[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,325,597 Views

  • 14,662 Comments

  • 25,658 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    14,434

    Overall
    1,325,597

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 34 ความปรารถนาที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1039 ครั้ง
    29 ก.ย. 61


ตอนที่ 34 ความปรารถนาที่แท้จริง

 

 

 

            “วินแน่ใจแล้วหรือว่าจะไม่ถ่ายแบบต่อ”

 

            “ทำไม”

 

            “เสียดายความสามารถอ่า~

 

            คนเป็นนายแบบหัวเราะออกมาเต็มเสียง เมื่อซังมีร้องเสียงดัง ทำหน้าขัดอกขัดใจ ขณะวินยืนยันว่าจะออกจากวงการแล้วจริงๆ

 

            หลังจากที่ได้พักหนึ่งวันเต็มๆ วินก็แสดงสปิริตของนายแบบคนเก่ง เพราะไม่ว่าตากล้องจะต้องการภาพมุมไหน โพสต์ยังไง เจ้าตัวก็จัดให้อย่างไม่ต้องให้ใครเสียเวลา การทำงานที่คิดว่าต้องเร่งกันหูดับตับไหม้เพราะเสียเวลาไปหนึ่งวันเต็มๆ จึงไม่กระชั้นอย่างที่คิด อีกทั้งหลายคนยังสบายใจที่บรรยากาศการทำงานดีขึ้นกว่าเดิมโข

 

            ทั้งหมดนั่นต้องขอบคุณภวิศที่ก่อนหน้านี้ยังบึ้งตึง แต่ตอนนี้เจ้าตัวยิ้มมากขึ้น หัวเราะมากขึ้น ดูอารมณ์ดีจนใครก็อดจะยิ้มตามไม่ได้ มาดหยิ่งๆ ที่ดูเข้าถึงยากก็เหมือนจะถูกสะบัดทิ้งไปชั่วคราว ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในนี้เท่านั้นที่รู้ว่าบางอย่างมันแปลกไป

 

            อย่างแรกเลยคือวิน...ไม่คุยกับชัย

 

            ไม่ใช่แค่ไม่สนทนาด้วยคำพูดเท่านั้น แต่ไม่แม้แต่จะเหลือบแลสายตาไปมอง

 

            เมื่อใดก็ตามที่บอดี้การ์ดตัวโตเข้ามาในระยะสายตา ร่างเพรียวก็จะก้าวไวๆ ไปหาใครคนใดคนหนึ่ง เพื่อเป็นการตัดบท

 

            วันนี้ก็เช่นกัน

 

            “น้ำครับคุณวิน”

 

            “โธ่ คนเก่งกว่าผมมีเยอะแยะ รุ่นน้องในสังกัดก็มีแววหลายคน” วินยังคงคุยกับซังมีเหมือนยังติดพัน จนไม่ทันสังเกตร่างสูงที่เอาขวดน้ำที่เสียบหลอดแล้วมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ หากจะมีสิ่งไหนที่บอกวินว่ารับรู้คงเป็นมือขาวที่คว้าขวดมาดูดโดยไม่ลังเล

 

            แต่...ก็ไม่มองหน้าอยู่ดี

 

            นี่ก็เข้าวันที่สองแล้ว

 

            ขณะที่ปณชัยเองก็ไม่ได้โต้แย้ง เพราะบอดี้การ์ดหนุ่มหมุนตัวไปนั่งอีกทาง มีเพียงตาคมที่ยังจับจ้องมาทางนี้

 

            ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติจนคนที่ไม่ทันสังเกตก็คงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

            นอกจากนั้น หลังจากคืนที่นันท์สารภาพความรู้สึกก็จบช่วงเทศกาลหยุดยาวของคนไทยพอดี นกจึงสามารถหาห้องเพิ่มให้ปณชัยได้ตามคำสั่งของนายแบบหนุ่ม จึงไม่มีเหตุการณ์นอนเฝ้าหน้าห้องจนทางโรงแรมโทรแจ้งอีก แต่มันก็หมายความว่าต่างฝ่ายต่างไม่มีโอกาสเฉียดใกล้กันด้วยเช่นกัน

 

            คืนนี้จึงเป็นอีกคืนที่วินได้นอนคนเดียว

 

            อย่างต่อมาที่แปลกไป...วินติดโทรศัพท์มากขึ้น

 

            หากคนที่เขาคุยด้วยไม่ใช่เด็กหนุ่มที่อยู่กรุงเทพฯ แต่เป็นสาวสวยอีกคนที่ไม่ได้เจอกันนานถึงเจ็ดปีเต็ม

 

            “พรุ่งนี้น่าจะถึงเย็นหน่อยนะนันท์ นัดเป็นสักสองทุ่มครึ่งได้มั้ย”

 

            [ได้สิ แล้วแต่วินสะดวกเลย ตอนนี้เรากลับมาตัวเมืองแล้ว]

 

            วินมั่นใจว่าอีกฝ่ายเสียงสั่น แต่พยายามข่มเอาไว้ ซึ่งเขาเลือกจะไม่เอ่ยทัก

 

            พรุ่งนี้คือวันที่ชายหนุ่มสัญญากับนันท์ว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธ

 

            [เรา...มีหวังบ้างมั้ย]

 

            คนทางนี้เงียบไปอึดใจ ก่อนที่ตอบคำถามด้วยคำถาม

 

            “แล้วทำไมนันท์ถึงชอบเรา”

 

            [เราตอบว่าไม่มีเหตุผลได้มั้ย]

 

            “ทั้งที่ไอ้วินคนนี้ดูอ่อนแอจะตายไปเนี่ยนะ”

 

            ตอนนี้เขาอาจจะดูเก่งกว่าเดิม แกร่งกว่าเดิม มั่นใจกว่าเดิม แต่ตอนเด็กๆ วินมั่นใจว่าเขาดูเป็นผู้ชายอ้อนแอ้นที่หาความแมนไม่เจอ แค่ได้ยินชื่อปณชัยก็ยิ้มหวานจนน่าสะอิดสะเอียน หัวใจก็เอาแต่ผูกติดกับผู้ชายคนนั้นจนแทบไม่มีชีวิตของตัวเอง ทุกวันเอาแต่พะวักพะวนว่าจะได้เจอเขาอีกมั้ย

 

            เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าชีวิตในโรงเรียนช่วงนั้นเป็นยังไง

 

            [ไม่หรอก วินเข้มแข็งในแบบของวิน และเท่ในแบบที่เราเห็นเสมอ ทุกครั้งที่เรามองวิน เรารู้สึกว่าวินเป็นคนมีเสน่ห์ มากเสียจนดึงดูดสายตาเราทุกครั้ง เรารู้นะว่าเราไม่ใช่สเปคแบบที่วินชอบ ไม่ใช่เลยด้วยซ้ำ เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำคือการยัดเยียดความรู้สึกของเราให้วิน แต่เราอยากขอโอกาสจากวิน สักนิดก็ยังดี ถ้าวินลองแล้วคิดว่า...อึ้ก ไม่ไหว เราจะไม่ตื๊ออีกเลย แต่ตอนนี้...ให้โอกาสเราได้มั้ย]

 

            คนฟังหลุดยิ้มออกมาในทีแรก แต่ไม่กี่วินาที รอยยิ้มก็กลายเป็นความหนักใจ

 

            ขณะที่ปลายสายเองก็เสียงสั่นจนน่าสงสาร แล้วเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็ดังตามมา

 

            [เราทำให้วินไม่สบายใจอีกแล้วสินะ ขอโทษนะ]

 

            ภวิศไม่ว่าอะไร กระทั่งวางสายลง เจ้าตัวก็ลงไปนอนแผ่บนเตียงนุ่ม ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

 

            เขาเล่นละครเนียนมั้ยนะ เขาทำให้ทุกคนเชื่อว่ายังสบายดีได้หรือเปล่า ไม่ใช่แค่นันท์เท่านั้น แต่หมายถึงตากล้อง ทีมงาน หรือแม้กระทั่งน้องชายอย่างกราฟ

 

            วินจำได้แม่นเลยว่าเกิดอะไรขึ้นในเช้าวันถัดมาหลังจากที่หลับไปพร้อมกับกราฟ...อีกฝ่ายโทรมาทันทีที่ตื่น ใส่มาเป็นชุดว่าตกลงเกิดอะไรขึ้น สบายใจหรือยัง อย่าทำให้เป็นห่วง จนผูกเรื่องไปเสียวุ่นวายว่าทีมงานเกาหลีมีเรื่องกับเขาจนคนอย่างพี่วินร้องไห้ ทั้งที่คนที่ทำน่ะคือคนที่กราฟนับถือต่างหาก ซึ่งพอตื่นแล้ว สติมาแล้ว นายแบบหนุ่มที่ไม่อยากทำให้เรื่องวุ่นวายก็บอกแค่ว่าเปล่า แล้วขอว่าอย่าถามอะไรเพิ่มเติม

 

            ผลที่ตามมาคือกราฟโทรมาเท่าที่เวลาอำนวย นั่นแหละถึงทำให้วินรู้ว่าทำให้น้องห่วงเสียแล้ว

 

            เขาไม่ต้องการให้ใครมาห่วง ไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของใคร อีกทั้งยังไม่อยากเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้เสียงาน คนที่ไม่ชอบสุงสิงจึงปั้นหน้ายิ้มกว้าง ดูอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัดเพื่อให้งานมันราบรื่นที่สุด แต่อุปสรรคหนึ่งเดียวคือตัวต้นเหตุตัวจริง

 

            วินไม่อาจจะปั้นหน้าสบายใจได้เมื่อมองไปยังชัยและนก

 

            ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่ามองหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาอย่างไร โกรธ ขุ่นเคือง ริษยา อิจฉา เกลียดชัง หรือเขาแสดงความอ่อนแอออกมายามหันไปมองหน้าคนสนิทของพี่ชายหรือไม่ เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่มอง ไม่ฟัง ไม่สนใจเท่าที่จะทำได้

 

            มันเป็นทางเดียวที่จะช่วยวินในเวลานี้

 

            ไม่เป็นไร พรุ่งนี้งานก็จบแล้ว และเส้นทางของเราก็คงแยกไปคนละทาง

 

            ทันทีที่กลับกรุงเทพฯ ภวิศจะยอมก้มหัวขอร้องญาติผู้พี่ว่าให้ส่งบอดี้การ์ดคนอื่นมาทำหน้าที่แทน แล้วเอาคนสนิทกลับไป ดังนั้น เขาต้องทนความรู้สึกบีบอัดในช่องอกอีกแค่สองวัน

 

            หลายวันมานี้พิสูจน์แล้วว่าเรื่องของเราไม่มีทางจบสวยเหมือนที่กราฟจบกับพี่ชายเขา

 

            ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นคิดว่าเขายังเอากับคนอื่นไม่เลิก วินเองก็รู้ว่านอกจากตัวเขาเองแล้ว อีกฝ่ายก็ยังมีความสัมพันธ์กับคนอื่น ซึ่งเขาทนความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้ มันไม่ใช่แค่การเดินเข้าห้องน้ำแล้วขัดตัว ร้องตะโกนให้ผู้หญิงคนนั้นปล่อยแขนคนของเขาอีกแล้ว เพราะยังไง ปณชัยก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวอยู่ดี

 

            เขาเคยคิดว่าขอแค่เป็นหนึ่งในนั้นก็พอ หากเอาเข้าจริง ถ้าไม่ได้เป็นที่หนึ่งและหนึ่งเดียว หัวใจก็แหลกลาญเหมือนเดิม

 

            วินเคยคิดจะใช้ร่างกายนี้ยั่วยวนให้ติดใจ แต่ทุกอย่างที่ทำลงไปก็ยิ่งทำให้ตัวเขาเองด้อยค่าลงไปอีก และปณชัยก็ตีราคาไว้ต่ำเตี้ย เขาเองก็มีศักดิ์ศรี และตอนนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าที่จะดันทุรัง

 

            สิ่งที่วินทำจึงเป็นการคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งข้อความไปหาบอดี้การ์ดตัวเอง

 

            ...พรุ่งนี้เย็นฉันต้องใช้ชุดสูท จัดการให้หน่อย...

 

            จากนั้นก็กดส่ง

 

            RRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrr

 

            ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น อีกฝ่ายก็โทรเข้ามา ซึ่งวินไม่ลังเลเลยที่จะกดตัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

            ...ฉันจะนอนแล้ว ถ้าจะถามไซส์ก็ถามคนที่บ้าน...

 

            ไม่ใช่แค่หน้า แม้แต่เสียงเขาก็ไม่อยากได้ยิน เชื่อเถอะว่านายภวิศคนเก่งไม่เข้มแข็งพอที่จะเอ่ยโดยที่เสียงไม่สั่น ดังนั้น พอตอบกลับไปเรียบร้อย วินก็ยัดโทรศัพท์ลงใต้หมอน แต่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น...

 

            ...ครับ ฝันดีนะครับคุณวิน...

 

            “อย่าทำให้ฉันรู้สึกกับนายไปมากกว่านี้เลย”

 

            วินอยากจะไม่สนใจ แต่เขาก็เอาขึ้นมาดูจนได้ และนั่นก็ทำให้เจ้าตัวหลับตาลง พึมพำเสียงเบา

 

            เขาอยากเป็นคน ไม่ใช่ควาย แต่ดูเหมือนไม่ว่าจะเจ็บกี่ครั้ง...ก็ไม่จำเสียที

 

...........................................

 

            หลังจากที่เดินทางไปหลายจังหวัดของภาคเหนือในประเทศไทย สุดท้าย ทีมงานชาวเกาหลีก็กลับมาที่ตัวเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง พร้อมกับการถ่ายแบบที่เสร็จสิ้นลง ภายในรถจึงมีแต่เสียงสรวลเสเฮฮา และคำถามเรื่องปาร์ตี้หลังจากนี้ซึ่งนกจัดการจองร้านอาหารกึ่งบาร์ภายในตัวเมืองเอาไว้แล้ว หากตัวเอกของงานอย่างนายภวิศกลับทำได้แค่บอกปัดอย่างสุภาพ

 

          ไปสนุกกันเถอะ หลังจากนี้ผมมีนัดน่ะ

 

            แม้ว่าจะมีเสียงโห่มาจากหลายคน เนื่องจากวินต้องบินกลับกรุงเทพฯ เช้าวันพรุ่งนี้ ขณะที่ทีมงานคนอื่นจะบินตรงจากเชียงใหม่กลับเกาหลีเลยในช่วงเย็น ปาร์ตี้นี้จึงเรียกได้ว่าเป็นการเลี้ยงอำลาไปในตัว เพราะดูจากสภาพที่อยากเมาเต็มแก่แล้ว พรุ่งนี้คงไม่มีใครตื่นมาส่งนายแบบคนสวยทันแน่ หากวินก็ยังยืนยันคำเดิม แต่ให้สัญญาว่าจะนัดเจอเมื่อบินไปเกาหลีครั้งหน้า

 

            จากนั้น ชายหนุ่มก็รีบขึ้นมายังห้องพักในคืนนี้อย่างเร่งรีบ และไม่แปลกใจที่มีชุดสูทตัวสวยแขวนรอเอาไว้ให้แล้วในห้อง ในเมื่อเขาเป็นคนสั่งเอง

 

            เวลาภาคินอยากได้อะไร ปณชัยยังหาให้ได้เดี๋ยวนั้น กับแค่ชุดสูทที่ส่งตรงมาจากตู้เสื้อผ้าเขาในกรุงเทพฯ ไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงของผู้ชายคนนั้นหรอก

 

            ชายหนุ่มปัดเรื่องนี้ออกจากใจ แล้วรีบเร่งอาบน้ำแต่งตัว เพราะเขากำลังจะสายแล้ว ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าควรจะให้คำตอบนันท์ยังไงดี

 

            อีกครั้งที่คิดว่าหากไม่สมหวัง ไม่ว่าใครก็ไม่ต่างกัน แล้วมันไม่ดีกว่าหรือหากคนคนนั้นเป็นคนที่เขาไว้วางใจ และรับตัวตนของเขาได้โดยไม่มีข้อแม้

 

            ความคิดของคนที่ไล้หยาดน้ำใสออกจากหางตา แล้วมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

 

            วินเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูดีอย่างที่คนคนหนึ่งจะมีได้ เขาอาจจะมีใบหน้าที่ติดไปทางสวยด้วยดวงตาคมที่ติดจะยั่วยวน ปลายจมูกเชิดรั้นกับปากสีสด ผิวขาวนวลเนียน ล้อมกรอบด้วยเรือนผมนุ่มสลวย แต่เมื่อทั้งหมดมาอยู่ในชุดสูทสั่งตัดพอดีตัวสีเทาเข้ม เขาก็ยังเป็นผู้ชายพร้อมสรรพคนหนึ่งที่สามารถยืนเคียงข้างผู้หญิงได้อย่างสมภาคภูมิ

 

          หรือนี่อาจจะเป็นเส้นทางที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

 

            ชายหนุ่มสูดหายใจลึกๆ แล้วหันหลังให้ภาพนั้น ขายาวก็พาตัวเองออกไปหน้าห้องเพื่อเจอกับ...

 

            “มีธุระอะไร ฉันรีบ”

 

            คนที่ไม่อยากเห็นหน้าที่สุดในตอนนี้

 

            ปณชัยกำลังยืนอยู่หน้าห้องของเขาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกอีกครั้ง

 

            “...”

 

            วินเองก็ไม่คิดที่จะเงยหน้าไปสบตา ตาคมจ้องแค่ปกเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายนิ่ง

 

            “ถ้าไม่มีอะไรก็ขอตัว”

 

            นายแบบหนุ่มเป็นฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ หมายจะก้าวตรงไปที่ลิฟต์ ถ้าไม่มีเสียงนี้...

 

            “อย่าไป”

 

            กึก

 

            คนฟังตัวแข็งทื่อ ลมหายใจติดขัดไปจังหวะหนึ่ง หัวใจกระตุกอย่างรุนแรง เพราะเขา...คาดหวังมาตลอดว่าจะได้ยินคำนี้

 

            หากภวิศก็แค่เม้มปากเข้าหากัน แล้วก้าวต่อ

 

            หมับ

 

          “ได้โปรด อย่าไปเลยนะครับ”

 

            จังหวะนั้นเองที่มือใหญ่คว้าเข้าที่ท่อนแขนขาว ออกแรงยึดเอาไว้ พร้อมกับเสียงทุ้มที่ฉายชัดถึงความอ้อนวอนจนวินตัวสั่นไปวูบหนึ่ง

 

            คนอย่างปณชัยเนี่ยนะที่กำลังขอร้องเขา อีกทั้ง...อย่าไป

 

            สองคำที่สามารถทำลายกำแพงจอมปลอมให้ปริร้าว สั่นคลอนหัวใจที่แสร้งเข้มแข็งจนโยกคลอน

 

            แต่สิ่งที่วินทำคือการ...ปลดมืออีกฝ่ายออก

 

            “ฉันนัดกับนันท์เอาไว้แล้ว”

 

            “ผมทราบครับ แต่...”

 

            “นายได้ยินชัดแล้วนี่ว่าฉันนัดกับนันท์เอาไว้แล้ว ไม่ใช่นาย และนันท์กำลังรอฉันอยู่ ทีหลังถ้าต้องการอะไรก็นัดล่วงหน้าด้วยล่ะ นายก็มีเวลาถมเถนี่ พอมีคนอื่นชิงนัดฉันก่อนแล้วเกิดหวงก้างขึ้นมาหรือไง ฉันเองก็มีทางเลือกเหมือนกันนะ” ภวิศปลดมือที่กำต้นแขนเขาออกจนได้ แต่ไม่คิดที่จะหันกลับไปเผชิญหน้า เพราะคำพูดทั้งหมดนั่นก็เพียงพอแล้ว

 

            ใครกันล่ะที่อยู่กับเขามาทั้งอาทิตย์ แล้วปล่อยให้ทุกอย่างสูญเปล่า

 

            มันก็แค่อาการหวงของก็เท่านั้น...ของเล่นที่ยังเล่นไม่ทันเบื่อ

 

            ถ้อยคำเย็นชาโอบรัดพวกเขาทั้งคู่ และทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวด ยามที่วินหายลับเข้าไปในลิฟต์ โดยที่ผู้ชายตัวโตทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

 

...........................................

 

            “เสียดายจริงๆ น้า วินน่าจะไปด้วยกัน”

 

            อึนแทรังฟังเสียงเมคอัพอาร์ติสสาวที่บ่นอุบด้วยความหงุดหงิด เพราะหากจะมีใครที่เสียดายที่สุดก็คงเป็นเขาคนนี้เนี่ยแหละ

 

            นอกจากงานนี้จะเสียนายแบบคนโปรดไปแล้ว ยังเสียคู่นอนที่ดีที่สุดที่เคยมี ซึ่งเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวินจะยอมรักษาความเป็นเพื่อนเอาไว้หรือไม่ ในเมื่อคนอย่างภวิศพร้อมจะตัดสิ่งไม่สำคัญออกจากชีวิต แล้วเขาที่ทั้งข่มขู่ ตอแย ตื๊อไม่เลิกอาจจะเป็นเชื้อร้ายอย่างแรกที่วินอยากตัดหลังออกจากวงการ

 

            ช่างมันสิวะ อย่างน้อยวินก็ยังอยู่ในผลงานของเขา ซึ่งมั่นใจว่าออกมาดีอย่างที่ไม่เคยดีมาก่อน แม้ว่าเบื้องหลังอารมณ์มากมายนั้นจะมาจากคนที่เขาเกลียดขี้หน้าก็ตาม

 

          ทำใจเถอะว่ะ

 

            กึก

 

            หากตากล้องอารมณ์ร้อนก็ชะงักปลายเท้า หันคอแทบหักไปยังทิศทางหนึ่งด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

 

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

 

            “เปล่าๆ พวกนายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันให้รถโรงแรมตามไปส่ง” แทรังบอกกับผู้ช่วยแค่นั้น แล้วก้าวยาวๆ ไปยังทิศทางที่เห็นด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด

 

            “นี่มันเกิดบ้าอะไรอีกวะเนี่ย!

 

            ภาพที่เขาเห็นคือนายแบบคนสวยที่กำลังยิ้มกว้างให้สาวสวยหุ่นสะโอดสะอง ซึ่งไม่ต้องมีตาที่สามก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมองวินด้วยสายตาอย่างไร หากนั่นไม่ใช่สิ่งที่ตากล้องหนุ่มสนใจ แต่เป็นบางสิ่งที่เขาสังเกตมาหลายวันแล้วต่างหาก...แววตาของวิน

 

            ดวงตาสิ้นหวังนั่นมันคืออะไรกัน

 

            “ไอ้เหี้ยนั่นมัวมุดหัวอยู่ไหนวะ!!!

           

            ใช่ ไอ้คนที่ได้สิ่งที่ผู้ชายหลายคนปรารถนามัวไปทำบ้าอยู่ที่ไหน!

 

....................................

 

            หากมีคนมาบอกปณชัยว่าใครจะมาเคาะประตูห้องพักเขา เขาคงไม่มีวันเชื่อแน่กระทั่งเห็นด้วยตาตัวเอง...อึนแทรัง

 

            หนุ่มลูกครึ่งที่ถามเสียงกร้าว

 

            “มึงทำเหี้ยอะไรอยู่!

 

            “ผมไม่ได้ทำอะไรครับ”

 

            เจ้าห้องห้องผายมือเข้าไปในห้อง แต่อาคันตุกะไม่ได้รับเชิญไม่แม้แต่จะขยับขา

 

            “เออ กูรู้แล้วว่ามึงไม่ได้ทำอะไร งั้นกูเปลี่ยนคำถามใหม่ มึงไม่คิดจะทำอะไรเลยใช่มั้ย!” แทรังถามอย่างฉุนเฉียว ผิดกับอีกคนที่ยังรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้เช่นเดิม เลิกคิ้วแทนคำถามที่ดูกวนอารมณ์คนมองเหลือเกิน

 

          คนแบบนี้มีอะไรดีวะ!

 

            “มึงมามุดหัวทำเหี้ยอะไรอยู่ในห้องตอนที่คนอื่นกำลังจะงาบวิน!” แม้ภาษาไทยของแทรังจะแปร่งหูไปบ้าง แต่ชายหนุ่มกำลังแสดงความชำนาญของภาษาอีกครึ่งหนึ่งในตัว ด้วยการตะโกนใส่หน้าลูกน้องมาเฟียแบบไม่ไว้หน้า และนั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ไอ้ปณชัยตัวเกร็งกว่าเดิม

 

            แม้จะเป็นปฏิกิริยาเพียงชั่วแวบเดียว แต่มากพอให้คนที่จับอารมณ์คนเก่งยิ่งหงุดหงิดไปเท่าทวี

 

            “อย่าบอกนะว่ามึงไม่รู้ว่าวินอยู่กับใคร กูรู้ว่ามึงรู้ และรู้ดีกว่ากูด้วย แล้วมึงทำเหี้ยอะไรอยู่!

 

            “คุณวินมีนัดกับเพื่อนครับ”

 

            หมับ

 

            “เพื่อน? มึงกล้าพูดว่าเป็นแค่เพื่อนเนี่ยนะ ขนาดกูเห็นแวบเดียวยังดูรู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการอะไร ก็เหมือนที่มึงกับกูอยากโยนวินขึ้นเตียงนั่นแหละ! กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงกับวินมีเรื่องอะไรกัน แต่กูไม่ได้ยอมถอยเพื่อให้วินทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายแบบนั้น! กูรู้ว่าวินกำลังฝืน แล้วคนที่ทำให้วินฝืนก็คือมึง เหี้ยเอ๊ย! ทำไมกูต้องมาพูดกับมึงด้วยวะ!” แทรังกระชากคอเสื้อของชัยเข้ามา ตะโกนเต็มเสียง ไม่สนใจว่าแขกห้องอื่นจะเปิดประตูออกมาดู

 

            “นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณครับ”

 

            “เออ กูเสือกเอง!” ยิ่งพูด หนุ่มลูกครึ่งก็ยิ่งหงุดหงิด แล้วเขาก็สัมผัสความโกรธจากอีกฝ่ายได้เช่นกัน

 

            ไม่รู้หรอกว่าทำหน้าตายเก่งแค่ไหน แต่ตอนนี้มันกำลังจะถอดหน้ากากออกมารอมร่อแล้ว

 

            “คุณวินเป็นคนตัดสินใจไปหาเพื่อนเอง” มันว่าด้วยเสียงเรียบนิ่ง

 

            “แม่งเอ๊ย กูไม่เข้าใจว่าทำไมวินถึงยอมร้องไห้เพื่อคนอย่างมึง!

 

            กึก

 

            ครั้งนี้คนเก็บสีหน้าเก่งไม่อาจจะรักษาหน้าฉาบปูนไว้ได้เหมือนทุกที

 

            “คุณวินร้องไห้เพื่อผม?

 

            แทรังขมวดคิ้วฉับ เมื่อคนตัวโตกว่าคว้ามือเขาที่ยึดคอเสื้อเอาไว้อีกที ถามเสียงเข้มจัด จนงุนงงชั่วแวบเดียว แต่หลังจากนั้นแหละที่ความเข้าใจสว่างวาบในอก

 

            “นี่วินยังไม่ได้บอกมึง?!

 

            “คุณวินต้องบอกอะไรผม มีเรื่องอะไรที่ผมต้องรู้!” มันคำราม

 

            เท่านั้นแหละ แทรังก็ยกยิ้มเยาะ มองคนที่ดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

 

            เขาพอจะเดาได้แล้วว่าสองคนนี้ยังไม่ได้เคลียร์กันตั้งแต่วันที่ไปน้ำตก ซึ่งชายหนุ่มจะหันหลังกลับตอนนี้เพื่อความสะใจก็ได้ ได้ทั้งเอาคืนไอ้ปณชัย ได้ทั้งความชอบใจที่วินก็ยังไม่ลงเอยกับใคร แต่ในฐานะคนที่หลงใหลแววตาของวินมาตลอด เขากลับ...ทนไม่ได้

 

            แววตาแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็นเลยสักนิด

 

            “งั้นคนเสือกอย่างกูจะบอกให้คนฉลาดอย่างมึงตาสว่างนะ...วันนั้นกูกับวินไม่ได้ทำอะไรกัน”

 

            แม้คนฟังจะทำหน้าเหมือนถามว่าบอกทำไม แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ...มันไม่เชื่อ

 

            เท่านั้นแหละ หนุ่มลูกครึ่งก็กระจ่างในสิ่งที่สงสัย

 

            ต้นเหตุทั้งหมดน่าจะมาจากเขา

 

            “ตอนที่มึงเห็นในป่า วินบอกกูว่าทำไม่ได้”

 

            “...”

 

            “กูบอกมึงตรงๆ ก็ได้ กูเป็นคนไปบีบบังคับวินด้วยการจะถอดวินออกจากงาน มึงก็รู้ว่าวินมีความรับผิดชอบสูงแค่ไหน แต่วินก็บอกกูว่าทำไม่ได้ และจะไม่ทำอีกแล้ว จะไม่นอนกับกูอีกแล้ว และกูก็เชื่อว่าไม่ใช่แค่กูที่ถูกปฏิเสธ แล้วมึงนึกออกมั้ยว่าใครที่ทำให้วินตัดผู้ชายเก่าๆ ทิ้งไป” แม้ไม่มีกำปั้นกระแทกเข้าที่แผ่นอก อีกฝ่ายก็ดูจะเข้าใจแล้ว

 

            เวลานี้ดวงตาคู่คมกำลังเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสีหน้าตกตะลึง หน้ากากที่เคยสวมเอาไว้จนน่าหมั่นไส้กระเทาะแตกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ แล้วหลุดร่วงหายไป เหลือเพียงแววตาของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเอง

 

            “คุณวิน...”

 

            แต่ก่อนที่ปณชัยจะผลักร่างแทรังให้พ้นทาง...

 

            หมับ

 

            ผัวะ!!!

 

            หนุ่มลูกครึ่งก็กระชากคอเสื้อเข้ามาอีกครั้ง แล้วกระแทกหมัดเข้าเต็มแรง จนชัยหน้าหัน หากคนที่ต้องร้องลั่นกลับเป็นคนที่ออกหมัดเสียเอง แล้วยังสะบัดมือเร้าๆ ด้วยความเจ็บ ผิดกับคนถูกต่อยที่ไม่มีร้องสักแอะ ทั้งที่เลือดกำลังไหลออกมาจากมุมปากที่แตก

 

            “เหี้ยเอ๊ย! โอ๊ย ถือว่าเราหายกัน...แม่ง เจ็บโว้ย!

 

            แทรังใช้อีกมือชี้หน้า ซึ่งคนโดนต่อยก็แค่หันมาบอกเพียงว่า...

 

            “ขอบคุณ”

 

            จากนั้น ปณชัยก็วิ่งออกไปทันที และคนเจ็บมือก็รู้ว่าจุดหมายคือที่ไหน

 

            เขายืนยันอีกครั้งว่าการทำตัวเป็นคนดีไม่ง่ายเลย อย่างน้อยที่สุดก็เจ็บมือฉิบหาย

 

.................................

 

            ปณชัยกำลังลังเล

 

            ก่อนหน้าที่แทรังจะปรากฏตัวที่หน้าประตู บอดี้การ์ดตัวโตกำลังนั่งกระดกเบียร์อยู่ในห้องพักด้วยความเคร่งเครียด แทบจะไม่มีส่วนเสี้ยวใดในสมองที่จะยอมปล่อยให้คุณวินก้าวจากไป แต่เขากำลังคิดว่าทำอะไรได้ ในเมื่อคุณวินเป็นฝ่ายตัดสินใจแล้ว ซึ่งคนที่คุณวินเลือกก็เหมาะสมกับคุณวินทุกประการ

 

            ในใจชายหนุ่มอยากจะร่ำร้อง อ้อนวอน คุกเข่าขอโอกาสที่เขาไม่เคยกล้าไขว่คว้ามันเอาไว้อีกสักครั้ง แล้วครั้งนี้ เขาจะไม่มีวันยอมปล่อยมืออีกต่อไป แต่คุณวินก็เลือกจะไป แล้วเป็นทางเลือกที่เขาเคยเชื่อว่าดีต่อผู้เป็นนายมาทั้งชีวิต

 

            คุณวินจะต้องเจอคนที่เหมาะสม คนที่ยืนอยู่เคียงข้างได้อย่างคู่ควร ซึ่งมันไม่ใช่เขา

 

            ขณะที่คุณนันท์มีทุกอย่างที่ว่ามา

 

            หากคุณวินเลือกคุณนันท์ เขาควรจะยินดีสิ เพราะนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เก็บงำความรู้สึกเหล่านี้มานานนับสิบปี

 

            เขาทนทรมานเล่นเป็นผู้ร้ายใจเหี้ยมโหดที่สร้างน้ำตาให้คุณวินมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกอย่างก็เพื่อเด็กน้อยคนนั้นจะได้เจอคนที่ดีกว่า เหมาะสมกว่า คนจิตใจดีที่คอยยืนอยู่เคียงข้างในโลกสว่างไสวเหมือนกัน ไม่ใช่คนในโลกมืดแบบเขา

 

            ถึงจะคิดเช่นนั้น เขาก็ยังพยายามคว้าอีกฝ่ายเอาไว้แล้วบอกว่า...อย่าไป

 

            หากเมื่อคุณวินตัดสินใจแล้ว ปณชัยจึงควรจะถอยหลังกลับมาอยู่ที่จุดเดิม แต่ทุกครั้งที่กระดกเบียร์เข้าปาก เขามีเพียงความคิดเดียว...อยากฆ่านันทิชาให้ตายคามือ

 

            เขาอยากควักลูกตาที่มองคุณวินอย่างมีความหมาย

 

            เขาอยากเย็บปากที่เอ่ยคำว่ารักที่เขาพูดออกไปไม่ได้

 

            เขาอยากจะฉีกกระชากร่างกายที่เหมาะสมกับเจ้านายราวกิ่งทองใบหยก

 

            ชายหนุ่มอยากจะกำจัดทุกคนที่จะพรากคุณวินไปจากเขา

 

            ชัยคิด แต่ทำไม่ได้ ในหัวเขามีความคิดมากมายวนเวียนไปมา กระทั่งแทรังมาเคาะห้อง พร้อมกับทุบหัวให้ตาสว่างขึ้นมาเสียที

 

            ถ้าคุณวินตัดผู้ชายคนอื่นๆ ออกจากชีวิตเพราะเขา ถ้าเขาเป็นหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ ถ้าคุณวินยังมองว่าเขาสำคัญ ไม่ต่างจากเขาที่มองว่าอีกฝ่ายสำคัญ เขาก็ยังมีความหวัง และหากความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของผู้เป็นนายเกิดขึ้นจากสายสัมพันธ์ที่ยังตัดไม่ขาดระหว่างเรา แล้วแบบนี้ชัยจะยังต้องนั่งรออะไรอีก

 

            แม้คำพูดจะช่างยั่วยุให้กรุ่นโกรธ แต่การกระทำบอกว่าผู้เป็นนายมีเขาเพียงแค่คนเดียว และอาจจะคนเดียวตลอดมา

 

            ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาควรจะหยุดคิดเรื่องความเหมาะสม แล้วเริ่มต้นทำสิ่งที่หัวใจปรารถนามาโดยตลอด

 

            ชีวิตนี้ สิ่งเดียวที่ไอ้ปณชัยต้องการอย่างแท้จริงคือ...ผู้ชายที่ชื่อว่าภวิศ!

 

            ไม่ใช่แค่ร่างกาย ไม่ใช่แค่หัวใจ แต่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคุณวินที่เขาละโมบอยากครอบครองเป็นเจ้าของ

 

            ดังนั้น ปณชัยจึงไม่สนใจทั้งมารยาท ทั้งหน้าที่ ทั้งความเหมาะสมที่เอาไว้ใช้ควบคุมตัวเองมาตลอดชีวิต แล้วพุ่งเข้าไปในห้องอาหาร ดวงตาเห็นเพียงภาพของเจ้านายคนสวย เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าผู้หญิงอีกคนกำลังเขย่งตัวไปหอมแก้มผู้เป็นนาย เพราะสองขาพุ่งตรงเข้าไป แล้ว...คว้าเจ้านายที่รักกลับเข้ามาในอ้อมกอดแข็งแกร่ง

 

            เขาไม่สนอีกแล้วว่าอ้อมกอดนี้เหมาะสมกับคุณวินหรือไม่ แต่คุณวิน...ต้องอยู่ที่นี่เท่านั้น!

 

          “ขอโทษครับคุณนันท์ ผมขอคนสำคัญของผมคืน”

 

            ครั้งนี้ เขาประกาศออกไปอย่างที่ใจต้องการมาโดยตลอด และวินาทีที่เอ่ยจบ ชัยได้รู้ว่าเขาปรารถนาจะทำแบบนี้มาตลอดชีวิต

 

............................................

 

            ครบค่ะ เมย์ไม่ได้อัพฟิคมาประมาณ เอ่อ สองเดือนได้ แหะๆ หนีไปทำต้นฉบับมาค่ะ

            เมย์ขอมาขายของน้า “Love Director วาดรักกำกับใจ” กับ “เล่มพิเศษของหมาป่า” ออกงานหนังสือนี้นะคะ

            กลับมาที่เนื้อหา ลุงฉลาดแล้วจ้า ต้องให้แทรังมาตีหัวสักที (แต่ดันเจ็บเอง) กระชากมาเพื่อบอกว่าคนนี้น่ะ ของไอ้ชัยนะเว้ย มาดูกันว่าพี่วินจะทำยังไงครับผม เจ็บมานานแบบนี้

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.039K ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #14612 LOVEYAMINIMIN (@LOVEYAMINIMIN) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:47
    สุดท้ายตาสว่างเพราะเจ้าแทรัง 5555555
    #14612
    0
  2. #14593 airmo (@akokoop) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 15:04
    โถ่แทรังอปป๊าา
    #14593
    0
  3. #14586 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 12:58
    แทคนดี ชัยควาคิดได้ตั้งนานแล้วไหมโว๊ะ
    #14586
    0
  4. #14423 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 00:21
    ก็คือขอขำแทรังก่อน5555555 ตอนนี้ได้ซีนเยอะมาก ขำการทำตัวเป็นคนดี5555555555555555
    #14423
    0
  5. #14312 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 16:27
    จะร้องลุงรักพี่วินมากอ่ะหวังดีกับพี่วินมาตลอดเลย
    #14312
    0
  6. #14304 May the fourth (@Missmanypaper) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 15:34
    ตลกที่แทรังพูดถึงการเป็นคนดีอ่ะ555555
    #14304
    0
  7. #14264 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 22:06
    ตาสว่างแล้วสินะอิลุงโหด
    #14264
    0
  8. #14245 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 16:21
    โอ๊ยยยย ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาปลาบปลื้มแทรังขนาดนี้ คือเป็นคนที่ดีนะ อาจไม่ได้รักวินในแง่นั้น แต่ก็ค่อนข้างซื่อสัตย์กับตัวเองที่ว่า ชอบแววตาของวินที่มีหวังมากกว่า คือลองคิดว่าเป็นเราก็คงไม่ช่วยหรอก ไม่เห็นได้อะไรกลับมาเลย ยังไงกับวินก็จบกันแล้ว เอ็นดูความต่อยเขาแล้วเจ็บเอง 555 ขอบคุณแทรังมากจริงๆ อันนี้คือถึงจุดพลิกหรือยัง ถ้าถึงแล้วก็คงต้องย้ำอีกทีว่าไม่เคยคิดว่าคนที่ทำให้ลุงเลิกฝืนใจตัวเองจะเป็นแทรังจริงๆ // แต่ก็อีกแหละ วินตอนนี้คือพังมาก ไม่รู้จะมีปฏิกิริยายังไงที่ลุงทำแบบนี้ แต่ถ้าเป็นไปในเขิงบวกก็ดีนะ น้องเจ็บมามากแล้ว
    #14245
    0
  9. #14209 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 18:38
    กราบขอโทษอึนแทรัง
    เรารักนายนะสุดท้ายแทรังคือพระเอก ไม่งั้นลุงได้นั่งโง่ไปอีกนาน555
    #14209
    0
  10. #14185 itzmebb (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 22:57

    และพี่ชัยก็เกือบจะเป็นคนผลักให้พี่วินไปอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการตัดสินใจผิดพลาด!

    #14185
    0
  11. #14162 แหวน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 14:04

    เย้ๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดพี่ชัยเราก็ยอมรับแล้วววววว หวังว่าน้องวินเราจะได้มีความสุขสักทีนะ

    #14162
    0
  12. #13681 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:12
    แทรัง นายทำดีมากๆ
    #13681
    0
  13. #13680 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 11:16
    เย้ ปรบมือให้แทรังนะตอนนี้ ในที่สุดก็ทำให้พี่ชัยยอมทำตามหัวใจตัวเองซักที ผู้หญิงที่ชื่อนันไม่รักตัวเองจริงๆ และไม่รักวินจริงด้วย รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่ทำคือกำลังฝืนใจวินแต่ก็ยังทำ แบบนี้คือคิดถึงแต่ใจตัวเองเท่านั้น แย่อ่ะ ดีแล้วที่พี่ชัยไปเอาวินคืนมา
    #13680
    0
  14. #13585 sanomsin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:13

    หายไปนานมาก คิดถึงพี่วืนใจจะขาดแล้ว

    #13585
    0
  15. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 16:31
    ลุงฉลาดแล้ววววววว แทรังเป็นคนปลุกนี้เอง
    #13542
    0
  16. #13448 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 16:55
    โธ่ เป็นแทรังนี่เองที่มาปลุกให้ลุงคิดได้ เลิกได้แล้วไอ่ความคิดคนที่คู่ควรน่ะลุงงง พี่วินจ๋าลุงมาแล้ว ลุงเพิ่งฉลาด ดั้ยโปดดด ให้โอกาสลุงด้วยน้า
    #13448
    0
  17. #13439 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 15:06
    กว่าจะฉลาดได้ ทำช้ำใจมาตั้งเท่าไหร่เหอะ..
    #13439
    0
  18. #13435 Nu pae (@pupay468) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 14:23
    กึก สตั้นแรงบทจะพูดตรงๆก็ตรงดิ่งแบบโนสนโนแคร์มากอ่ะลุง
    #13435
    0
  19. #13419 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 11:45
    รอมาตั้งนาน
    #13419
    0
  20. #13396 bchp (@bchp) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 07:35
    คนสำคัญ ฮืออ
    #13396
    0
  21. #13372 maycute_11 (@maycute_11) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 01:48

    วินมีความสุขสักทีเถอะ สงสารมากเลย

    #13372
    0
  22. #13353 TheLaughter (@fon-arcobaleno) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 00:55
    กว่าวันนี้จะมาถึง555555
    #13353
    0
  23. #13337 lomarday (@tobokki) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 00:13
    โถ่คุณลุง กว่าคุณลุงจะกล้าแสดงออก
    #13337
    0
  24. #13336 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 23:42
    กว่าจะตัดสินใจได้นะลุง พี่วินจะใจอ่อนมั้ย
    #13336
    0
  25. #13335 Thamolwan Inyapho (@thamolwan_narm2) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:40
    ลุ้นมานานมากกกกก
    #13335
    0