[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,239 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,666 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,076

    Overall
    1,324,239

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 30 ไม่ต้องการใคร...นอกจากคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1870 ครั้ง
    26 มิ.ย. 61


ตอนที่ 30 ไม่ต้องการใคร...นอกจากคุณ

 

 

 

            แม้ว่าบรรยากาศของน้ำตกกลางป่าจะสวยงามจับตามากแค่ไหน แต่มันไม่อาจจะจับใจชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีเรื่องให้คิดอยู่เต็มหัวได้เลย

 

            ปณชัยกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่แทรังทิ้งไว้ให้กับเขา

 

            แน่นอนว่าด้วยอารมณ์คุกรุ่นด้วยความไม่พอใจ

 

            สองคนนั้นคุยอะไรกัน มีเรื่องอะไรของเจ้านายที่เขาไม่รู้ แล้วทำไมไอ้หมอนั่นถึงทำหน้าเหนือกว่า ทั้งที่เห็นอยู่เต็มอกว่าเขากับคุณวินมีความสัมพันธ์กันยังไง และที่สำคัญที่สุด เขาควรจะทำยังไงเพื่อควบคุมอารมณ์ให้นิ่งเช่นเดิม

 

            ตอนนี้ร่างสูงไม่อาจจะสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ได้อย่างกาลก่อน ช่วงหลังมานี้ ไม่สิ หลายวันมานี้ นับตั้งแต่ที่ได้ครอบครองเจ้านายด้วยความตั้งใจของตัวเอง ชัยไม่อาจจะทำเป็นมองไม่เห็นภาพความสนิทสนมของภวิศกับชายอื่นได้เหมือนหลายปีที่ผ่านมา

 

            ร่างกายเขาไปก่อนสมอง ซึ่งแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าไม่ควรทำ แต่ก็...ลงมือทำไปแล้ว

 

          และครั้งนี้ก็ร้ายแรงกว่าครั้งไหนๆ

 

            ความคิดของคนที่หันไปมองเรือนร่างเพรียวสวยที่บัดนี้ตัวซีดเผือด แม้จะมองจากที่ไกลๆ ยังสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเปราะบาง แล้วไม่ต้องให้ใครมาตะโกนใส่หู ไอ้ปณชัยคนนี้ก็รู้สาเหตุดีว่าใครที่เป็นไอ้ชั่วซึ่งเป็นตัวต้นเหตุของเรื่อง

 

            ตั้งแต่โตมา คุณวินแทบจะไม่เผยความอ่อนแอให้ใครเห็น แต่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาได้เห็นเต็มสองตา ทั้งน้ำตาที่พรั่งพรู ทั้งเสียงสะอึกสะอื้น ทั้งแววตาอ่อนล้า ทั้งน้ำเสียงสั่นเทา คุณวินแสดงทั้งหมดนั่นออกมาให้เขาเห็น ซึ่งทำให้คนที่เดือดพล่านเย็นลงเหมือนถูกน้ำเย็นเฉียบสาดใส่หน้า

 

            ทุกอย่างสงบลงพร้อมกับรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนหายใจไม่ออก

 

            เขาทำลงไปแล้ว และมันเลวร้ายกว่าครั้งไหนๆ

 

            “เอ่อ คุณชัยคะ”

 

            ความคิดมากมายที่วนเวียนในหัวจนชายหนุ่มไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่านกเดินมาประชิดด้านข้าง จนปรับสีหน้าไม่ทันยามที่หันไปมองด้วยแววตาเย็นเยียบ และนั่นก็ทำให้คนทักสะดุ้งน้อยๆ เผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ท่าทางที่ทำให้ปณชัยฝืนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยแสนน้อย

 

            “ครับคุณนก”

 

            หากน้ำเสียงอบอุ่นที่ใช้ประจำกลับราบเรียบจนน่ากลัว

 

            “เอ่อ นกมีเรื่องจะสอบถามนิดหน่อยค่ะ”

 

            “ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน...” คนพูดว่าเพียงแค่นั้น แต่หมายความชัดเจนว่าไม่ต้องการพูดคุยด้วยไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็แล้วแต่ จนสาวร่างเล็กอยากจะถอยทัพเสียเดี๋ยวนั้น หากนกก็กำมือแน่น ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น ทั้งที่น้ำเสียง...สั่นเทา

 

            “ดะ...ด่วนค่ะ นกต้องให้คำตอบทางโรงแรมเดี๋ยวนี้ ซึ่งคุณวินเองก็ไม่สะดวกตอบ นกเลยต้องมาถามคุณชัยแทน” หากเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเจ้านายอีกคน เรียกความสนใจจริงๆ ที่ไม่ใช่การปั้นแต่งจากคนฟังได้ จนคนพูดเองก็รีบว่าต่อ

 

            คำถามที่ปณชัยเองก็นิ่งคิดพลางหันไปมองคนที่เมินเขาอย่างเห็นได้ชัด

 

            จังหวะเดียวกับที่ภวิศเองก็หันกลับมา

 

            วินจึงเห็นภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของใบหน้าคมเข้มยืนเคียงข้างกับสาวน้อยร่างเล็กเต็มสองตา จนมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ

 

            รอยยิ้มที่ภวิศชักจะยิ้มบ่อยเกินไปแล้ว

 

            รอยยิ้มที่นึกสมเพชตัวเอง

 

            เขาเพิ่งบอกคนสนิทไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนว่าถ้าไม่สะใจก็ไปหาคนอื่น และดูเหมือนว่าปณชัยเองก็ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดเช่นเดิม

 

          พอแล้ววิน เลิกคิดได้แล้ว หยุดสักที

 

            นายแบบหนุ่มได้ยินเสียงเล็กๆ กระซิบในหัว ซึ่งเขารู้ว่าควรจะทำตามคำแนะนำนั้น เพราะแค่ตอนนี้ ร่างกายก็อ่อนล้าเต็มที ทั้งหนาวสั่นจากอากาศที่เกิดแปรปรวนขึ้นมากะทันหัน ทั้งปวดระบมจากความรุนแรงที่ได้รับก่อนหน้า ทั้งปวดหัวจากเรื่องราวมากมายที่เขาหาทางแก้ไม่ได้ แล้วไหนจะหัวใจที่กรีดร้องอย่างทรมาน

 

            ตอนนี้เขาอยากได้ยานอนหลับแรงๆ ที่กดให้หลับสนิทจนไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป

 

            หากอย่างแรกที่วินต้องทำคือปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยามที่ก้าวขึ้นรถตู้ระยำคันนี้!

 

            ตอนนี้แม้จะไม่มีถนนคดเคี้ยวชวนหาให้คลื่นเหียน แต่แค่มองตรงไปยังรถตู้ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาเพิ่งถูกข่มเหง วินก็หายใจไม่ออก ขาไม่มีแรงจะก้าวขึ้นไปด้วยซ้ำ ในหัวนึกถึงแต่คำพูดโหดร้ายที่ใครอีกคนพูดใส่กันจนมันดังวนไปมาไม่ต่างจากแผ่นดีวีดีมีตำหนิ

 

            วินไม่สนหรอกว่าผู้ชายคนอื่นที่เขานอนด้วยจะมองเขาด้วยสายตาแบบไหน แต่พอเป็นปณชัย...ทุกอย่างก็พลิกกลับด้านทันที

 

            “วิน เป็นอะไรหรือเปล่า” ซังมีที่เดินนำหน้าก็หันมาถามอย่างสงสัยเมื่อจู่ๆ คนเดินตามก็นิ่งไปเสียดื้อๆ

 

            “เปล่า...ไม่มีอะไร”

 

            “แน่ใจนะ”

 

            ภวิศนึกดีใจที่ยังไม่ลบเครื่องสำอางออก ไม่อย่างนั้นหน้าเขาคงซีดให้อีกฝ่ายจับสังเกตได้ หากแต่ร่างเพรียวก็ยังเผลอยืนตัวเกร็ง เมื่อสาวเกาหลีเปิดประตูรถตู้ ดวงตาคมก็จ้องเขม็งไปยังเบาะสีเข้มที่ก่อนหน้านี้ยังมีรอยน้ำสีมุก แต่บัดนี้...

 

            “กลิ่นอะไรหอมๆ” นอกจากเบาะจะสะอาดเอี่ยมแล้ว กลิ่นของกุหลาบอ่อนๆ ก็ลอยออกมาจากรถตู้จนซังมีเอ่ยปากทัก แต่นั่นทำให้วินกลั้นหายใจไม่หันไปมองด้านหลัง

 

            นั่นสินะ เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าปณชัยไม่ยอมให้อะไรก็ตามมาทำลายชื่อเสียงของเจ้านายที่เคารพรักอย่างภาคิน ดังนั้น อีกฝ่ายย่อมกำจัดหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าญาติผู้น้องของภาคินมักง่ายเอากับบอดี้การ์ดตัวเองในรถตู้อยู่แล้ว

 

            สุดท้าย ผู้ชายคนนั้นก็เลือกจะจัดการรถตู้คันนี้มากกว่าจะเดินตามเขาที่แทบจะซวนเซล้มลงกับพื้น

 

            ไม่สิ ปณชัยไม่เคยเลือกเขาเลยสักครั้ง

 

            “คุณวินคะ เดี๋ยวคุณวินนั่งหน้าดีมั้ยคะ”

 

            ทันใดนั้น คนที่อ่อนล้าจนถึงขีดสุดก็หันไปมองผู้ประสานงานร่างเล็กซึ่งกำลังยิ้มน้อยๆ แก้มใสแดงระเรื่อ จนเกือบจะหลุดปากถามออกไปอยู่แล้ว

 

          ทำหน้าแบบนี้ คืนนี้นัดกับชัยแล้วล่ะสิ

 

            ภวิศต้องเตือนตัวเองว่าอย่าพาล อย่าทำตัวทุเรศแบบนั้น แต่ในช่วงเวลาเช่นนี้ เขาห้ามความคิดตัวเองไม่ได้ พอๆ กับไม่มีแรงโต้แย้งเมื่อนกลากแขนให้ขึ้นไปนั่งหน้าเคียงข้างคนขับ ไม่ได้สนใจคำอธิบายที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดีว่าตรงนี้ไม่เมารถเท่านั่งข้างหลัง ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าใครมาขอให้นกแลกที่นั่งด้วย เพราะวินทำได้แค่เอนหน้าลงกับเบาะรถแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน โดยที่ชายหนุ่มเลือกจะไม่สนใจสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาที่เขาตลอดเวลา

 

            บัดนี้ เขาเหนื่อยเกินกว่าจะตีความสายตาของคนเลือดเย็นบางคน

 

.......................................

 

            เมื่อพระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า รถตู้ก็แล่นเข้ามายังโรงแรมชื่อดังที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศซึ่งเป็นที่พักสำหรับคืนนี้ ท่ามกลางเสียงชื่นชมของทีมงานที่มองตึกสูงซึ่งถูกตกแต่งให้เข้ากับบรรยากาศภาคเหนือของประเทศไทย ไหนจะสวนสวยที่ลดหลั่นลงไปตามเชิงเขาแลเป็นภาพที่งดงาม หากไม่ใช่สำหรับภวิศที่เห็นโรงแรมที่สวยกว่านี้ หรูหรากว่านี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน นับประสาอะไรกับในเวลาที่ร่างกายอ่อนล้าถึงขีดสุด

           

            เพราะฉะนั้น ทันทีที่คีย์การ์ดอยู่ในมือ วินจึงไม่ลังเลเลยที่จะก้าวขึ้นห้องมาโดยกระซิบบอกกับซังมี ไม่สนใจว่าบอดี้การ์ดหนุ่มจะไปซุกหัวนอนที่ไหน

 

            ตอนนี้เขาอยากจะหลีกหนีจากทุกอย่าง

           

            สุดท้าย ภวิศก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างสิ้นแรงได้สำเร็จ

 

            ดวงตาคมสวยเหม่อมองเพดานห้อง หากสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ความประณีตของลายไม้ แต่เป็นสีหน้าและแววตาของผู้ชายคนหนึ่งที่ดูถูกเขา กดเขา ทำลายศักดิ์ศรีของเขาจนไม่เหลือดี และนั่นก็ทำให้น้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปหมดแล้วเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา

 

            วินหลับตาลงช้าๆ พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งรินลงมาช้าๆ

 

            เขาเริ่มต้นร้อง แล้วก็ร้อง

 

            ชายหนุ่มเกลียดที่เขาเป็นคนอ่อนแอ แต่ในช่วงเวลาที่ไม่มีใครเห็น เขาก็ขอให้ตัวเองได้ร้องไห้ได้มากเท่าที่ต้องการ

 

            น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านแก้มแล้วซึมหายไปกับผ้าปูที่นอน พร้อมๆ กับร่างเพรียวที่กำลังขดตัวกอดรัดร่างตัวเองเอาไว้ ขณะที่ทุกสัมผัสไหลวาบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ทั้งคำพูดที่โหดร้าย ทั้งการกระทำป่าเถื่อน มันกลับมาอีกครั้งเหมือนกับว่าเขากลับไปอยู่ในรถตู้ร้อนจัดนั่นอีกครั้ง

 

            “ฮึก...ฉัน...ไม่ได้นอนกับใครอีกแล้ว...ฮึก...ฉันต้องการ...แค่นาย...นายคนเดียว” นี่อาจจะเป็นถ้อยคำที่เขาอยากจะบอกกับปณชัย อยากให้รับรู้ว่าหัวใจดวงนี้ไม่เคยมีใครนอกจากคนคนเดียวตลอดมา ไม่ว่าร่างกายจะผ่านใครมาก็ตาม

 

            หากอีกฝ่ายคงสวนกลับมาด้วยคำพูดที่โหดร้ายยิ่งกว่า ทำร้ายหัวใจดวงนี้ยิ่งกว่า จนวินทำได้แค่บอกกับตัวเองภายในห้องแคบๆ ที่อยู่ตามลำพัง

 

            ในเวลาแบบนี้ เขาขอเป็นตัวของตัวเองที่ทั้งอ่อนแอและน่าสมเพชได้หรือเปล่า

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            หากคำถามนั้นก็ได้รับคำตอบเป็นเสียงเคาะประตูที่วินยิ่งไม่อยากขยับตัว

 

            เขารู้ดีว่าใครอยู่หน้าห้อง แต่เขาไม่มีแรงเหลือพอจะโต้ตอบกับคนคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “คุณวินครับ”

 

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มาพร้อมเสียงเรียกที่ทำให้วินยิ่งกอดตัวเองแน่นขึ้น

 

            “ไปให้พ้น” ทั้งที่คิดว่าตะโกนออกไปสุดเสียง แต่ในความเป็นจริง มันกลับเป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอู้อี้อยู่ในลำคออย่างที่อีกฝ่ายไม่มีทางได้ยิน

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

 

            อีกครั้งที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่ภวิศไม่ขยับตัว มีเพียงดวงตาคู่สวยที่มองฝ่าม่านน้ำตาไปยังประตูไม้หนาหนัก

 

            “...”

 

            คราวนี้ไม่มีเสียงเคาะประตู มีเพียงความเงียบเชียบที่ทำให้วินหลับตาลงอีกครั้ง หมายจะเข้าสู่นิทราที่มีเพียงฝันร้ายที่ตามมาหลอกหลอน ทว่า...

 

            RRRRRRrrrrrrrrrrrrrr

 

            โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแผดเสียงดังลั่นจนเจ้าตัวปาดน้ำใสออกจากใบหน้า คว้ามันขึ้นมาช้าๆ กดรับโดยไม่ดูด้วยซ้ำว่าใครโทรเข้ามา

 

            “...”

 

            [...]

 

            เขาไม่พูด อีกฝ่ายก็ไม่พูด หากตอนนี้ไม่ใช่เพราะว่าวินมีความอดทนมากกว่า แต่เขาไร้เรี่ยงแรงแม้แต่จะปั้นเสียงให้ดูเข้มแข็ง แล้วไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ปณชัยเองก็ไม่มีความอดทนเล่นสงครามประสาทไปมากกว่านี้

 

            [คุณวินเปิดประตูห้องให้ผมได้มั้ยครับ]

 

            “ไปให้พ้น” ครั้งนี้ต่อให้เสียงเบาราวกับกระซิบ มันก็ดังพอให้คนปลายสายที่ตั้งใจฟังได้ยิน

 

            ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ แบบที่วินเองก็เกือบจะกดตัดสายทิ้ง

 

            [ผมเอากระเป๋าขึ้นมาให้ คุณวินคงไม่สบายตัวเท่าไหร่ถ้าไม่มีชุดเปลี่ยน]

 

          มึงหวังอะไรหรือวิน

 

            ภวิศลุกขึ้นมานั่งบนเตียงจนได้ ยามที่ถามคำถามนั้นกับตัวเอง แล้วไม่ต้องมีกระจกเงามาตั้งตรงหน้า เขาก็รู้ตัวว่าคงกำลังยิ้มเยาะตัวเองที่เผลอหวังอีกครั้ง และมันก็สิ้นหวังในเวลาไม่ถึงนาที เขาคิดจริงหรือว่าปณชัยจะมาตามง้อ จะมาบอกว่าที่ทำลงไปก็เพราะว่าหึงหวง ไม่มีเสียหรอก มีก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ทำหน้าที่บอดี้การ์ดของเขาก็เท่านั้น

 

            วินจะเถียงก็ได้ว่าในห้องมีชุดคลุมอาบน้ำ แต่เขาก็ไม่พูด สิ่งที่นายแบบหนุ่มทำคือการปาดน้ำใสออกจากใบหน้า ไม่สนใจจะสำรวจว่าหน้าตาดูเป็นยังไง เขาแค่ก้าวตรงไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก

 

            น้ำตาของเขาไม่มีผลกับผู้ชายคนนี้ ต่อให้ร้องจนตายไปข้างหนึ่ง ผลก็ไม่ต่างกัน

 

            ดังนั้น ภาพที่บอดี้การ์ดหนุ่มเห็นจึงเป็นใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาของเจ้านายคนสวย ดวงตาคมที่มักจะเย็นชาก็แดงช้ำจนน่าสงสาร ปลายจมูกแดงก่ำ ผิวแก้มซีดเผือดแทบไร้สีเลือด และมันมากพอให้คนที่ยืนอยู่ข้างกระเป๋าลากใบใหญ่นิ่งอึ้งไปหลายวินาที

 

            “คุณวิน...”

 

            ก่อนที่ปลายนิ้วจะแตะโดนแก้มขาว วินก็เบี่ยงหน้าหลบ กดสายตามองกระเป๋าตัวเอง

 

            “เอามาสิ” นายแบบหนุ่มว่าแค่นั้น ขณะที่เอื้อมมือไปหมายจะดึงกระเป๋า แต่คนตัวโตก็ใช้ร่างกายบังมันเอาไว้

 

            “คุณวิน มองผม” ปณชัยเอ่ยเสียงเข้ม แต่คนฟังแค่ส่ายหน้าช้าๆ

 

            “เอากระเป๋าฉันมา”

 

            “คุณวินครับ”

 

            “เอามันมา แล้วนายจะไปไหนก็ไป”

 

            “คุณวิน!” คนตัวโตเรียกเสียงเด็ดขาด แต่มันไม่มากพอที่จะเรียกสายตาของภวิศให้เงยขึ้นไปมอง เพราะวินก็ยังคงบอกด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

 

            “ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”

 

            “...”

 

            หากคนพูดบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา มองด้วยแววตาถือดี ปณชัยจะไม่ผงะแบบนี้เลย แต่นี่ ภวิศกำลังบอกด้วยน้ำเสียงขอร้องจนเกือบจะอ้อนวอนแบบที่ไม่ใช่นายแบบหนุ่มทรงเสน่ห์ แต่เป็นเพียงคนอ่อนแอที่เหมือนจะล้มพับได้ทุกเมื่อ

 

            “เอากระเป๋าของฉันมา”

 

            “คุณวิน ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันเลวร้ายเกินกว่าที่คุณจะให้อภัย แต่ผมขอโทษ”

 

            ผู้ชายที่ยึดติดกับศักดิ์ศรีไม่ต่างจากเจ้านายตัวจริงกำลังวางทุกอย่างลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย ซึ่งหากเป็นก่อนหน้านี้สักวัน คนฟังคงยอมพ่ายแพ้อีกครั้งอย่างสิ้นท่า แต่ในยามที่ร่างกายกำลังปวดระบม ช่องทางด้านหลังยังแสบร้อน วินทำได้แค่...

 

            “ฉันขอร้อง” เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนยิ่งกว่า

 

            “ฉันรู้ว่านายต้องตามดูแลฉัน ฉันสัญญาว่าคืนนี้จะไม่ไปไหนทั้งนั้น และฉันก็รู้ว่านายเองก็หาห้องนอนได้ไม่ยาก ดังนั้น ฉันขอล่ะชัย ตอนนี้...” วินไม่อยากเชื่อว่าเขากำลังพูดคำนี้ออกไป ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าผู้ชายตรงหน้ามีทางเลือกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นนก หรือซังมีเองก็ตาม ไม่รวมถึงแค่เจ้าตัวลงไปดื่มที่บาร์ก็คงมีแขกสาวๆ ชวนขึ้นห้องที่หรูเสียกว่าห้องพักของเขา แต่เขาก็พูด และบอกต่อด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

 

            “...ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”

 

            ความเจ็บปวดที่มากพอจะสะท้อนก้องในหัวของคนฟัง

 

            ช่วงเวลาหลายวินาทีที่ปณชัยจ้องเขม็ง มันทั้งอึดอัดและจวนเจียนจะทนไม่ไหว แต่สุดท้าย...

 

            “กระเป๋าของคุณวินครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มก็ส่งกระเป๋าให้เจ้าของมันจนได้ ซึ่งมันหมายความว่า...อีกฝ่ายก็พร้อมจะเดินหันหลังไปหาห้องพักคืนนี้เช่นกัน

 

            น่าแปลกที่ภวิศทั้งเจ็บ ทั้งร้าว แต่เขาก็จับกระเป๋าอย่างมั่นคง แล้วลากมันเข้ามาในห้อง อีกมือก็ดันประตูหมายจะปิดลง ทว่า...

 

            หมับ

 

            คนตัวโตเอื้อมมือมาคว้าต้นแขนเอาไว้ก่อน จนน้ำตาหยดใสจะทะลักทลายลงมา

 

          “และผมไม่ต้องการใครนอกจากคุณคนเดียว”

 

ต่อค่ะ

 

            กึก

 

            วินยืนตัวแข็งทื่อ ตอนที่ใบหน้าคมก้มลงมากระซิบข้างหู ไม่มีแรงแม้แต่จะแหงนหน้าขึ้นมองไปยังหน้าคนพูด เขาทำได้เพียงยืนนิ่งงันอยู่กับที่

 

            “จำไว้นะ และฝันดีครับ” เป็นปณชัยเองซะอีกที่เอ่ยต่อ แล้วเป็นฝ่ายปล่อยต้นแขน ดึงประตูที่จะปิดลงในตอนแรกให้งับสนิท จนได้ยินเสียงคลิกเบาๆ ของล็อกอัตโนมัติ ดังนั้น กว่าเจ้าของห้องจะรู้สึกตัว บานประตูก็ได้กางกั้นพวกเขาทั้งคู่ออกจากกันเสียแล้ว

 

            “โกหก”

 

            หากภวิศก็กระซิบบอกตัวเอง ใบหน้าสวยเกินชายส่ายไปมาช้าๆ ห้ามปรามหัวใจที่อ่อนยวบยาบเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ จนต้องยกกำปั้นกระแทกแผ่นอกข้างซ้ายแรงๆ

 

            “อย่าเชื่อนะ อย่าเจ็บไม่จำแบบนี้ อย่า...” ทว่าเสียงแหบพร่ากลับเบาลงเรื่อยๆ อย่างที่ใครก็รู้ว่ามันไร้ซึ่งความหนักแน่น กลับกัน น้ำตาหยดใสกลับร่วงพรูลงมาอีกครั้ง และมันไม่ใช่ความเสียใจเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นความ...โล่งใจ

 

            ปณชัยจึงเป็นผู้ชายที่โหดเหี้ยมที่สุด

 

            ผู้ชายที่ทำให้นายภวิศเสียใจและมีความหวังได้ในนาทีเดียวกัน

 

..........................................

 

            แม้ว่าทั้งร่างกายและหัวใจจะอ่อนล้าจนถึงขีดสุด แต่ภวิศที่ได้อาบน้ำชำระคราบไคลจนสบายตัวแล้วกลับนอนไม่หลับ ชายหนุ่มพยายามพลิกซ้ายขวามาหลายที หากเตียงนุ่มๆ อุ่นๆ ในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศเสียเย็นจัดกลับไม่สบายอย่างทุกที ดวงตาคมก็ลืมขึ้นมองฝ่าความมืดไปยังประตูห้องหลายที แล้วก็ตัดใจปิดลงอีกครั้ง หากไม่กี่นาทีต่อมาก็ลืมขึ้นมาใหม่จนได้

 

            เขาไม่รู้ว่าปณชัยหมายความว่ายังไงกันแน่

 

            ไม่ต้องการใครนอกจากคุณคนเดียว

 

            มันคงเป็นถ้อยคำที่หวานที่สุดที่เขาเคยได้ยินจากชัย แต่วินไม่เหลือศรัทธาและความเชื่อใดๆ แล้วว่าคำพูดนี้มีความเป็นจริงอยู่เท่าไหร่ มันอาจจะเป็นแค่คำพูดสวยหรู หรือคำโกหกของคนคนนั้นที่พร้อมจะใส่หน้ากากปิดบังความรู้สึก ดังนั้น วินจึงไม่กล้าเข้าข้างตัวเอง

 

            สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายมันมากเกินกว่าที่หัวใจจะสั่นไหวเช่นทุกที

 

            สมองบอกตัวเองแบบนั้น แต่หัวใจก็สั่งร่างกายไม่ให้หลับ

 

            “นอนสิวิน นอน”

 

            พรุ่งนี้เขามีงาน เขาต้องนอน แต่ไม่ว่าทำยังไงก็ไม่ยอมหลับสักที

 

            ฟึ่บ

 

            คนที่ร้องไห้จนพอแล้วทั้งในห้องนี้และตอนที่อาบน้ำตวัดผ้าห่มออกจากตัวจนได้ จากนั้นก็ถอนหายใจหนักหน่วง ลุกขึ้นช้าๆ เพราะรู้ดีว่าขืนยังปล่อยให้ความสงสัยครอบงำจิตใจ เขาเองก็คงไม่ได้พักผ่อนอย่างที่ร่างกายประท้วงสักที

 

            วินมองบานประตูอย่างชั่งใจอยู่หลายนาที แล้วถอนหายใจอีกเฮือก

 

            ตอนนี้เขาเกลียดตัวเองจนไม่รู้แล้วว่าควรจะเกลียดตรงไหนเพิ่ม ตอนที่เดินไปยังบานประตูแล้วส่องตาแมว

 

            ภาพที่เห็นไม่ต่างจากที่คิดเท่าไหร่...ทางเดินที่ว่างเปล่า

 

            ภวิศอยู่ในโลกความเป็นจริงมากเกินกว่าจะฝันหวานว่ามีใครบางคนรอเขาอยู่หน้าห้อง ยิ่งตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว ต่อให้ปณชัยบอกว่าจะไม่ไปนอนกับใครคนอื่น ก็คงไม่โง่พอที่จะรออยู่ตรงนี้ เพราะอย่างน้อยที่สุดก็ยังมีรถตู้ที่กว้างพอให้เอนตัวลงนอน

 

            ใช่ นายแบบหนุ่มบอกตัวเองแบบนั้น แต่เขากลับเปิดประตูห้องออกไป และนั่นก็ทำให้ริมฝีปากเผยอกว้างขึ้นอย่างคาดไม่ถึง

 

            ปณชัยยังคงอยู่ตรงนั้น แต่ร่างสูงนั่งพิงผนังอยู่ข้างประตู!

 

            ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ยามที่มองร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงผนังด้วยท่วงท่าที่ดูยังไงก็ไม่สบายตัว เข่าข้างหนึ่งชันขึ้น โดยมีแขนวางพาดอยู่บนนั้น และใบหน้าคมก็ซุกส่วนหนึ่งลงบนท่อนแขนแข็งแรงอีกที เรือนผมสีเข้มตกลงมาปรกหน้าจนไม่เห็นใบหน้าอีกซีก แต่แค่นี้ก็มากพอที่จะแสดงให้ภวิศเห็นแล้วว่าปณชัยยังคงอยู่ตรงนี้ รออยู่ตรงนี้ ตามคำพูดที่บอกว่า...ไม่ต้องการใครนอกจากคุณ

 

            หากสิ่งที่ภวิศทำคือการหมุนตัวกลับเข้าห้อง แล้วปิดประตูอย่างเบามือที่สุด

 

            กระทั่งมั่นใจแล้วว่าล็อกแน่นสนิท แผ่นหลังก็เอนพิงประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

            “นายมันใจดำที่สุด”

 

            ใช่ อีกครั้งที่ปณชัยรู้ดีว่าควรจะทำยังไงให้เขาใจอ่อน แม้ว่าจะเพิ่งร้องไห้อย่างหนักมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็ตาม

 

            วินได้แต่เดินลากขากลับมาที่เตียง ซุกตัวลงในผ้านวมอุ่นๆ สองมือกอดร่างตัวเองแน่น ย้ำเตือนสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งทำลงไป และที่เลวร้ายที่สุดคือการดูถูกว่าเขาเอารูแลกงาน

 

            ต่อให้เขาโดนด่าว่าง่ายแค่ไหนก็ยังไม่เท่าคำพูดพวกนี้

 

            การไปอยู่ต่างประเทศหมายความว่าเส้นสายใดๆ ก็ตามที่บิดามารดามีในเมืองไทยจะไม่ตามเขาไปด้วย อีกทั้งผู้เป็นลุงก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับธุรกิจแฟชั่น ภวิศจึงไปต่างประเทศด้วยตัวเปล่าๆ และเขาใช้เวลาหลายปีพิสูจน์ว่าเขาเองก็มีความสามารถ จนไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่กล้าพูดว่าที่เขามีทุกวันนี้เพราะเส้นสายที่ติดตัวมาแต่เกิด และวินก็ไม่เคยเอาตัวเข้าแลกงานเลยสักครั้ง

 

            ทุกครั้งเกิดจากความพอใจของทั้งสองฝ่าย ไม่ได้มีธุรกิจมาเกี่ยวข้อง หากคนที่เขาอยากพิสูจน์ให้เห็นที่สุดกลับเป็นฝ่ายพูดคำนั้นเสียเอง

 

            ใช่ วินเสียใจ ผิดหวัง รู้สึกต่ำต้อยที่สุดในชีวิต เหมือนชัยไม่รู้จักตัวตนของเขาเลย ดังนั้น เขาควรจะยกโทษให้กับคนใจร้ายคนนั้นจริงน่ะหรือ

 

            “ไม่วิน ไม่เอาแล้ว พอแล้ว” ภวิศบอกตัวเองซ้ำๆ หลับตาลง ข่มตาให้หลับ เพราะเขาก็ควรจะสบายใจได้แล้วที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้หายไปนอนห้องคนอื่น

 

            ไหนจะที่นี่เป็นโรงแรม ไม่ใช่รีสอร์ท ที่ที่ปณชัยนอนอยู่ก็เป็นทางเดินห้องพัก ไม่ใช่ด้านนอกที่อากาศบนดอยเย็นกว่าตัวเมือง ไม่มีแมลงมารุมสูบเลือด อย่างน้อยก็ไม่หนาวตายหรือเป็นไข้เลือดออก ก็แค่ต้องนั่งหลับบนทางเดินแข็งๆ ก็เท่านั้น

 

            “บ้าฉิบ!

 

            สุดท้าย คนที่บอกตัวเองแบบนั้นกลับลุกมาเปิดไฟ เดินไปรื้อกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจนเจอผ้าคลุมที่เขาเอาติดมา กำเอาไว้แน่น

 

            อีกครั้งที่ดวงตาคู่สวยมองไปยังบานประตู แล้วถอนหายใจเหยียดยาว

 

            “น่าสมเพช” ภวิศพึมพำ เมื่อสองขาก้าวเดินไปยังประตูอีกครั้ง

 

            เขาลังเลเพียงครู่ แล้วก็เปิดมันออก มองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงหลับท่าเดิมด้วยแววตาที่อ่อนลง

 

            “ฉันไม่ยกโทษให้หรอกนะ” คนพูดยังรู้เลยว่าเสียงที่ออกมามันนุ่มลงแค่ไหน ขณะที่คลี่ผ้าแล้วคลุมลงบนร่างสูงอย่างเบามือ และทั้งที่ตั้งใจว่าจะเอาผ้าออกมาให้แล้วหมุนตัวกลับเข้าห้อง วินกลับทิ้งตัวลงนั่งยองๆ เอียงแก้มวางลงบนท่อนแขนที่กอดรอบหัวเข่าเอาไว้

 

            ชายหนุ่มมองศีรษะที่ตกห้อยลง ห้ามตัวเองสุดความสามารถที่จะไม่เอื้อมมือไปสัมผัสมัน

 

            “ฉันจะไม่ลืมไปชั่วชีวิตว่านายทำอะไรกับฉันไว้”

 

            ไม่รู้ว่านั่นเป็นการบอกคนหลับหรือเตือนตัวเองกันแน่

 

            วินถอนหายใจแผ่วเบา ยามที่ลุกขึ้นยืน แต่...

 

            “แล้วถ้าผมจะแก้ตัวว่าทำไมถึงทำแบบนั้น คุณวินจะฟังผมมั้ยครับ”

 

            ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มพร่าของคนเพิ่งตื่น นายแบบหนุ่มก็เกือบจะพุ่งตัวกลับเข้าไปในห้อง ถ้าไม่ติดว่าปณชัยเงยหน้าขึ้นจนดวงตาประสานกันก่อน

 

            เขาเองก็ไม่เคยได้เห็นคนสนิทของพี่ชายมองใครด้วยแววตาอ้อนวอนแบบนี้

 

            มันมากพอที่จะตรึงวินให้นิ่งอยู่กับที่

 

            ขณะที่อีกฝ่ายก็เอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสตัว แต่กลับชะงักอยู่กลางอากาศ แล้วทิ้งลงข้างลำตัว

 

            “ไม่ฟัง” ภวิศนึกดีใจที่เขาเสียงไม่สั่น ยามที่ยืนได้อย่างมั่นคง หากดูเหมือนว่าปณชัยก็ขัดคำสั่งจนชินชา เพราะอีกฝ่ายไม่ทำตามที่เขาบอก แต่กลับเอ่ยออกมาเต็มเสียง

 

            ถ้อยคำที่ทำให้คนฟังนิ่งอึ้งอีกครั้ง

 

          “ผมทำไปเพราะหึงคุณ”

 

..........................................

 

            ครบค่ะ เมย์หายไปเขียนต้นฉบับพี่พระพายมาครับผม หนังสือจะออกกับสำนักพิมพ์ Deep ในเครือสถาพรในงานวายบุ๊คแฟร์จ้า ในชื่อเรื่อง “Love Sky พระพายหมายฟ้า” รอบนี้เลทส่งงานไปสิบวัน จริงๆ กำหนดส่งคือวันที่ 15 ส่งจริงวันที่ 25 เมย์แบบ อูย จะตายอะงับ ปิดทุกสิ่งอย่าง มือถือ เน็ต โซเชียล นั่งเขียนแต่พี่พระพายจริงๆ ซึ่งออกมาเป็นพระเอกหน้าด้านคนนึงเยย แฮ่ ภูมิใจนำเสนอค่ะ เอาล่ะ พอส่งงานไปหนึ่งเรื่อง เลยถึงเวลามาอัพฟิคบ้างแล้ว

            พี่วินน่ะแข็งนอกอ่อนใน เขาใจแข็งไม่สุด เจอลุงมาประโยคนี้ก็ต้องมีสั่นไหวกันบ้าง แล้วลุงก็เล่นถูกจุดไง ไม่มีแล้ว ของของผม มีแต่ผมหึงคุณ อื้อ แล้วใจคนที่หวังจะได้ยินมาเป็นสิบปีมันจะไม่ไหวยวบได้เช่นไร ส่วนการลงอีบุ๊คเรื่องนี้ เมย์ขอเช็กอีกนิดจ้า อย่างที่บอกงับว่าเพิ่งเขียนพี่พายเสร็จเมื่อวาน เลยเพิ่งมีเวลามานั่งเช็กรอบสุดท้ายค่ะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.87K ครั้ง

319 ความคิดเห็น

  1. #14531 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:47
    ดีมากลุง
    #14531
    0
  2. #14458 Krystal wing (@AoengMB) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 19:11
    เฉยมากนายชัย ตอนอ่านคือแบบ หรอ แล้วไงต่อเอ่ยทีนี้
    #14458
    0
  3. #14433 FNnp142 (@france1999) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 11:32
    อยากจะให้เค้าลงเอยกันนะ แต่แบบขัดใจ ชัยเลวว่ะ ทำไมทำกับคุณวินขนาดนี้ ตอนด่าว่าเอารูแลกงาน ทั้งในรถตู้ นี่คือแบบ มันแรงไปมั้ย! โกรธแทน ไม่อยากให้คุณวินอ่อนให้คนอย่างนี้อีก หึงก็หึงเหอะ มันเกินไปโว้ยย
    #14433
    0
  4. #14328 NutCh@ (@liewhoney) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:25

    ขอขัดมาม่านิดนึงนะคะ คืออ่านๆอยู่ถึงตอนตาลุงโดนไล่ คือมองภาพออกเลยว่าถ้าต่อไปอยู่ด้วยกันแล้วแล้วตาลุงทำให้พี่วินไม่พอใจอีกก็คงโดนอย่างนี้สินะ 55555555555555 หว่ายยยย โดนเมียไล่ออกไปนอนนอกห้อง ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหลุด้นอำนาจเมีย แม้จะเป็นท่านบอดี้การ์ดก็ตาม 5555555555555555555555555555555555555555555

    #14328
    0
  5. #14260 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 16:37
    อย่าใจอ่อนนะวิน
    #14260
    0
  6. #14181 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 14:29

    อย่าฟังนะพี่วินๆๆๆ

    #14181
    0
  7. วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 20:15

    ยังโกรธลุงอยู่อะ แต่อีกใจก็กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งทำไงดี???

    #14148
    0
  8. #14060 365Days (@onewan1) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 19:33
    ทำไมอิฉันอ่านแล้วแบบนึกถึงแอปเปิ้ลเคลือบยาพิษ อิลุงทำให้อิฉันเชื่อไม่ลง ความไว้ใจของอิฉันมันหมดลงไปแล้ว สงสารน้องงงงง ลูกกกกหนูต้องใจแข็งกว่านี้สิ โอ้ยยยยย อินจัดถึงขนาดนั่งสงบใจก่อนอ่านต่อเลยเนี่ย
    #14060
    0
  9. #13913 Sterj (@Sterj) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 17:41
    ในที่สุด!
    #13913
    0
  10. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:11
    พูดออกไปแล้ววววว
    #13537
    0
  11. #13405 Mhhope_LB (@Bird--gg) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 08:57
    อ้ากกกกกกกกกกกกก 555555
    #13405
    0
  12. #13172 กวีกวี้ (@0614460900aa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 20:50

    โอ้ยยยยยยยย ในที่สุดก็ยอมรับสักทีนะพ่อคู๊นนนนนนน กูลุ้นจนไม่รู้จะลุ้นยังไงแล้วเนี่

    #13172
    0
  13. #13093 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:00
    อห ลุงงง ลุงได้พูดมันออกมาแล้ววว นี่แหละคือสาเหตุที่แท้จริง แต่ แต่ แต่ แต่พี่วินห้ามใจอ่อนเลยนะ พอแล้ว พี่วินอย่าเพิ่งให้อภัยเด้อ สงสารพี่วินจังเลยมารักคนแบบนี้ลุงใจร้ายยิ่งกว่าพี่ภาคินอีกนะเนี่ย หึยยย ผู้ชายบ้าอะไรทำให้หวั่นไหวและเสียใจได้ในนาทีเดียว โอ๊ย ใจร้ายเกินไปแล้ว
    #13093
    0
  14. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 17:40

    เพิ่งรู้ตัวว่าหึงหรือพี่ชัย ทำน้องเจ็บมาขนาดไหนแล้ว คิดหรอว่ายอมรับว่าตัวเองหึงแล้วเรื่องมันจะจบง่าย #ทีมซีนวิน #ทีมแทวิน #จะอยู่ทุกๆทีมจนกว่าพี่ชัยจะได้รับผลของการกระทำ เช๊อะะ- -*!

    #12902
    0
  15. #12844 MdCharlotte (@cshpuy94) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 22:07
    หึงก็ไม่ควรทำงี้ เบื่อลุง พี่ภาคินว่าทำไรไม่มีเหตุผลแล้วแต่ลุงนี่น่าหมั่นไส้กว่าเยอะ
    #12844
    0
  16. #12825 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 10:14
    ในที่สุดดกดๆฟๆฟหมหใ กริ๊ดดดดๆๆๆ ลุงยอมพูดสักที-///-
    #12825
    0
  17. #12766 Satang_88 (@KrisxLay) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 16:57
    รุกหนักๆสิว่ะลุ๊งงงงงง-///-
    #12766
    0
  18. #12735 kunlasap2014 (@kunlasap2014) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 12:33

    คิดถึงจริงไรจริง

    #12735
    0
  19. #12652 Tanxiiz (@talkwunjira) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:12
    ฮื่อ คิดถึงงง
    #12652
    0
  20. #12650 MTuan0430 (@MTuan0430) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 10:20
    คิดถึงกลับมาต่อทีได้โปรดดดด
    #12650
    0
  21. #12649 Noparat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:19

    ชัยพูดแบบนี้วินจะว่ายังไงนะ

    #12649
    0
  22. #12637 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 18:59

    เห็นพี่วินใจอ่อนยอมเปิดประตูมาดูแถมด้วยผ้าคลุมนี่จะได้ใจไปมั้ยพี่ชัย รุกไปอีกว่าหึงหรอกนะ เชอะ!

    #12637
    0
  23. #12619 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 08:03
    กรี๊ดดดดดดดดด ลุงบอกว่าหึงด้วย กรี๊ดดดดดดดดด ถึงจะรู้ว่าสถานการณ์ยังไม่ได้แฮปปี้ขนาดนั้น แต่เราก็ดีใจที่ลุงยอมพูดมันออกมานะ ถึงจะเป็นในตอนที่วิน อาจจะไม่เชื่อแล้วก็เถอะ // แต่นับถือวินมากจริงๆ โดนทำร้ายมาตั้งมากมาย สุดท้ายก็ยังแคร์เขาอยู่ดี
    #12619
    0
  24. #12617 ...Bipolar... (@Earn_acry) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:06
    อยากอ่านแล้วววววๆ
    #12617
    0
  25. #12616 NewYear (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 18:51

    Finally Yes!!!

    #12616
    0