันแน่ที่เหนือกว่า

 

            “ทำหน้าที่นายสิ”

 

            จากนั้น วินก็คว้ามืออีกฝ่ายเพื่อวางลงบนแผ่นอกที่เคยไร้รอยราคี แต่บัดนี้กลับปรากฏรอยช้ำหลายแห่ง เสียงทุ้มท้าทาย และมันมากพอให้คนฟังตาวาวโรจน์ มือที่คอยแต่ผลักดันกลับเป็นฝ่ายเคลื่อนตัว แม้จะเชื่องช้า แต่กลับแฝงด้วยความต้องการที่ล้นปรี่

 

            มือสากที่ปลุกเร้าอารมณ์หวามในกาย และปัดไล่ความเจ็บปวดที่ร่างกายได้รับ แปรเปลี่ยนเป็นน้ำมันที่ราดลงบนไฟราคะจนโชติช่วง

 

            “อืมมม” วินครางในคอ เมื่ออีกฝ่ายกำลังใช้นิ้วบีบยอดอกสีอ่อนจนแข็งชัน แล้วเกลี่ยด้วยนิ้วหัวแม่มือ ก่อนที่จะเคล้าคลึงช้าๆ ขณะที่คนปากว่าตาขยิบก็โน้มตัวเข้ามา เพื่อใช้ปลายลิ้นปาดเลียที่หัวนมอีกข้าง ฟันคมครูดพอให้เจ็บแปล๊บจนชายหนุ่มสะดุ้ง

 

            “ซาดิสม์หรือไง...เฮือก!

 

            ภวิศพูดไม่ทันจบ เขากลับเป็นฝ่ายสะดุ้งสุดตัว เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนนั้นดูดคลึงหัวนมอย่างหนักหน่วง ทั้งขบ ทั้งกัดจนมันแข็งตึง ขนอ่อนลุกซู่ ร่างกายถูกจู่โจมด้วยความวาบหวาม เสียงหายใจรุนแรงกว่าเดิม แล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่งมือเข้าใต้กลุ่มผมสีเข้ม ขยุ้มเอาไว้อย่างหวังระบายความอัดอั้น

 

            “ดี!

 

            ขณะเดียวกัน วินก็บดเบียดสะโพกเข้าหาส่วนแข็งขืนราวกับไม่มีใครยอมใคร จนพายุอารมณ์กำลังสาดซัดทั้งสอง แต่เพียงร่างกำยำคิดจะพลิกอีกฝ่ายลงใต้ร่าง...

 

            พลั่ก

 

            วินก็ผลักอกให้ถอยห่าง ดึงกายให้ห่างจากริมฝีปาก เพื่อก้มลงไปสบประสานสายตา

 

            “อย่าทำเกินหน้าที่” ใบหน้าคมเรียบนิ่งดูไร้อารมณ์ ผิดกับดวงตาร้ายกาจที่กำลังสะกดกลั้นปีศาจร้ายที่อยากจะกระโจนออกมาจากร่าง และนั่นก็ทำให้วินยิ้ม...รอยยิ้มที่ยิ่งขับให้ผู้ชายคนนี้น่ามอง

 

            ผู้ชายคนนั้นแหละที่กำลังดึงมือสากที่เลื่อนไปลูบไล้แผ่นหลังให้ต่ำลง ต่ำกว่าสะโพก ต่ำกว่าก้นกลม...และลึกเข้าไป

 

            จากนั้น วินก็โน้มตัวไปกระซิบริมหู

 

            “และหน้าที่ของนายคือ...เตรียมมันให้พร้อม...รับของนาย”

 

            “...”

 

            ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องชั่วอึดใจ ราวกับว่าคนฟังลืมหายใจไปชั่วขณะ กระทั่งภวิศเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายบรรยากาศนั้น

 

            “ใช้เวลาไม่นานนักหรอก เรื่องมันเคยๆ อยู่แล้ว”

 

            ถ้อยคำที่ทำให้คนอ้างหน้าที่ตาลุกโชน เพราะมันกำลังบอกว่าคุณวินไม่ได้แยแสสิ่งที่ทำกับเขาเลยสักนิด อีกทั้งร่างกายที่เคยบริสุทธิ์สะอาดนี้ก็ต้องมือชายมาแล้ว...หลายคน


 ต่อค่ะ


            แววตาของปณชัยที่คนมองหัวเราะ ทั้งที่ตาไม่ได้ยิ้มไปด้วย

 

            จากนั้น ใบหน้าสวยเกินชายก็โน้มลงอีกครั้ง เพื่อใช้ริมฝีปากคลอเคลียเข้าที่แก้มสาก กดจูบหนักๆ อย่างยั่วเย้า จงใจทำตัวเหมือนที่แววตาตรงหน้ากำลังกล่าวหา

 

            แววตาที่บอกว่า...

 

            “ก่อนที่จะว่าฉันสำส่อน ดูตัวเองก่อนดีกว่ามั้ย...พี่ชัย”

 

            เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ และวินก็เป็นคนจงใจพูดให้คิดไปในทำนองนั้น ตอนนี้มันหมดเวลาของเด็กหนุ่มใสซื่อที่อ้อนวอนขอความรักแล้ว ดังนั้น อยากจะว่าอะไรก็ว่าไปเถอะ แต่ก่อนที่จะกล่าวหา...วกดูการกระทำของตัวเองก่อน

 

            “ผมไม่ได้ว่าคุณวินแบบนั้น...ไม่เคยคิด”

 

            “ฮึ”

 

            วินมีเพียงเสียงหัวเราะแทนคำตอบ ขณะที่ริมฝีปากนุ่มยังคงคลอเคลียอยู่ที่กกหู กดจูบหนักๆ ราวกับบอกว่าไม่ใส่ใจจะพูดคุยมากกว่านี้ และนั่นก็ทำให้ฝ่ามือที่สอดลึกเข้าไปใต้ก้นกลม บีบขยำเนื้อนุ่มอย่างเผลอตัว ใบหน้าคมคร้ามเครียดขมึง มองเสี้ยวหน้าที่แนบชิดไม่ห่าง

 

            ชั่วแวบหนึ่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็ทำงาน เป็นดั่งปราการที่ห้ามแรงปรารถนาที่ลุกโชน แต่เพียงได้ยินเสียงของคนบนกาย...ทุกอย่างก็ขาดสะบั้นลง

 

            “มีปัญญาทำแค่นี้?”

 

            น้ำเสียงที่ทั้งท้าทายและ...ดูแคลน

 

            หมับ

 

            “อื้มมม” สิ้นคำท้า สิ่งที่ตามมาคือมือใหญ่ที่ฉวยเข้าที่ต้นคอ แล้วดึงวินเข้ามาเพื่อมอบจูบร้อนระอุลงบนริมฝีปากอวดดีอย่างหนักหน่วง หากแต่ไร้การขัดขืน ตรงกันข้าม ภวิศกลับยอมรับลิ้นอุ่นที่แหย่ลึกเข้าไปในโพรงปาก ตอบโต้ด้วยความรุนแรงไม่ต่างกัน

 

            วินไม่ว่าอะไรที่ฟันคมขบกัดที่ริมฝีปากล่างจนช้ำ เพราะเขาเองก็เอาคืนด้วยการดูดปากอีกฝ่ายแรงๆ ปล่อยให้อารมณ์เป็นฝ่ายนำทาง ปล่อยให้ความผิดหวังมันถูกบดบังด้วยแรงปรารถนา สองมือก็ซุกไซ้เข้าไปใต้เสื้อสูท ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต เพื่อสัมผัสผิวกายร้อนระอุไม่ต่างจากส่วนแข็งขืนที่กำลังถูไถสะโพกของเขา

 

            ขณะที่ท่าทางเร่งเร้ารุนแรง และเป็นงานของคนบนตัวก็ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มถูกความหงุดหงิดครอบงำขึ้นเรื่อยๆ

 

            ชายหนุ่มควรจะถนอมผู้ได้ชื่อว่าเจ้านาย หากแต่จูบรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดกลับยังดำเนินต่อไป เช่นเดียวกันกับร่างกายที่เริ่มเคลื่อนไหว

 

ตัดค่ะ

เจอกันที่บล็อกครับผม








 

ต่อจากบล็อกจ้า

 

            “แฮก แฮก...แฮก”

 

            บัดนี้ ทั้งห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งคู่

 

            “คุณวิน แผลคุณ!

 

            วินไม่คิดจะลืมตาขึ้นมาด้วยซ้ำ เมื่อถูกประคองให้นอนลงบนเตียงนุ่ม เขารู้อยู่แล้วว่าแผลที่เย็บมันฉีก ฉีกสักพักแล้วด้วย แต่ความเจ็บของร่างกายไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรู้สาอะไร เมื่อเทียบกับไออุ่นที่ผละออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับว่า...สิ้นหน้าที่แล้ว

 

            “ผมจะไปเรียกหมอ”

 

            “เงียบหน่อยได้มั้ย หนวกหู” ภวิศลืมตาขึ้นจนได้ ยามที่ขยับกายขึ้นมานั่งตัวตรง ปราดตามองเลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผลอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยกับอีกฝ่าย

 

            “ฉันต้องการเวลาจัดการกับตัวเอง ออกไปซะ”

 

            “แต่แผลคุณ...”

 

            “อยากให้เจ้านายสุดที่รักของนายมีข่าวฉาวว่ามีน้องชายมักมากเล่นเซ็กส์กลางโรงพยาบาลกับบอดี้การ์ดของตัวเองหรือไง” ถ้อยคำที่ทำให้อีกฝ่ายเงียบเสียงลง จนวินยิ้มเยาะ ยกมือโบกไล่

 

            “ฉันจัดการตัวเองเสร็จเมื่อไหร่จะกดเรียกหมอเอง ส่วนนายก็ออกไปซะ...ทำตามคำสั่งก็เป็นหน้าที่ไม่ใช่หรือไง”

 

            วินไม่หวังหรอกว่าอีกฝ่ายจะนึกห่วง แต่หัวใจก็เจ็บแปลบยามที่ปณชัยหมุนตัว แล้วก้าวออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

 

            ฮวบ

 

            วินาทีที่ลับสายตาใครอีกคน คนที่แสร้งเข้มแข็ง...ก็ล้มลงอย่างหมดแรง

 

            วินเลื่อนมือไปสัมผัสที่ช่องทางคับแคบ แล้วดึงให้เสมอตา...น้ำขุ่นขาวที่ผสมมากับของเหลวสีแดงเข้ม

 

            หมับ

 

            ชายหนุ่มกำหมัดดึงเข้าหาตัว

 

            “ทำไมยังเจ็บในนี้มากกว่า”

 

            ไม่ใช่ร่างกายที่เจ็บปวด หากแต่เป็นหัวใจ...ที่แหลกลาญ

 

..........................................

 

            ครบค่ะ มาตามสัญญา พอดีมาช้าหน่อยเพราะเพิ่งจัดการเอาของขึ้นรถอะงับ สำหรับตอนนี้มันก็แค่ข้ออ้างของคนสองคนนั่นแหละค่ะ ลุงน่ะปากว่าตาขยิบอย่างที่พี่วินว่านั่นแหละ ถ้าไม่อยากจริงๆ ผู้ชายคนนี้มีวิธีมากมายที่จะปฏิเสธ แต่ก็ไม่ทำ ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังอ้างสถานะเพื่อทำอย่างที่ใจต้องการมากกว่า ทั้งที่ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าเกมที่กระโจนลงไปเล่นมีแต่เจ็บกับเจ็บก็ตาม

            รู้มั้ยคะ ตอนนี้เมย์ต้องเช็กหลายทีว่าพิมพ์ ขยิบ เป็นขมิบหรือเปล่า ไม่พลาดใช่มั้ย พลาดทีนี่ความหมายเปลี่ยนเลยนะเออ XD

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 314 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:47
    วินเอ้ย!!!
    #14568
    0
  2. #14460 ranei (@ranei) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:13
    หา nc ไม่เป็นอ่ะใครรุ้บอกหน่อยได้มั้ยคะ
    #14460
    1
    • #14460-1 PapPeeDoMaj (@PapPeeDoMaj) (จากตอนที่ 17)
      28 ธันวาคม 2561 / 16:42
      พิมหาในกูเกิ้ลเลยค่ะ ชื่อเรื่องเอ็นซี
      #14460-1
  3. #14300 parada3346 (@parada3346) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 11:36
    พี่ชัยแซ่บมาก พริก100เม็ด กริ๊ดดดดด
    #14300
    0
  4. #14289 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:24
    พี่วินนน สงสารอะ;_;
    #14289
    0
  5. #14147 kanun25 (@kanun25) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 18:47
    หาncไม่เป็นอ่ะใครรุ้บอกหน่อยได้มั้ยคะ
    #14147
    2
    • #14147-1 baimint20 (@baimint20) (จากตอนที่ 17)
      21 ตุลาคม 2561 / 23:42
      ไปดูที่ทวิตของพี่เมย์ค่ะ จะมีบล็อกNCอยู่
      #14147-1
    • #14147-2 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 17)
      29 ตุลาคม 2561 / 11:52
      พิมพ์ในกูเกิลว่า MAME NC ก็เจอค่ะ
      #14147-2
  6. #12990 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 10:41
    โอ้วก็อดดด ยอมแล้วจ้าพี่วิน ขนาดเจ็บตัวก็ยังมิวายไปยั่วเขาอีก เป็นไงล่ะคะ เจ็บทั้งตัวทั้งใจมากกว่าเดิมอีก คุณพี่!
    #12990
    0
  7. วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 15:07
    หน่ววงงงงง
    #12016
    0
  8. #11613 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 20:17
    เล่นจนได้เลือดเลยหรอเนี่ย อู๊วววววว
    #11613
    0
  9. #10685 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 17:25
    ได้กันแล้วววววววว เกร้ดดดดด
    #10685
    0
  10. #10285 blankmode (@blankmode) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:51
    คุณพระ
    #10285
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #8992 Naii M. (@dogmin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 11:49
    ไม่สิ คนขมิบต้องเปนพี่วินต่างหาก ไม่ใช่ลุง แฮร่!
    #8992
    0
  13. #8981 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 17:49
    คือเจ็บแปลบ
    #8981
    0
  14. #8829 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 18:35
    อ่านแล้วมันเหมือนจะมีความสุขนะ แต่แบบบบ เฮ้ยยย มันไม่ใช่อ่ะ ไม่ได้จริงๆ มันโคตรขมขื่นเลย ฮืออออ
    #8829
    0
  15. #8648 echize (@nonsatt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 09:54
    แงงงงงงง ปวดหัวใจไปหมด ฮือ ร่างกายเจ็บแต่ใจยังเจ็บกว่า TT
    #8648
    0
  16. #8214 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 01:13
    พี่วินทำร้ายตัวเองทำไมคะ งือออออ
    #8214
    0
  17. #7873 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 12:07
    อย่าหน่วงมากหนูเจ็บปวดแทนนนนน TT
    #7873
    0
  18. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 15:39
    ดักตีหัวลุงชัยได้มั๊ยเนี่ยยยย สงสารพี่วินนนนน
    #7653
    0
  19. #7520 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 12:57
    หน่วงมากกกเจ็บปวดดดดด
    #7520
    0
  20. #7456 kantimak171 (@kantimak171) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 12:32
    ทำไมเราปวดใจหน่วงๆแทนวินระเนี่ยโอ้ยยยยยยยจะร้องไห้แล้วนะสงสารวิน
    #7456
    0
  21. #7453 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 19:51
    โอ๊ยยยยย ปวดใจอ่ะ เมื่อไหร่คำว่าหน้าที่มันจะหมดไปสักที อิตาลุงนี่ก็หน้ามึนจริงเลย ได้เขาแล้วยังจะใจดำอีก คนนิสัยไม่ดี!!!
    #7453
    0
  22. #7417 ยิ้งฉุบ (@nongwanjang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 10:59
    โอ้ยยยย ขอตอน 18 ด่วนค่ะ -.,-
    #7417
    0
  23. #7413 mehmehmeh (@mehmehmeh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 10:22
    โอยยยยยปวดจรัยยยย
    #7413
    0
  24. #7361 nuuwasabi (@nuuwasabi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:39
    เจ็บไปเจ็บบบมา อยากถึงตอน 18 เร็ววววๆ~~ จะเจ็บกว่านี้มัยยย
    #7361
    0
  25. #7360 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:26
    เฮ้อ..เมื่อไหร่จะเข้าใจกัน
    #7360
    0