[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,177 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,666 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,014

    Overall
    1,324,177

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 19 บริการหลังการขาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 395 ครั้ง
    2 ธ.ค. 60



ตอนที่ 19 บริการหลังการขาย

 

 

 

            จากพระอาทิตน์ลอยเด่นเหนือฟากฟ้า จนเห็นปุยเมฆขาวตัดกับท้องฟ้าสีสด ดวงตะวันก็เคลื่อยคล้อยลง แทนที่ด้วยพระจันทร์สีนวลผ่อง ตัดกับผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้ม แลเห็นดาวประปราย บ่งบอกว่าจากเที่ยงวันได้เข้าสู่ช่วงค่ำคืน

 

            กึกๆๆ

 

            และค่ำคืนนี้ ในห้องนอนของนายภวิศก็ยังคงมีเสียงของขาเตียงกระทบกับพื้นไม้เนื้อดี ประสานไปกับเสียงเสียดสีของเรือนกายเปลือยเปล่า ลมหายใจร้อนระอุยังคงเป่ารินรดผิวชื้นเหงื่อ ขณะที่กลิ่นหอมหวานของน้ำมันกุหลาบก็ผสมปนเปกับไปกลิ่นคราบไคล และกลิ่นคาวราคะจนลอยอลบอบอวลไปทั่วห้อง

 

            “แฮก...แฮก...”

 

            นี่ไม่ใช่เสียงหอบแทบขาดใจของเจ้าของห้อง หากเป็นเสียงหายใจรุนแรงคล้ายคำรามของคนที่รวบรัดร่างขาวเอาไว้แน่น กดกายตอกย้ำเข้าไปเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาคมวาวจะยิ่งลุกโชติช่วง ปลดปล่อยความต้องการที่ไม่มีทีท่าว่าจะน้อยลงเลยออกมา แล้วยันแขนกับเตียงข้างหนึ่ง

 

            ปณชัยกดสายตามองคนในอ้อมกอด...เจ้านายที่หมดสติไปทันทีที่ได้ปลดปล่อยไปครั้งล่าสุด

 

            คุณวินไม่ไหวตั้งแต่เมื่อตอนเย็นแล้ว แต่เขาเองต่างหากที่ไม่ยอมหยุด

 

            ในฐานะลูกน้อง เขาควรจะหยุด แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่มีเลือดมีเนื้อ...ความอดทนมันขาดไปแล้ว

 

            วินาทีที่คุณวินเอ่ยปากว่าเขาพ่ายแพ้คุณศิรภพ ผู้ชายที่พยายามเก็บงำปีศาจร้ายในกายก็ไม่อาจจะหยุดยั้งมันได้อีกต่อไป ดังนั้น ชัยอาจจะยับยั้งสติบางส่วนได้ แต่เขาไม่อาจจะหยุดแรงปรารถนาในใจที่จะลบคำสบประมาทที่ใครบางคนพูดตอกหน้า

 

            ดังนั้น แม้เจ้านายจะบอกว่าไม่ไหว เขาก็ยังทำตามใจ

 

            ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ชั่วโมง สั่งสอนร่างกายนี้ไม่รู้กี่รอบ กระทั่งครั้งสุดท้ายที่คนครวญครางเสียงแหบแห้งทิ้งตัวลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง และหมดสติ นั่นแหละ ปณชัยถึงเร่งจังหวะตามเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็มามองร่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรงในอ้อมกอดในเวลานี้

 

            ร่างสูงวางวินลงนอนราบบนเตียง ก่อนที่จะใช้มือเสยผมที่ยุ่งเหยิงและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างนึกรำคาญ ทิ้งกายลงนั่งข้างร่างที่หมดสติ

 

            “เฮ้ออ” คนที่ออกแรงมาตั้งแต่พระอาทิตย์อยู่กลางฟ้า จวบจนตกดินมาหลายชั่วโมง ถอนหายใจหนักๆ แต่นั่นไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า หรืออ่อนเพลีย ตรงกันข้าม...มันยังไม่เพียงพอต่างหาก

 

            ความคิดของคนที่หันไปมองภวิศซึ่งนอนคว่ำ เอียงแก้มกับหมอน เผยแผ่นหลังขาวนวลเนียนที่เห็นเป็นเส้นโค้งเว้าสวยงาม ไม่ว่าจะเป็นช่วงไหล่กลมมน แผ่นหลังได้รูป และแนวของกระดูกสันหลังที่โค้งงอก็แสนน่าดึงดูด จนนึกอยากจะก้มลงไปใช้ริมฝีปากพรมตามแนวโค้งเว้า ไหนจะก้นขาวกลมกลึงที่บัดนี้ปรากฏรอยฝ่ามือแดงเป็นพรืดเพราะถูกขยี้ขยำเป็นเวลานาน

 

            ทว่า แม้จะผ่านศึกรักมาหลายชั่วโมงก็ยังดูน่าแปลกที่เรือนกายขาวเนียนนี้...ไร้รอยกุหลาบแต่งแต้ม

 

            ไม่ใช่ว่าปณชัยไม่จูบ จูบสิ ร่างสูงใหญ่แทบจะพรมจูบไปทุกตารางนิ้วของผิวกายนี้ หากแต่คำสั่งของใครบางคนก็ชัดเจนว่าไม่ต้องการร่องรอยที่จะขัดขวางการทำงาน เขาจึงไม่ทิ้งรอยใดๆ ให้หลงเหลืออยู่ นอกจากรอยแดงจากฝ่ามือที่จะจางหายไปในวันรุ่งขึ้น

 

            ฟึ่บ

 

            “อื้อ”

 

            คนตัวโตวางมือลงบนต้นคอบอบบาง จากนั้นก็เลื่อนปลายนิ้วลงมาตามส่วนโค้งเว้าอย่างที่ใจต้องการ ตาคมก็มองวินด้วยแววตาที่ยังไม่อาจจะปิดความดิบเถื่อนในนั้นได้ หูฟังเสียงครางแผ่วหวิวของคนที่หลับไม่ได้สติ หากแต่...ร่างกายจดจำสัมผัสของเขาแล้ว

 

            หมับ

 

            “ยัง...ยังไม่พอ!

 

            ชัยคำรามกับตัวเอง กำมือที่วางบนผิวขาว

 

            เขารู้สึกว่ายังตอกย้ำให้เรือนกายนี้จดจำไม่มากพอ มันต้องมากกว่านี้ ให้ฝังลึกลงในทุกอณูของเซลล์ มันเป็นแรงปรารถนาที่คุกรุ่น และทะลักออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่คิดว่าเมื่อได้ครอบครองแล้ว ทุกอย่างจะทุเลาลง หากมันไม่ใช่ เขายิ่งได้ ยิ่งต้องการ ยิ่งปรารถนา จนอยากจะทำให้...พังทลาย

 

            ความคิดของคนที่โน้มใบหน้าลงไปประทับลงบนแผ่นหลังขาวจนได้ กดจูบตั้งแต่ต้นคอ ไล่ลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง มือใหญ่ก็เลื่อนลงต่ำเพื่อคลึงเคล้าก้นนุ่มอย่างเบามือ สอดลึกเข้าไปด้านใน ลูบไล้ไม่ว่างเว้น จนเสียงจูบดังแทรกความเงียบยามค่ำคืน

 

            คุณซีนพูดถูกอย่างหนึ่ง...หอมจนเหมือนถูกมอมเมา

 

            แม้ว่าร่างกายของคุณวินจะเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกาม จนกลิ่นคาวราคะมันอบอวลไปทั่ว หากแต่กลิ่นน้ำมันหอม กลิ่นทรีตเม้นต์ และกลิ่นอโรมา เมื่อรวมกับกลิ่นเหงื่อกลับก่อเกิดกลิ่นที่รัญจวนใจที่สุด ราวกับดอกไม้งามที่ส่งกลิ่นล่อหลอกเชิญชวนภมรให้มาผสมเกสร

 

            ร่างกายนี้เกิดมาเพื่อยั่วยวนผู้ชายจริงๆ และตอนนี้เขาก็คงเป็นคนหนึ่ง...ที่เผลอกระโจนลงบ่วงนั้น

 

            จุ๊บ...จุ๊บ...จุ๊บ...

 

            “อืม ฮื่อออ”

 

            คนหลับครางในคอ เมื่อปากอุ่นกำลังกดจูบที่เหนือเนินสะโพก มือใหญ่ก็คลึงเคล้าไม่ห่าง ขณะที่แก้มสากก็แนบลงบนผิวกายขาว จนหนวดเคราแข็งๆ ครูดไปกับผิวเนื้ออ่อนบาง

 

            ชัยแหวกก้นนุ่มแล้ว ขณะที่เลื่อนใบหน้าลงต่ำ รู้ดีว่าจะปลุกใครสักคนให้ตื่นมาร่วมรักกันยังไง แต่...

 

            “ฮึก”

 

            ชายหนุ่มได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาจนต้องดึงตัวขึ้นมาอีกครั้ง มองไปยังใบหน้าที่เอียงแก้มมาทางเขา...ใบหน้าที่ทั้งแดงระเรื่อ ตาแดงช้ำ จมูกแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเป่ง และบัดนี้ น้ำตาหยดใสราวกับมุกเม็ดงามก็กลิ้งหล่นลงมาบนแก้ม จนต้องขยับตัวเข้าไปหา

 

            ปลายนิ้วเช็ดน้ำตานั้นให้อย่างเบามือ มองคนที่เหมือนจะฝันร้าย แต่เพียงปลายนิ้วแตะลงบนระหว่างคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน สีหน้าทรมานก็เปลี่ยนเป็นผ่อนคลาย

 

            ชัยนวดคลึงอยู่เช่นนั้นชั่วครู่ หลับตาลง แล้ว...โน้มหน้าลงไปกดจูบที่ข้างกกหู

 

            “ผมขอโทษ”

 

            ชายหนุ่มกระซิบ จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียง คว้ากางเกงมาสวมอย่างรวดเร็ว ล้วงมือไปยังกระเป๋าเสื้อสูทเพื่อคว้าบุหรี่กับไฟแช็กออกมา แล้วก้าวยาวๆ ออกไปยังระเบียงห้อง

 

            แชะ

 

            ชัยจุดบุหรี่อย่างคล่องแคล่ว อัดมันเข้าเต็มปอด แล้วก็หลับตาลง ปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้า จากนั้นก็ปล่อยควันขาวให้ลอยเอื่อยขึ้นบนฟากฟ้า

 

            เขาไม่ค่อยสูบต่อหน้าเจ้านาย ยิ่งไม่สูบต่อหน้าคุณวินหรือคุณกราฟ แต่ใช่ว่าจะไม่สูบ แล้วการอัดนิโคตินหลังจากกิจกรรมรักร้อนๆ ก็ทำให้ผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิม มันมากพอที่จะดับไฟปรารถนาที่ยังคุกรุ่นอยู่ในอกให้เบาบางลง

 

            “ทำอะไรลงไปวะ”

 

            นั่นสิ คนที่มีสติยั้งคิดแบบเขา กลับลงมือทำสิ่งที่ไม่มีเส้นทางหวนกลับลงไปแล้ว

 

            เส้นทางที่ไม่ว่าจะมองยังไงก็พบเพียงแค่ทางตันเท่านั้น

 

          มึงคิดว่ามึงอายุเท่าไหร่แล้ว ถึงทำเหมือนเป็นเด็กหนุ่มกลัดมัน

 

            ใช่ ภวิศพูดถูกที่ว่าผู้ชายคนนี้ผ่านมามาก นับตั้งแต่วัยรุ่น และตลอดหลายปีที่ผ่านมา ปณชัยเองก็ไม่เคยหยุด เขาทำเมื่ออยากทำ ปลดปล่อยเมื่อต้องการ ไม่จำเป็นต้องคำนึงว่าเป็นใคร ตราบใดที่เขายังทำหน้าที่ได้อย่างเคร่งครัด แต่ดูเหมือนการผ่านมามากจะดับไฟในตัวของเขาไม่ได้เลย

 

            อายุที่มากขึ้นควรจะทำให้ความต้องการลดน้อยลง แต่คุณวินกำลังพิสูจน์ว่ามันไม่ใช่...ไม่ใช่กับคนคนนี้

 

            “อดทนไปเพื่ออะไร สุดท้าย...มึงก็ทำเขาพังอยู่ดี”

 

            คนพูดอัดควันเข้าเต็มปอด แต่มันไม่ได้ทำให้ความคิดมากมายลดลง ตรงกันข้าม สมองที่ปลอดโปร่งขึ้น ทำให้เจ้าตัวพบว่าเขากำลังทำให้ปัญหาพันกันยุ่งจนแทบแก้ไม่ออกอีกต่อไป

 

            บรื๊นนนนนนนนน

 

            ทันใดนั้น เสียงคำรามของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงก็ดังกระหึ่ม พร้อมกับเสียงของรั้วบ้านที่เปิดกว้างออก เปิดทางให้ซูเปอร์คาร์มูลค่าหลายสิบล้านแล่นเข้ามาจอดยังอาณาเขตด้านล่าง และนั่นก็ทำให้ปณชัยถอยหลังจะกลับเข้าห้อง แต่...

 

            ฟึ่บ

 

            คนขับกลับยื่นมือออกมานอกหน้าต่างรถ จนชะงัก มองภาคินที่จอดรถ ก้าวลงอย่างรวดเร็ว กระแทกประตูปิดอย่างไม่สนใจมูลค่าของมัน ใบหน้าคมก็เงยขึ้นมา ซึ่งแม้จะอยู่ห่างไกล แต่ทำไมปณชัยจะไม่เห็นแววเหี้ยมเกรียมที่จ้องมาทางเขา

 

            จากนั้น ภาคินก็ชี้นิ้วมาทางนี้ แล้วดึงกลับไปชี้ลงพื้นข้างตัว

 

            สัญญาณมือง่ายๆ ที่บอกว่า...มึงลงมาที่นี่ เดี๋ยวนี้!

 

            ท่าทางที่ปณชัยรู้ดีว่าปัญหากำลังวิ่งเข้าใส่เขาแล้ว

 

................................

 

ต่อค่ะ

 

            เมื่อดวงตะวันเคลื่อนกลับขึ้นไปสู่ฟากฟ้าอีกครั้ง เหล่าสกุณาก็ออกหากิน พากันส่งเสียงเจื้อยแจ้วปลุกให้คนที่จมอยู่ในห้วงนิทราให้ลืมตาตื่น เพื่อสัมผัสกับความเมื่อยล้าที่กัดกินตั้งแต่หัวไหล่ยันปลายเท้า เปลือกตาสีอ่อนก็ลืมขึ้นอย่างงวยงง แล้วเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในวินาทีต่อมา

 

          เมื่อคืน...

 

            ภวิศพยายามยันกายขึ้น กวาดสายตาไปรอบห้องนอน แล้วพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีทั้งเสื้อผ้าที่ใครบางคนถอดจนกระจายเกลื่อน ไม่มีผ้าปูที่นอนที่ถูกจิกทึ้งจนแทบจะขาดคามือ ทั้งหมอน ทั้งผ้าห่มกลับขึ้นมาอยู่บนเตียง และคลี่คลุมตัวเขามาจนถึงลำคอ

 

            หากสิ่งไหนที่จะบอกเล่าเหตุการณ์ก็คงเป็น...ตัวเขาเอง

 

            ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายที่เปลือยเปล่าเท่านั้น แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุด และรู้สึกตั้งแต่ลืมตาตื่นคือ...ตรงนั้น

 

            “บ้าชะมัด แค่ก...นี่เสียงกูหรือเนี่ย”

 

            วินพยายามสำรวจตัวเอง แต่เพียงเปล่งเสียงออกมา แทนที่จะเป็นเสียงนุ่มทุ้มกลับกลายเป็นเสียงแหบพร่าเหมือนคนเจ็บคออย่างหนัก จนต้องยกมือจับลำคอ

 

          นี่ครางจนไม่มีเสียงเลยหรือ

 

            กึก

 

            พอคิดแบบนั้น วินกลับเป็นฝ่ายชะงักเสียเอง ทุบมือลงบนเตียงข้างกายอย่างนึกเจ็บใจปน...อับอาย

 

            เขาจำได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทุกสัมผัส ทุกการกระทำ ทุกคำพูดที่ดังอยู่ข้างหู และทำให้คนอย่างเขาต้องทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ทั้งที่สมองพยายามห้ามปรามแล้ว แต่ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจไม่อาจจะสู้กับผู้ชายที่ชื่อปณชัยได้เลย

 

            วินคิดว่าเขาโตขึ้นกว่าเมื่อเจ็ดปีก่อน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นบอกได้ว่าเขาก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กน้อยในสายตาคนคนนั้น!

 

            ตุบ

 

          เจ็บใจ!

 

            ร่างเพรียวทุบเตียงอีกครั้ง กัดปากจนเจ็บ ขณะที่ความร้อนกำลังรวมใจกันแผ่ซ่านบนใบหน้า ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวอย่างที่ไม่รู้ว่าอับอายหรือขัดเขิน เพราะยิ่งคิดว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง ขอร้องอะไรลงไป วินก็รู้สึกว่าไม่อาจจะสู้หน้าใครอีกคนได้แล้ว

 

            มั่นใจว่าตัวเองโตแล้ว เก่งแล้ว มีประสบการณ์และผ่านโลกมาแล้ว แต่เมื่อคืนทำให้วินรู้ว่า...ไม่ใช่!

 

          ถ้าเมื่อคืนคือเซ็กส์ที่แท้จริง งั้นที่ผ่านมาจะให้เขาเรียกว่าอะไร!

 

            ไม่ว่าจะกับพี่ซีน กับแทรัง หรือกับใคร ทุกอย่างมันเทียบกับปณชัยไม่ได้เลย!

 

            “บ้าชะมัด!

 

            วินยกสองมือปิดหน้าตัวเอง หลับตาลง พยายามไม่สนใจเสียงกรีดร้องของร่างกาย

 

            ไม่ใช่ว่ามันเจ็บหรือมันปวดตรงไหน ตรงกันข้ามเลย สิ่งที่เขารู้สึกคือ...เหมือนมีอะไรยังสอดอยู่ตรงนั้น!

 

            ตรงนั้นมันร้อนผ่าวไปหมด เหมือนว่ายังมีส่วนแข็งขืนสอดใส่อยู่ด้านใน เท่านั้นไม่พอ เขายังรู้สึกเหมือนว่าไอ้มุกระยำนั่นยังถูครูดกับผนังด้านใน จนเพียงขยับก้นนิดเดียว วินก็กัดปากแน่น ความอับอายตีกระหนาบหัวใจ

 

            เขาเยาะเย้ยอีกฝ่ายไว้มาก แต่พอเจอของจริง เขาก็พูดไม่ออก

 

            “แม่งเอ๊ย!” วินสบถอีกครั้ง นึกดีใจที่ผู้ชายอีกคนเป็นคู่นอนห่วยๆ ที่พอเสร็จกิจก็หายหัว เพราะถ้ามาทำตัวเอาใจใส่เหมือนพี่ซีนตอนนี้ เขาคงหลุดจากภาพลักษณ์นายภวิศแสนมั่นใจ กลับไปเป็นเด็กชายภวิศแสนขี้อายอย่างแน่นอน แต่...

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “ขออนุญาตครับ”

 

            “ไม่อนุญาต!!!

 

            ใครจะว่าเขาหลุดก็ช่างแล้ว เพราะวินตะโกนกลับไปทางประตูด้วยน้ำเสียงที่รู้ว่าตระหนกแค่ไหน ทว่า...

 

            แอ๊ด

 

            ผู้ชายคนที่ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดกลับเป็นฝ่ายเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดเงินใบใหญ่ จนวินทั้งโกรธ ทั้งอาย สองมือดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงแก้ม เหลือเพียงดวงตาวาววับที่จ้องมองบอดี้การ์ดหนุ่มที่ก้าวเข้ามาชิดเตียง

 

            “ฉันบอกว่าไม่อนุญาตไง”

 

            ปณชัยวางถาดลง หันมาสบตาด้วยแววตาสุขุมเช่นเดิม จนคนมองยิ่งนึกขัดใจ

 

            “ผมต้องคำนึงเรื่องความปลอดภัยของเจ้านายเป็นสำคัญ”

 

            “ฉันก็ไม่ได้จะไปตายที่ไหน” วินพยายามว่าเสียงเย็น แต่กับน้ำเสียงแหบจัดแบบนี้ มันก็มีแต่จะฟังดูน่าสงสารก็เท่านั้น ยิ่งอยู่ในสภาพพันตัวเป็นก้อนแบบนี้ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายจ้องมานิ่งๆ แล้วทำในสิ่งที่วินเองก็คาดไม่ถึง

 

            ยวบ

 

            ผู้ชายตัวโตทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเดียวกัน แล้วยื่นมือออกมา

 

            “จะทำอะไร” วินก็เบี่ยงหน้าหลบ

 

            “เจ็บคอใช่มั้ยครับ” แม้จะพยายามเลี่ยง แต่เพราะภวิศยังไม่กล้าขยับตัว บวกกับท่อนแขนยาวที่เพียงเอื้อมมาทีเดียวก็จับลำคอนายแบบหนุ่มเอาไว้ได้ วินจึงทำได้เพียงพยายามถลึงตาเพื่อบอกว่าไม่พอใจ แต่ครั้งนี้ใครอีกคนกลับไม่สนใจ

 

            “ผมให้คนข้างล่างชงชาให้คุณวิน น่าจะช่วยได้บ้าง” วินเหลือบไปมองถาดเงินที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง เห็นแล้วว่ามีกาน้ำชาและถ้วยกระเบื้องเคลือบที่ใส่เลม่อนหั่นบางเอาไว้

 

            “ฉันกินเองได้ ออกไปได้แล้ว”

 

            นายแบบหนุ่มพยายามว่าเสียงเย็น แต่สองมือยังคงดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงแก้ม เหลือแค่ตาคมที่แดงช้ำจนเหมือนกระต่ายตัวน้อย ปัดมือใหญ่ที่ทาบลำคอผ่านผ้าห่มออก

 

            “ไม่ครับ จนกว่าผมจะเห็นว่าคุณวินปลอดภัยดี”

 

            “...”

 

            ภวิศถึงกับพูดอะไรไม่ออก เผลอกัดปากแน่นด้วยความเคยชิน แล้วสมองก็พลันคิดไปถึงตอนที่อีกฝ่ายจูบปิดปากตอนเขาจะเสร็จ จนคนที่แสนมั่นใจในตัวเอง ชนิดว่าทำผู้ชายศิโรราบมาแล้วนักต่อนักก็เป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี

 

            “ก็แค่เซ็กส์ ไม่ตายหรอก” วินกัดฟันพูด และนั่น...

 

          “แล้วเหมือนเซ็กส์ที่คุณวินเคยผ่านมามั้ยล่ะครับ”

 

            ร่างเพรียวเงียบลงอีกครั้ง เขาอาจจะกัดฟันพูดไปว่าไม่เห็นแตกต่าง แต่มันก็เหมือนเป็นการแสดงทิฐิงี่เง่าของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้ เพราะต่อให้เป็นเด็กอมมือยังรู้เลยว่าเมื่อคืนที่ผ่านมามัน...ดี...ดีกว่าที่ทั้งชีวิตรวมกันเสียอีก ให้นึกเจ็บใจตัวเอง

 

            ขณะที่ปณชัยก็ไม่สนใจความเงียบที่เกิดขึ้น หันไปเทน้ำชาหอมกรุ่นลงบนแก้วกระเบื้อง จากนั้นก็เลื่อนจานรองและแก้วมามาถึงหน้าเจ้านาย

 

            “จิบสักหน่อยนะครับ”

 

            “ฉันยังไม่อยากกิน” คนฟังก็ไม่เซ้าซี้ วางแก้วลงอีกครั้ง แล้วหันกลับมามองตา

 

            แววตาที่ทั้งสุขุม นุ่มลึก ติดจะสุภาพในที แต่พอวินสบประสานสายตา สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า

 

            ดวงตาคู่เดียวกันนี้แหละที่ทำให้เขากลัวจนตัวสั่น มันทั้งป่าเถื่อน ทั้งรุนแรง ทั้งแฝงไปด้วยความกระหายที่จะล่าเหยื่อ แล้วแย่ที่สุดคือเหยื่อที่ว่า...เขาเอง

 

            “กลับไปทำตามคำสั่งได้แล้ว และตอนนี้ฉันก็สั่งให้นายออกไป”

 

            “ไม่ได้หรอกครับ”

 

            กึก

 

            คนฟังย่นคิ้วทันที มองคนตัวโตอย่างไม่เข้าใจ

 

            “เพราะผมทำตามที่คุณวินสั่งอยู่”

 

            “ฉันสั่ง...อะไร”

 

          “คุณวินบอกให้ผมเอาใจใส่ไม่ใช่หรือครับ”

 

            ฉันไม่เถียง เซ็กส์ไม่ใช่ความรัก แต่การเอาใจใส่คู่นอนหลังเอาเขาไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องผิด...หรือนายไม่คิดแบบนั้น

 

            ภวิศได้ยินเสียงตัวเองที่เคยพูดเอาไว้ก้องสะท้อนในหัว จนสองมือกำเข้าหากันแน่น

 

            ยวบ

 

            เฮือก!

 

            นายแบบหนุ่มคิดว่าเขาสะดุ้งมาเกินพอแล้ว แต่ก็ห้ามอาการสะดุ้งอีกไม่ได้ เมื่อรู้ตัวอีกที ผู้ชายตัวโตก็ยันมือข้างสะโพกของเขา โน้มตัวเข้ามา จนต้องเอนตัวหนี หากอีกฝ่ายก็ยังตาม กระทั่งไร้ทางหนี...ริมฝีปากก็เข้าประชิดกับกกหู จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดข้างแก้ม

 

            มันทำให้เขาตัวแข็งทื่อ

 

            “และผมทำได้มากกว่านี้”

 

            วินรู้สึกคิดผิดที่หันกลับไปสบตา เพราะแววตาตรงหน้า...เผยให้เห็นร่างจริงที่เก็บงำเอาไว้

 

            ดวงตาที่ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว

 

            “จนคุณ...ไม่เอาผมไปเปรียบกับใคร”

 

            ใช่ ปณชัยกำลังโกรธ และสิ่งเดียวที่รั้งสติของวินได้คือศักดิ์ศรี

 

            “เนี่ยหรือการเอาใจใส่ ฮึ ถ้าทำได้แค่นี้ก็ออกไปซะ”

 

            จากนั้น วินก็นึกอยากถอนคำพูดเมื่อผู้ชายตรงหน้า...ยิ้ม

 

            รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายยิ่งน่ามอง แต่ในเวลาเดียวกันก็น่ากลัว

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย!

 

            ทันใดนั้น ผ้าห่มที่คลุมตัวของภวิศก็ถูกกระชากออกไปด้วยฝีมือของร่างสูงใหญ่ ซึ่งเจ้าตัวก็คว้าคืนไม่ทัน จนเผยให้เห็นเรือนกายเปลือยเปล่าที่สะอาดสะอ้าน ทว่ายังไม่ทันจะได้ว่ากล่าวคนที่ทำเกินหน้าที่ มือสากก็วางทาบทับลงบนแผ่นท้องเปลือยจนร่างเพรียวตัวแข็งทื่อ

 

            ไม่ เขาไม่ไหวแล้ว ต่อให้เคยมีเซ็กส์ข้ามคืนมาแล้วหลายครั้ง แต่กับผู้ชายคนนี้ เขาสู้แรงไม่ได้จริงๆ

 

            “ยะ...หยุดนะ”

 

            กึก

 

            คำสั่งที่คนฟังยอมหยุดมือที่ทำท่าจะลากลงต่ำ ตวัดสายตามาประสานกัน

 

            “ฉัน...ไม่ไหว...”

 

            ชัยมองดวงตาสั่นไหวเพียงครู่ แล้วกดสายตากวาดไปทั่วเรือนร่างที่สำรวจมาหมดแล้ว

 

            “คุณวินบอกให้ผมเอาใจใส่ แล้วการเอาใจใส่ที่คุณวินว่ามาคืออะไรครับ ถ้าหมายถึงการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ ผมก็ทำแล้ว ถ้าต้องการทานอาหารบนนี้ ผมก็จะลงไปเอามาให้เดี๋ยวนี้ และถ้าหมายถึงการกอดเอาไว้หลังจากที่มีอะไรกัน ผมก็...” จากฝ่ามือที่วางลงบนแผ่นท้อง มือใหญ่ก็เลื่อนไปโอบรัดช่วงเอว กดหน้าลงเพื่อกระซิบบอกอีกครั้ง

 

          “กอดคุณเอาไว้ทั้งวันทั้งคืน”

 

ต่อค่ะ

 

            วินสะท้านเยือกกับน้ำเสียงที่กระซิบริมหู เขาไม่รู้แล้วว่าอีกฝ่ายหมายถึงการกอดที่เรามีอะไรกันนานข้ามวัน หรือหมายถึงการกอดรัดเอาไว้เฉยๆ ซึ่งสมองเขากำลังจะหยุดทำงาน ขณะที่หัวใจไม่รักดีก็...เต้นแรง

 

            “ปล่อย”

 

            “คุณวินอยากให้ผมปล่อยแน่หรือครับ”

 

            ทำไมเขารู้สึกพ่ายแพ้ขนาดนี้ ทำไม!

 

            วินจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง รู้สึกว่าถูกคนหน้านิ่งย้อนเข้าให้ เพราะที่ผ่านมา เป็นเขาเองนั่นแหละที่พยายามยั่วยวนทุกวิถีทาง แต่พอปณชัยเป็นฝ่ายก้าวเข้ามา เขาเองกลับถอยหนี

 

          ไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆ สู้ไม่ได้เลย

 

            “อย่าให้ฉันต้องพูดอีกครั้ง!” วินข่มเสียงที่สั่น ดันอกกว้างออกไป และนั่นก็ทำให้ปณชัยจ้องตาเพียงครู่ จากนั้น...

 

            “ก็ได้ครับ”

 

            ร่างสูงยอมผละออกไปแล้ว แต่ไม่ไปไหนไกล ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ซึ่งแม้สีหน้าจะกลับมาเรียบนิ่ง แววตาจะแลดูสุภาพ แต่การที่บอดี้การ์ดหนุ่มกวาดสายตามองตั้งแต่ใบหน้าสวย ลงต่ำไปยังส่วนอ่อนไหวก็ทำให้ภวิศเผลอกัดปาก

 

            ยามที่ถูกผู้ชายคนนี้จ้อง เขารู้สึกหวิวๆ ในท้อง

 

            วินรีบสูดหายใจลึกๆ ห้ามมือไม่ดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกาย ทำเหมือนว่าการเปลือยเปล่าเป็นเรื่องปกติ แต่การมีอะไรกันเมื่อวานทำให้ความประหม่าที่คิดว่ากำจัดทิ้งไปแล้วกลับมาอีกครั้ง

 

            ใช่ เขาอายสายตาคู่นี้

 

            “ฉันหิวแล้ว”

 

            อย่างน้อยก็ขอไล่ผู้ชายคนนี้ออกไปก่อน

 

            “ครับ คุณวินต้องการอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ”

 

            “ไม่” ร่างเพรียวบอกเสียงแข็ง แต่ก่อนที่ร่างสูงจะลุกออกไป...

 

            “เดี๋ยวก่อน!” วินก็รีบเอ่ยเรียก จนดวงตาคู่คมหันมาอีกครั้ง

 

            “ฉันไม่ต้องการให้นายเป็นคนยกอาหารขึ้นมา”

 

            อีกฝ่ายนิ่งไปเพียงครู่ ก่อนที่จะก้มหัวรับคำสั่ง...ทั้งรอยยิ้ม

 

            “ครับ”

 

            ชัยก้าวไปถึงประตูท่ามกลางความโล่งใจของนายแบบหนุ่มแล้ว ทว่า...

 

            “คุณวินรู้หรือยังครับ” คนพูดยังคงยืนหันหน้าไปทางประตู ขณะที่เอ่ย จากนั้นก็หมุนลูกบิด แต่ก่อนที่จะก้าวออกไป ใบหน้าคมก็หันมาอีกครั้งด้วยแววตา...วาววับ

 

            “ของเล่นอย่างผมดีกว่าชิ้นอื่นยังไง เพราะผมมั่นใจว่าคุณคงเล่น...จนเกินพอ

 

            คนฟังอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา แล้วคนที่ใครๆ ให้ฉายาว่าราชินีก็เป็นอันมาดหลุด คว้าเข้าที่หมอนหนุน แล้วโยนไปทางผู้ชายอวดดี จังหวะเดียวกับที่ปณชัยปิดประตูลง

 

            “ออกไป!!!

 

            วินตะโกนลั่นห้อง ก่อนที่จะทุบเตียงเต็มแรง

 

            ใช่ เขาเจ็บใจ แต่ไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้น เขาเจ็บใจตัวเอง

 

            ตัวเขาเองที่ดันใจเต้นและหน้าร้อนกับคำพูดของคนใจร้ายบางคน!

 

............................................

 

            ภวิศคิดว่าสิ่งที่ตัวเองแสดงออกช่างน่าขายหน้า แต่สำหรับผู้ชายที่ก้าวออกมาจากห้องกำลัง...ยิ้ม

 

            บอดี้การ์ดหนุ่มหันกลับไปมองบานประตูที่ได้ยินเสียงกระแทก บ่งบอกว่าเจ้าของห้องคงขว้างของตามหลัง แต่ถึงแม้คุณวินจะอารมณ์เสียขนาดไหน สิ่งหนึ่งที่ไม่ทำแน่ๆ คือทำลายข้าวของ ดังนั้น สิ่งที่ตามมาย่อมไม่ใช่ถ้วยน้ำชาที่เขายกเข้าไป

 

            “พี่ชัย! พี่วินเป็นไงบ้าง”

 

            ทันใดนั้น ดวงตาวาววับก็เปลี่ยนเป็นพี่ชายใจดีเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกจากด้านหลัง

 

            “คุณกราฟ” เด็กหนุ่มที่ก้าวไวๆ เข้ามาด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ แล้วมองไปยังประตูอย่างเป็นห่วง

 

            “ตกลงพี่วินเป็นไงบ้างวะพี่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ก็ไข้กลับ”

 

            นั่นคือสิ่งที่คนทั้งบ้านบอกกับเด็กหนุ่ม...ภวิศไข้ขึ้นอีกครั้ง

 

            ข้อแก้ตัวที่ทำให้กฤติธีห่วงแสนห่วง แต่ด้วยความที่ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงอย่างชาวบ้านเขา อีกทั้งยังมีโทรศัพท์ด่วนจากภาคินห้ามไม่ให้เข้าไปในห้องวินเด็ดขาด เด็กหนุ่มจึงได้แต่รอฟังข่าวจากคนเพียงคนเดียวที่มีบัตรผ่านเข้าห้อง...พี่ชัย

 

            “ดีขึ้นมากแล้วครับ”

 

            “งั้นผมเข้าไปเยี่ยมได้หรือยัง”

 

            “แต่คุณกราฟมีเรียนนี่ครับ”

 

            “วันนี้มันวันเรียนรด. ตอนบ่ายก็ไม่มีอะไร ไม่ต้องไปก็ได้...ทุกทีพี่ชัยก็จำได้นี่ว่าถ้าเป็นวันนี้ผมไปโรงเรียนบ้างไม่ไปบ้าง” กราฟถามอย่างนึกสงสัย เพราะคนตรงหน้าความจำดีชนิดที่ต้องนึกทึ่งมาแล้ว แต่กลับลืมเรื่องง่ายๆ อย่างวันนี้เขาไปสายได้

 

            นั่นทำให้คนฟังส่งยิ้มใจดี

 

            “ขอโทษด้วยครับ พอดีผมนอนน้อยไปหน่อย”

 

          แน่หรือวะ ทุกทีเห็นไม่หลับไม่นอน ทำงานให้พี่ภาคินยังกับกินน้ำมันแทนข้าว

 

            กราฟยักไหล่

 

            “งั้นตกลงผมเข้าไปหาพี่วินได้แล้วสินะ”

 

            ปณชัยนิ่งไปนิด ก่อนที่จะก้มลงมองนาฬิกา

 

            “สักครึ่งชั่วโมงดีกว่าครับ”

 

            “ทำไมต้องครึ่งชั่วโมง”

 

            ช่วงเวลาที่มากพอให้คนในห้องอาบน้ำแต่งตัว

 

            “พอดีผมมีเรื่องอยากให้คุณกราฟช่วยน่ะครับ” ชัยบอกเสียงสุภาพ แบบที่คนฟังขมวดคิ้วฉับ แต่พักเดียวก็พยักหน้า

 

            “อะไรล่ะ ตราบใดที่ไม่ให้ผมไปยั่วโมโหพี่ภาคินก็ทำได้ทั้งนั้น”

 

            บอดี้การ์ดหนุ่มยิ้มคล้ายขบขันอีกฝ่ายที่ดูจะ เกรง คนใหญ่มากบางคน ทั้งที่แววตาเคร่งเครียดขึ้นทันทีที่ได้ยินชื่อเจ้านายตัวจริง

 

          คุณกราฟไม่ต้องไปยั่วโมโหคุณภาคินหรอกครับ เพราะผมทำไปแล้ว...โกรธจัดเสียด้วย

 

.........................................

 

            “เข้าใจใช้เด็กกูนี่”

 

            กราฟก้าวลงไปยังชั้นล่างแล้ว ขณะที่บอดี้การ์ดหนุ่มยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หันไปมองเจ้าของบ้านที่เดินออกมาพ้นมุมตึกด้วยสภาพกางเกงนอนตัวเดียว เผยให้เห็นเรือนกายแข็งแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาฉายชัดถึงความไม่พึงใจ ตาคมก็จ้องลูกน้องนิ่ง

 

            “ขอโทษด้วยครับ”

 

            “เรื่องอะไร ใช้เด็กกูหรือเอาน้องกู”

 

            “...”

 

            ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มใจดียามอยู่ต่อหน้ากราฟเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ สบตาอีกฝ่ายที่กำลังหรี่ตาลง

 

            “กูเคยพูดเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่ง และกูก็จะไม่ยุ่งไปมากกว่านี้”

 

            ภาคินเว้นจังหวะหนึ่ง แต่คนเป็นลูกน้องรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

 

            “แต่มึงก็จำคำที่พูดกับกูไว้ให้ดี ถ้าผิดคำพูดเมื่อไหร่...” ภาคินยกยิ้มเหี้ยม ดวงตาคมน่ากลัวจนขนหัวลุก และเอ่ยคำที่แม้แต่ปณชัยเองก็ต้องก้มหัวลง

 

            “...กูเอามึงตาย”

 

            ส่วนปณชัยก็ตอบได้เพียง...

 

          “ครับ ถ้าผมผิดคำพูดเมื่อไหร่ ผมจะเป็นคนยื่นปืนให้คุณภาคินยิงผมเอง”

 

.............................

 

            ครบค่า พอดีมีหลายคนถามมาเนอะว่าพี่ภาคินจัดการอะไรลุง คุคุ พี่ภาคินก็ไม่โหดขนาดนั้นสักหน่อย นี่พระเอกคนแรกของเซ็ต Try Me เลยนะเออ (ได้ข่าวว่าเรื่องตัวเองโดนด่ายับ) อีกอย่าง เขาเคยพูดหลายครั้งแล้วค่ะว่าเขาจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ เขาจึงจะไม่ผิดคำพูด แต่หากข้อตกลงใดๆ ที่ทั้งคู่คุยกันเมื่อคืน ลุงฝ่าฝืนเมื่อไหร่ เมื่อนั้นแหละค่ะ ท่านซาตานจะลงมาจัดการเอง ส่วนเขาตกลงอะไรกัน ไม่บอกจ้า แฮ่

            ตอนนี้พี่วินน่ารักเนอะ อารมณ์แบบหนุ่มน้อยที่ถูกรังแก แต่ไม่กี่ตอนหรอกค่ะ เขาว่าเจอบ่อยๆ ค่อยๆ ชิน เดี๋ยวพี่วินก็ชินแล้วรับมือลุงได้เอง หากตอนหน้า ใครอยู่เรือผีเหมือนเมย์ (วินกราฟ กราฟวิน) มาค่ะ เมย์จะปล่อยเรือลงทะเลกัน มาช่วยเมย์พายหน่อยเนอะ XD

            อ้อ เมย์ฝากขอบคุณทุกคนที่เข้ามาแสดงความยินดีทั้งในเฟซ และทวิตเตอร์ด้วยนะคะ อาจจะตอบทุกคนไม่ครบ แต่ขอบคุณมากๆ เลย เมย์จบโทใบนี้ได้ ส่วนหนึ่งก็มาจากกำลังใจจากนักอ่านทุกคนที่ยังรอคอยนิยาย แม้เมย์จะหายไปจัดการภารกิจตัวเองหลายครั้ง ปีนี้เมย์หายไปครึ่งปีได้เลย ตอนนี้รับโทแล้ว จะพยายามขยันครับผม >< 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 395 ครั้ง

621 ความคิดเห็น

  1. #14655 koiikan (@koiikan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:07
    เผ็ดร้อนนนน

    ทำไมถึงชอบ

    ผู้ชาย

    2 คนนี้ได้ขนาดนี้

    พี่ภาคิน

    กับพี่ชัย
    #14655
    0
  2. #14654 koiikan (@koiikan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:02
    เผ็ดร้อนนนน

    ทำไมถึงชอบ

    ผู้ชาย

    2 คนนี้ได้ขนาดนี้

    พี่ภาคิน

    กับพี่ชัย
    #14654
    0
  3. #14239 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:41
    พี่โหดจะกล้าฆ่าน้องเขยรึ
    #14239
    0
  4. #14196 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 12:46
    ยิงพี่ชัย พี่วินขาดใจตายแน่
    #14196
    0
  5. #14157 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 22:36

    อย่าผิดคำพูดนะพี่ชัย

    #14157
    0
  6. #14012 ???? (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:16

    พพี่ภาคิยว่าอึดแล้ว ลุงอึดกว่าเยอะเลย-///-

    #14012
    0
  7. #13907 Sterj (@Sterj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:43
    เค้าตกลงอะไรกันไว้น้าาา
    #13907
    0
  8. #13212 iamzomes (@iamzomes) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 17:32
    &#65532;gygyju
    #13212
    0
  9. #13179 lomarday (@tobokki) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 13:39
    ตั้งแต่พี่ภาคินเค้ายอมรับใจตัวเองนี่คำว่าเด็กกูคือชื่อกราฟแล้วใช่ป่ะคะ55555555
    ลุงชัยใจเย็นกับพี่วินก๊อน เสียงแหบแล๊ว
    #13179
    0
  10. #12998 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 15:27
    พี่วินถึงกับหมดสภาพเลยลุงงง ตอนพี่วินหลุดมาดเขาก็น่ารักดีนะ จากเสือร้ายยั่วมาเป็นลูกแมวจอมดื้อเนี่ย
    #12998
    0
  11. #12997 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 15:27
    พี่วินถึงกับหมดสภาพเลยลุงงง ตอนพี่วีนหลุดมาดเขาก็น่ารักดีนะ จากเสือร้ายยั่วมาเป็นลูกแมวจอมดื้อเนี่ย
    #12997
    0
  12. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:27

    ดีแล้วที่วินทำตัวแบบนี้ เพราะถ้าวินทำตัวแบบกราฟ วินรับพี่ชัยไม่หมดแน่ -,, - // ยินดีด้วยนะคะพี่เมย์ สู้ๆนะคะะ

    #12890
    0
  13. #12644 Naughtya-girl (@Naughtya-girl) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 09:34
    พูดอะไรกันอ่ะ ><
    #12644
    0
  14. วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 19:42
    ทำไรกันมีความลับอะไรมาบอกเราบ้าง อยากรู้ด้วย ฮึ่ย
    #12460
    0
  15. วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 16:13
    ตกลงไรกัน
    #12019
    0
  16. #11614 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 01:00
    ไปตกลงไรกันไว้อ่ะ อย่าทำน้องกูเสียใจงี้ป่าว
    #11614
    0
  17. #10688 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:37
    ภาคินไม่อยากให้ชัยรักกับวินหรอ หรือยังไง แงงง
    #10688
    0
  18. #10342 blankmode (@blankmode) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:24
    ตกลงอะไรกั๊นนน
    #10342
    0
  19. #9796 คัชช๊ะ (@mintyo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 14:18
    สู้ๆนะคะพี่เมย์ พี่เมย์เก่ง เลิฟฟฟ
    #9796
    0
  20. #9784 osh__gg (@19982541555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 05:13
    อยากรู้ววววว
    #9784
    0
  21. #9554 Baleef_MaMaNoo (@evefiww) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:35
    เค้าสัญญาอะไรกันน่ะ
    #9554
    0
  22. #9551 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 10:39
    ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ คนใหญ่มากแค่เรียกไปคุยเฉยๆ พี่จะไม่ยุ่ง แต่ถ้าไม่ตามที่คุยไว้มีตาย 
    #9551
    0
  23. #9386 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 04:07
    ตอนนี้ไม่สนใจลุงแล้วค่ะ เรือผีของเรามาล้าวววววววว 55555 วินนี่เหมือนเด็กเอาแต่ใจที่น่ารักนะคะตอนนี้ เอ็นดูฝุด ๆ เลย
    #9386
    0
  24. #9291 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 17:57
    อยากจะรู้สิ่งที่ลุงกับพี่คินตกลงกันแล้ว พอได้แล้วอารมณ์กวนติงโผล่นะลุง แต่ก็ดีกับใจพี่วินค่ะ&#128525;ยินดีกับไรท์ด้วยนะคะ&#127881;&#127881;&#127881;
    #9291
    0
  25. #9273 sanomsoi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 08:00
    พี่ชัยเริ่มแสดงความเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ ให้พี่วินเห็นบ้างแล้ว
    #9273
    0