[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,296 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,133

    Overall
    1,324,296

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 23 ป่วนกาย ปั่นใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 357 ครั้ง
    18 ม.ค. 61


ตอนที่ 23 ป่วนกาย ปั่นใจ

 

 

 

            เวลานี้ บรรยากาศภายในห้องน้ำของโรงแรมชื่อดังเปี่ยมไปด้วยความกดดัน ราวกับว่ามีความโกรธแผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มสองคนที่กำลังประจันหน้ากัน ดวงตาคู่หนึ่งเดือดพล่านร้อนจัด อีกคู่เย็นยะเยือกหนาวสั่น ซึ่งคราวนี้ไม่ว่าวินหรือชัยกลับไม่มีใครยอมลงให้ใคร

 

            จากนั้น นายแบบหนุ่มก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน

 

            “นายคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงพูดกับฉันแบบนี้!

 

            “เป็นคนดูแลคุณวินครับ”

 

            “ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่ต้องการคนดูแล!” วินตวาด กำมือที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำแน่นจนซีดขาว ขณะที่ปณชัยเป็นฝ่ายเย็นกว่า

 

            “ผมพูดเพราะหวังดีครับ”

 

            “หวังดี?! นายพูดว่าหวังดีงั้นหรือ การพูดว่าฉันเอาตัวแลกงานเพราะหวังดี! งั้นเก็บความหวังดีนายคืนไป!” ร่างเพรียวเค้นเสียงโต้ตอบ พยายามระงับอารมณ์โกรธที่พลุ่งพล่าน พยายามบอกตัวเองว่าเขากำลังอยู่ในที่สาธารณะ อาจจะมีใครมาเจอเข้าตอนไหนก็ได้ แต่คำพูดของอีกฝ่ายไม่ต่างจากราดน้ำมันลงบนกองเพลิงที่โหมหนักอยู่แล้ว

 

            มันมีแต่จะมอดไหม้กันไปข้าง

 

            “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ คนอื่นที่ไม่รู้จักคุณวินจะคิดได้ว่าคุณวินทำแบบนั้น...”

 

            “แล้วนายล่ะ!

 

            “ผมหรือครับ” ปณชัยทวนถาม ทั้งที่ใบหน้ายังไม่หลุดจากรูปสลักเลยสักนิด จนวินต้องถามย้ำอีกครั้ง

 

            “นายคิดว่าฉันเป็นนายแบบสำส่อนที่มีเซ็กส์แลกงานมั้ยล่ะ”

 

            ร่างเพรียวไม่สนใจหรอกว่าใครอื่นจะคิดยังไง ภาพลักษณ์ของเขามันเป็นนายแบบจอมยั่วที่สามารถนอนกับใครก็ได้อยู่แล้ว เขาได้ยินคนที่เกลียดเขายกเรื่องนี้มาพูดจนเอียนแล้ว ดังนั้น เขาต้องการรู้ต่างหากว่าผู้ชายที่ชื่อปณชัยน่ะคิดว่าเขาทำตัวแบบนั้นด้วยหรือเปล่า!

 

            ดวงตาคมสวยจ้องอีกฝ่ายไม่ละสายตา มันทั้งโกรธขึ้ง ทั้งวาวโรจน์ เหมือนเสือร้ายที่อยากจะพุ่งไปข่วนหน้าชัยจนเลือดโชก

 

            “ความคิดของผมไม่สำคัญหรอกครับ” หากบอดี้การ์ดหนุ่มก็ตอบไม่ตรงคำถาม

 

            “ฉันสั่งให้นายตอบ!” วินจึงออกคำสั่ง และนั่น...

 

            “...”

 

            แม้ใบหน้าคมคายจะไม่เปลี่ยนสีสักนิด หนวดไม่กระตุกสักเส้น แต่การนิ่งเงียบของปณชัยเป็นคำตอบของคำถามได้ดีที่สุด และมันทำให้คนที่ควรจะรู้คำตอบอยู่แล้ว...เจ็บจนชา

 

            วินเกลียดที่เขาต้องมาแคร์ความคิดของผู้ชายคนนี้

 

            “ฉันก็น่าจะรู้อยู่แล้ว”

 

            เขารู้ว่าไม่ควรโกรธ เพราะเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง แต่มันกลับกลายเป็นความเสียใจยามที่สบตากับดวงตาคู่คม จนมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน แล้วร่างเพรียวก็ก้าวไวๆ ตรงไปหาปณชัย ไม่ใช่เพื่อต่อปากต่อคำ แต่เพื่อต้องการหนีให้พ้นจากสถานการณ์น่าชิงชังนี้ต่างหาก

 

            แต่...

 

            หมับ

 

            “คุณวินจะไปไหนครับ”

 

            “ปล่อย!

 

            มือใหญ่คว้าเข้าที่ท่อนแขนขาว ดึงให้วินหันกลับมาสบตาคมอีกครั้ง และคนเป็นนายก็ตวาดเสียงดัง หากมันไม่ได้ทำให้คีบเหล็กที่รัดแขนคลายลงเลยสักนิด

 

            “เรายังคุยกันไม่จบครับ”

 

            “แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูด”

 

            “งั้นก็ฟังที่ผมพูดแทนสิครับ”

 

            ภวิศเกลียดสีหน้านิ่งเรียบของอีกฝ่ายแทบบ้า อยากจะข่วนหน้าจนเห็นความเจ็บปวดบ้าง

 

            “ฉันบอกให้ปล่อย! นายกลัวเจ้านายเสียชื่อนักนี่ อยากให้ฉันถูกด่าว่าเซ็กส์จัดจนมาเอากับบอดี้การ์ดในห้องน้ำด้วยเลยมั้ยล่ะ” คนพูดเชิดหน้าขึ้น ประชดเสียงเย็น จ้องตาอย่างทั้งโกรธจัด ทั้งไม่ยอมแพ้ ซึ่งนั่นก็ทำให้คนฟังหันไปมองประตูห้องน้ำที่จะมีแขกของโรงแรม หรือพนักงานคนไหนเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ และนั่น...

 

            “ปณชัย!!!

 

            ภวิศอาจจะสูง แต่ไม่ใช่คนตัวใหญ่ ดังนั้น เพียงแค่อีกฝ่ายออกแรงลากเขา ร่างเพรียวก็แทบจะปลิวตามแรงดึง จนถูกผลักเข้าไปในห้องที่ลึกที่สุด แต่มันไม่มีทางให้หลบหนี เมื่อคนตัวโตเป็นตึกก้าวเข้ามาภายในห้องน้ำแคบๆ ด้วยกัน ทั้งยัง...

 

            กริ๊ก

 

            ลงกลอนเรียบร้อย

 

            “นายคิดจะทำอะไร” เสียงของวินเย็นจนน่าขนลุก ทั้งที่ใบหน้าแดงจัดจากการออกแรงสะบัดหนี

 

            “ผมบอกแล้วไงครับว่าเรายังคุยกันไม่จบ”

 

            นั่นทำให้ภวิศยิ้มเย็น

 

            “ทำไม จะเอาฉันในห้องน้ำนี่หรือไง”

 

          “ก็ถ้าคุณวินต้องการ ผมก็จะทำให้”

 

            “!!!

 

            วินประชด แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้กลับมา จนดวงตาเบิกโพลง จ้องตาบอดี้การ์ดร่างใหญ่แบบจนคำพูด ทั้งที่อยากจะตวาด อยากจะด่าให้เจ็บแสบ อยากจะอาละวาดจนเจ็บตัว แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงยืนนิ่งเป็นก้อนหิน มองคนที่ดูถูกว่าเขาเอาตัวเข้าแลก แต่ดันมาพูดว่า...จะเป็นคนทำให้

 

            “ตอนนี้คุณวินไม่ต้องการคุณอึนหรอกครับ และไม่ต้องการผู้ชายคนไหนบนโลกใบนี้ด้วย”

 

            “นายจะบอกว่าแค่นายคนเดียวก็พอสินะ ฮึ”

 

            หมับ

 

            พอวินประชดพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ชัยก็คว้ามือที่เคยเลอะคราบกาแฟ และเย็นจัดจากการที่เปียกชุ่มด้วยน้ำเย็นเมื่อครู่ ปลายนิ้วแตะลงบนรอยแดงเรื่อ แล้วกดปลายนิ้วลงไปหนักๆ ดึงมือข้างนั้นขึ้นมาพอดีริมฝีปาก ขณะที่ตาคมก็ไม่ละไปจากดวงตาคมสวยของผู้เป็นนายเลยสักนิด

 

            แววตาที่ทำให้วินตัวแข็ง หากสิ่งที่แช่แข็งเขาได้มากยิ่งกว่า

 

            “ใช่ครับ แค่ผมคนเดียวก็เพียงพอ”

 

            ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้น แต่ดวงตาก็แสดงออกเช่นเดียวกัน

 

            แววตาที่กำลังจ้องลึกราวกับมองเข้าไปในหัวใจของนายแบบคนสวย สลักให้จำขึ้นใจว่าต่อจากนี้ภวิศจะมีผู้ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น เท่านั้นไม่พอ...

 

            จุ๊บ

 

            ริมฝีปากอุ่นก็ประทับแนบเข้าที่หลังมือขาว ลงบนจุดที่เคยถูกลวก ปลายลิ้นร้อนผ่าวก็เลียลงบนนั้น แล้วมันก็กำลังขยับเคลื่อนไปทั่วทั้งมือ โดยที่ดวงตาคมกล้าไม่ละจากใบหน้าของวินเลยสักวินาทีเดียว

 

            ปลายลิ้นเปียกชื้นก็เช่นเดียวกัน มันกำลังลากไล้ขึ้นมาถึงข้อนิ้ว แล้วใช้ริมฝีปากขบเข้าที่นิ้วเรียวยาวเบาๆ ก่อนที่จะส่งปลายนิ้วเข้าไปในโพรงปากอุ่น ให้ลิ้นร้อนตวัดเลียไปตามความยาว จนไม่ว่าใครที่เห็นภาพนี้ก็นิ่งงันอย่างตื่นตะลึง

 

            ดวงตาร่างสูงยิ่งทรงเสน่ห์

 

            ตอนนี้ราวกับว่าปณชัยปล่อยฟีโรโมนออกมาฟุ้งไปทั่วทั้งห้องแคบ บอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทั้งอันตรายและเซ็กซี่มากแค่ไหน มันมากพอที่จะทำให้ใครต่อใครหลอมละลาย และไม่มีวันที่จะหันไปสนใจผู้ชายคนอื่น หากแต่สิ่งที่ทำให้วินตื่นตะลึงที่สุดคงไม่พ้นประโยคนี้

 

          “ไม่มีผู้ชายคนไหนบนโลกใบนี้ทำให้คุณวินพอใจได้เท่าผมหรอกครับ”

 

ต่อค่ะ

 

            ว่าจบ คนพูดก็กดริมฝีปากลงบนข้อนิ้วเรียวสวยอีกครั้ง ส่งมันเข้าไปในปาก ดูดเบาๆ สลับกับขบกัดอย่างหยอกเย้า พอให้คนได้รับสั่นสะท้านด้วยความอ่อนไหว ขณะที่ปลายลิ้นก็เคลื่อนเข้าไปยังซอกนิ้ว เลียลงบนผิวอ่อนบางจนชุ่มโชก จากนั้น ตาคมก็ขยับขึ้นมองผู้เป็นนายอีกครั้ง

 

            ทว่า...

 

            “พูดจบแล้วใช่มั้ย”

 

            ผัวะ!

 

            ทันใดนั้น น้ำเสียงเย็นยะเยือกก็ดังขึ้น พร้อมกับวินที่เหวี่ยงกำปั้นกระแทกเข้าเต็มซีกแก้มของบอดี้การ์ดร่างใหญ่ ทำเอาปณชัยมึนงงไปชั่วขณะ แต่มีหรือที่จะยอมปล่อยมือที่จับเอาไว้เป็นอิสระง่ายๆ มีแต่จะบีบกำแน่นกว่าเดิม

 

            “คุณวิน!” ทั้งยังเรียกด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น

 

            “ปล่อยสิวะ!” หากภวิศมีหรือจะยอม เพราะร่างเพรียวทั้งผลักทั้งดันอีกฝ่ายให้พ้นจากตัว มือข้างที่เป็นอิสระทั้งทุบ ทั้งตีหัวไหล่กว้างเต็มแรง สองขาพยายามจะดิ้นหนี ซึ่งมันอาจจะทำอะไรผู้ชายตัวโตอย่างชัยไม่ได้ เหมือนกับมดตัวเล็กๆ ที่โจมตีมนุษย์ แต่เมื่อมากครั้งเข้า ก็สร้างความเจ็บปวดไม่น้อย

 

            หมับ

 

            ดังนั้น ชัยจึงจัดการรวบอีกฝ่ายเข้ามาปะทะแผ่นอก หมายจะทำให้คนที่อาละวาดใจเย็นลง ทั้งที่ตัวชายหนุ่มเองนั่นแหละที่กำลังร้อนเป็นไฟเพราะคนตรงหน้า

 

            ยามนี้ร่างสูงกำลังโกรธ และความโกรธนั้นมาจากภาพที่เขาเห็นในห้องอาหาร ซึ่งความโกรธนี้เองที่กำลังทำลายกำแพงความอดทนที่กำลังกระเทาะเป็นรอยร้าวอยู่แล้ว ให้แตกเป็นรอยขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมันพร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

 

            “คุณวิน หยุด!” ชัยตวาด แต่อีกฝ่ายก็โต้ตอบด้วยการ...

 

            แคว่ก!

 

            ทันใดนั้น มือของวินก็ที่พยายามทั้งต่อยทั้งตบก็จิกเข้าที่ต้นคอของร่างสูง แล้วตวัดเต็มแรง จนปลายเล็บที่ดูแลอย่างดีข่วนเข้าเต็มคอ ลากลงมาจนถึงปลายคางพร้อมกับผิวหนังที่หลุดตามแรง สร้างความเจ็บแสบให้กับบอดี้การ์ดตัวโตที่เปลี่ยนสีหน้าทันควัน ดวงตาไม่เหลือเค้าลางของความใจเย็นอีกต่อไป

 

          “หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณภวิศ!!!

 

            จากที่จะพยายามรวบรัดร่างเพรียวให้อยู่นิ่งๆ ตอนนี้ปณชัยจัดการกระชากหัวไหล่ทั้งสองข้างของคนในอ้อมกอดเต็มแรง เสียงทุ้มตวาดออกไปอย่างลืมตัว หลุดชื่อจริงของอีกฝ่ายออกมาอย่างหมดความอดทน ดวงตาแข็งกร้าวจ้องไปยังคนที่อาละวาดจนได้เลือดหมายจะหยุดทุกการกระทำ แต่...

 

            “!!!

 

            ร่างสูงต่างหากที่เป็นฝ่ายนิ่งงันเสียเอง

 

            “คุณวิน”

 

            “ปล่อย”

 

            “คุณวิน ผม...”

 

            “ฉันบอกให้ปล่อย”

 

            นายแบบคนสวยที่เคยอาละวาดอย่างหนักกลับว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ขณะที่บอดี้การ์ดทรงเสน่ห์ที่เคยร้อนจนขึ้นเสียงกับเจ้านายกลับอ่อนลงทันควัน และยิ่งนิ่งงันเหมือนถูกอะไรทุบหัว เมื่อวินถามต่อด้วยน้ำเสียง...สั่นระริก

 

            “พอใจหรือยัง”

 

            “...”

 

            “ถ้านายพอใจที่เห็นฉันในสภาพแบบนี้แล้วก็หลบ”

 

            “...”

 

            “หรือต้องให้ฉันพูดว่าขอร้อง”

 

            มันอาจจะเป็นคำพูดแสนธรรมดาสำหรับคนอื่นที่จะอ้อนวอนขอร้องปณชัย แต่มันไม่มีทางเลยที่คนอย่างวินจะเอ่ยคำว่าขอร้องออกมา เพราะภวิศเลิกอ้อนวอนเพื่อให้ได้อะไรสักอย่างมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ด นับตั้งแต่ที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

 

            วันนี้ เจ้านายคนนั้นกำลังถามว่าต้องการให้เขาขอร้องหรือไม่ และมันรุนแรงมากพอที่จะทำให้คนตัวโต...

 

            กริ๊ก

 

            ร่างสูงขยับหลบทาง ปลดล็อกประตูห้องน้ำ หลบทางให้ร่างเพรียวที่ก้าวออกมาคล้ายอาการกระโจน แล้วพุ่งจากไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงคนเป็นบ่าวที่มองตามแผ่นหลังนั้นด้วยแววตา...เจ็บปวด

 

            ฮวบ

 

            เขารู้ว่าเขาควรจะตามเจ้านาย เขามีหน้าที่ต้องปกป้องคุ้มครองไม่ให้ละสายตา แต่ตอนนี้บอดี้การ์ดคนนั้นกำลังถามตัวเองว่า แต่เป็นเขาเองไม่ใช่หรือที่ทำร้ายเจ้านายได้แสนสาหัสกว่าใคร

 

          เจ้านาย...ที่เสียน้ำตา

 

            ภาพของภวิศติดแน่นอยู่หลังม่านตา คนที่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับหยาดน้ำวาวใสที่คลอเคลือบดวงตาคู่สวย และมันก็พร้อมจะร่วงหล่นลงมาบนแก้มขาวได้ทุกเวลา อีกทั้งแววตาที่จ้องมองกลับมาหาเขาก็เต็มไปด้วย...การตัดพ้อ

 

            มันทำให้หัวใจคนมองปวดหนึบ

 

            มือใหญ่กำเข้าที่แผ่นอกข้างซ้าย รับรู้ว่ามันกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่ง แต่ยิ่งมันเต้นแรงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น เพียงแค่คิดว่าตัวเขาเพิ่งจะทำอะไรลงไป พูดอะไรออกไป และทำให้ ใคร ต้องเสียใจมากมายแค่ไหน

 

            “ไม่ใช่คุณหรอกครับที่ปั่นป่วนไปหมด ผมเองต่างหาก...ที่กำลังควบคุมตัวเองไม่ได้”

 

            ชายหนุ่มยกสองมือปิดหน้าอย่างเครียดจัด

 

            ยามนี้ รอยแผลที่ได้รับฝากฝังไว้ไม่เท่ารอยกรีดในหัวใจที่กำลังลึกจนชา

 

...........................................

 

            “ผมขอนั่งกับคุณนะแท”

 

            “เอาสิ มาเลย มานั่งตรงนี้มา...วิน เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

            หลังจากที่ออกจากห้องน้ำ ภวิศก็ตรงดิ่งไปยังสวนของโรงแรมที่ไร้ผู้คน พยายามระงับสติอารมณ์ที่ปั่นป่วนให้สงบ แต่ที่แย่ที่สุดคือเขายอมปล่อยให้หน้าตาที่ต้องใช้ทำงานในวันนี้เลอะไปด้วยน้ำตา มันอาจจะแต่งหน้ากลบเกลื่อนได้ แต่ดวงตาที่แดงช้ำกว่าเดิมย่อมทำให้นายจ้างไม่พอใจ

 

            หากมันทำอะไรไม่ได้แล้ว น้ำตาที่เสียไปมันเรียกคืนไม่ได้

 

            พอถึงเวลารวมพล วินก็ก้าวยาวๆ เข้ามา ไม่มองหน้าใคร ไม่สนใจจะทักทายใคร ทั้งที่ควรจะทักทายทีมงานทุกคน แต่เขากลับแทรกตัวเข้าไปหาแทรัง เอ่ยไวๆ ก่อนที่จะพุ่งขึ้นไปยังรถตู้คันใหญ่ ไม่สนใจคำถามที่ดังตามมา

 

            วินหลับตาลงทันที พร้อมทั้งเอนหัวแนบกับกระจกราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก

 

            “ไม่มีอะไรครับ ผมขอทำสมาธิก่อนทำงาน”

 

            วินบอกแค่นั้น รู้ทั้งรู้ว่าหนุ่มลูกครึ่งต้องจับพิรุธได้ เพราะเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่โชคดีที่แทรังไม่กวนไปมากกว่านั้น ดวงตาคู่สวยจึงหลับสนิท พยายามปัดไล่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ออกจากหัว ไม่เช่นนั้น น้ำตาที่คิดว่าร้องไห้ไม่เป็นอีกแล้วจะพาลไหลลงมาอีก

 

          ต้องกินยา...ช่างมัน ไม่กินก็ไม่ตายหรอก

 

            ร่างเพรียวเตือนตัวเองว่าเขาควรจะลุกขึ้นไปเอายาที่เตรียมไว้ในกระเป๋า แต่ตอนนี้ชายหนุ่มไม่มีกะจิตกะใจจะทำเช่นนั้นแล้ว หากต้องลืมตาขึ้นมาแล้วพบกับดวงตาเข้มจัดคู่นั้น เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะคงความเข้มแข็งเอาไว้ได้หรือเปล่า

 

            กึก

 

          บ้าฉิบ!

 

            หากชายหนุ่มก็ต้องสบถลั่น เมื่อเพียงได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกลอยเข้ามาในรถ เขาก็ตัวแข็งทื่อ มือที่กอดอกเอาไว้แข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัด รู้ทันทีว่าใครตามขึ้นมาแล้ว และกำลังนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง จนปลายเล็บต้องจิกเนื้อตัวเองแน่น

 

          อย่าไปสน เมื่อเขาไม่สนใจเรา

 

            หากวินก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่า เขาต้องแอบก้มหน้าปาดน้ำตาที่จู่ๆ ก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

 

.....................................

 

ต่อค่ะ

 

            “ไม่จริงน่า”

 

            ในจังหวะที่ภวิศขึ้นรถตู้ หญิงสาวร่างระหงในชุดสูทสีงาช้างก็ก้าวไวๆ ออกมาจากประตูโรงแรมด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ กระทั่งรถคันใหญ่แล่นออกไปแล้ว ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อเห็นเสี้ยวหน้าของใครบางคนที่เอนแนบกับกระจก ก้อนเนื้อในอกก็เต้นรัวแรง แต่เธอรู้ตัวช้าเกินไป และไม่มีทางเลยที่จะวิ่งตามรถตู้ด้วยรองเท้าส้นเข็มทัน

 

            สิ่งที่สาวสวยทำคือการหมุนตัวเข้าไปในอาคาร ตรงดิ่งไปที่รีเซฟชั่น

 

            “คุณนันมีอะไรหรือเปล่าคะ”

 

            “ฉันขอรายชื่อแขกที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้หน่อย”

 

            “แขกท่านไหนคะ”

 

            “รถตู้คันเมื่อกี้ที่เพิ่งออกไป ที่มีผู้ชายที่เป็นนายแบบอยู่ด้วย”

 

            รีเซฟชั่นสาวไม่ต้องนึกนาน เพราะค่อนข้างเป็นที่โจษจันกันในหมู่พนักงานว่ามีชายหนุ่มที่หน้าตาสวยเสียจนสาวๆ ยังอายมาเข้าพัก แถมได้ยินแว่วๆ ว่าเป็นนายแบบที่มาพร้อมกับทีมงานเกาหลี ดังนั้น เธอจึงใช้เวลาไม่นานที่จะหารายชื่อแขก แล้วส่งให้กับผู้บริหารสาวที่มีอีกตำแหน่ง...ลูกสาวเจ้าของโรงแรมแห่งนี้

 

            เมื่อรายชื่อแขกมาอยู่ในมือ นันก็กวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว ซึ่งวินาทีต่อมา รอยยิ้มแสนสวยก็ประดับบนใบหน้าหวานจัด

 

            “ใช่จริงๆ ด้วย”

 

            คนพูดหันไปมองยังประตูทางออก มือกำเข้าหากันแน่นขึ้นอีกนิด

 

            “วิน”

 

            หากไม่ฟังผิดไป น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางเต็มไปด้วย...ความโหยหา

 

....................................

 

            หลังจากที่รถตู้แล่นออกมาจากตัวเมืองเชียงใหม่ได้สักพัก ก็เข้าสู่ถนนช่วงภูเขาที่ต้องไต่ไปตามลาดเขา ขึ้นสู่สถานที่อันสวยงามซึ่งเป็นโลเคชั่นในการถ่ายภาพในวันนี้ แต่ยิ่งถนนลาดชันมากเท่าไหร่ มีความโค้งเอียงแค่ไหน คนที่หลับตานิ่งๆ แต่ไม่ได้หลับจริงก็นิ่วหน้ามากขึ้นทุกที คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างทรมาน

 

            ขณะที่ภายในรถก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยภาษาเกาหลีของทีมงานที่ดูตื่นเต้นกับภาพวิวทิวทัศน์ที่กำลังผ่านตา แต่มันกลับไม่เข้าหัวนายแบบคนเดียวของงานนี้เลย ตรงกันข้าม มันกำลังทำให้เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ มากยิ่งขึ้นไปอีก

 

            สุดท้าย วินก็ลืมตาขึ้นมาจนได้ พยายามมองท้องฟ้าภายนอกหน้าต่าง แต่เขาไม่อาจจะระงับอาการเวียนหัวและคลื่นไส้

 

            ใครจะว่าถนนเส้นนี้ขับง่ายก็ช่าง เพราะอย่างไร...ก็เมารถอยู่ดี

 

            ภวิศก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม เขานั่งเรือได้ นั่งเครื่องบินได้ หรือแม้แต่เฮลิคอปเตอร์ก็เคยนั่งมาแล้ว แต่กับรถยนต์ที่นั่งมาตั้งแต่เด็กจนโตกลับต่างออกไปทันทีที่มันเริ่มไต่ขึ้นเขา เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต เวลาวินรู้ตัวว่าต้องเจอเส้นทางแบบวันนี้ เขาจะเตรียมยาแก้เมารถเอาไว้ แต่เพราะเรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าทำให้ไม่มีโอกาสได้กิน และมันกำลังออกอาการมากขึ้นทุกที

 

            ใบหน้าสวยเริ่มซีดเผือด ริมฝีปากที่เม้มแล้วเม้มอีกก็ซีดขาว และเริ่มขยับตัวยุกยิกอย่างคนไม่สบายตัวนัก

 

            ไม่ได้เมารถขนาดว่าจะอาเจียน แต่มันก็มากพอที่จะทำให้หัวหมุนติ้วๆ

 

            “แท...อีกนานมั้ย”

 

            วินคว้าเข้าที่ต้นแขนคนข้างตัวจนได้ เอ่ยปากถามเสียงสั่น จนคนที่นึกอยากจะคว้ากล้องมาถ่ายวิวสวยๆ หันมามอง ตาคมเบิกกว้างขึ้นนิดเมื่อเห็นคนที่ตั้งท่าจะหลับตั้งแต่ขึ้นรถมีสีหน้าเช่นไร

 

            “วิน ทำไมคุณหน้าซีดขนาดนี้”

 

            “ไม่มีอะไร แค่นอนไม่พอ...อีกนานมั้ยกว่าจะถึง”

 

            “นอนไม่พออะไร เมื่อเช้ายังไม่เป็นแบบนี้เลย!” แทรังว่าเสียงเข้ม จับมือภวิศที่จะยกขึ้นบังหน้าออก และนั่นก็เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของคนเมารถ ขณะที่เสียงโวยวายก็กำลังเรียกความสนใจของทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว

 

            “มีอะไรหรือเปล่าคะ” นกถามมาจากเบาะข้างคนขับ

 

            “วินหน้าซีด เหมือนจะไม่สบาย”

 

            “เอ๊ะ หน้าซีดจริงๆ ด้วย คุณวินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวก็สังเกตเห็นตามที่แทรังบอก ถามอย่างเป็นห่วง จนคนที่ไม่อยากทำให้เสียเรื่องจะส่ายหน้า แต่ทันใดนั้น...

 

            หมับ

 

            มืออุ่นของใครบางคนก็เอื้อมมาจากด้านหลัง แตะเข้าที่ซอกคอจนสะดุ้งสุดตัว

 

            วินรู้ว่านี่คือมือของใคร จนอยากจะปัดมันออก อยากจะสั่งให้ปล่อย แต่เขาไม่อยากตกเป็นเป้าสายตามากกว่านี้ จนได้แต่ปล่อยปณชัยที่ชะโงกหน้ามาดูนิด สบกับดวงตาเข้มจัดเพียงครู่ แล้วก็เป็นฝ่ายเบือนหลบ ขณะที่บอดี้การ์ดหนุ่มก็ไม่สนใจท่าทีเหล่านั้น เพราะใบหน้าคมหันไปมองแทรังทันควัน

 

            “ถนนเส้นนี้ข้างหน้าจะมีจุดชมวิว แวะพักก่อนได้มั้ยครับ”

 

            “ทำไม”

 

            “ดูท่าคุณวินจะเมารถครับ”

 

            “ไม่ ฉันไม่...”

 

            ฟึ่บ

 

            วินพยายามจะเอ่ยแย้ง เพราะเขาไม่อยากให้ทั้งทีมเสียเวลา ทุกอย่างมีกำหนดการของมัน จะมาเสียที่เขาคนเดียวไม่ได้ แต่ทุกคำพูดกลับกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อมือที่วางอยู่บนซอกคอนวดคลึงเบาๆ ไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ แต่เพื่อให้ผ่อนคลาย จนใจอยากจะถามกันว่า...นายคิดจะตบหัวแล้วลูบหลังฉันอีกสักกี่ครั้งถึงจะพอใจ

 

            “คุณวินเมารถหรือคะ นกมียาแก้เมารถนะคะ”

 

            “งั้นผมขอครับ” ไม่ใช่วินที่ตอบ แต่เป็นปณชัยที่ตอบแทน เอื้อมมือมารับยาจากผู้ประสานงานสาวที่รีบกุลีกุจอหาจากกระเป๋าถือ

 

            “ถ้านายรู้แล้วว่าวินจะเมารถทำไมไม่เตรียมยาให้เจ้านาย”

 

            ก่อนที่ชัยจะรับยามาถือไว้ แทรังก็ถามเสียงเข้มจัด มองด้วยแววตาหาเรื่อง ซึ่งคนฟังก็หันมาสบตาอีกครั้ง และครั้งนี้บอดี้การ์ดหนุ่มก็ก้มหัวให้

 

            “ครับ ผมต้องขอโทษด้วย เป็นความผิดของผมเองที่ไม่ได้เตรียมยาเอาไว้ให้คุณวิน”

 

            แม้ว่าภวิศจะโกรธจนอยากจะฟาดหน้าฟาดปากผู้ชายคนนี้ แต่เขาไม่ชอบใจสักนิดที่อีกฝ่ายจะมารับผิดแทน เพราะต่อให้ชัยเห็นเขามาตั้งแต่ยังเด็ก แต่เราไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน ไม่เคยนั่งรถขึ้นเขาด้วยกัน อีกฝ่ายจึงไม่มีทางรู้หรอกว่าเขาเมารถ ดังนั้น นี่ไม่ใช่ความผิดของใครนอกจากเขาคนเดียวที่เจ็บหัวใจจนลืมนึกถึงร่างกาย

 

            “คุณอึน ผมขอล่ะครับ ช่วยจอดรถตรงจุดชมวิวข้างหน้าให้คุณวินได้ทานยาก่อนที”

 

            แทรังก็อยากให้วินพัก แต่ความรู้สึกเกลียดขี้หน้าปณชัยมีมากกว่าจนเขาตั้งท่าจะปฏิเสธ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

          “ผมขอร้องล่ะ”

 

            ศัตรูที่ยอมก้มหัวให้ บวกกับหน้าตาซีดเซียวของคนที่หมายปอง เมื่อมันผสมรวมกัน คนเลือดร้อนก็รู้สึกว่าถ้าไม่ยอมก็คงเลวเกินไป จนเอ่ยปากบอกกับคนขับ

 

            “จอดตามที่หมอนี่บอก”

 

            คนขับชาวไทยรับคำ แต่เรื่องจอดหรือไม่จอดไม่ได้อยู่ในหัวของวินอีกต่อไปแล้ว เพราะเขากำลังลืมตามองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่ยื่นตัวเข้ามาที่เบาะหน้า มือใหญ่ยังคงวางแนบบนต้นคอ แล้วนวดคลึงเบาๆ หมายจะช่วยให้คนวิงเวียนรู้สึกดีขึ้น

 

            หากเขาไม่รู้ว่าที่ดีขึ้นเพราะความอบอุ่นของฝ่ามือหรือคนที่ยอมก้มหัวขอร้อง

 

            “คิดจะชดใช้ความผิดหรือไง”

 

            วินถามเสียงกระซิบ ขณะที่คนฟังก็กดสายตามาสบกัน แล้วชัยก็ส่ายหัว

 

            “ไม่ใช่ครับ...” ดวงตาคมวาวขึ้น

 

          “...ผมแค่ห่วงคุณ”

 

            บางครั้งวินก็คิดนะว่าไม่ใช่เขาหรอกที่พยายามทำให้อีกฝ่ายวิ่งตามเกม แต่เป็นทางนี้ต่างหากที่ถูกปั่นจนหัวหมุน เพราะเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง เขาทั้งโกรธ น้อยใจ เสียใจ ร้องไห้ แล้วยังต้องมาหวั่นไหวกับคำพูดไม่กี่คำของคนเห็นแก่ตัว

 

          ถ้าห่วงกันก็อย่าทำร้ายกันตั้งแต่ต้นสิ

 

            ความคิดที่อยากจะเอ่ยออกไป แต่มันกลับจุกอยู่แค่ที่ลำคอ

 

...........................................

 

            ครบค่ะ พอดีเห็นมีคนถามว่าพี่วินกินอยาอะไร อ่านข้ามอะไรหรือเปล่า ไม่ค่ะ ไม่ข้ามจ้า พี่วินเป็นพวกเมารถเวลาขึ้นเขาค่ะ ถ้าใครเคยเห็นสปอย (เมื่อนานแสนนานมาแล้ว) ในทวิตเตอร์ ตั้งแต่ก่อนเปิดเรื่องนี้เลย เมย์เคยบอกว่าพี่วินเป็นพวกเมารถค่ะ และเขารู้ตัว ทุกทีจะกินยาแล้วหลับไปเลย มีครั้งนี้ค่ะที่ทะเลาะกันไง แถมก็นอนหลับเต็มอิ่ม พยายามข่มตายังไงก็ไม่ยอมหลับสักที อาการก็เลยออก ส่วนลุงทำไมรู้ ลุงจ้องพี่วินตั้งแต่ก้าวขึ้นรถแล้วล่ะจ้า

            ใครบอกว่าเรามาเอ้าท์ดอร์กันตอนนี้เถอะ ยังซี่ เดี๋ยวค่ะ เอ้าดอร์อะแน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้เนอะ

            ส่วนตัวละครใหม่นั้นคือใคร ขออุบไว้ก่อนฮ้าบบบบบบบ ><

            อ้อ ใครจองพี่วินเอาไว้ อย่าลืมนะคะ โอนและแจ้งโอนภายในวันที่ 2 กุมภาได้ของแถมครบเนอะ ขอโทษที่หนนี้ต้องกำหนดระยะเวลาเอาไว้ค่ะ เพราะเมย์จะได้รู้จำนวนแน่นอนด้วยเนอะ ตอนสมัยพี่ภาคิน เมย์ทำไม่พอ แล้วเมย์เข็ดอะ แหะๆ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 357 ครั้ง

468 ความคิดเห็น

  1. #14296 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 01:08
    กลับมาหน่วงๆอีกแล้ว ฮือออ แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใครร
    #14296
    0
  2. #14057 365Days (@onewan1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 15:54
    โว้ยยยยยยย อิฉันอึดอัดใจแทนน้องวิน อิลุงนิสัยเสีย ปากร้าย ใจร้ายกับน้องแบบนี้ได้ยังไง หึยยย ต้องให้ลุงมีเหตุผลในการอดทน อิฉันก็เกลียดลุงไปแล้ว น้องก็เสียความรู้สึกไปแล้ว อยากให้ลุงเป็นฝ่ายวิ่งตามให้น้องดัดนิสัยบ้าง หยึยยยยยยย
    #14057
    0
  3. #13167 กวีกวี้ (@0614460900aa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 18:06

    พี่ชัยเอ้ยยยยยยย ทำน้องวินเราเสียใจอีกแล้วววววววว แต่หลังๆแอบดีใจนิสนึงๆจริงๆนะ

    #13167
    0
  4. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 13:42

    นันคือใครรร??

    #12895
    0
  5. #12853 MEVA (@eve1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 01:20
    อมก เกลียดอีลุงชัย this is not fair ทำไมลุงทำกับวินแบบนี้!! ทำให้เขาเจ็บแล้วทำให้รักอีก -หอกกกกกก
    #12853
    0
  6. วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 01:09
    หน่วงงงงงง
    #12031
    0
  7. #11722 PaMNOragAmI (@PaMNOragAmI) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 15:46
    ลุงชัยคะะะ จะเอาไงคะตอนนี้เลือกหน่อยนะคะลุงไม่เห็นรึไงคะพี่วินของหนูเจ็บไปหมดแล้ววว
    #11722
    0
  8. #11639 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 11:03
    ขอบคุณ
    #11639
    0
  9. #11212 Asuno (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:10
    สู้ๆนะทั้งสองคน
    #11212
    0
  10. #11117 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:07
    ลุงเหมือนจะควบคุมตัวเองยากขึ้นทุกที แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็เลยเหมือนปั่นหัววิน เดี๋ยวก็ห่วงเดี๋ยวก็ว่าร้าย สงสารวินนะ เจอแบบนี้เป็นใครก็ไม่ชอบหรอก ลุงจะยังไงก็เอาสักอย่างเถอะ // คุณนันนั่นเป็นอะไรกับวินนะ แฟนเก่า??
    #11117
    0
  11. #10846 Frozen2012 (@boss_thailand) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:24
    ทำไมเกียจตัวเองที่ไม่เคยจองนิยายพี่เมย์ทั้งซักเรื่องเลย ตั้งแต่ บังเอิญรักแล้ว แบบต้องมาช้าตลอดเลยอะ แบบมารู้ตอนหมดเวลาแล้วว T_T โกรธตัวเองงงงงงง
    #10846
    0
  12. #10695 gologoso (@supparang-k) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 20:07
    ผู้หญิงคนนั้นคือใครหว๋าาาาา
    #10695
    1
  13. #10694 หางสีเงิน (@lookplapla) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:12
    แม่พี่วิน ...?
    #10694
    0
  14. #10692 pinglang (@pinglang) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 08:38
    อ่านตอนนี้แล้วมีความรู้สึกว่า เกลียดปณชัย...
    #10692
    0
  15. #10691 Zhilan (@zhilan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 03:05
    สงสารวินมีความหน่วงในใจสูง
    #10691
    0
  16. #10689 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:51
    ลุงจะหลุดยังไงก็ได้แต่ต้องไม่ทำให้พี่วินเสียใจ!
    #10689
    0
  17. #10680 0924211827 (@0924211827) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 05:50
    เริ่มชักจะเกียดเทอแล้วน่ะ หน่วงในใจกับวินอย่างมาก
    #10680
    0
  18. #10679 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 01:17
    ลุงแม่งงงงง เข้าใจพี่วินสุดๆอะ เจ็บก็เจ็บ รักก็รัก หวั่นไหวเพียงแค่เค้าห่วงใย ฮืออออ กอดพี่วินแน่นๆเลยนะ
    #10679
    0
  19. #10676 SunanthaSarahong (@SunanthaSarahong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:37
    พี่ชัย
    #10676
    0
  20. #10674 sweet water (@namvan13705) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 18:04
    ใครน่ะ
    #10674
    0
  21. #10673 Satang_88 (@KrisxLay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 12:26
    ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหว่าาา ลุงต้องดูแลคนสวยของเค้าดีๆเด้อ ทีมลุงงับบบ
    #10673
    0
  22. #10671 Noparat (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 08:44
    พี่ชัยเลิกทำร้ายจิตใจวินได้แล้ว
    #10671
    0
  23. #10670 nbbwink (@nbbwink) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 08:18
    แหม -เราก็คิดว่าจะเอ้าดอร์นอกห้องนอน แต่เป็นอินห้องน้ำแทน
    #10670
    0
  24. #10669 oilairr (@oilzsay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 07:58
    ใครมาอีกเนี่ยยยยย
    #10669
    0
  25. #10668 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 07:26
    อย่างน้อยลุงเขาก็เป็นห่วงจริงๆ พอยกโทษให้ได้อยู่
    #10668
    0