[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,327,021 Views

  • 14,669 Comments

  • 25,677 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15,858

    Overall
    1,327,021

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 คนสวยที่ไม่สมหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 494 ครั้ง
    7 ก.พ. 60




ต้องโตแค่ไหนหรือ วินถึงจะอยู่ในสายตา


++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 1 คนสวยที่ไม่สมหวัง

 

 

 

            “ชัย ชัยจำได้มั้ยว่าอาทิตย์หน้าวันอะไร”

 

            “ไม่ทราบครับ”

 

            “สักนิด...ก็จำไม่ได้หรือ”

 

            “ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ”

 

            “อาทิตย์หน้า...วันเกิด...วินไง”

 

            “อ้อครับ วันเกิดคุณวิน”

 

            ท่ามกลางความมืดมิด ภวิศกำลังยืนอยู่หน้าจอภาพยนตร์ขนาดใหญ่ที่กำลังฉายบางสิ่งให้เห็น แต่เขาแน่ใจว่าม้วนฟิล์มนี่ไม่ใช่หนังเรื่องไหนบนโลกแน่ๆ แต่มันกำลังฉาย...ภาพความทรงจำ

 

            ไม่สิ ถ้ามันเป็นหนังก็คงเป็นหนังชีวิตของเขาเอง

 

            หนังของเด็กน้อยใสซื่อบริสุทธิ์ที่มีดวงตาสดใสขึ้นมาทันตาเห็น เมื่อผู้ชายที่เขาคุยด้วยพยักหน้าช้าๆ ราวกับระลึกได้ ริมฝีปากยกยิ้มกว้างอย่างดีใจสุดขีด ทั้งที่อีกคนแค่ตอบส่งๆ ตามหน้าที่เท่านั้น

 

            เด็กคนนั้น...เด็กที่เขาเคยเป็น...คนที่มองว่าความรักคือสิ่งที่สวยงามที่สุดบนโลกใบนี้...คนที่เชื่ออยู่เสมอว่าสักวันจะสมหวัง...เขาเคยเป็นเด็กคนนั้น

 

            “งั้นวินขอของขวัญวันเกิดนะ”

 

            “อย่างผมคงไม่สามารถหาของขวัญที่คุณวินถูกใจได้”

 

            “ได้สิ แค่อยู่ฉลองด้วยกัน...นะ”

 

            ทำไมกันนะ ทำไมตอนนั้นเขาถึงเชื่อว่าความจริงใจชนะได้ทุกอย่าง จนเขย่าแขนเสื้อคนคนนั้น แล้วเรียกร้องขอของขวัญที่มีค่าที่สุดสำหรับเด็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย

 

            เด็กคนนั้นขอแค่ให้อยู่ฉลองวันเกิดด้วยกัน

 

            เขาต้องการเพียงแค่นั้น

 

            “นะ แค่อยู่กินเค้กด้วยกัน นะๆ”

 

            ตอนนั้นเขาเชื่อได้ยังไงนะว่าผู้ชายที่มองมาด้วยแววตาราบเรียบจะยอมทำตามคำขอของเด็กที่กำลังจะ 17 เต็ม เขาเชื่อด้วยความหวังเต็มเปี่ยมได้ยังไงว่ามันจะเป็นไปอย่างที่ใจคิด ทั้งที่แสดงออกชัดเจนมาตลอด ทั้งที่พยายามบอกเสมอว่ารู้สึกยังไง แต่อีกฝ่ายก็ปัดสิ่งเหล่านั้นทิ้งมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

 

            อาจจะเป็นความโง่งมงามที่คิดว่ารักชนะทุกอย่าง

 

            วินกะพริบตา และเพียงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่ฉายอยู่ก็เปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนนานาชาติเปลี่ยนมาเป็นชุดกางเกงยีนที่คิดว่าสวยที่สุดบนตัว เสื้อยืดที่ใครๆ ชมว่าใส่แล้วน่ารัก เต็มเปี่ยมด้วยความหวังว่าจะมีวันเกิดที่มีเพียงความทรงจำดีๆ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับพังครืนไม่เป็นท่า

 

            “ไหนชัยสัญญาว่าอยู่วันเกิดวินไง”

 

            การตื่นเช้าขึ้นมาในบ้านของพี่ชายแล้วเห็นว่าคนที่อยากให้มาร่วมงานกำลังจะออกไปข้างนอก แต่สิ่งที่ทำให้น้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมา คือผู้หญิงสวยที่นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ จนได้แต่ฉวยมือของผู้ชายคนนั้น ถามด้วยเสียงสั่นๆ เรียกร้องขอคำสัญญาที่...

 

            “ผมไม่เคยสัญญากับคุณวินไว้นะครับ”

 

            “ตะ...แต่...”

 

            “ขอโทษนะครับ ผมมีนัด คงต้องขอตัวก่อน”

 

            ไม่มีแม้แต่คำว่าสุขสันต์วันเกิด มีเพียงแผ่นหลังที่หันมาให้กับกำแพงสูงลิบที่เขาไม่เคยปีนข้ามมันไปได้ เขารู้อยู่เต็มอกว่าคนคนนี้มีใครต่อใครมากมาย ฐานะคนสนิทของลุงสามารถเรียกผู้หญิงผู้ชายหลายคนเข้ามาหา แต่เขาคิดเสมอว่าเมื่อเขาโตขึ้น เขาจะสามารถเป็นคนคนนั้นได้

 

            เด็กคนนั้นไม่ได้เรียกร้องในตอนนี้ แต่แค่วันเกิด วันเกิดของเขา วันสำคัญวันเดียวของปี...ทำไมถึงให้กันไม่ได้

 

            “ชัย! วินรัก...ชัยนะ...รัก...ฮึก...อย่าไปเลย...ขอวันเดียว...วันเดียว...นะ”

 

            วินกำลังมองเด็กโง่ที่ร่ำร้องขอความรักจากคนไร้ความรู้สึก รั้งฝ่ามือ ขอร้องให้อยู่ด้วยกัน บอกรักอย่างหวังว่าเขาจะหันมาสนใจ แต่กลับได้ยินคำพูดใจร้ายที่ตอบกลับมา

 

            “คุณวินเด็กเกินไปที่จะรู้จักความรักครับ”

 

            “ไม่ วินโตแล้วนะ วินสิบเจ็ดแล้ว”

 

            “คุณวินยังเด็กครับ”

 

            ภวิศได้แต่มองภาพที่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น อยากจะร้องห้ามเด็กคนนั้นใจแทบขาด แต่ไม่มีเสียงใดเปล่งออกมาจากริมฝีปากนี้ ภาพของคนที่ฮึดสู้ขึ้นมาด้วยการกระชากแขนอีกฝ่ายให้หันกลับมาหากัน แล้ว...แนบริมฝีปากลงไปอย่างหวังว่ามันจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น

 

            “รัก...วินรัก...รักพี่ชัย...มาตลอด...นะ...”

 

            การกระทำที่อีกฝ่ายนิ่งงัน แต่เพียงพักเดียวเท่านั้น...

 

            “โอ๊ย!

 

            “คุณวิน เด็กอย่างคุณไม่มีทางเข้าใจว่าความรักคืออะไร!

 

            เด็กคนนั้นกลับถูกกระชากหัวไหล่ ดันออกจนต้องร้องอย่างเจ็บปวด แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคือเสียงทุ้มที่เข้มจนน่ากลัว ก้องในหัวว่าเขายังไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร จนเด็กคนนั้นเริ่มร้องไห้

 

            “วินรู้...รู้นะ...ฮึก...รู้”

 

            “ผมไม่มีเวลามาอธิบายให้เด็กอย่างคุณฟัง ผมขอตัวนะครับ”

 

            การร้องไห้ที่ผู้ชายไร้ความรู้สึกบอกเสียงราบเรียบ แล้วหมุนตัวจะกลับขึ้นรถไปหาผู้หญิงคนนั้น จนความเสียใจประเดประดังเข้ามาในหัวใจ เสียงร้องกระซิบออกมาราวกับเป็นเชือกเส้นสุดท้าย

 

            “ถ้าวินเป็น...ผู้ใหญ่...จะรักวินมั้ย...”

 

            “คุณใสซื่อเกินไป”

 

            “งั้นจะให้วิน...ทำยังไง...บอกวินสิ...บอกวินมา...วินจะทำ...ทุกอย่าง...”

 

            “คุณทำไม่ได้หรอก”

 

            แผ่นหลังที่คุ้นเคยยังอยู่ตรงหน้าเขา จนต้องถามแทบขาดใจ ความรักมันพรั่งพรูออกมาเหมือนคนบ้า อยากจะไขว่คว้าอ้อมกอด แต่มันไม่เคยเป็นของเขาเลยสักครั้ง

 

            “ทำได้...สิ วินทำได้”

 

            “...”

 

            “ถ้าวินเหมือน...ผู้หญิงคนนั้น...ชัยจะหันมามอง...วิน...มั้ย...”

 

            เขาพยายามยื้อ แต่อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

            “มันคงไม่มีวันนั้นหรอกครับ”

 

            เจ้าของวันเกิดร้องไห้สุดแรง ได้แต่มองคนที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ ปล่อยเขาทิ้งไว้ตรงนั้น จนต้องร้องถาม

 

            “ถ้าชัยอยากได้แบบนั้น...วินจะเป็น...เป็นให้ดู...”

 

            ขวับ

 

            “งั้นเอาไว้คุณวินเป็นได้แล้วค่อยมาพูดกับผม แต่ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางเป็นแบบที่ผมสนใจได้หรอกครับ ไม่มีวันนั้นแน่นอน” คำพูดโหดร้ายพุ่งเข้ากลางหัวใจแสนบริสุทธิ์ของเด็กที่ไม่เคยเจ็บปวดกับเรื่องใด นอกจากเรื่องของคนคนนี้ จนเด็กน้อยคนนั้นได้แต่ยกมือปิดหน้า ร้องไห้ด้วยความเสียใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย

 

            เขาจะไม่มีวันเป็นคนแบบที่อีกฝ่ายชอบ...ไม่มีวัน...ไม่มีทาง...

 

            ความเจ็บปวดที่ให้เด็กใสซื่อซึ่งมองตามหลังเพียงคนของลุงแตกสลายไม่มีชิ้นดี...ในวันเกิดครบรอบ 17 ปีของตัวเอง

 

            วันเกิด...ที่ยอมเป็นของเพื่อนพี่ชาย

 

            ถ้าวินกลายเป็นคนกร้านโลกแบบที่พี่ชัยชอบ...พี่ชัยจะหันมามองวินใช่มั้ย

 

........................................

 

            “พี่วิน...เฮ้ย พี่วิน!!

 

            ภวิศรู้สึกว่าเขาเพิ่งจะตื่นจากความฝันอันยาวนาน ยามที่ลืมตาขึ้นมามองเพดานห้องที่แสนคุ้นเคย ใช้เวลาครู่ใหญ่ๆ กว่าที่จะรู้ตัวว่าเขาอยู่ที่ไหน และใครกำลังเขย่าไหล่ ทั้งยังร้องถามด้วยความเป็นห่วง

 

            “กราฟหรือ”

 

            ในห้องนอนมีเพียงแสงสลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านหนาหนักเข้ามาให้พอเห็นเค้าลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่มวัยที่แทบไม่แตกต่างจากเขาในความฝันเลยสักนิด

 

            กราฟหรือกฤติธี...คนรักของภาคินผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา

 

            เด็กรูปหล่อที่มองมาด้วยแววตาเป็นห่วง แล้วถามเสียงเครียด

 

            “พี่วินร้องไห้ทำไม”

 

            “หืม”

 

            นายแบบยกมือแตะที่แก้ม แล้วพบว่าน้ำตามันไหลลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาจจะทันทีที่ฝันเรื่องราวในวันนั้น จนต้องส่งยิ้มให้เจ้าเด็กดื้อ แล้วบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน

 

            “ไม่มีอะไร ฝันร้ายนิดหน่อย”

 

            “ไอ้พี่ซีน! ไอ้พี่ซีนใช่มั้ย เมื่อคืนพี่ไปผับมันมา มันทำอะไรพี่วะ!” กราฟร้องถามอย่างเดือดดาลที่ทำเอาคนฟังหัวเราะ มองคนที่ไม่ชอบหน้าศิรภพอย่างเห็นได้ชัด แล้วได้แต่ยันกายขึ้นมานั่ง ปวดหัวแทบบ้า แต่เขาไม่อยากให้เด็กมันเป็นห่วง

 

            “เปล่าๆ แล้วนี่มาปลุกทำไม”

 

            “เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกัน” อีกฝ่ายบอก แล้วก็เล่าต่อที่ฟังยังไงก็เหมือนฟ้อง

 

            “พี่ภาคินอะเด้ ออกไปตั้งแต่เช้า วันหยุดทั้งที แม่งไม่รู้นอกใจไปหาใครหรือเปล่า ถ้ารู้นะ...จะให้ไอ้โหดกัดจมเขี้ยวเลย!” วินหัวเราะ รู้หรอกว่าลูกพี่ลูกน้องคนนั้นถอดเขี้ยวเล็บแล้วฝากไว้ให้กับเด็กคนนี้หมดแล้ว จนต้องขยี้หัวเด็กมันเบาๆ

 

            “ลงไปรอแล้วกัน เดี๋ยวตามลงไป”

 

            เขาบอกแค่นั้น มองเด็กหนุ่มที่ยิ้มกว้าง พยักหน้าแรงๆ แล้ววิ่งออกจากห้อง กระทั่งเหลือคนเดียวนั่นแหละ รอยยิ้มถึงลบเลือนออกไปจากใบหน้า ก่อนที่สองมือจะยกขึ้นปิดตา

 

            วินกำลังถามตัวเอง

 

            “ถ้าวันนั้นตัดสินใจเหมือนกราฟ วันนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปมั้ย”

 

            ถ้าวันนั้นเขาไม่นอนกับเพื่อนพี่ชาย ถ้าเขายังยืนหยัดที่จะวิ่งตามคนที่ไม่เห็นค่ากัน วันนี้เขาจะมีความสุขเหมือนกราฟหรือเปล่า

 

            คำถามที่คนสวยยิ้มเยาะตัวเอง

 

            ไม่มีวันรู้หรอก เพราะญาติผู้พี่ไม่ใช่ชัย และเขาเองก็ไม่ใช่กราฟเช่นเดียวกัน

 

            เรื่องในอดีตเป็นยังไงมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว มันอยู่ที่ว่าเขาจะเดินผ่านความเจ็บปวดที่พยายามก้าวผ่านอยู่ทุกวันได้ยังไง เมื่อใจ...ไม่เคยลืม

 

.......................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “พี่วิน พี่ไหวมั้ยวะเนี่ย เดี๋ยวผมไปขอให้ป้าแก้วทำอะไรแก้เมาค้างมาให้มั้ย”

 

            “ไหวๆ กินข้าวไปเถอะ”

 

            เมื่อวินลงมาจากห้องนอนก็พบว่าเด็กหนุ่มที่ชวนกินข้าวเป็นเพื่อนเริ่มมื้ออาหารก่อนแล้ว ขณะที่กราฟก็หันมาเห็นใบหน้าสวย หากแต่ซีดสีกว่าปกติ จนถามอย่างเป็นห่วง ทำท่าจะผละจากอาหารกลางวันแล้ววิ่งไปบอกหัวหน้าแม่ครัว แต่เขายกมือห้ามไว้ก่อน ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างเคียง

 

            “คุณวินรับอะไรมั้ยคะ”

 

            “ไม่ล่ะ ยังไม่หิว”

 

            สาวใช้ก้าวเข้ามาถาม ให้ต้องส่ายหน้าอีกครั้ง กลั้นอาการปวดหัวแทบบ้าเอาไว้ เพราะไม่อยากให้น้องมันเป็นห่วง ภวิศแค่นั่งนิ่งๆ บนเก้าอี้ ฟังเจ้าเด็กดื้อที่ดูจะอารมณ์บูดกว่าปกติ

 

            “พี่ภาคินแม่งบอกว่ามีงานด่วนแล้วก็ออกไปเลย ไหนว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวไงวะ ผิดคำพูด! กลับมาล่ะน่าดู” ช้อนในมือกระแทกกับจานอาหารแรงขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อก็หันมามองคนข้างๆ แล้วถามความเห็นพี่ชายที่เขาเคารพรัก

 

            “พี่วินว่าน่าโมโหมั้ยวะ”

 

            “พี่ก็เห็นอ่อนให้คินทุกครั้ง”

 

            “ผมเปล่า ฮึ!

 

            นายแบบก็อยากหัวเราะหรอกนะ แต่ตอนนี้เขาไม่ไหวจริงๆ เมื่อคืนดื่มไปไม่ใช่น้อยๆ แถมยังออกกำลังไปซะค่อนคืน กว่าจะออกมาจากห้องนอนนั้นก็เกือบตีสี่ กว่าจะกลับมาถึงนี่ กว่าจะล้มตัวลงนอนก็ตีห้าเข้าไปแล้ว และไหนจะยังฝันถึงเรื่องที่อยากลืมอีก

 

          เพราะแววตาคู่นั้น

 

            ความคิดของคนที่หันไปมองหน้าต่างใส จนควรจะเห็นสุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดของกราฟวิ่งเล่นอยู่ในสวน ทว่าสิ่งที่ชายหนุ่มเห็นกลับเป็นสีหน้าราบเรียบของคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง คนที่ไม่รู้สึกอะไร แม้ว่าเขาจะนอนกับใครก็ตาม จนบอกตัวเองว่ามันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น

 

          ผู้ชายคนนั้นไม่เคยรักมึงไงวิน ต่อให้มึงทำอะไรไปก็ไม่มีผลหรอก

 

            ภวิศรู้ตัวดีว่าเขาทำอะไรอยู่ สิ่งที่เขาทำทุกวันนี้ไม่ได้เกิดจากการประชดประชันใคร เพราะรู้อยู่แล้วว่าต่อให้ประชดให้ตายก็ไม่มีทางที่จะได้รับความสนใจ แต่เขาเรียนรู้จากประสบการณ์ว่าเซ็กส์ไม่ได้เกิดจากความรักเสมอไป มันคือการปลดปล่อย คือการผ่อนคลายความเครียด คือการให้ร่างกายได้ออกแรง และทำให้เหนื่อยจนหลับสนิท

 

            เขาก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มีเลือดเนื้อ เขาเองก็มีความต้องการ ในเมื่อรักครั้งแรกมันจบลงด้วยความผิดหวัง และเขาเองก็ไม่เคยคบกับใคร เขาไม่ใช่ผู้หญิง จะให้เขาเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ในคืนแต่งงานก็ไม่ใช่ เขาโตแล้ว เขามีงานการทำแล้ว เขาเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งในสังคมแล้ว และเขารับผิดชอบการกระทำของตัวเองทุกอย่าง

 

            เขาเลือกที่จะระบายความเครียดด้วยวิธีนี้ด้วยตัวเอง

 

            ชายหนุ่มรู้ แต่ลึกๆ เองก็ใช่ว่าจะไม่คาดหวัง เมื่อคืนเขาก็หวัง...ถ้าเพียงมีมือใครคนหนึ่งยื่นมารั้ง เขาก็คงหยุด

 

          น่าสมเพชชะมัด รู้ว่าไม่มีทางแท้ๆ

 

            วินส่ายหัวช้าๆ มองคนที่กินข้าวพลางเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง นึกขอบคุณพี่ชายที่ยอมรับหัวใจตัวเอง และรับเด็กหนุ่มคนนี้เข้ามาในชีวิต เพราะคนนี้นี่แหละทำให้หัวใจที่มีบาดแผลมากมายได้รู้ว่าสิ่งที่เคยเชื่อในวัยเด็กก็ไม่ผิดเสมอไป

 

            ความรักบริสุทธิ์แบบนั้นก็มีสิทธิ์สมหวังเช่นเดียวกัน เพียงแต่มันไม่ใช่กับเขาเท่านั้นเอง

 

            ความคิดของคนที่ยังคลึงขมับ รู้สึกว่าวันนี้มันปวดหัวกว่าปกติยังไงไม่รู้ จนต้องโทษว่าเป็นความฝันบ้าๆ นั่น สุดท้าย เขาก็เลยใช้วิธีนี้

 

            “กราฟ มานั่งนี่สิ”

 

            “อะไรวะพี่วิน”

           

            “เถอะน่า”

 

            หลังจากอีกฝ่ายกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็พากันเข้ามาในห้องนั่งเล่น ซึ่งเด็กหนุ่มก็เดินงงๆ ไปนั่งบนโซฟาที่ภวิศชี้ จากนั้นนายแบบก็...ทิ้งตัวลงนอนตัก

 

            “เฮ้ย ตักผมไม่ใช่หมอนนะเว้ย”

 

            “เอาน่า เป็นเด็กเป็นเล็กฟังผู้ใหญ่ซะ” วินว่าเสียงกลั้วหัวเราะ หลับตาลง แล้วยกมือข้างหนึ่งก่ายปิดดวงตาทั้งสองข้าง จนคนมองก็ชักเป็นห่วง

 

            “นี่ไหวแน่หรือพี่”

 

            “ก็บอกว่าไหวไง ขอนอนหน่อย เพราะใครไม่รู้ที่ไปปลุก”

 

            “โอเค ผมผิดเอง”

 

            คนฟังหัวเราะเบาๆ อารมณ์กระเตื้องขึ้นมานิด จนลืมตาขึ้นมามองใบหน้าที่ก้มลงมาสบตา

 

            “พี่วินหน้าโคตรซีดเลยว่ะ”

 

            “ดูไม่ได้ขนาดนั้นเลย?”

 

            “ถ้าพี่ดูไม่ได้ ผมจะเหลืออะไรวะ” เด็กหนุ่มงึมงำ แถมยังเบ้ปาก แน่ล่ะ คนบนตักเป็นผู้ชายที่สวยขนาดเจอครั้งแรกก็เข้าใจผิดมาแล้ว ดังนั้น แค่หน้าซีดลงไม่ได้ทำให้ใบหน้าขาวเนียนของคนคนนี้ดูแย่ลงหรอก ก็แค่ทำให้รู้สึกว่าวันนี้พี่วิน...อ่อนแอกว่าปกติ

 

          คงคิดไปเองมั้ง พี่วินเนี่ยนะอ่อนแอ ร้ายจะตายห่า

 

            ความคิดของคนที่ยักไหล่ แล้วตัดสินใจวางมือลงบนผมนิ่มๆ อย่างที่ไอ้กราฟไม่มีทางทำให้คนอื่น แม้แต่พี่ภาคินเองก็เถอะขืนลูบผมไอ้คนโหดเหี้ยมอำมหิตนั่น มีหวังได้ถูกเอาคืนหนักแน่ แต่พี่วินไม่เหมือนใคร ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่วินทำให้ ทำให้เขารักพี่คนนี้เหมือนพี่ชายแท้ๆ...ก็ถ้าพี่น้องเขารักกันแบบนี้น่ะนะ

 

            “หึๆ ก็เหลือให้คนแก่หลงไง”

 

            “โห พูดเรื่องนี้ ที่พี่วินบอกให้ผมเรียกพี่ภาคินว่าพ่อน่ะ อื้อหือ เกือบตายเหอะ แม่งจะอะไรนักหนากับแค่เรื่องอายุ” คนเสี้ยมเด็กยิ้ม เพราะแค่คิดภาพหน้าเหี้ยมๆ ของพี่ชายตอนถูกเรียกว่าพ่อแล้วมันก็สนุกน่าดู

 

            “ว่าแต่พี่วินเหอะ จะอยู่ไทยอีกนานป่ะ”

 

            “นี่ไล่?”

 

            “เปล่าเหอะ...แค่ไม่อยากให้กลับไปโน่น”

 

            ภวิศฟังเสียงอ่อยๆ ของเด็กดื้อแล้วนึกขำ แต่ก็รู้สึกดีไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

            “ยังไม่กลับ มีงานที่นี่อีกพักใหญ่ๆ แล้วก็อยู่ในช่วงตัดสินใจด้วยว่าจะเซ็นสัญญาต่อมั้ย”

 

            “อ้าว ทำไมอะ”

 

            “อาชีพนายแบบมันหากินกับรูปร่างหน้าตา พออายุมากขึ้นก็สู้เด็กใหม่ๆ ไม่ได้ กำลังคิดอยู่ว่าหมดสัญญารอบนี้แล้วจะกลับมาอยู่ไทยดีมั้ย” มันก็ไม่ใช่ความจริงทั้งหมดหรอก เอเจนซี่ของเขายังพยายามขอต่อสัญญา และใครต่อใครก็พูดว่าเขายังทำได้อีกนาน เพียงแต่การเป็นนายแบบตั้งแต่อายุ 18  จนตอนนี้ก็ 24 เข้าไปแล้ว มันอาจจะอยู่ในจุดอิ่มตัวแล้วก็ได้

 

            วินลอบถอนหายใจ เพราะเหตุผลจริงๆ อาจจะเพราะใครบางคน

 

            ความคิดที่ทำให้ต้องเอ่ยถาม

 

            “กราฟ แล้วชัยล่ะ”

 

            “พี่ชัยอะหรือ ออกไปกับพี่ภาคินแต่เช้าแล้ว”

 

            “อืม” วินหลับตานิ่งอยู่พักใหญ่ๆ แบบที่เจ้าของตักก็คิดว่าพี่ชายคงผล็อยหลับไปแล้ว จนควักโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับเพื่อน ไม่ได้คิดจะลุกหนี หรือเบื่อการเป็นเบาะรองนอนเลยสักนิด

 

            “กราฟ”

 

            “อ้าว ยังไม่หลับหรือพี่” นายแบบไม่ได้ตอบคำน้อง แต่บอกไปอีกเรื่องหนึ่ง

 

            “ถ้าชัยเข้ามาแล้ว ฝากบอกทีว่าวันนี้จะไปไหนก็ไป คืนนี้พี่ไม่ออกไปไหน จะนอนอยู่นี่”

 

            “โอเค ได้ๆ เดี๋ยวผมบอกให้ พี่วินนอนไปเหอะ”

 

            ใบหน้าสวยเกินชายยกริมฝีปากขึ้นนิดเป็นเชิงขอบคุณ ยกมือข้างเดิมมาปิดตา ทั้งที่หัวใจกำลังถามว่าเขาคิดดีแล้วหรือที่ฝากบอกผู้ชายคนนั้นแบบนี้ เพราะมันหมายความว่าวินกำลังให้เวลาอิสระแก่บอดี้การ์ดหนุ่มไปไหน ทำอะไร และ...กับใครก็ได้

 

          แบบนี้แหละ ดีแล้ว ในเมื่อเขาไม่ใช่ของมึง และเขาบอกเสมอว่า...ไม่มีวันใช่

 

            ตอนนี้ให้อิสระไปก่อน เพราะผู้ชายคนนั้นยังต้องตัวติดกับเขาอีกนาน อย่างน้อย...ก็จนกว่าจะเสร็จงานนี้

 

...........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            หลังจากที่ไม่ได้นอนทั้งคืน เช้ามาก็ออกมาช่วยงานเจ้านายตัวจริง ตอนนี้พอเสร็จงาน ปณชัยก็กำลังขับรถพาภาคินกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ บนใบหน้าคมคายไม่ได้ฉายถึงความเหนื่อยล้าเลยสักนิด มันยังคงราบเรียบดุจเดิมอย่างคนที่ทำงานให้ครอบครัวผู้ทรงอิทธิพลมาตลอดหลายปี

 

            เขาต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมอารมณ์ตั้งแต่เด็ก ถ้าอยากจะอยู่ตรงนี้ให้ได้

 

            “มึงไหวมั้ย”

 

            “ไม่ต้องห่วงครับ ผมไหว”

 

            “กูไม่ได้ห่วงมึง กูห่วงตัวเอง”

 

            คนที่นั่งอยู่ด้านหลังก็พูดตรงๆ จนคนขับเหลือบมองกระจกส่องหลังแล้วพบว่าอีกฝ่ายก็ยุ่งเกินกว่าที่จะขับรถเองอย่างที่ชอบทำ

 

            เจ้านายของเขา...คุณภาคิน

 

            ลูกพี่ลูกน้องที่เปรียบเหมือนพี่ชายของนายภวิศ

 

            ผู้มีอิทธิพลในโลกมืดของเมืองไทย ที่แม้แต่คนของรัฐบาลก็ไม่กล้าแตะต้อง

 

            คนสนิทหันกลับมามองท้องถนนอีกครั้ง แสงสว่างจากภายนอกเผยให้เห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ทั้งยังหนาด้วยกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นไปทั้งร่างกาย จนสวมใส่ได้เพียงชุดสูทสั่งตัดพอดีตัว เรือนผมตัดสั้นให้ดูสุภาพ แต่มันจะไม่ได้ช่วยให้ใบหน้าคมคร้ามดูใจดีลงได้เลย ด้วยดวงตาคม คิ้วหนา และริมฝีปากเหยียดตรง

 

            ชัยไม่ใช่คนรูปหล่อจัด ยิ่งเทียบกับเจ้านายที่อยู่ด้านหลังก็ยิ่งเทียบไม่ติด แต่ก็ดูดี และชายหนุ่มมีเสน่ห์บางอย่างที่ภาคินไม่มี...ความสุขุม นุ่มลึก สงบนิ่งได้ทุกสถานการณ์ หากแต่สามารถจัดการปัญหาได้รวดเร็วฉับไว สมกับเป็นคนสนิทที่ครอบครัวนี้ไว้ใจ

 

            นอกจากนั้น แม้ดวงตาจะดูสุขุม แต่ลึกลงไปในนั้น เมื่อใครก็ตามมองเข้าไปจะรับรู้ถึงอันตรายที่ผู้ชายคนนี้ซุกซ่อนอยู่

 

            คนที่เป็นดั่งแขนขาของภาคิน

 

            คนที่เจ้านายให้ความไว้วางใจที่สุดว่าจะไม่มีวันหักหลัง

 

            คนที่ทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่องตั้งแต่มายืนอยู่ตรงจุดนี้ จนอายุก็ล่วงเลยมาเกือบกลางเลขสาม

 

            “เมื่อคืนวินไปหาไอ้ซีนใช่มั้ย”

 

            “ครับ”

 

            “เฮ้อ”

 

            คนเป็นพี่ถอนหายใจ ไม่ใช่ไม่ชอบที่น้องเที่ยวเตร่ วินโตแล้ว ดูแลตัวเองได้ และพิสูจน์แล้วว่าดูแลได้ดีกว่าคนที่ผ่านโลกมาทั้งชีวิตบางคนด้วยซ้ำ เพียงแต่เขาคิดถึงไอ้เพื่อนเหี้ยที่มันเอาได้แม้แต่กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องชายเพื่อน ทว่า ก็ด่ามันไม่ได้หรอก

 

            ภาคินเองก็นิสัยไม่ต่างจากศิรภพ

 

            ถ้าอยากได้ก็จะเอา เมื่อต้องการก็เอาลงเตียง เพียงแต่...มันเข้ามาในจังหวะที่พอดีเกินไป

 

            ภาคินเองก็จำได้ว่าเขาโกรธแทบบ้า แทบจะฆ่าเพื่อนตายคามือตอนที่กลับมาเห็นว่าน้องอยู่กับใคร น้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าสวยทำให้คนเป็นพี่ ที่แม้จะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ เดือดดาล แต่วินบอกเองว่ามันเกิดจากความเต็มใจ

 

          ความเต็มใจที่เกิดจากใจที่แตกสลายของน้องน่ะสิ!

 

            วันที่น้องเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองไปตลอดกาล

 

            “กูน่าจะฆ่ามันทิ้งตั้งแต่หลายปีก่อน”

 

            “แล้วเจ้าสัวก็จะตั้งตัวเป็นศัตรูกับคุณภาคิน”

 

            คนขับตอบคำอย่างสงบ และใช่ ไอ้ซีนเป็นลูกชายคนโตของนักธุรกิจผู้ถือครองทรัพย์สินมหาศาลของเมืองไทยจนใครๆ ก็เรียกว่าท่านเจ้าสัว การมีเรื่องกับมันก็เหมือนหาเรื่องใส่ตัว แม้จะรู้ว่าครอบครัวเขาก็ไม่มีทางแพ้ แต่ทางที่ดีไม่ควรจะสร้างศัตรูเพราะเรื่องแบบนี้จะดีกว่า

 

            ทว่า ภาคินก็สวนกลับ

 

            “ก่อนจะเตือนกู มึงจำหน้าตัวเองวันนั้นได้หรือเปล่า”

 

            “...”

 

            ปณชัยไม่ตอบคำ เพราะเขา...จำขึ้นใจ

 

            คืนวันนั้นที่รีบกลับมาเพราะเจ้านายเรียกตัว และได้เห็นว่าเด็กน้อยใสซื่อที่เขาบอกปัดอย่างโหดร้ายมีสภาพแบบไหน ดวงตาที่แตกสลายคู่นั้นมองตรงมาทางเขา ทั้งเสียใจ ทั้งตัดพ้อ และเต็มไปด้วยหยดน้ำตา แต่เขาก็ทำได้แค่ยืนนิ่ง กำมือทั้งสองข้างไม่ต่างจากเมื่อคืน

 

          ไอ้ชัยคนนี้นี่แหละที่ทำลายคุณวินกับมือ

 

            แววตาที่เปลี่ยนไปชั่วแวบหนึ่ง ทำให้คนที่มองผ่านกระจกส่องหลังส่ายหัว

 

            “ช่างเถอะ กูจะไม่ยุ่งเรื่องของมึงกับน้องกู ขอแค่มันอย่ามาเสี้ยมเด็กกูก็พอ” ภาคินว่าอย่างหน่ายๆ รู้เลยว่าที่ไอ้เด็กดื้อมันปฏิวัติตัวเองหลายๆ อย่าง อาทิเช่นคำเรียกขานที่ฟังแล้วแสลงหูนั้น ทั้งหมดนั่นมาจากการเล่นสนุกของภวิศทั้งนั้น

 

            พออยู่ด้วยกันแล้วเข้าขากันดีเกินไป...ดีจนปวดหัว

 

            ส่วนเรื่องของลูกน้อง...ภาคินไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่มย่ามกับเรื่องนี้ โตๆ กันแล้ว จัดการกันเอง แต่เมื่อใดที่วินเสียน้ำตา คนโหดร้ายอย่างเขาก็พร้อมจะช่วยเช็ดน้ำตาให้น้อง

 

            บทสนทนาสิ้นสุดลง เมื่อรถคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้ามาในอาคาร เพียงแค่ภาคินสอบถามสาวใช้แถวนั้น ก็รู้ว่าเด็กดื้อของเขาอยู่ไหน ขายาวก้าวไวๆ ไปตามทาง รู้ว่าวันนี้ต้องง้อ เพราะผิดคำพูดเรื่องจะพาออกไปข้างนอก แต่...

 

            “กราฟ...”

 

            “ชู่ววววววว”

 

            เจ้าของบ้านเงียบเสียงลงทันที เพราะเพียงแค่ก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ไอ้เด็กดื้อก็หันมาส่งเสียงเตือน ถลึงตา ยกมือแตะริมฝีปาก จนต้องกดสายตามองตักของมัน

 

            “ทำไมวินมานอนตรงนี้”

 

            “ไม่รู้พี่ภาคิน น่าจะปวดหัว ให้พี่วินนอนไปก่อน” กราฟกระซิบตอบอย่างเป็นห่วง จนคนฟังนึกหมั่นไส้ที่เด็กของเขาเข้าข้างนายแบบเหลือเกิน แต่ทำไงได้ ตอนที่เขาร้ายใส่ วินเป็นคนออกโรงปกป้องเจ้าเด็กนี่ทุกอย่าง จะไปผิดอะไรที่เด็กมันจะฟังคนบนตักมากกว่าคนใจร้ายอย่างเขา

 

            “อ้อ พี่ชัยๆๆ”

 

            ทันใดนั้น เจ้าของตักก็นึกขึ้นได้ เพราะหันไปหาผู้ชายตัวโตที่ยืนอยู่อีกฝั่งของห้อง

 

            “ครับ คุณกราฟ”

 

            “พี่วินฝากบอกว่าวันนี้ไม่ไปไหน พี่ชัยจะไปไหนก็ได้” เด็กหนุ่มถ่ายทอดคำพูดของวินให้ฟัง ซึ่งทำให้ทางนั้นมีสีหน้าแปลกใจเพียงครู่หนึ่ง ก็กลับมาสงบดั่งเดิม

 

            “ขอบคุณครับคุณกราฟ”

 

            “โหย ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมแค่รับฝากมาบอกเท่านั้นแหละ”

 

            ภาคินเองก็หันไปหาคนสนิท ขณะที่ปลดเนกไทออกจากลำคอ

 

            “วันนี้กูก็ไม่มีอะไรแล้ว” คำพูดที่หมายความว่าจะไปไหนก็ไป ซึ่งปณชัยก็รับคำ ดวงตาคู่คมเหลือบไปมองคนที่นอนอยู่เพียงชั่วแวบหนึ่ง แต่ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวออกจากห้อง เสียงทุ้มก็ดังต่อ

 

          “มึงก็เพลาๆ ลงบ้างนะ”

 

            คนสนิทหันกลับมาสบตาเจ้านาย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

            “คุณภาคินเองก็ไม่เคยเพลาๆ มาก่อนนี่ครับ”

 

            “ไอ้ชัย!

 

            “ผมขอตัวนะครับคุณกราฟ”

 

            ภาคินตาวาวโรจน์อย่างเอาเรื่อง แต่ผู้ชายใหญ่มากก็ต้องเงียบเสียงลง เมื่อหันมาเจอดวงตาวาววับของเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าถึงสิบปี

 

            “ฉันเลิกหมดแล้วนะกราฟ”

 

            “เฮอะ”

 

            ท่ามกลางเสียงแก้ตัวของภาคิน คนที่เหมือนหลับสนิทกลับปิดเปลือกตาแน่นขึ้นกว่าเดิมนิด บ่งบอกว่าไม่ได้หลับเลยสักงีบ เขาแค่พักสายตาจนเหมือนนอนหลับไปเท่านั้น ดังนั้น...ได้ยินทุกคำ

 

            คำพูดที่ได้ฟังเมื่อไหร่ก็ยังบาดลึกในหัวใจที่บอกว่าพอแล้ว

 

            มันไม่เคยพอหรอก ไม่เคยพอมาหลายปี ไม่อย่างนั้น เขาจะหาข้ออ้างกลับมาเมืองไทยทำไม

 

            ความคิดของคนที่จมจ่อมสู่ฝันร้ายอีกครั้ง วันที่ผู้ชายใจร้ายหันหลังให้เพื่อไปกับ...คนอื่น

 

            ทว่า นี่ต้องเป็นฝันร้ายครั้งสุดท้าย เพราะแม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่ของเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเมินคนอย่างเขาได้

 

            ตอนนี้ภวิศคนนี้ไม่เหมือนภวิศตอนอายุ 17 อีกต่อไป ถ้าคิดว่าเมินกันได้ก็ลองดู

 

            เด็กใสซื่อคนนั้นตายจากไปแล้ว เหลือแค่วิน คนที่ไม่คิดจะร่ำร้องถามว่าเมื่อไหร่ถึงจะโตพอ เมื่อไหร่ถึงจะคู่ควร นี่ไม่ใช่เวลาที่อีกฝ่ายเป็นฝ่ายตัดสินใจ การตัดสินใจ...อยู่ในกำมือของเขาต่างหาก

 

.......................................

 

            ครบค่ะ เอาล่ะจ้า จากเด็กหนุ่มผู้น่าสงสารในตอนต้นจะเป็นพี่วินคนเผ็ดคนเดิมแล้วนะคะ อะไรที่อยู่ในใจก็ควรอยู่แค่ในใจ มันหมดเวลาของความอ่อนแอไปนานแล้ว เก็บเอาไว้รู้สึกแค่คนเดียวก็พอ เพราะหลังจากนี้พี่ชัยเองก็ไม่สามารถหนีเขาไปได้ด้วยคำเดียวที่ค้ำคอ...หน้าที่ แล้วจะผิดอะไรที่จะใช้คำว่าเจ้านายให้คุ้มค่าที่สุด

            อ้อ มีคนจำได้ว่าพี่ภาคินมีน้องชายแท้ๆ อยู่คนนึง ใช่ค่า มีค่ะ เขาจะโผล่มามั้ย มาแน่นอนจ้า แต่เขาจะมาปรากฏตัวในภาคของพี่ซีนนะคะ พี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ คนน้องเขาไม่ชอบธุรกิจของครอบครัวน่ะงับอีกเรื่องเลย เมย์เคยบอกไว้ตั้งแต่ตอนเริ่มลงภาคพี่ภาคินใหม่ๆ แล้วว่าเรื่อง Try Me จะมีทั้งสิ้น 3 คู่ 3 ภาค คือร้ายดื้อของภาคินกราฟ ร้ายยั่วของชัยวิน และภาคร้ายลึกของพี่ซีน เป็นซีรีส์พระเอกเลว เอ๊ย ความดีเหลือน้อย แล้วก็โง่ เอ๊ย แค่ไม่ฉลาดเรื่องความรักเท่าไหร่น่ะค่ะ ดังนั้นแล้ว พี่ซีนเป็นพระเอกภาค 3 เนอะ  XD

            ยังไงขอฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 494 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #14651 frog_frog (@frog_frog) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:15
    อยากอ่านคู่ภาคินการฟ อ่านได้ที่ไหน
    #14651
    2
    • #14651-1 koiikan (@koiikan) (จากตอนที่ 2)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:47
      http://writer.dek-d.com/may-kwang/writer/view.php?id=1367958
      #14651-1
    • #14651-2 koiikan (@koiikan) (จากตอนที่ 2)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:48
      ลิ้งนี้เลยค่ะ
      http://writer.dek-d.com/may-kwang/writer/view.php?id=1367958
      #14651-2
  2. #14277 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:58
    สงสารวินอะะะ
    #14277
    0
  3. #14189 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 06:34
    จริงๆอยากอ่าน NC ซีน วินนะคะ //หลบเกิบ
    #14189
    0
  4. #14138 SC-AT (@SC-AT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:33
    เสียดาย นางโดนเปิดที่ไม่ใช่พระเอกง่า
    #14138
    0
  5. #13909 XMCB_BB (@pornkanok2557) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 14:08
    หน่วงมากกกกก ฮือออ
    #13909
    0
  6. #12920 OkarunZera (@OkarunZera) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 22:08
    อีพี่ซีนเนี่ยนะ สงสารคนเป็นนายเอก ตั้งแต่ไม่เริ่มเรื่องโอ้ยยยย
    #12920
    0
  7. วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 10:30

    โอ๊ยยยยยย พี่วินของน้อง อิพี่ชัยเหมือนจะเริ่มรู้สึกนิดๆแล้วนะะ

    #12862
    0
  8. #12705 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 00:32
    หน่วงอ่ะ มันหน่วงๆในอกเจ็บแป๊บๆ.
    #12705
    0
  9. #12667 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 16:20
    สงสารนางมากอ่ะ คือเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ยเพราะคำว่ารักไม่สมหวังอ่ะเนอะ น่ากลัวมาก มันทำร้ายวินได้ขนาดนี้เลย แล้วก็เศร้าแทนที่ผ่านไปกี่ปี เราก็ไม่ตัดใจจากเขา คิดถึงเขาอยู่งี้ เห้อ รักหนอ..
    #12667
    0
  10. #12655 yghchb (@yinggyty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 02:54
    สงสารวินน แต่ดูน้องมีแผนนน
    #12655
    0
  11. #12651 wan62063 (@wan62063) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:55
    เฮ้ออตัวเองยังไม่รักแล้วจะหวังให้ใครมารักอะ สงสารนะแต่แบบ...
    #12651
    0
  12. #11105 Chamor. (@sasi-pt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:43
    สงสารพี่วินจัง
    #11105
    0
  13. #11071 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 14:58
    สงสารพี่วิน เรื่องนี้ต้องบ่อน้ำตาแตกกว่าเรื่องกราฟแน่ๆ
    #11071
    0
  14. #10903 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 10:07
    เฮ้ออออ ปัญหาเยอะมากอ่ะ ดราม่า น้ำตาแทบร่วง
    #10903
    0
  15. #9954 Chanannn (@Sweetbt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:08

    สงสารทั้งสองเลยอ่ะ
    #9954
    0
  16. วันที่ 1 มกราคม 2561 / 20:01
    ดร่าม่า
    #9789
    0
  17. #8798 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:41
    โอ้ยยย ยอมใจจจจจจจ T^T
    #8798
    0
  18. #7110 ReindyWang (@ReindyWang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 06:45
    สงสารหมดทุกตัวละคร คือเข้าใจพี่ชัยอ่ะ คือเข้าใจป่ะ นั่นคือน้องของเจ้านายเว้ย แล้วตัวเองเป็นแค่บอดี้การ์ดอ่ะ มันไม่สมควรเท่าไรจากมุมมองของพี่ชัยนะ แต่ก็เข้าใจพี่วินอีกอ่ะ คือกูรักไง กูรักคนนี้ จะบอดี้การ์ด จะอะไรกูก็รักอ่ะ คือเข้าใจทั้งคู่
    #7110
    0
  19. #6849 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 19:09
    ปณชัยใจแข็งมาก สงสารวิน //พอมาอ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงพี่ภาคินกับกราฟเลย
    #6849
    0
  20. วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 03:37
    สงสารวินนนน
    #5029
    0
  21. #4790 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 19:34
    ชอบมากๆ ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #4790
    0
  22. #4634 asarigb (@asarigb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 13:55
    สงสารวินนนน ชัยทำไมต้องเล่นตัววะ ทำไมพูดกับน้องแบบนั้นนนนนน
    #4634
    0
  23. #3928 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:13
    สงสารวินอ่ะ
    #3928
    0
  24. #2760 0614460900aa (@0614460900aa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 22:13
    สงสารพี่วินจังเยยยย
    #2760
    0
  25. #2758 Mr. landing :D (@hunniinii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 01:27
    ชอบนายเอกแซ่บๆค่ะ55555
    #2758
    0