[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,324,696 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,533

    Overall
    1,324,696

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 รอยยิ้ม...ไม่เผยใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 407 ครั้ง
    22 ก.พ. 60




ตอนที่ 3 รอยยิ้ม...ไม่เผยใจ

 

 

 

            ยามที่ท้องฟ้าโพล้เพล้ ดวงตะวันเกือบจะลาลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงสุดท้ายที่ตัดกับท้องนภาสีน้ำเงินเข้ม แลดูราวกับภาพวาดที่จิตรกรบรรจงแต่งแต้มเติมสี รถหรูสัญชาติยุโรปก็กำลังแล่นเข้ามาภายในอาณาบริเวณขนาดใหญ่ กระทั่งมันจอดนิ่งอยู่หน้าทางขึ้นอาคาร ชายหนุ่มที่งามเสียยิ่งกว่าภาพบนผืนผ้าใบไหนๆ ก็ก้าวลงมาด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

 

            “เหนื่อยชะมัดเลยว่ะ”

 

            ไม่ใช่เสียงของคนที่ก้าวลงมาก่อน หากแต่เป็นเด็กหนุ่มที่บ่นพึม หลังจากที่ใช้เวลาทั้งวันหมดไปกับการช่วยสามีเสียทรัพย์จนเลิกจะนับแล้วว่าหมดไปเท่าไหร่

 

            “อะไรกัน แค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว?”

 

            วินหันไปมองคนที่ก้าวลงมายืนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มขบขันที่ทำให้คนฟังสั่นหน้าแรงๆ

 

            “เหนื่อยดิวะพี่วิน ออกจากบ้านตอนสิบเอ็ดโมงนะเว้ย นี่จะหกโมงเย็นอยู่แล้ว”

 

            “แค่เจ็ดชั่วโมง แล้วแบบนี้จะรับคินไหวเร้อ”

 

            กึก

 

            ทันทีที่เสียงทุ้มน่าฟังว่าจบ กราฟก็นิ่ง ก่อนที่สองแก้มของเด็กหนุ่มรูปหล่อจะขึ้นสีเรื่อๆ หันขวับไปมองคนที่ก้าวลงจากรถเป็นคนสุดท้ายราวกับจะเปลี่ยนเรื่อง

 

            “วันนี้ซื้อมาเยอะน่าดูเลยนะพี่วิน แน่ใจนะว่าพี่ภาคินจะไม่ฆ่าพี่”

 

            เด็กหนุ่มมองข้าวของเต็มสองมือของปณชัย ซึ่งกำลังส่งให้สาวใช้ที่ก้าวเข้ามารับช่วงต่อ แล้วอดคิดในใจไม่ได้ว่าถึงพี่ภาคินอาจจะดูตามใจลูกพี่ลูกน้องยังไง แต่มั่นใจหรือว่าพ่อคนใหญ่มากจะไม่หงุดหงิดที่เห็นบิลที่เรียกเก็บทีหลัง ทว่า อีกฝ่ายก็ตอบกลับทันควัน

 

            “ทำไมต้องฆ่าพี่ ก็นั่นของกราฟ”

 

            “ห้ะ!

 

            คราวนี้คนฟังหันขวับมามองหน้าสวยๆ ที่กำลังยกยิ้มน่ามอง อีกทั้งยังยืนยันด้วยการหันไปสั่งคนงาน

 

            “ทั้งหมดนั่นเอาไปไว้ที่ห้องกราฟนะ”

 

            “เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวพี่วิน เดี๋ยว! ของผมได้ไงวะ ก็พี่วินซื้อ!” พอคนค้างตั้งสติได้ สองมือก็คว้าเข้าที่ท่อนแขนของนายแบบหนุ่ม ทั้งยังร้องโวยวายอย่างไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าทั้งหมดนั่นของไอ้กราฟ ไม่ใช่ของพี่วิน!

 

            ท่าทางที่ภวิศหัวเราะ แล้วบอกอย่างไม่ยี่หระ ขณะที่ก้าวขึ้นบ้าน

 

            “อ้าว ก็เงินผัวกราฟ แล้วจะเป็นของพี่ได้ไง”

 

            “กะ...ก็พี่วินซื้อ...”

 

            “เขาเรียกว่าเลือกให้ ไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง”

 

            “ห๊า” กราฟร้องเป็นรอบที่สองของวัน ขณะที่รีบก้าวตามคนที่ดูมีความสุขเหลือเกิน จนเริ่มรู้แล้วว่า...ถูกแกล้งนี่หว่า!

 

            “อ้าว นี่กราฟมองพี่เป็นคนยังไงที่จะเอาเงินญาติมาใช้จ่ายส่วนตัว พี่เองก็มีงาน มีเงิน ทำไมพี่ต้องเอาบัตรคินมารูด อีกอย่าง พี่ก็เทียบทุกอย่างนั่นกับกราฟทั้งหมด เสื้อเอย นาฬิกาเอย รองเท้าเอย แล้วจะเป็นของพี่ได้ยังไง” นายแบบว่าง่ายๆ ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเด็กข้างตัวกำลังยกมือขยี้หัวแรงๆ แล้วโอดครวญ

 

            “พี่ภาคินฆ่ากูแน่เลยว่ะ”

 

            “กลัวอะไร เอาใจสักหน่อย ขี้คร้านคนแก่จะยอมตามใจทุกอย่าง”

 

            คำที่ทำให้กราฟหลุดโพล่งขึ้นมาทันที

 

            “จะบ้าหรือวะพี่วิน! ผมจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ หนก่อนเกือบตายคาเตียงเลยนะเว้ย!

 

            “หืม”

 

          เอาแล้วไง กูโดนแล้วไง

 

            นั่นคือความคิดแรกในหัวของนายกฤติธีที่ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อพี่ชายสุดที่รักเหลียวกลับมาสบตา เลิกคิ้วด้วยท่าทางราวกับไม่รู้ไม่เห็นมาก่อนว่าพี่ภาคินจะลงโทษเขายังไง แต่แววตา...กำลังสนุกอยู่ชัดๆ

 

            คนที่ยอมหยุดเดิน แล้วก้าวเข้ามาชิด

 

            “เอาน่า พี่รู้ว่ากราฟก็โอเค”

 

            “ไม่เว้ย!

 

            เด็กหนุ่มอยากจะโวย แต่ต้องนิ่ง เมื่อคนหน้าสวยโน้มหน้ามาชิดแก้ม แล้วกระซิบ

 

          “มันก็วิน-วินทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือไง”

 

            กึก

 

            ว่าจบ ภวิศก็ผละออก เพื่อมองใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มที่บัดนี้หน้าแดงก่ำ เม้มปากแน่น พูดอะไรไม่ออก รู้หรอกว่าถึงปากจะบ่นจะว่ายังไง แต่มีหรือที่เด็กหนุ่มวัยกำลังโตอย่างกราฟจะรับรสรักของพี่ชายมักมากคนนั้นไม่ไหว จนส่งยิ้มน่ามอง พร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูยั่วเย้า

 

            “เนอะ”

 

            เขาไม่รอดูผลลัพธ์มากกว่านี้ นอกจากเดินขึ้นบ้านด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน ที่ใครๆ ก็คิดตรงกันว่า...น่าสงสารคุณกราฟ โดนคุณวินแกล้งซะชุดใหญ่เลย

 

            ความคิดที่อาจจะต้องเปลี่ยนไปเมื่อได้มาเห็นภวิศยามที่อยู่ตามลำพัง

 

            ปัง

 

            ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง เสื้อคลุมที่ใส่ทับอยู่ถูกถอดโยนไปยังเตียงนอน ก่อนที่ร่างเพรียวจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกายทีละชิ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่สองขาพาร่างตัวเองก้าวเข้าห้องน้ำไวๆ

 

            ดวงตาที่เคยมีเพียงความขบขันที่เห็นน้องเขินแปรเปลี่ยนเป็น...สั่นไหว...น้อยใจ...และเกลียดชัง

 

            แกร๊กๆๆ

 

            ซ่า...ซ่า...

 

            ทันทีที่ก้าวเข้ามาใต้ฝักบัว วินไม่ลังเลเลยที่จะเปิดน้ำจนสุด ไม่สนใจว่าน้ำที่กำลังไหลรินรดตัวเขาจะเย็นหรือจะร้อน เพราะมือเรียวหันไปกดสบู่เหลวเต็มแรง จนของเหลวสีขาวมุกไหลกระจายไปทั่วพื้นและฝ่ามือ หากแต่เจ้าตัวไม่แคร์

 

            เพียะ

 

            ฟึ่บๆๆ

 

            “ออกไปสิ ออกไป!

 

            ชายหนุ่มตบฝ่ามือข้างนั้นลงบนแขนตัวเอง ริมฝีปากพึมพำเพียงคำเดิมซ้ำๆ พยายามถูแขนขาวเนียนที่ไร้รอยมลทินราวกับว่าบนนั้นมีคราบสกปรก...แรงขึ้น...แรงขึ้น...จนเหมือนผิวหนังจะลอกออกมาทั้งแผ่น

 

            “ออกไปสิ!!!

 

            ทันใดนั้น ภวิศก็ตะโกนออกมาเสียงดัง ทุบมือลงบนกำแพงห้องน้ำ แล้ว...หลับตา

 

            บัดนี้ ภาพที่เขาเห็นหลังเปลือกตาคือภาพของผู้ชายตัวโตในชุดสูทที่ไม่เคยไปจากหัวใจเลยสักครั้ง คนที่เห็นจนเจนตา หากแต่วันนี้ ภาพที่เห็นไม่ใช่เพียงผู้ชายคนนั้นคนเดียว แต่กลับมีมือเรียวสวยที่ตกแต่งอย่างดีวางอยู่บนแขนนั้น สัมผัสชิดใกล้อย่างที่เขาไม่เคยได้ทำ ลูบไล้แบบที่เขาไม่เคยได้ลูบ และคำพูดที่บอกเขาว่า...ผู้หญิงคนนั้นได้แตะต้องผู้ชายที่เขาไม่มีวันได้แตะ

 

          “ออกไปสิวะ!

 

            ดวงตาคู่คมยังคงหลับลง ขณะที่มือข้างเดิมก็วกกลับมาถูท่อนแขนของตัวเองแรงๆ ไม่สนใจว่าเนื้อจะหลุด ผิวจะลอก หรือขึ้นสีแดงจัดจ้าแค่ไหน เขาเพียงแค่ถูและถู ราวกับว่านี่เป็นท่อนแขนของใครอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเอง

 

            ซ่า...ซ่า...

 

            “อย่ามาแตะ...อย่ามาแตะเขานะ!

 

            วินตะโกนออกมาสุดเสียง ฝ่าเสียงสายน้ำที่ไหลกระทบพื้นกระเบื้อง ก่อนที่สองมือซึ่งพยายามถูไล่สัมผัสที่ติดแน่นอยู่บนตัว ราวกับว่านี่คือผิวกายของผู้ชายอีกคนก็หยุดชะงัก แล้วร่างกายก็เริ่มสั่น...สั่นระริก ราวกับบ่งบอกถึงความรู้สึกในใจที่สั่นไหวแค่ไหน

 

            “อย่ามาแตะต้องเขา...ได้โปรด...อย่า...”

 

            สุดท้าย ดวงตาที่ปิดแน่นก็ปล่อยน้ำใสไหลออกมา ให้ชะไปกับสายน้ำเย็น แต่วินไม่สนใจ เขาเพียงแค่สะอื้นออกมาเบาๆ แล้วร่างกาย...ก็ไหลครูดลงไปทิ้งตัวอยู่บนพื้น

 

            “ขอร้อง อย่าแตะต้องเขาเลย”

 

            ร่างเพรียวสั่นเทิ้ม เสียงทุ้มที่เคยน่าฟังสั่นพร่า เปล่งเสียงขอร้องใครก็ตามที่เคยแตะต้องผู้ชายคนนั้นว่าได้โปรด...ได้โปรดอย่ายุ่งกับเขา คนที่ไอ้วินคนนี้...รัก

 

            คำขอร้องที่จะดังเพียงแค่ในห้องน้ำห้องนี้เท่านั้น เหมือนกับหัวใจที่จะไม่ยอมให้ใครเห็นความอ่อนแอ

 

            หัวใจที่รู้ดีว่าไม่ว่าร่างกายจะเสแสร้งแกล้งยิ้มแค่ไหน หากแต่ในใจนั้น...ร้าวระบม

 

..................................................

 

ต่อค่ะ

 

            “วันนี้ได้ข่าวว่าออกไปข้างนอกกับวิน”

 

            เฮือก!

 

            “เฮ้ย โหด มึงอยากแดกสเต็กมั้ย กูแบ่งให้”

 

            “โฮ่ง!

 

            เวลาเกือบสองทุ่ม เมื่อเจ้าของบ้านกลับเข้ามาก็ถึงเวลาอาหารเย็น ซึ่งเป็นเรื่องที่นายภาคินพยายามทำให้ได้ทุกวัน แม้ว่าจะมีงานต่อตอนดึก หรืองานแข่งตอนหลังเที่ยงคืน เขาก็จะกลับเข้ามากินข้าวเป็นเพื่อนเจ้าเด็กดื้อที่มักจะเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง ทว่า...วันนี้มันเงียบแปลกๆ

 

            ความเงียบชนิดที่ชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายชวนคุย นึกว่าจะได้เห็นรอยยิ้มน่ามอง กับเรื่องเล่าของเด็กม.ปลายที่เขาก็เริ่มชินชากับมันบ้างแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว แถมยังเลี่ยงคำถามด้วยการก้มลงมองใต้โต๊ะ ที่ซึ่งมีสุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดนอนนิ่งอยู่

 

            คำถามที่ไอ้โหดเองก็เห่ารับ จนเจ้าของบ้านขมวดคิ้ว

 

            “ไม่เอาน่ากราฟ อย่าทำให้มันเสียนิสัย”

 

            “มันเสียมานานแล้วเหอะ”

 

            เจ้าเด็กดื้อก็ย้อนกลับ จนภาคินส่ายหัว แล้ววกกลับมาเรื่องเดิม

 

            “ไปทำอะไรมา”

 

            กึก

 

            “เปล๊า!” คนที่เพิ่งใช้จ่ายไปวันเดียวเกือบล้านส่ายหัวขวับ ตอบคำเสียงสูง ดวงตายังมองเพียงไอ้ลูกรักที่มันก็มองกลับราวกับบอกว่า...สารภาพไปตอนนี้ความผิดลดกึ่งหนึ่งนะนาย

 

            “ไอ้ชัย”

 

            “ครับ”

 

            พอเด็กมันไม่ตอบ ภาคินก็ไม่คิดจะไล่ต้อน เพราะเขาหันไปมองคนสนิทที่ยืนอยู่อีกทาง ไม่ยอมมาร่วมโต๊ะ แม้ว่ากราฟมันจะขอแล้วก็ตาม ซึ่งทางนั้นก็เหลือบมาสบตาไอ้เด็กดื้อของเขา จนต้องหันขวับกลับมา

 

            กึก

 

            “เอ่อ เฮ้ยโหด อิ่มยังวะ ไปวิ่งเล่นหลังอาหารกันมั้ย”

 

            ทำไมภาคินจะไม่เห็น...ท่าทางโบกไม้โบกมือทำนองว่าอย่าพูด จนดวงตาคู่คมวาววับ ริมฝีปากแสยะขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำเอาคนถูกมองกลืนน้ำลายลงคอ

 

            “ไม่ไปก็ได้วะ”

 

            “แล้วตกลงจะบอกได้หรือยังว่าไปทำเรื่องอะไรกันมา”

 

            “เฮ้ย อย่าพูดงี้นะพี่ ผมไม่ได้ชอบหาเรื่องใครสักหน่อย”

 

            “ฮึ”

 

          แม่ง ยิ้มแบบนี้ต่อยกูเลยมั้ย!

 

            ความคิดที่ไม่กล้าพูดออกไปหรอก เพราะเดี๋ยวนี้แม้จะมั่นใจว่าคนตัวโตจะไม่ร้ายใส่ แต่ใช่ว่าจะไม่ทำร้ายร่างกาย ซึ่งไอ้ข้อหลังนี่ทำเอาร่างพังมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ดังนั้น กราฟจึงหันมองไปทางอื่นเพื่อหาทางเอาตัวรอด แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับขวดรูปทรงสวยที่บรรจุน้ำสีเบอร์กันดีในมือของหัวหน้าแม่ครัว

 

            “ป้าแก้ว นั่นของใครน่ะ”

 

            เด็กหนุ่มถามอย่างหวังจะไม่ต้องตอบคำถามเจ้าของบ้าน แต่นั่นก็เรียกสายตาทุกคนหันไปมองหญิงสูงวัยที่ถือขวดไวน์มาพร้อมกับแก้วทรงสวย

 

            “ของคุณวินค่ะ”

 

            “อ้าว ไหนพี่วินบอกว่าเพลียเลยอยากนอนไง”

 

            เขาอาจจะแอบเคืองที่ถูกแกล้ง แต่พอถึงเวลาอาหารเย็นก็ไปเรียกมาแล้วรอบหนึ่ง ซึ่งพี่วินก็บอกชัดว่าวันนี้ไม่กินข้าวเย็น แต่ไหงกลายเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ซะอย่างนั้น

 

            “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เธอโทรลงมาสั่ง นี่ก็ขวดที่สองแล้ว”

 

            “หืม ขวดแรกนานหรือยัง”

 

            ภาคินเป็นฝ่ายถาม ดวงตาคู่คมหรี่ลง เพราะเขาเพิ่งจะกลับเข้าบ้านมาไม่ถึงชั่วโมง ไอ้เด็กดื้อเองก็เป็นคนวิ่งมารายงานว่าวินจะนอน แล้วทำไมถึงเป็นขวดที่สองภายในชั่วโมงเดียว และคำตอบของหัวหน้าคนงานก็ทำให้ใครบางคนชะงัก

 

            “เมื่อครึ่งชั่วโมที่แล้วค่ะ”

 

            “ดื่มไวไปแล้ว” เจ้าของบ้านส่ายหน้าช้าๆ ทั้งที่ดวงตาคู่คมตวัดไปมองคนสนิทที่ยืนอยู่มุมห้อง

 

            “กราฟ! วันนี้ไปทำเรื่องอะไรกันมา” ดวงตามองปณชัย แต่ถามคนรักตัวเอง และนั่นก็ทำให้คนที่พยายามปิดบังความลับจนกว่าบิลจะมาถึงบ้านก็รีบบอกไวๆ

 

            “ป้าแก้ว เดี๋ยวผมเอาไปให้พี่วินเอง...”

 

            “กฤติธี”

 

            เมื่อชื่อจริงหลุดจากปาก มันหมายความว่าภาคินจะไม่ทน และนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนอ่อยกว่าเดิม

 

            “แค่ไปซื้อของ”

 

            “แล้วยังไง”

 

            “ก็...ซื้อไปเยอะ”

 

            “แล้วไงต่อ”

 

            “ก็รูดไป...นิดเดียว”

 

            “เท่าไหร่”

 

            “อ่า ป้าแก้ว ผม...”

 

            “ไอ้ชัย! มึงเอาไวน์ขวดนั้นไปให้วิน!” ทันใดนั้น ภาคินก็สั่งแทรกขึ้นมาเสียงเข้ม ไม่สนใจว่าลูกน้องจะมีสีหน้ายังไง เพราะเขาวกกลับมาจ้องเด็กหนุ่มตาเขม็งแล้ว และถามเสียงเข้ม

 

            “นิดเดียว...กี่ล้าน”

 

            ทำไมชายหนุ่มจะไม่รู้ล่ะว่าคนที่ให้รูดน่ะไม่ใช่กราฟ แต่เป็นญาติสนิท แล้วเขาก็ไม่แคร์หรอกว่าจะเสียไปเท่าไหร่ กราฟอยากได้เกาะส่วนตัวเขายังหาให้ได้ เพียงแต่มันจะผิดอะไรที่ต้องขอค่าตอบแทนจากเมียตัวเองสักหน่อย จนใบหน้าคมยิ่งดูร้ายกาจ และนั่นก็ทำให้อดีตเด็กดื้อยิ้มไม่ออก

 

            “แค่...เกือบๆ”

 

            “จ่ายคืนพร้อมดอกใช่มั้ย”

 

            “เฮ้ย พี่ภาคิน ทำงี้ไม่ได้นะ!!!

 

            ขณะเดียวกัน ปณชัยก็รับขวดไวน์มาจากหัวหน้าแม่ครัว ร่างสูงก็หมุนตัวออกจากห้องอาหาร ไม่ได้ฟังว่าเจ้านายทั้งสองถกเถียงอะไรกันต่อ ดวงตาคู่คมเพียงมองตรงไปข้างหน้า และเมื่อร่างสูงก้าวมาหยุดที่ห้องนอน แววตาที่มักจะนิ่งขรึมก็สั่นไหวไปวูบหนึ่ง

 

            จากนั้นก็กลับมานิ่งตามเดิม

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

 

            “เข้ามาสิ”

 

            ชายหนุ่มนิ่งรอกระทั่งได้ยินเสียงอนุญาต มือใหญ่ถึงผลักประตูเข้าไป

 

            “ป้าแก้ววางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวจัดการเอง”

 

            แวบแรกเขายังไม่เห็นว่าเจ้าของห้องอยู่ที่ไหน แต่เมื่อเสียงทุ้มที่แหบพร่าดังมาจากมุมโซฟา ดวงตาคู่คมถึงเพิ่งสังเกตเห็นชายชุดคลุมอาบน้ำโผล่พ้นขอบโซฟา บ่งบอกว่าตรงนั้นเองที่นายแบบหนุ่มกำลังนอนอยู่ จนนิ่งไปเพียงครู่

 

            ชัยกำลังคิดว่าควรจะทำตามที่บอกหรือเช็กดูให้แน่ใจ

 

            ชายหนุ่มสังเกตมานานแล้วว่าแม้อีกฝ่ายจะเที่ยวหนัก สังสรรค์เยอะ แต่ไม่ใช่คนดื่มไว เครื่องดื่มเพียงแก้วเดียวอาจจะอยู่ในมือนานเป็นชั่วโมง ดังนั้น การได้ยินว่าคุณวินดื่มไวน์หมดขวดในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง เป็นตัวผลักดันให้สองขาก้าวเข้าไปชิดขอบโซฟา ดวงตาคู่คมก็กดลง ก่อนที่จะ...นิ่งงัน

 

            ยั่วยวนจนเหมือนไม่ใช่ผู้ชาย

 

            ดวงตาคู่คมได้แค่ก้มลงมองร่างเพรียวที่นอนกึ่งตะแคงของผู้ชายที่โตเต็มวัย ที่ไม่ได้มีเค้าโครงของความแข็งแกร่ง ตรงกันข้าม ผู้ชายคนนี้กลับยิ่งดูมีเสน่ห์น่าหลงใหล เมื่อชุดคลุมอาบน้ำตกห้อยลงมาที่ไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวนวลเนียน และกระดูกไหปลาร้าแสนเย้ายวน ขณะที่แผ่นอกที่โผล่พ้นสาปเสื้อก็ราวกับจะดึงดูดผู้ชายทุกคนให้ก้มลงไปประทับริมฝีปาก แล้วสร้างดอกกุหลาบงามบนผิวกายราวกับหิมะ ไม่สิ อยากจะแต้มหยดเลือดลงบนความขาวพิสุทธิ์นี้ อีกทั้งใบหน้าที่โผล่พ้นจากหมอนอิงใบนุ่มที่อิงแอบก็ขึ้นสีระเรื่อ แม้กระทั่งหยดเหงื่อเล็กๆ ก็น่าลิ้มลอง

 

            ภาพที่ทำให้ปณชัยต้องดึงสายตาขึ้นทันที

 

            “ไวน์ครับ”

 

            ขวับ

 

            ขณะเสียงทุ้มที่ไม่คาดคิดก็ทำให้คนที่นอนดื่มด่ำไปกับความรู้สึกเบาหวิวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็หันขวับมามอง แล้ววินก็เผลอเม้มปาก ก่อนที่จะคลายออกอย่างรวดเร็ว

 

            “วางไว้สิ”

 

            ความแปลกใจแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเฉย ยามที่ดวงตาคมสวยมองผู้ชายตัวโตที่กำลังวางขวดไวน์ลงบนโต๊ะตรงหน้า จากนั้นก็ก้มลงเก็บแก้วที่ล้มกลิ้งขึ้นมาตั้ง

 

            “คุณภาคินเป็นห่วงนะครับ”

 

            วินกำลังรอว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรมั้ย แต่ก็ต้องนิ่งงันเมื่อชื่อของญาติผู้พี่ถูกดึงเข้ามา

 

            “คุณกราฟก็ด้วย คุณดื่มไวไปแล้ว”

 

            “แล้วนายล่ะ”

 

            “...”

 

            คนตรงหน้าละสายตาจากขวดไวน์ขึ้นมาสบตากัน และเขาก็เห็นเพียงความสุขุมที่ไม่มีวี่แววของความหวั่นไหว จนต้องขยับลุกขึ้นมานั่งช้าๆ

 

            ฟึ่บ

 

            ขณะที่สายผูกเอวที่หลวมจนดูจะหลุดไม่หลุดแหล่ก็รั้งชุดคลุมอาบน้ำ จนมันตกลงมาจากหัวไหล่ทั้งสองข้าง

 

            เรือนร่างกึ่งเปลือยปรากฏอยู่ตรงหน้า หากแต่ปณชัยเพียงแค่ยืนตัวตรง ไม่ตอบคำถามก่อนหน้านี้

 

            “ผมขอตัวนะครับ”

 

            “...เชิญ”

 

            นายแบบหนุ่มเงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะโคลงหัว บอกด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ จนปณชัยเองก็หมุนตัวหมายจะก้าวออกจากห้อง

 

            “อ้ะ”

 

            ขวับ

 

            “คุณวิน”

 

            ทันใดนั้น บอดี้การ์ดร่างใหญ่ก็ต้องหมุนกลับมาเมื่อได้ยินเสียงร้องเบาๆ และนั่นก็ทำให้ชัยรีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าอีกฝ่ายเอาไว้ทัน เมื่อพบว่าเจ้านายลุกขึ้นเร็วเกินไปจนจะล้ม อ้อมกอดแข็งแกร่งก็สอดเข้าที่บั้นเอว มืออีกข้างคว้าจับเข้าที่ต้นแขน ช่วยพยุงอย่างไม่ทันตั้งตัวว่าเขา...แตะต้องไปแล้ว

 

            ฟึ่บ

 

            !!!

 

            ทว่า มันยังไม่จบแค่นั้น ยังไม่ทันที่จะได้สัมผัสความอบอุ่นของร่างกาย สายผูกชุดคลุมอาบน้ำที่หลวมอยู่แล้วก็คลายออกจากกัน และนั่นก็ทำให้ชายชุดแยกออก เผยให้เห็น...ความยั่วยวนที่แม้แต่หญิงสาวบางคนก็ยังไม่มี

 

            เรือนร่างเปลือยเปล่าที่ปรากฏแก่สายตา

 

ต่อค่ะ

 

            ร่างกายของภวิศอาจจะมองยังไงก็เหมือนผู้ชาย หากแต่ผิวกายที่ดูเนียนนุ่มราวกับจะดูดติดมือ รูปร่างแลเห็นส่วนโค้งเว้าน้อยๆ แต่ไม่เยอะจนเกินไป แผ่นท้องแนบราบที่ชวนให้ส่งปลายนิ้วไปไต่ระเบาๆ เพื่อได้เห็นเรือนกายที่บิดเร่า แล้วสะท้านครางอย่างสุขสม ท่อนขาเรียวได้รูป หรือแม้แต่ไรขนอ่อนที่นำไปสู่ส่วนอ่อนไหวก็ยังดูเย้ายวน ชวนให้ปลายนิ้วขยุ้มเล่น

 

            ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำให้ปณชัย...เบือนสายตาไปทางอื่นอย่างสุภาพ

 

            “ฉันไม่น่ามองขนาดนั้นเชียว”

 

            ท่าทางที่วินเกือบจะเม้มปาก แต่ห้ามเอาไว้ทัน ริมฝีปากถึงปรากฏรอยยิ้มเยาะแทน ยามที่ส่งมือไปคว้าท่อนแขนอีกฝ่ายเพื่อช่วยพยุงตัว

 

            แขนข้างเดียวกับที่ถูกผู้หญิงบางคนประทับสัมผัสเอาไว้ จนเผลอบีบขยุ้มอย่างไม่รู้ตัว

 

            “คุณวินยืนไหวมั้ยครับ”

 

            เป็นอีกครั้งที่ผู้ชายตัวโตเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม เพียงแค่มองไปยังหน้าต่างบานใสที่ทำให้เห็นท้องฟ้ายามมืดมิด เสียงทุ้มก็ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ราวกับแค่ปฏิบัติตามหน้าที่ และนั่นก็ทำให้คนฟังเงียบไปอึดใจ หากแต่เป็นอึดใจที่วินรู้ว่าอีกคนอึดอัด จน...แสยะยิ้ม

 

            รอยยิ้มที่ไม่ต่างจากพี่ชายตัวเองเลยสักนิด

 

            ฟึ่บ

 

            “คุณวิน!

 

            ร่างกายที่เคยยืนด้วยสองขาได้กลับทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงโลก จนคนที่พยุงเอาไว้รีบกระชับร่างเพรียวเข้ามาในอ้อมกอด ดึงสายตากลับมามองใบหน้าสวยเกินชาย แล้วพบว่าตัวเขาเองนั้น...พลาด

 

            รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเสียงทุ้มน่าฟังที่เอ่ยตอบ

 

            “ฉันยืนไม่ไหว”

 

            “...”

 

          ถ้านายอยากทำหน้าที่นักก็เชิญตามสบาย

 

            วินรู้ดีว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะอยากจับตัวเขาหรือปล่อยเขาทิ้ง คำว่าหน้าที่ก็ค้ำคอเกินกว่าจะขัดคำสั่ง ดังนั้น มือที่เคยตกห้อยข้างตัวจึงเคลื่อนสู่บ่ากว้าง ขยับขึ้นไปโอบกอดรอบลำคออย่างที่คนตัวใหญ่ไม่อาจจะห้ามปรามอะไรได้ กระทั่ง...บดเบียดร่างจนแนบชิดไว้ทั้งตัว

 

            “พาฉันไปที่เตียง”

 

            วินกระซิบเสียงต่ำ ยามที่ซบหน้ากับลาดไหล่กว้าง จมูกได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆ ที่ทำให้รู้สึกถึงความเข้มแข็ง แข็งแกร่ง และแฝงด้วยความเร่าร้อน ซึ่งมันคงจะดีกว่านี้หลายเท่า ถ้าไม่ใช่เพราะมีกลิ่นน้ำหอมราคาถูกผสมปนเปเอาไว้ด้วย

 

            กลิ่นกายของแม่สาวคนนั้นที่ทำให้ร่างเพรียวยิ่งบดเบียดร่างขึ้นแนบชิด แล้วกระซิบด้วยเสียงที่หากเป็นชายอื่นคงไม่แคล้วได้ออกแรงหลังจากนี้

 

            “เร็วๆ สิ”

 

            ฟึ่บ

 

            ภวิศไม่ตื่นตกใจสักนิด เมื่อคนตัวโตก้มลงไปช้อนร่างของเขาเข้าสู่อ้อมกอด ขายาวก็ก้าวตรงไปที่เตียงนอนนุ่ม แต่นั่นไม่ใช่ในความหมายเดียวกับที่พี่ซีนจับเขาทุ่มลงเตียง หรือผู้ชายคนไหนๆ ที่พร้อมจะซุกไซ้ แล้วประทับรอยบนร่างกายนี้ เพราะ...

 

            “หมดหน้าที่แล้วนะครับ”

 

            คนเย็นชาที่พอวางร่างเพรียวลงบนที่นอนนุ่มได้ก็ผละออก แต่...

 

            หมับ

 

            “ฉันทำไวน์หก” แขนเสื้อสูทถูกดึงเอาไว้ จนต้องเหลียวกลับมามองเพียงใบหน้า

 

            “ครับ?”

 

            วินยกยิ้มน้อยๆ มองคนที่ดูประหลาดใจกับคำพูดของเขา จนต้องชี้ให้เห็นว่าแผ่นอกมีคราบของเหลวสีเข้มที่เริ่มแห้งเป็นทาง จนคนตัวโตกดสายตามองเพียงนิด จากนั้นก็ผละลงจากเตียง

 

            “ผมจะหยิบผ้าชุบน้ำให้นะครับ”

 

            บอดี้การ์ดหนุ่มว่าเท่านั้น แล้วผละไปที่ห้องน้ำ คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาชุบน้ำ แล้วบิดให้หมาดด้วยสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก ทั้งที่สองมือที่บิดผ้ากำลังออกแรงเกินความจำเป็น แม้แต่เงาสะท้อนจากกระจกในเวลานี้ก็ยังเผยให้เห็นผู้ชายที่ขบฟันแน่นจนเห็นสันนูน แต่เพียงไม่กี่วินาที มันก็เลือนหายไป แทนที่ด้วยผู้ชายที่เห็นคำว่าหน้าที่สำคัญที่สุด

 

            ปณชัยกลับมาที่ห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นกรุ่นของราคะที่กระจายไปรอบตัวเขา ปัดไล่มันออกไป ยามที่เดินกลับมาชิดเตียงนอนเพื่อพบว่า...ร่างกายที่เคยมีชุดคลุมอาบน้ำ บัดนี้ ชุดนั้นถูกสะบัดทิ้งไปที่ปลายเตียง เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่นอนตะแคงข้างขึ้นมามองเขา

 

            หมับ

 

            คนตัวโตกำมือแน่นเพียงนิด ดวงตาคู่คมก็มองช่วงเอวที่คอดลง กับสะโพกที่ผายออกเมื่อเจ้านายนอนตะแคงข้างจนเห็นร่างกายด้านข้างทั้งหมด แม้ว่าเรียวขาจะขยับขึ้นมาปิดบังส่วนอ่อนไหวจนมิด แต่เชื่อเถอะว่าไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ต้องตื่นเต้นแทบบ้ากับความวับแวบที่ชวนให้จินตนาการว่าอยากจะสอดมือเข้าไปใต้เรียวขานั้น แต่นั่น...ไม่ใช่เขา

 

            “ผ้าครับ”

 

            “เช็ดให้หน่อย”

 

            เจ้านายยังสั่งด้วยเสียงที่มีแววหยอกเย้า และนั่นก็ทำให้คนฟังขยับเข้ามาใกล้

 

            ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน หนึ่งท้าทาย สองเรียบนิ่ง ขณะที่กลิ่นกายที่แฝงด้วยแรงปรารถนากำลังฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง ทว่า...

 

            ฟึ่บ

 

            “ผมคิดว่าคุณวินน่าจะเช็ดเองดีกว่าครับ” ผ้าชื้นถูกวางลงข้างหมอน

 

            “ขัดคำสั่ง?” คนสวยบนเตียงเลิกคิ้ว ให้คนฟังที่ขยับกลับไปยืนข้างเตียงตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

            “แกล้งผมไม่สนุกหรอกครับ”

 

            คนที่รู้ว่าทั้งหมดนั่นก็แค่เกมเล่นสนุกของเจ้านาย จนวินยกยิ้มขบขัน

 

            “สนุกสิ” แต่ก็ยอมรับผ้าผืนนั้นมาเช็ดลงบนแผ่นอกน่ามอง ลูบไล้จากหัวไหล่ข้างหนึ่ง ลากไปยังอีกข้างหนึ่งอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับรู้ดีว่าควรจะปลุกความปรารถนาของใครสักคนยังไง แต่คงไม่ใช่กับคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

 

            “ถ้าคุณวินจะนอนแล้ว ผมเอาไวน์ขวดนั้นกลับไปเก็บที่ห้องนะครับ”

 

            ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ แบบที่คนบนเตียงก็โคลงหัว

 

            “กลัวฉันดื่มจนตายคาเตียงหรือไง”

 

            “พรุ่งนี้คุณวินมีงาน”

 

            “ฮึ เอางั้นก็ได้”

 

            นายแบบคนสวยตอบรับ มองร่างสูงที่ก้าวไปคว้าไวน์ขวดเดิม จนขยับลุกขึ้นมานั่งพิงพนักเตียง มองคนที่กำลังหมุนตัวกลับมา

 

            “งั้นผม...”

 

            “อยากให้ฉันรีบนอนเหมือนเด็กอนามัยมั้ย”

 

            วินแทรกขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้มยั่ว ที่ทำให้คนฟังชะงัก และนั่น...ทำไมเขาจะไม่เห็นล่ะว่าสองมือของบอดี้การ์ดกำลังกำเข้าหากันจนแน่นสนิท

 

            “ผมบอกแล้วว่าแกล้งผมไม่สนุกหรอกครับ...พรุ่งนี้ผมจะให้คนมาปลุกตอนเจ็ดโมงเช้า และผมจะเอารถมารอตอนแปดโมง ส่วนวันนี้ ราตรีสวัสดิ์ครับ” ปณชัยบอกด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมการทำงาน ก่อนที่ร่างสูงจะโค้งให้เล็กน้อย แล้วหมุนตัวกลับไปที่ประตูพร้อมกับไวน์ขวดนั้น

 

            ปัง

 

            ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง เหลือเพียงคนที่ยกยิ้มขบขัน ซึ่งกำลังลดรอยยิ้มลงเรื่อย แล้วเสียงสั่นพร่าก็ดังเบาๆ

 

            “ฉัน...ไม่เคยแกล้งนายเล่นเลยสักครั้ง”

 

            วินกระซิบบอกกับสิ่งไร้ตัวตนภายในห้อง เพราะคนที่มีตัวตนจริงๆ ไม่เคยคิดจะรับฟัง ก่อนที่ร่างเพรียวจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง มือจับผ้าผืนชื้นเอาไว้แน่น แล้วลากมันจากแผ่นอกลงมายังร่างกายช่วงล่าง ศีรษะหนุนลงบนหมอน แหงนเงยขึ้นมองเพดาน แล้วค่อย...หลับตาลง

 

            ด้านหลังเปลือกตาที่เห็นเพียงใบหน้าคมที่สะดุดไปแค่จังหวะหนึ่ง นึกถึงสัมผัสที่แตะต้องลงบนเรือนกาย จนวินรู้สึกราวกับเห็นรอยนิ้วมือที่แตะทั้งบนเอว ลูบไล้ที่ต้นแขน สัมผัสที่เรียวขา จนมือขาวก็กำผ้าชื้นเอาไว้แน่น ยามเสียงสะอื้นปนครางพร่าจะดังแว่วออกมา

 

            “ฮ้า...อึ้ก...ฮื่อ...”

 

            เสียงครวญครางเร้าอารมณ์เกิดขึ้นพร้อมๆ กับร่างกายที่บิดน้อยๆ สะโพกกระตุกเป็นจังหวะ ขณะที่น้ำตา...ไหลออกมาจากเปลือกตาที่ปิดสนิท พร้อมกับเสียงสั่นพร่าที่ดังเบาแสนเบา

 

            “ชัย...อืม...พี่...ชัย...”

 

            คนที่ไม่เคยเห็นเจ้านายคนนี้อยู่ในสายตา

 

..................................................

 

            ครบค่ะ แน่ะ ก็เดากันได้อะเนอะว่ายังไม่ใช่ตอนนี้หรอกค่ะ แต่ก็นะ เรื่องนี้ไม่มีอาถรรพ์ 18 ค่ะ NC มาก่อนเลข 18 แน่นอน แต่จะมาในรูปแบบไหน เราไม่บอกกันเนอะ นี่ถามจริง เมย์เขียนให้พี่วินดูเซ็กซี่พอมั้ยอะคะ สวยยัง เซ็กซี่หรือยัง อยากแบบให้ดูมีเสน่ห์มากๆ ให้เห็นชัดๆ ว่าน่าลองอะงับ

            กลับมาที่คู่นี้เนอะ เมื่อคืนใครเมนชั่นหาก็จำไม่ได้แฮะ บอกว่าคืนนี้พี่ชัยได้มั่วกับอีตัวแน่นอน แม้จะแรง แต่จริงค่ะ เจอแบบนี้เข้าไป ถ้าไม่ปล่อยออกก็คงต้องโลกสวยด้วยมือเราแล้วล่ะ แต่บอกเลยว่าไม่พอ ถ้าพี่ภาคินอารมณ์รุนแรงแล้ว ลูกน้องเขาก็ไม่แพ้กันหรอกค่ะ อย่าให้พี่ชัยระเบิดเชียวนา เผลอๆ น่ากลัวกว่าเจ้านายอีกนะเออ ส่วนเรื่องเจ้านายตัวจริงของพี่ชัย อุอิ พระเอกตัวจริงของเรื่องไงคะ ออกจะแซ่บ ออกมาในภาคพี่ภาคินไง 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 407 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 10:09
    คิดว่าเข้าใจความรู้สึกชัยนะ อารมณ์คงแบบวินอยู่สูงเกินไป ต่อให้โน้มลงมาหาแค่ไหน ชัยก็ไม่กล้าที่เอื้อมมือเข้าไปหา
    #14562
    0
  2. #14279 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 11:43
    สงสารพี่วินอะ ชัยใจแข็งมากกก
    #14279
    0
  3. #14191 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 09:11
    สงสารวินนะ
    #14191
    0
  4. #14143 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 13:35
    พี่วินสวยเซ็กซี่มาก...ทำไมชันถึงใจแข็งจังเลย...
    #14143
    0
  5. #12915 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 20:15
    พี่วินนน ขี้ยั่วมากเลยค่า ฮื่อออ ทำไมชอบแกล้ง แต่พี่บอกพี่ไม่ได้แกล้งพี่อยากได้จริงๆ ฮื่อออ สงสารจังเลย ต้องหน่วงไปอีกนานแค่ไหนนะเรื่องนี้
    #12915
    0
  6. วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:10

    ทำไมต้องทำให้ตัวเองเจ็บขนาดนี้ห่ะพี่วินนน สงสารง่ะ

    #12868
    0
  7. #12709 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 01:14
    เล่นเองก็เจ็บเอง สงสารอ่ะจะทรมานรู้สึกตัวเองทำไม
    #12709
    0
  8. #12657 yghchb (@yinggyty) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 03:22
    สงสารวิน ;_;
    #12657
    0
  9. #11795 knock--0990 (@CB----) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:23
    ยัยวิน แกมันนนน......
    #11795
    0
  10. #11616 Raven2versus (@Raven2versus) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:39
    อยากให้วินตัดใจอ่ะ
    #11616
    0
  11. #11605 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 04:50
    คุณวินอ้อยเบอร์แรงแล้วนะ แก้ผ้าต่อหน้าลุงชัยยังไม่มีอารมณ์อีกหรอ
    #11605
    0
  12. #11602 เขนย (@hanato) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:34
    ฮืออออ ร้องไห้ทุกตอนเลยยยย
    #11602
    0
  13. #11107 Chamor. (@sasi-pt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:31
    โอ้ยยยทนได้ไงอ่ะ เป็นนี่ก็ไม่ทนแล้วนะ
    #11107
    0
  14. #11073 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 15:19
    จะใจแข็งไปถึงไหน
    #11073
    0
  15. #10905 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 12:16
    ใจแข็งโคตร
    #10905
    0
  16. #10675 blossomorrain (@blossomorrain) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:36
    พี่ชัยโคตรใจแข็ง ทนไปได้ยังไง!!
    #10675
    0
  17. #9976 Tongdchr (@Tongdchr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 03:14
    พี่วิน โหด ยั่ว โอ่ยยย ปลุกไฟ
    #9976
    0
  18. #9956 Chanannn (@Sweetbt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:52
    สงสารพี่วินมากๆเลย กราฟว่าน่าสงสารแล้วแต่วินดูหน่วงยังไงไม่รู้อ่ะ
    #9956
    0
  19. #9793 คัชช๊ะ (@mintyo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 17:20
    ใจเเข็งกว่าหินผา เเม่เจ้าโว้ยยยยย
    #9793
    0
  20. #8995 tongzen_ (@tongzen_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 15:50
    ถ้าเป็นชัยนี่ปล้ำตั้งแต่เข้ามาในห้องอ่ะ โคตรยั่ว เผ็ชชชช ชอบมากๆๆๆๆๆๆ😍😳😂
    #8995
    0
  21. #8800 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 11:24
    พี่วินอย่างเด็ดอ้ะะะะ พี่ชัยโคตรเก่ง
    #8800
    0
  22. #6045 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 12:56
    ถามจริงว่าพี่ชัยทนได้ยังไงอ่ะ ขนาดเราเป็นชะนียังอยากกระโจนไปปล้ำ เอร๊ยยยย ไปปลอบพี่วินเลย



    ปล.ชอบที่ไรท์แทรกคู่อิพี่ภาคินกับกราฟมาให้ด้วย คิดถึงมาก
    #6045
    0
  23. #6044 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 12:39
    ถามจริงว่าพี่ชัยทนได้ยังไงอ่ะ ขนาดเราเป็นชะนียังอยากกระโจนไปปล้ำ เอร๊ยยยย ไปปลอบพี่วินเลย



    ปล.ชอบที่ไรท์แทรกคู่อิพี่ภาคินกับกราฟมาให้ด้วย คิดถึงมาก
    #6044
    0
  24. #4801 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 05:44
    พี่ชัยหรือหุ่นยนต์
    #4801
    0
  25. #4624 Mirage (@03011997) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 02:31
    หายใจไม่ทั่วท้องเลยซีนนี้ omg
    #4624
    0