[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,088 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,665 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,925

    Overall
    1,324,088

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 29 น้ำตกไร้สะอื้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1252 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61


ตอนที่ 29 น้ำตกไร้สะอื้น

 

 

 

            วินรู้ว่าข้อดีของเซ็กส์คืออะไร

 

            เซ็กส์ทำให้รู้สึกดี

 

            เซ็กส์ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียด

 

            เซ็กส์ทำให้ลืมช่วงเวลาที่เลวร้ายไปชั่วขณะหนึ่ง

 

            นายแบบหนุ่มจึงเลือกจะใช้เซ็กส์เพื่อทำให้ลืมคนใจร้ายคนหนึ่ง แม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงไม่นานก็ตาม เช่นเดียวกับตอนนี้ เพราะเมื่อเซ็กส์พัดผ่านไป อารมณ์ทุกอย่างก็หวนกลับคืนมาอีกครั้ง

 

            เขาอาจจะถูกคนที่ปรารถนามาตลอดกกกอดเอาไว้ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจากความไม่เต็มใจ จะต่างอะไรกับถูกย่ำยี

 

            มันไม่ใช่เซ็กส์ด้วยซ้ำ สำหรับวิน นี่คือการข่มเหง

 

            ปณชัยไม่ได้ทำเพียงร่างกายของเขา แต่หมายรวมถึงจิตใจบอบช้ำนี้ด้วย

 

            บัดนี้ นายภวิศคนสวยที่เปรียบดั่งราชินีน้ำแข็งของหลายๆ คนจึงกำลังปล่อยน้ำตาให้ร่วงเผาะลงมาบนแก้มขาวอย่างหมดสิ้นการควบคุม เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นก้องไปทั่วทั้งรถตู้จนน่าสงสาร ใบหน้าแดงเรื่อก็เปียกชุ่ม ดวงตาสะท้อนให้เห็นความเจ็บปวด ยามที่มองตรงไปยังผู้ชายที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้

 

            อีกครั้งที่วินถามว่าเขาทำอะไรผิดถึงต้องมาเจอความเจ็บปวดแบบนี้

 

            ใช่ ร่างกายเขาไม่ขัดขืน แต่หัวใจล่ะ มันทั้งร่ำร้อง ทั้งอ้อนวอน ทั้งขอร้องให้หยุด แล้วทำไมไม่หยุด ทำไมยังย่ำยีจนไร้ค่า

 

            เขา นายภวิศคนนี้เป็นแค่สิ่งของไร้หัวใจที่อยากทำอะไรก็ทำได้อย่างนั้นหรือ

 

            แม้แต่ของเล่นยังมีวันที่ใช้จนพัง แล้วคนที่มีเลือดเนื้อและหัวใจอย่างเขาล่ะ ไม่คิดหรือว่ามันจะแหลกคามือเข้าสักวัน เพราะตอนนี้ มันก็จวนเจียนจะพังอยู่เต็มทน และนั่นก็ทำให้วินขดตัวเข้าหากัน ปล่อยน้ำตาไหลเลอะแก้มเนียน สองมือพยายามกอดรัดร่างเพื่อดึงความเข้มแข็งจอมปลอมให้กลับมาอีกครั้ง

 

            ตอนนี้ทุกถ้อยคำ ทุกเสียงดูถูก ทุกการกระทำไหลบ่าเข้ามาในหัวจนน้ำหยดใสยิ่งไหลอาบแก้ม

 

            หัวใจของเขากำลังจะแหลกสลายจริงๆ แล้ว

 

            “คุณวิน”

 

            ทันทีที่มือใหญ่แตะลงบนหัวไหล่ ภวิศก็ปัดมือนั้นเต็มแรงจนตัวเองเจ็บ ใบหน้าสวยงามแต่เปราะบางหันกลับไปสบประสานสายตาคนที่ทำให้เจ็บปวด

 

            ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน และวินก็ปาดไล่น้ำตาออกจากแก้มเนียน

 

            “พอใจ...แล้วใช่มั้ย”

 

            “คุณวินครับ ผมขอ...”

 

            “พอใจแล้วใช่มั้ย!

 

            ปณชัยยังไม่ทันจะเอ่ยจบ ภวิศก็แทรกขึ้นมาเสียงดังลั่น หากไม่ต่างจากเสียงสะอื้น

 

            เขาไม่ต้องการคำขอโทษ ไม่ต้องการการสำนึกผิด ในเมื่อเขาเพิ่งเห็นตัวจริงที่ไร้หน้ากากปกปิดของอีกฝ่ายไปหยกๆ คนที่ดูถูกเขา รังแกเขา ทำร้ายเขา แล้วตอนนี้จะมาเอ่ยคำขอโทษเพื่ออะไรอีก เพื่อให้คนอ่อนแออย่างเขากลับไปหวังลมๆ แล้งๆ อีกงั้นน่ะหรือ

 

            ไม่ไหวแล้ว ไม่ใช่ตอนนี้ที่หัวใจกรีดร้องว่าเจ็บปวด

 

            “ถ้าพอใจแล้วก็หลบไป”

 

            อีกฝ่ายจ้องมานิ่งๆ ยื่นมือมาข้างหน้า หมายจะสัมผัสแก้ม แต่วินก็เบี่ยงหลบก่อน จนได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ

 

            “ผมทำความสะอาดให้นะครับ”

 

            วินไม่ขยับ ไม่ตอบโต้ แค่จ้องหน้าต่างรถนิ่งเหมือนสนใจเสียมากมาย ข่มกลั้นเสียงสะอื้น จนอีกฝ่ายยอมหันไปอีกทางเพื่อคว้าม้วนกระดาษทิชชู่ที่มีอยู่ติดรถ ซึ่งเป็นจังหวะที่วินเองก็คว้ากางเกงที่ร่นไปถึงหัวเข่าขึ้นมาสวมทับความเหนียวเหนอะหนะนั้นทันที

 

            “คุณวินครับ”

 

            “ถอยไป!” วินตวาดทั้งน้ำตา แต่ดวงตาฉายชัดถึงความเปราะบาง

 

            ไม่รู้ว่าเพราะชัยสมเพชหรือสงสาร เพราะร่างสูงดั่งปราการเหล็กยอมเบี่ยงตัวหลบให้ จนวินคว้าเข้าที่บานประตู ไม่สนใจความเจ็บร้าวระบมที่ร่างกายช่วงล่าง ไม่สนใจของเหลวที่กำลังไหลลงมาแล้วเปียกซึมลงไปในกางเกง

 

            เขาต้องการไปให้ห่างจากผู้ชายคนนี้ให้ไกลที่สุด!

 

            หมับ

 

            แต่ก่อนที่ร่างเพรียวจะก้าวลงจากรถตู้ได้สำเร็จ เขาก็ถูกคว้าหัวไหล่อีกครั้ง

 

            “คุณวินครับ ผมต้องคุยกับคุณก่อน...”

 

          “ฉันไม่คุยกับคนที่เห็นฉันเป็นแค่อีตัว!

 

            ก่อนที่ปณชัยจะพูดจนจบ ภวิศก็สะบัดตัวสุดแรง ไม่สนใจว่าไหล่อีกข้างกระแทกเข้ากับประตูรถ เขาต้องการหนีไปให้ไกลจากผู้ชายคนนี้ จนไม่อาจจะควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว เสียงที่โต้ตอบก็ดังขึ้น รุนแรงขึ้น เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์เสียใจมากยิ่งขึ้น

 

            “ที่ผ่านมา ฉันนึกว่าอย่างน้อยนายก็มองฉันเป็นเจ้านาย แต่ฉันเข้าใจผิดมาตลอดสินะ นายมองฉันไม่ต่างจากของเล่นบนเตียงของผู้ชาย คนที่ยอมอ้าขาให้ใครก็ได้ ขอแค่มีอะไรมาเสียบในรูของฉันก็พอ ฉันที่มีเซ็กส์แลกงาน จนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นายมองฉันแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ!!!” วินเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นตะโกนใส่หน้าทั้งน้ำตา

 

            “งั้นนายคงไม่ดีใจหรอกที่ได้นอนกับเจ้านายผู้สูงส่ง แต่เป็นแค่โสเภณีชั้นต่ำ”

 

            คนพูดยิ้มเยาะ แต่ใครก็รู้ว่านี่คือยิ้มเยาะตัวเอง

 

            “ผมไม่เคยมองว่าคุณเป็นโสเภณี!

 

            มันมากพอให้คนตัวโตขยับเข้ามา แต่กลับถูกผลักเต็มอก

 

            “เพราะฉันไม่ได้เงินจากนาย แต่เป็นความเจ็บใจงั้นสิ นั่นสินะ ฮึ ฉันนี่มันต่ำกว่าหนอนแมลงตามพื้นถนนที่ได้ไม่เลือกอีกนะ”

 

            “คุณวิน!” คนฟังเรียกเสียงเข้ม แต่วินคว้าประตูแล้วเปิดกว้างออก จนสายลมเย็นและกลิ่นฝนลอยเข้ามาขับไล่กลิ่นคาวอบอวลในรถ แล้วข่มความแสบที่สะโพก ก้าวลงมายืนบนพื้นอย่างไม่มั่นคง หากแต่ดีกว่าหายใจเอาอากาศเดียวกับคนใจดำ

 

            “ขอโทษทีที่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาเอากับนายมากกว่านี้ เพราะอย่างว่าแหละว่าฉันไม่ใช่โสเภณีของนายคนเดียว อย่างน้อยที่สุดฉันก็อุตส่าห์เอารูกลวงๆ ไปแลกงานมา ฉันก็ต้องไปทำงานที่อุตส่าห์เอาตัวเข้าแลกสิจริงมั้ย” วินพูดใส่หน้าอย่างเย็นชา ทั้งที่หัวตาร้อนผ่าว รู้ว่ากลั้นเอาไว้ได้อีกไม่นาน และถึงจะร้องไห้ให้อีกฝ่ายเห็นมาแล้ว เขาก็ไม่คิดอยากทำตัวน่าสมเพชมากกว่านี้

 

            ร้องไปแล้วได้อะไร ตอนเด็กเขาร้องไห้คร่ำครวญมาหลายปีแล้วผลเป็นยังไง...ไม่ต่างจากตอนนี้ไงล่ะ

 

            ถ้าเลือกได้ระหว่างแสร้งทำตัวเข้มแข็งกับร้องไห้อย่างหมดสิ้นหนทาง ศักดิ์ศรีอันน้อยนิดก็ยังช่วยพยุงให้ร่างเพรียวยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายเอาไว้ได้

 

            ต่อให้เสียใจจนตายไปจริงๆ เขาก็ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายสมเพช

 

            “ถ้านายยังไม่สาแก่ใจ ซึ่งฉันก็รู้ว่านายไม่มีทางพอใจแค่นี้...” วินกลืนก้อนสะอื้นลงในลำคอ แล้วว่าเสียงสั่น

 

          “...ก็ไปหาคนอื่นเถอะ”

 

            นี่เป็นครั้งแรกที่วินเอ่ยปากไล่ให้ผู้ชายคนนี้ไปหาคนอื่น ทั้งที่หัวใจรวดร้าวแทบไหม้

 

            ขวับ

 

            ทันทีที่พูดจบ คนพูดก็ไม่คิดยืนอยู่นานกว่านั้น นายแบบหนุ่มจัดการหมุนตัว แล้วก้าวเดินไปอีกทางให้ไวที่สุดเท่าที่ทำได้ เพราะเขาอาจจะเป็นคนพูดเอง แต่เพียงแค่คิดว่าปณชัยกำลังกกกอดใครคนอื่น คนที่มอบหัวใจให้นานกว่าสิบปีก็แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว

 

            วินเดิน แล้วก็เดิน เดินให้ไวขึ้น กระทั่งมาหยุดอยู่กลางป่า ท่ามกลางสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน

 

            ร่างเพรียวเหลียวกลับไปมองด้านหลังเพื่อเห็นเพียง...ความว่างเปล่า

 

            ทำไมเขายังหวังทั้งที่รู้ดีว่าต้องผิดหวังกันนะ รู้ทั้งรู้ว่าไม่ว่ากี่ครั้งที่เดินจากมา จะไม่เคยมีใครตามมาเลยสักครั้ง สุดท้ายแล้ว ก็มีแต่ไอ้วินคนนี้ที่เป็นฝ่ายวิ่งตามไม่หยุด แล้วผลลัพธ์ของมันก็ต่างจากคราวของกราฟชนิดลิบโลก

 

            ไม่มีหรอกเทพนิยายที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเป็นฉากจบที่สวยงาม

 

            ฟึ่บ

 

            วินทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าตัวเองทันที พร้อมกับหยดน้ำใสที่ไหลผ่านแก้ม ซึมลงกับหัวเข่าที่เปียกชุ่ม

 

            “ฮึก ทำไม...ทำไมต้องเจ็บขนาดนี้...ทำไม...พระเจ้าครับ...วินทำอะไรผิดไปหรือ...ทำไม...วินถึงไม่เคยมีความสุข...ฮึก ทำไมวิน...ต้องเจ็บ...แบบนี้”

 

            ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ดังลงมากลบเสียงร่ำไห้ของชายหนุ่มคนหนึ่ง ภวิศก็กลับไปเป็นเด็กน้อยคนเดิมอีกครั้ง...คนที่เฝ้าถามคนบนฟ้าว่าเขาทำอะไรผิดไป ทำไมถึงไม่มีความสุขอย่างคนอื่น

 

            เขาเป็นเด็กดีก็แล้ว ร้ายกาจก็แล้ว หรือว่าคนบนฟ้ากำลังบอกว่าต่อให้พยายามให้ตาย สุดท้าย...ก็มีเพียงความทุกข์ตรม

 

....................................

 

ต่อค่ะ

 

            “วิน ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ตกใจแทบตายเลยนะ รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป!

 

            “กระโดดลงไปเล่นน้ำไง”

 

            “ตอนฝนตกเนี่ยนะ!

 

            ตอนนี้ฝนหลงฤดูได้พัดผ่านไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงแสงแดดอ่อนๆ กับกลิ่นของความสดชื่นของผืนป่า จนทีมงานที่พากันหลบฝนใต้ผาหินกลับมาทำงานได้อีกครั้ง ซึ่งคนที่รับบทหนักที่สุดไม่ใช่เหล่าผู้ช่วยที่เตรียมแสง เตรียมกล้อง แต่เป็น...ช่างแต่งหน้า

 

            คนที่ตกอกตกใจแทบตายที่หันมาเห็นนายแบบคนสวยซึ่งบอกว่าจะไปหาเจ้าของงานกลับมาแหวกว่ายอยู่ในน้ำตก ท่ามกลางสายฝนที่รินรดจนเปียกชุ่มทั้งหัวทั้งตัว

 

            ซังมีก็ไม่แน่ใจว่าวินกลับมาตอนไหน เพราะไม่เห็นแทรังตามกลับมาด้วย จนได้แต่ตะโกนเรียกให้ขึ้นมา ขืนปล่อยให้นายแบบหนึ่งเดียวป่วยก็เห็นทีจะมีแต่แย่กับแย่ แต่ภวิศกลับแค่ยิ้มสวย แหวกว่ายอย่างสบายใจ ยั่วอารมณ์คนมองที่อยากลงไปเล่นน้ำบ้างเหลือเกิน

 

            หากไม่ติดว่ามาทำงาน เชื่อเถอะว่าคงมีคนกระโดดไปเล่นเป็นเพื่อนไปแล้ว

 

            ตอนนี้สาวเกาหลีถึงบ่นอุบ ขณะที่เอาผ้าเช็ดตัวมาห่อร่างขาว อีกมือรีบขยี้เช็ดผมที่เปียกชุ่มโชกให้แห้ง ก่อนที่ตากล้องจะสั่งถ่ายต่อ

 

            แทรังก็อีกคน พอฝนซาก็กลับมาพร้อมกับสภาพหัวที่เปียกชุ่ม ร้อนให้สาวเจ้าต้องวิ่งหาผ้าเช็ดตัวจนโปะอยู่บนหัวอีกผืน

           

            “ยังไงเดี๋ยวก็เปียกอยู่ดี” วินว่าขำๆ ทั้งที่ใจเขาไม่ได้ขำไปด้วยเลยสักนิด

 

            ในหัวเขาอาจจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้า จนต้องลงน้ำไปล้างคราบไคลที่เกิดขึ้น แต่วินก็ไม่ลืมหรอกว่าเขายังเคลียร์กับหนุ่มเกาหลีไม่จบ แต่มันไม่ใช่เวลามาเรียกกันไปคุย เมื่อสายตาของเหล่าทีมงานต่างพากันเมียงมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

 

            เขาพอจะรู้จากปากของช่างสาวแล้วว่าคนที่หายไปคือพวกเขาสามคน และตอนนี้สายตาของเหล่าผู้ช่วยแทรังก็กำลังเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าพวกเขาหายไปไหนกันมา

 

            เหตุผลที่บอกว่าติดฝนจนต้องหาที่หลบดูจะน่าเชื่อถือแค่ครึ่งเดียว

 

            อย่างน้อยที่สุดในจำนวนพวกเขาสามคนก็มีปณชัยที่กลับมาด้วยสภาพแห้งสนิท แต่ยิ่งทำให้วินหัวเราะไม่ออก เพราะมันช่วยยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดตามเขามาเลยสักนิด

 

            “วินตาแดงๆ นะ หรือว่าเมื่อกี้...” คนที่กำลังเติมหน้าเช็ดผมให้ก็ถามเสียงกระซิบ แต่ภวิศก็ตอบกลับทันควัน

 

            “เมื่อกี้ลงไปว่ายน้ำแล้วน้ำเข้าตา น่าจะแพ้อะไรในนั้นน่ะ”

 

            “งั้นเงยหน้าหน่อย” แม้คนฟังจะมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจคำตอบที่ไม่ได้เรื่องซุบซิบ แต่ช่างสาวก็รีบหันไปหาของ บอกด้วยน้ำเสียงห่วงใย

 

            วินก็ทำตามที่บอกแต่โดยดี ปล่อยให้อีกฝ่ายใช้น้ำตาเทียมหยดลงไปไล่เศษฝุ่นอะไรก็ตามให้ไหลออกมา ซึ่งชายหนุ่มไม่ได้บอกออกไปหรอกว่าหนึ่งในนั้นมีความเสียใจของเขาที่กลั่นออกมาเป็นน้ำใสไหลลงมาด้วย

 

          นี่เป็นเวลาทำงาน ใช่ ทำงาน ทำงานที่นายได้รับมอบหมายซะ แม้จะทรมานแค่ไหนก็ตาม

 

            ความคิดของคนที่เหลือบไปมองอีกทางอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ และมันก็ประสานเข้ากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเครียดขรึม จนต้องเบือนหลบ แล้วก็เจอกับตากล้องหนุ่มที่กำลังจับจ้องเขาไม่วางตา สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้า หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

 

            เขาปวดหัว ปวดกล้ามเนื้อ แล้วยังต้องมาปวดหัวใจที่ประท้วงอยู่เงียบๆ ว่าทรมานตัวเองพอหรือยัง

 

            ตอนแรกวินอยากให้การถ่ายแบบยืดออกไปเรื่อยๆ จะได้ใกล้ชิดกับใครอีกคน แต่ตอนนี้วินอยากให้มันจบลงไวๆ

 

            “อีกห้านาทีพร้อมถ่ายนะ”

 

            “แต่ว่าผมวินยังไม่แห้งเลยค่ะ”

 

            จากแผนงานเดิม แทรังต้องการภาพที่วินยืนอยู่บนหินข้างน้ำตก ซึ่งหมายความว่าชุดที่สวมใส่ต้องแห้งสนิท เรือนผมต้องไม่เปียกชุ่มฉ่ำเหมือนตอนนี้ แต่แทรังกลับบอกว่าจะถ่ายในอีกห้านาที ซึ่งตรงนี้ไม่มีไฟฟ้า จะให้ช่างสาวเสกปิ๊งวับให้ผมแห้งเหมือนมีไดร์อยู่ในมือก็ใช่ที่

 

            ท่าทางที่หนุ่มลูกครึ่งบอกเสียงเข้ม

 

            “ทำตามที่บอกเถอะน่า”

 

            “เอ่อ งั้นวิน ไปเปลี่ยนชุดกัน...”

 

            “ชุดนั้นนั่นแหละ!” อีกครั้งที่ตากล้องสั่งอย่างเอาแต่ใจ จนภวิศเองก็ก้มลงมองเสื้อผ้ายุ่งเหยิงซึ่งในกางเกงยังสัมผัสได้ถึงความลื่นเหนียวเหนอะหนะที่ติดแน่นอยู่ในชั้นใน แม้เมื่อครู่จะลงไปแหวกว่ายล้างตัวในน้ำแล้วก็ตาม

 

            มันไม่เชิงไม่สบายตัว แต่มันรังแต่จะทำให้นึกถึงสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้น

 

            “ฮึ หรือวินมีเหตุผลอะไรที่ไม่อยากถ่ายชุดนี้”

 

            วินาทีที่สบตากัน ภวิศถึงได้รู้ว่าอีกฝ่าย...เอาคืน

 

            แทรังรู้ว่าเขาถูกอุ้มหายไปทำอะไรมา

 

            ความคิดที่ทำให้วินหลุบตาลงต่ำ แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะผ่อนปรนให้ใครทั้งนั้น ก็ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช้คำขู่งี่เง่านั่น ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ แต่เพียงพักเดียวเท่านั้น นายแบบหนุ่มก็ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เพราะเขารู้...ต่อให้มีแทรังหรือไม่ เรื่องราวระหว่างเขากับชัยก็เป็นแค่เรื่องเพ้อฝันเองคนเดียว

 

            “เอาสิ ในนี้คุณมีอำนาจที่สุดอยู่แล้วนี่”

 

            ภวิศเองก็ว่าเสียงเย็น แล้วก้าวยาวๆ ตรงไปยังน้ำตก หากการต้องโต้ตอบกับแทรังยังไม่เท่า...การเดินผ่านหน้าปณชัย

 

            คนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร

 

            “คุณวินครับ”

 

            “ฉันได้ชื่อว่าไม่เคยทำให้เสียงาน ถ้านายไม่อยากให้ฉันทำลายชื่อตัวเองก็หลบไป!

 

            วินไม่สนใจแล้วว่าจะมีใครฟังภาษาไทยที่เขาเอ่ยออกไปรู้เรื่องมั้ย เพราะชายหนุ่มจัดการเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไม่อย่างไม่คิดเหลียวกลับ แค่รวบรวมกำลังใจไม่แสดงความหวั่นไหวก็ยากแสนยากแล้ว ถ้าอีกฝ่ายกระชากแขนเขาตรงนี้ วินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนไม่ปล่อยโฮได้มั้ย

 

            ใช่ ภวิศกำลังอ่อนแอจนถึงขีดสุด

 

            ดังนั้น วินจึงไม่รู้เลยว่าเขาทำงานด้วยสีหน้าแบบไหน โพสต์ท่าตรงตามใจที่ตากล้องต้องการหรือเปล่า เขาเพียงแต่ปล่อยร่างกายให้อิงแอบกับโขดหิน ปล่อยให้สายน้ำเย็นรินรดร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึมลงเข้าไปในผิวเนื้อ และหวังเหลือเกินว่าจะไม่แสดงสีหน้าอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น

 

            ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนจึงเป็นชายหนุ่มหน้าตาสะสวย หากแต่แสนเศร้า เหม่อมองผืนป่าด้วยแววตาเหม่อลอย ดวงตาสะท้อนถึงความเปราะบางราวกับนางไม้หัวใจสลายที่พร้อมจะแตกหักได้ทุกเมื่อ

 

            ทุกคนกำลังเห็นภาพที่สวยงาม หากมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่รู้ดีกว่านั้น

 

            อสูรร้ายที่กำหมัดแน่นจนแทบจะได้เลือด

 

          คุณวินกำลังร้องไห้

 

            นายแบบหนุ่มที่กำลังปล่อยหัวใจให้ไหลไปกับสายน้ำ นึกขอบคุณที่วันนี้ถ่ายที่นี่ เพราะคงมีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าน้ำที่ไหลผ่านแก้มเจือไปด้วยน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา

 

            น้ำตาที่ไร้ซึ่งแรงสะอื้นเหมือนกับเจ้าของที่ไร้ซึ่งแรงจะไล่ตามหัวใจ

 

..........................................

 

            “คุณวิน ผ้าเช็ดตัวครับ”

 

            ภวิศก้มลงมองผ้าขนหนูที่ถูกยื่นมาให้โดยผู้ชายที่เพิ่งทำร้ายกัน แต่ก่อนที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายมาไม้ไหน...

 

            “วิน ผ้าเช็ดตัว”

 

            ผ้าอีกผืนก็ถูกยื่นมาให้โดยผู้ชายอีกคน

 

            ตอนนี้ไม่ใช่แค่ภวิศที่กำลังมองผู้ชายสองคนสลับกัน แต่ทีมงานทุกคนก็กำลังมองนายแบบคนสวยที่มีหนุ่มหล่อถึงสองคนพากันแย่งตัวด้วยแววตาสนอกสนใจว่าใครจะชนะศึกนี้ไป ซึ่งหากย้อนไปเมื่อวาน วินคงคว้าผ้าขนหนูจากมือบอดี้การ์ดหนุ่มโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง โดยให้เหตุผลว่าเป็นหน้าที่ของทางนั้นอยู่แล้ว แต่มาตอนนี้

 

            วินไม่ต้องการไปอยู่ตรงกลางศึกศักดิ์ศรีของใครทั้งนั้น

 

            แทรังพูดเองว่าต้องการเขาเพราะคนอื่นได้ ตัวเองก็ต้องได้

 

            ปณชัยเพิ่งปฏิบัติต่อเขาไม่ต่างจากผู้ชายร่านราคะที่หลับนอนกับใครก็ได้

 

            เขามีผู้ชายมากมายมาหลงเสน่ห์ แต่วินก็รู้...ไม่มีใครสักคนที่มาพร้อมกับหัวใจ

 

            ชายหนุ่มน่าจะชินชาตั้งแต่กรณีของพี่ซีน ต่างฝ่ายต่างสนุกแล้วก็จบ แต่ครั้งนี้นี่เองที่วินกำลังถามตัวเองว่าทำไมไม่มีใครสักคนที่เข้ามาเพราะต้องการหัวใจของเขา ไม่ใช่แค่ร่างกาย เพราะแม้แต่ปณชัย สุดท้ายก็มองเขาในฐานะสิ่งของบนเตียง

 

            วินเกือบจะเดินผ่านหน้าผู้ชายทั้งสองคนแล้ว ถ้าไม่ได้ยินคำนี้

 

            “ผมขอโทษ”

 

            คนฟังเกือบจะกัดปากตัวเอง หัวใจที่เจ็บช้ำไหวยวบไม่ต่างจากเยลลี่นิ่มๆ หากความร้าวระบมที่สะโพกซึ่งทำให้เขาต้องกัดฟันทำงานจนเสร็จ บวกกับอาการปวดหัวตุบๆ ที่กำลังเล่นงานตอกย้ำว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของใคร แล้วเขาควรจะยกโทษให้เพียงเพราะคำสองคำงั้นหรือ

 

            ช่วงเวลานั้นที่ทำให้วินเกือบจะยื่นมือไปฉวยผ้าจากมือแทรังให้รู้แล้วรู้รอด

 

            “คุณวินคะ ผ้าขนหนูค่ะ”

 

            วินได้แต่กะพริบตาปริบ เมื่อทันใดนั้นก็มีผ้าผืนนุ่มคลี่มาคลุมตัวเขาจากด้านหลัง ตัดหน้าผู้ชายสองคนที่กำลังจ้องหน้ากัน จนต้องเหลียวไปมอง แล้วพบว่าเป็นหญิงสาวตัวเล็กที่ส่งยิ้มให้

 

            “อ้ะ คุณชัยกับคุณอึนเอามาให้แล้วหรือคะ ขอโทษค่ะ นกไม่ทันมอง”

 

            ส่วนสูงของนกไม่พ้นหัวไหล่ของวินด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่หญิงสาวจะมองไม่เห็นผู้ชายอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้านายแบบ แต่วินคลุกคลีกับคนที่โกหกแนบเนียนชนิดหาตัวจับยาก มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายปดคำโต แต่เจ้าตัวก็ไม่พูดอะไร นอกจากกระชับผ้าผืนนุ่มให้ห่มคลุมไหล่กว่าเดิม

 

            “ขอบคุณครับ คุณนก เดี๋ยวผมขอน้ำสักขวดด้วยได้มั้ย”

 

            “ได้ค่ะ ทางนี้เลยค่ะ ขอโทษคุณชัยกับคุณอึนด้วยนะคะ นกไม่ทันเห็นจริงๆ”

 

            ผู้ชายสองคนไม่พูดอะไร ขณะที่นกเองก็รีบพาภวิศเดินไปอีกทางอย่างพยายามหลบเลี่ยงสายตาสองคู่ที่จ้องมองมา

 

            กระทั่งเดินห่างพอที่จะไม่มีใครได้ยิน

 

            “ขอบคุณนะครับ”

 

            “อ้ะ หน้าที่นกอยู่แล้วค่ะ แค่เอาผ้าขนหนูมาให้เอง”

 

            “ไม่หรอก คุณรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร” วินว่าเรียบๆ ฝืนยิ้มส่งให้อีกฝ่ายที่มองอย่างเป็นห่วง

 

            “นกก็ไม่ทราบว่าคุณวินมีเรื่องอะไรกับคุณชัย คุณชัยบอกว่าไม่มีเรื่องอะไร แต่ เอ่อ...” นกว่าเสียงเบา แต่มันทำให้คนฟังเผลอกัดปากจนเจ็บ ยิ่งคิดว่าปณชัยไปคุยกับอีกฝ่ายตอนที่เขาไม่รู้ ก็ยิ่งทำให้คนที่เสียใจอยู่แล้วพูดอะไรไม่ออก

 

            ชายหนุ่มรู้ว่าไม่ควรพาล แต่เขาไม่มีอารมณ์ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ

 

            “ไม่มีอะไรหรอกครับ ขอบคุณสำหรับผ้าขนหนูนะ” คนพูดว่าเร็วๆ แล้วรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าสะอาด แล้วหายลับไปอีกทาง ปล่อยให้ผู้ประสานงานสาวได้แต่อ้าปากค้าง

 

            “ไม่น่ายุ่งเรื่องของเขาเลย เอาไงดีล่ะนก ยังไม่ทันถามคุณวินเรื่องห้องเลย”

 

            หญิงสาวพึมพำพลางดึงโทรศัพท์ที่ปรากฏเบอร์ของโรงแรมที่พวกเขาจะไปพักในคืนนี้ และเธอต้องให้คำตอบทางนั้นภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ด้วย

 

................................................

 

            “ฮึ คนไทยเขาเรียกว่าไงนะ...หมาหวงก้าง”

 

            ขณะที่คนกลางเดินลับหายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ผู้ชายอีกสองคนที่เพิ่งมีเรื่องชกต่อยกันไปก็ยังไม่ละสายตาจากกัน ซึ่งแม้ก่อนหน้านี้แทรังจะกลัวจนตัวสั่น แต่ตอนนี้คนอารมณ์ร้อนที่ตั้งสติได้แล้วก็ว่าเสียงเยาะ

 

            “ก็ยังดีกว่าวิ่งหนีหางจุกตูด” ขณะที่ผู้ชายสุภาพในสายตาของใครๆ อย่างปณชัยก็โต้กลับเสียงเย็น

 

            บัดนี้แม้ตาคมไม่ได้โหดเหี้ยมจนเลือดเย็นแล้วก็ตาม แต่ยังติดจะเย็นชา และแฝงด้วยการข่มขู่ในที ชนิดที่คนฟังซึ่งไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนขนลุก แต่ก็ไม่ยอมถอยง่ายๆ

 

            “คุณอึน อย่าให้ผมต้องเตือนซ้ำสอง”

 

            “เตือนอะไร”

 

            “คุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร อย่าแตะต้องเจ้านายผมอีก”

 

            “เจ้านาย?” หากครั้งนี้แทรังเลิกคิ้ว ทวนถามอย่างงุนงงในทีแรก แล้วเข้าใจในวินาทีต่อมา

 

            “ฮึ นี่ยังมองวินเป็นเจ้านายอีกหรือ โง่ว่ะ”

 

            “อย่ามายุ่งเรื่องของผมกับคุณวิน”

 

            ครั้งนี้หนุ่มลูกครึ่งแค่ยักไหล่ แล้วเป็นฝ่ายถอย ทั้งที่ใบหน้าบวมช้ำยังประดับด้วยรอยยิ้มเยาะ

 

            “ไม่ต้องห่วง กูไม่เคยสนใจเรื่องของมึง กูสนใจแค่เรื่องของวินที่มึง...คงยังไม่รู้” คนพูดว่าแค่นั้น แล้วก้าวจากไป ปล่อยให้คนฟังหงุดหงิดกับความคับข้องใจ ไม่เข้าใจว่าแทรังหมายถึงอะไรกันแน่ ขณะที่เจ้าตัวข่มกลั้นอารมณ์โกรธที่อยากจะหวดหมัดเข้าหน้า และครั้งนี้ไม่ใช่แค่ทำให้แก้มปูดโปนเหมือนครั้งก่อนด้วย

 

            หากไม่ได้เลือดคงไม่ใช่นายปณชัย

 

          ว่าแต่ คุณวินบอกอะไรวะ

 

            คำถามที่ถึงแทรังตอบได้ก็ไม่คิดตอบ เพราะวันนี้หนุ่มลูกครึ่งเองก็มีเรื่องให้เจ็บใจพออยู่แล้ว เมื่อคนที่เขาหลงใหลมาตลอด มองว่าเป็นของสูงค่าที่ไม่ควรให้ใครครอบครองเพียงผู้เดียวบอกกับเขาทั้งน้ำตา

 

          ผม...ทำไม่ได้

 

            วินาทีนั้น วินไม่ใช่นายแบบเสน่ห์แรงที่เล่นสนุกกับใครก็ได้ตามใจต้องการ แต่เป็นคนธรรมดาที่มอบหัวใจให้ใครอีกคนหนึ่ง

 

            ใบหน้าแสนสวยที่แสดงออกถึงความอ่อนแอ คนที่ยอมพ่ายแพ้แม้จะถูกถอดออกจากการเป็นนายแบบของปาร์คจองซู คนที่ไม่ต้องการใช้ร่างกายกับใครอื่น นอกเหนือจากเจ้าของหัวใจเพียงผู้เดียว

 

            อารมณ์ความรู้สึกมากมายที่สะท้อนออกมากับคำเพียงไม่กี่คำทำให้แทรังยอมพ่ายแพ้

 

            อย่างน้อยเขาก็ได้เห็นวินในแบบที่ผู้ชายคนอื่นไม่ได้เห็น แต่คนที่ทำให้วินแสดงสีหน้าสวยงามไม่ปั้นแต่งแบบนั้นได้เป็นคนที่เขาเกลียดขี้หน้า งั้นเรื่องอะไรที่เขาต้องช่วยล่ะ

 

            ตอนนี้แทรังได้รู้แล้วว่าการเอาคืนที่ดีที่สุดคือการที่เขาเงียบ

 

            ตราบใดที่ปณชัยยังไม่รู้ว่าเขาบังคับวินจนถูกเห็นภาพชวนเข้าใจผิด จนทางนั้นมีสีหน้าเดือดดาลอยากฆ่าคน แต่ฆ่าไม่ได้ เขาก็ควรจะมีช่วงเวลาได้ยิ้มเยาะอย่างสะใจบ้างเหมือนกัน

 

.......................................

 

            ครบค่ะ ก่อนอื่นเลย หลายคนอาจจะงง ชื่อซังมีมาจากไหน คือด้วยความที่ช่างเกาหลีคนนี้มีบทเยอะกว่าที่ตั้งใจไว้ตอนแรก เมย์เลยมาตัดสินใจตอนหลังที่จะใส่ชื่อเข้าไปค่ะ ดังนั้นตัวต้นฉบับที่เป็นหนังสือจึงปรากฏชื่อนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่นางโผล่มาจ้า แต่ในส่วนที่อัพผ่านมาแล้ว เมย์ไม่กลับไปแก้เนอะ เอาเป็นรู้กันว่าเขาไม่ใช่ตัวประกอบไร้ชื่อแล้วอะงับ

            ส่วนต่อมา ในจังหวะที่พี่วินคุกเข่าเหมือนจะอมให้แทรัง ในจังหวะที่พี่ชัยเองก็เข้ามาเห็นนั้น คือจังหวะเดียวกับที่พี่วินร้องไห้แล้วบอกว่า “ทำไม่ได้” เขายอมแพ้ทุกสิ่งแล้ว จะถอดเขาออก จะปลดเขาออก จะเล่นข่าวให้เขาพังพินาศก็ช่าง แต่พี่วินไม่อาจจะนอนกับใครได้อีกแล้ว แต่พี่ชัยเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี และหึงจนหน้ามืดนั่นเองจ้า เมย์จึงยังยืนยันว่าพี่วินไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ (เห็นมั้ย บอกแล้วว่าทีมเคะนะเออ นี่ทีมพี่วินสุดตัวนะ แค่รักมากไปหน่อยก็เลย เอิ่ม ทำร้ายมันไปซะครึ่งเรื่อง แหะๆ)

            ส่วนใครถามเรื่องหนังสือพี่วินเข้ามา วันที่ 2 เนอะ เดี๋ยวเมย์มาเปิดขายรอบปณ.อีกรอบครับผม

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.252K ครั้ง

223 ความคิดเห็น

  1. #14602 LOVEYAMINIMIN (@LOVEYAMINIMIN) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 22:23
    เท่าที่เราอ่านผลงานหลายๆเรื่องของคุณเมย์มา เราว่าพี่วินเป็นนายเอกที่น่าสงสารที่สุดเลยTT อยากเห็นพี่วินมีความสุขแล้วTT ต้องรีบอ่านต่อสินะ 555555
    #14602
    0
  2. #14457 Krystal wing (@AoengMB) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 18:43
    เนี่ย ตอนนี้ทุกคนฉลาดหมดยกเว้นตาลุงคนนั้น มันถึงเวลาเปลี่ยนพระเอกกันหรือยังคะ
    #14457
    0
  3. #14259 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 16:21
    สงสารวินสุดๆอ่ะ อิลุงใจร้าย
    #14259
    0
  4. #13912 Sterj (@Sterj) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 17:30
    อีลุง-ทำอารายลงป๊ายยยยย!!!
    #13912
    0
  5. #13092 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:42
    เห้อ เจ็บช้ำไปหมดแล้วทั้งกายและใจ สงสารพี่วินจังเลย สมน้ำหน้าลุง เหอะ
    #13092
    0
  6. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 16:49

    สงสารวินนนนน วินยังมีนุ้งอยู่นะ มากอดกันเถอะ อยากร้องไห้ก็มาซบที่ไหล่นุ้งนะ ขอการ์ดเปลี่ยนพระเอกได้ไหมค่ะคุณเมย์

    #12900
    0
  7. #12668 SkoyLK (@snowwhtie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 20:04
    กอดๆนะพี่วินT_T
    #12668
    0
  8. #12636 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 18:14

    กอดพี่วิน กี่ปีๆก็มีแต่ต้องใจสลายเพราะอิลุงคนนี้!

    #12636
    0
  9. #12632 MdCharlotte (@cshpuy94) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:50
    พี่วินของน้องงงงงง น่าสงสารที่สุด ไอลุงชัยเห็นดีกันแน่
    #12632
    0
  10. #12467 MintQueen (@MintQueen) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 15:37
    ฮืออออ สงสารพี่วิน -พวกครบ้าาาา แงงงงง ทำไมคนที่บอบบางขนาดนั้นต้องมาเจอแต่เรื่องที่ทำให้ทุกข์อยู่เรื่อย อยากกอดพี่วิน ฮือออ เศร้าว้อยยยย
    #12467
    0
  11. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 13:21
    ถ้าเราเป็นแทอึนก็ไม่บอกลุงมันหรอก หมั่นไส้ แต่สงสารวิน เจ็บทั้งกายทั้งใจ
    #12465
    0
  12. #12435 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 09:17
    เฮ้อสงสารน้องนะ
    #12435
    0
  13. #12398 Parkjimin19 (@panjawanbunkam71) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 18:41
    ฮืออ สงสารพี่วิน ลุงรีบๆรู้ตัวซักที ปากหนักเป็นสากกะเบือเลย
    #12398
    0
  14. #12395 noparat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 16:51

    สงสารวิน อยากให้มีใครสักคนมาดูแลวินด้วยความจริงใจ

    #12395
    0
  15. #12371 Ladypanko (@ladypanko) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 09:37

    จย้าาา ทีมเคะจริงๆ เล่นเอาพี่วินหยำฉาไปครึ่งเรื่องเลยทีเดียว 555555

    #12371
    0
  16. #12348 realwddd (@lovebigbang-123) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 01:08
    อยากเข้าไปกอดปลอบพี่วินอะ ตอนที่บอกว่าหันหลังกลับไปมองข้างหลังแล้วว่างเปล่า นี่น้ำตาไหลเลย เศร้า/ มาต่อไวๆนะคะ 😘
    #12348
    0
  17. #12336 OngBm (@453288sos) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:54
    โอ๊ย เสียใจ เศร้า จะร้องแล้ววว
    #12336
    0
  18. #12330 Jannnz (@Jannnz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:28
    งื้อ พี่วินนนนนนน กอดๆๆๆๆ
    #12330
    0
  19. #12325 KAMEWz (@kamewz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:18
    สงสารพี่วินนนนนน TT ลุงนะลุง ใจร้ายยยย แทรังก็ด้วย งือออออออออ
    #12325
    0
  20. #12316 Kiddio (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:55

    เอาลุงฝังไว้ในน้ำตกนั่นแหละ ไม่ต้องให้กลับมาด้วย หึ!

    #12316
    0
  21. #12307 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:28
    ดีๆ เอาให้พี่วินทิ้งไป แล้วลุงค่อยมารู้ทีหลังว่าตัวเองเข้าใจผิด เอาให้เสียใจจนตาบไปเล้ย
    #12307
    0
  22. #12294 NT_loven'mew (@mnlnmewmew) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:06
    ทำร้ายกันขนาดนี้อย่าบอกว่ารักเลย
    #12294
    0
  23. #12283 Tarn Ittipolpornchai (@taartn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 21:45
    พี่วินเป็นนายเอกที่น่าสงสารที่สุดแล้วที่เคยเจอมา
    #12283
    0
  24. #12252 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 20:40
    พี่วินถอยออกมาหาน้องมาาา กอดปลอบ ไม่ต้องสนใจลุงแล้วดีไหม เจ็บบบบ
    #12252
    0
  25. #12251 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 20:39
    หมั่นไส้ลุงชัย พี่วินอย่าเพิ่งหายโกรธง่ายๆนะ
    #12251
    0