[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,325,014 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,666 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,851

    Overall
    1,325,014

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 39 ดื่มด่ำอารมณ์หวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1681 ครั้ง
    19 ต.ค. 61


ตอนที่ 39 ดื่มด่ำอารมณ์หวาน

 

 

 

            “พอแล้ว...ไม่ไหวแล้ว...ชัย”

 

            จุ๊บ...จุ๊บ...

 

            “ฮื่อ นายเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน”

 

            ตอนนี้วินอยากประท้วงเหลือเกิน

 

            แม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามยึดเกาะศักดิ์ศรีมาโดยตลอดว่าเขาไม่แพ้ใคร แต่ในความเป็นจริงก็รู้ตั้งแต่ครั้งที่ถูกสาธิตของเล่นแล้วล่ะว่าคนจริงเป็นอย่างไร

 

            ครั้งนี้เขาอาจจะไม่ได้สลบเหมือดคาเตียง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะถึกทนเหมือนผู้ชายอีกคน

 

            คนที่พรมจูบเหนือเนินไหล่ซ้ำๆ ถือวิสาสะลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งที่สวยงาม แล้วไปหยุดที่สะโพกตึงแน่น เพียงแค่ขยำเบาๆ ภวิศก็ครางเสียงแหบพร่า สองมือพยายามยันอกที่แทบไม่ขยับเขยื้อนให้ถอยห่างออกไปอีกนิด แต่ก็นะ เขาสู้แรงได้ที่ไหนกัน

 

            ดีที่ครั้งนี้ปณชัยยอมฟัง

 

            จริงๆ ก็ฟังทุกรอบนั่นแหละ แต่เป็นเขาเองที่คล้อยตามอย่างเต็มใจ

 

            ตอนนี้ก็เหมือนกัน

 

            ริมฝีปากอุ่นประกบลงมาอย่างอ่อนหวาน ดูดดึงเบาๆ ขณะที่ปลายนิ้วลูบไล้ลำคออย่างอ่อนโยน แล้วผละมาที่พวงแก้มชื้นเหงื่อ สูดดมกลิ่นกายแสนจัญจวนใจเข้าเต็มปอด จากนั้นก็เคลื่อนมาประสานสายตากัน

 

            ถ้าจะต่างจากครั้งก่อนๆ ตรงไหนก็คงเป็นสัมผัสที่ติดอ่อนหวานมากกว่าแค่หยาบโลน

 

            ปณชัยไม่ใช่ผู้ชายที่จะกระซิบถ้อยคำหวานอยู่ข้างหูอยู่แล้ว หากสัมผัสอบอุ่นที่แตะต้องอย่างถนอม การสังเกตทุกครั้งที่เขาพอใจหรือมากเกินไปจนผ่อนให้เบาลง มันบ่งบอกถึงการใส่ใจ ใช่ กิจกรรมร้อนๆ ของพวกเขาค่อนข้างรุนแรงในสายตาคนอื่น แต่มันเกิดจากความเต็มใจของทั้งคู่

 

            ครั้งก่อน วินเคยบอกให้หยุด แต่ผู้ชายคนนี้ไม่หยุด แต่ครั้งนี้พอบอกให้พอ คนตัวโตก็ยอมหยุดให้ เพียงแต่...เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนวะ!

 

            คนที่เด็กกว่าเกือบสิบปีคิดอย่างอดไม่ได้

 

            “เพราะเป็นคุณวินไงครับ”

 

            ขณะที่ปณชัยก็ยอมตอบตรงๆ ปกติเขาก็อึดอยู่แล้ว และยิ่งกับคุณวิน คนที่เขาอยากทำแบบนี้ด้วยมาตลอด แบบที่ไม่ต้องเอาคำว่าของเล่นมาอ้าง ไม่ใช่อารมณ์กรุ่นโกรธที่ระเบิดออกมาเพราะถูกเปรียบเทียบกับใคร ไม่ใช่ความหึงหวงที่ขาดสติ หากแต่เป็นความรู้สึกลึกซึ้งที่อยากดื่มด่ำช่วงเวลาของกันและกัน เขาก็พบว่าเขาค่อนข้าง...เก็บกด

 

            ชายหนุ่มรู้แล้วว่าการเอาความปรารถนาที่มีต่อคนคนนี้ไปลงกับคนอื่น ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกต้องการคุณวินลดน้อยลงเลย ตรงกันข้าม มันมีแต่จะเพิ่มพูนจนทบทวี

 

            ไม่มีใครคนไหนที่เทียบกับคุณวินในอ้อมกอดของเขาได้เลย

 

            หลายคนคิดว่าคุณวินเป็นคนเซ็กซี่ แต่ปณชัยคิดว่าคุณวินเป็นคนน่ารัก

 

            ยังไงน่ะหรือ

 

            ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อตัวเองจากปากหวานล้ำ เขารู้สึกเหมือนถูกอ้อน

 

          ชัย ได้โปรด

 

          อื้อชัย พอแล้ว

 

          จูบวินนะ ชัย จูบวิน

 

            ไม่ว่าผู้เป็นนายจะทำโดยรู้ตัวหรือไม่ แต่มันสร้างแรงสั่นสะเทือนในหัวใจคนฟังได้อย่างมหาศาล เขาจึงชอบทุกครั้งที่ได้ยินชื่อตัวเองจากปากอีกฝ่าย ดังนั้นถ้าถามว่าพอหรือยัง เขาก็ตอบเต็มปากว่ายัง และคิดว่าคงไม่มีวันพอ

 

            ชายหนุ่มอยากได้ยินมากกว่านี้ อยากเห็นมากกว่านี้ อยากสัมผัสมากกว่านี้จนอาจจะเหมือนคนบ้า

 

            แต่ก็นะ ใครมาเป็นเขาแล้วไม่คลั่งคนที่อยู่ในอ้อมกอดก็คงเป็นคนโง่ดีๆ นี่เอง

 

          เหมือนด่าตัวเอง

 

            คนโง่ที่ไม่กล้าแตะต้องมานับสิบปีอดจะด่าตัวเองไม่ได้ มองร่างเพรียวที่อิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยแววตาที่อ่อนลง...สายตาที่เขานึกอยากมองแบบนี้มาโดยตลอด

 

            “ต่อให้ไม่ใช่ฉัน นายก็ทำได้ทั้งคืนอยู่แล้ว”

 

            แม้แต่ถ้อยคำประชดประชันที่เคยทำให้เดือดพล่านก็ฟังดูน่ารัก ดูแง่งอน จนเลื่อนมือไปลูบหัวไหล่ราวกับกำลังงอนง้อ

 

            “ผมไม่ทำแบบนี้มาหลายปีแล้วครับ”

 

            “แบบนี้?” วินชะโงกตัวขึ้นมามองหน้า ดูสนใจอย่างเห็นได้ชัด และปณชัยเองก็ไม่คิดว่าต้องปิดบัง

 

            “แบบที่รู้สึกว่ายังไงก็ไม่พอสักที”

 

            ตอนที่หนุ่มกว่านี้ เขาก็เคยทำแบบข้ามวันข้ามคืน เผลอๆ จะเลวร้ายกว่าที่คุณภาคินเคยทำเสียอีก ชัยแน่ใจว่าเขาผ่านประสบการณ์เซ็กซ์มาแล้วทุกรูปแบบ แต่ก็เพลามันลงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา อาจจะเพราะทุ่มความสนใจไปที่เรื่องงานและอายุที่มากขึ้น จะมีก็แค่ผ่อนคลายอารมณ์ในบางครั้ง

 

            ส่วนใหญ่ต้องยอมรับด้วยว่าที่ต้องไปผ่อนคลายก็เพราะคนข้างกายเป็นเหตุ

 

            ไม่มีใครรู้ว่าทุกครั้งที่คุณวินบินกลับเมืองไทย เขาจะค่อนข้าง...คุ้มคลั่ง

 

            การได้เห็นคุณวินเล่นสนุกกับคนอื่นทำให้ความอดทนขาดลงทุกปี แต่ชัยทำอะไรได้ล่ะ เขายื่นมือออกไปไม่ได้ แตะต้องไม่ได้ เพราะนั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย อีกทั้งเขาเป็นคนผลักดันให้เกิดสิ่งเหล่านี้เอง สมองเขารับได้ที่คุณวินออกไปกับคนอื่นเพราะเขาเองก็เป็นผู้ชาย รู้ว่าร่างกายต้องได้รับการปลดปล่อย นั่นเป็นชีวิตของคุณวิน แต่หัวใจเนี่ยสิที่มีปัญหา

 

            มันเก็บงำอารมณ์มากมายทับถมขึ้นทุกครั้ง

 

            นั่นแหละที่ชัยรู้ว่าถ้าไม่หาทางปลดปล่อย เขาเองก็คงทนไม่ไหวสักวัน แต่ไม่ว่าใครก็มาแทนที่ความปรารถนาจริงๆ ไม่ได้สักที

 

            ความต้องการนานนับสิบปีไม่ได้บรรเทาลงเพียงเพราะได้กอดไม่กี่ครั้ง ตรงกันข้าม ดูเหมือนจะเพิ่มมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

 

            ความคิดที่ทำให้ก้มลงกดจูบหัวไหล่เนียนอย่างอดไม่ได้

 

            “เชื่อตายล่ะ”

 

            ชัยหลุดจากห้วงความคิด มองคนสวยข้างกายที่เหยียดยิ้ม ดูไม่เชื่อคำเขาสักนิด

 

            “ฉันรู้นะว่านางแบบพวกนั้นเกาะติดนายจะตาย ก็น่าอยู่หรอก” คนพูดไม่พูดอย่างเดียวยังส่งมือไปยังอาวุธคู่กาย ปลายนิ้วเลื่อนลูบเม็ดคริสตัลที่เขาฝังเอาไว้นานแล้วเล่น จนปณชัยอยากเตือนว่าอย่าทำแบบนั้น

 

            ทว่าก็ไม่ทักท้วง ปล่อยให้คุณวินจับเหมือนเด็กเล่นของเล่น

 

            “กี่คนแล้วล่ะที่ใช้เจ้านี่”

 

            “คุณวินไม่อยากรู้หรอกครับ”

 

            “ก็แน่ล่ะ”

 

            ท่าทางเม้มปากเข้าหากันทำให้ปณชัยหลุดยิ้มกว้างออกมา ยิ่งเจ้านายคนสวยปล่อยมือ พลิกตัวหันหลังให้ก็ยิ่งนึกเอ็นดู อารมณ์รักใคร่โอบล้อมกายเขาจนแนบแน่น ก็เช่นเดียวกับอ้อมกอดอบอุ่นที่ตามไปโอบรอบเอวเล็ก แล้วดึงให้แผ่นหลังแนบชิดอกกว้าง

 

            “ผมย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ผมสัญญาเรื่องในอนาคตได้”

 

            วินหลือบไปมอง ยอมรับว่ายังขุ่นเคืองเรื่องในอดีตไม่น้อย แต่ก็...

 

            “แฟร์ดี”

 

            ไม่ใช่แค่คนเป็นลูกน้องหรอกที่มีอดีต เขาเองก็มี แล้ววินก็คิดว่าไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แม้จะทำเพราะประชดอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะขุดขึ้นมาให้ขุ่นใจกัน เขาเจ็บมามากเกินกว่าจะเอาเรื่องนี้มาซ้ำเติมตัวเอง

 

            ถ้าชัยตัด เขาตัด เรื่องเก่าๆ ก็จบ

 

            “ฉันตัดไปแล้ว” วินกระซิบ บีบมือที่กอดเขาไว้

 

            ต่อให้ไม่สมหวัง วินก็รู้ตัวว่านอนกับคนอื่นไม่ได้ เขาลืมอ้อมกอดนี้ไม่ได้จนบางทีก็นึกว่ามันคือคำสาป

 

            หมับ

 

            ขณะที่ชัยเองก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จรดปลายจมูกที่กลุ่มผมหอมกรุ่น สัมผัสอย่างถนอมราวกับวินเป็นของที่แตกหักได้ง่ายๆ

 

            “ผมสัญญานะครับ”

 

            “จะไม่มีคนหาเรื่องฉันเพราะนายอยู่กับฉันแล้วใช่มั้ย” คนพูดยิ้มเศร้า

 

            “ไม่มีแล้วครับ”

 

            “ฉันเหนื่อยที่จะด่าใครแล้วนะ”

 

            “ผมจะไม่ให้คุณวินต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว”

 

            ถ้อยคำหนักแน่นที่ทำให้รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

 

            “อย่าคืนคำล่ะ ฉันแจกกระเป๋าไปหลายใบแล้วนะ” วินได้ยินเสียงหัวเราะมาจากด้านหลัง อีกฝ่ายก็คงนึกถึงคราวที่เขาเอากระเป๋าตบหน้าแม่นางแบบนั่น จนเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังดังให้ได้ยิน

 

            “เดี๋ยวผมซื้อคืนให้นะครับ”

 

            ร่างเพรียวพลิกตัวกลับไปมองหน้าที่มีรอยยิ้ม ยอมรับว่าใจยังหวิวไหวทุกครั้งที่เห็น แต่เจ้าตัวก็ทำใจกล้าด้วยการ...

 

            จุ๊บ

 

            วินยื่นหน้าไปแตะริมฝีปากอุ่น แล้วซุกหน้าเข้ากับอกกว้าง

 

            “เอาไว้จะส่งแบบที่อยากได้ไปให้”

 

            คนได้รับเองก็นิ่งอึ้งอย่างไม่คาดคิดว่าคนสวยจะกล้าทำ ได้แต่มองเสี้ยวหน้าดูดีที่อยู่ไม่ห่าง ถอดถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เพราะ...

 

            “เหมือนผมจะเด็กลงไปสิบปี”

 

            ความต้องการที่มากล้นเหมือนย้อนไปตอนอายุยี่สิบสี่ และมันก็กำลังดุนดันท้องน้อยของคนสวยที่หัวเราะอย่างเห็นขำเพียงเพราะจูบเดียว

 

            คุณวินทำตัวน่ารักเองนี่นะ

 

            “งั้นรู้มั้ยว่าฉันหายเหนื่อยแล้ว”

 

            คนสวยเองก็มองหน้า เลิกคิ้วนิด เลื่อนนิ้วมาไล้แผ่นอกกว้างอย่างท้าทาย

 

            พอถูกท้า ชัยเองก็ขยับตัวอีกครั้ง

 

            ถ้าคุณวินน่ารักแบบนี้ เขาก็ชักคิดแล้วว่าต่อให้ปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็อาจจะยังทำคุณวินพังคามืออยู่ดี

 

          ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกคุณภาคินที่หลงคุณกราฟจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วครับ

 

...........................................

 

 

ต่อค่ะ


 


            พระอาทิตย์ขึ้นสู่ท้องฟ้าได้หลายชั่วโมงแล้ว เหล่านกน้อยขับขานดนตรีไพเราะ แต่มันไม่อาจจะดังทะลุผนังสี่ด้านเข้ามายังห้องนอนสีสดที่ประดับประดาด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา เพราะคนบนเตียงยังคงหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกว่าหลับลึก ซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นแสนสบายจนเหมือนล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ


 


            เช้าแล้ว แต่ไม่มีใครอยากตื่น


 


            ไม่สิ ชัยตื่นมาครั้งหนึ่งตามนาฬิการ่างกาย แต่พอได้เห็นใบหน้างดงามของคนที่ดูอ่อนเยาว์ลงยามหลับไหล แนบแก้มกับแผ่นอก ชายหนุ่มก็หลุดยิ้ม ได้แต่ส่งมือไปเกี่ยวผมนุ่มเล่น อีกมือก็ลูบไล้ส่วนโค้งเว้าตามแนวกระดูกสันหลังอย่างเหม่อลอย


 


            สัมผัสที่อีกฝ่ายขยับตัวยุกยิกราวกับจะประท้วง และนั่นก็ทำให้ร่างสูงยอมหยุดมือ ยกยิ้มเอ็นดู แตะริมฝีปากลงบนแก้มใส แล้วหลับตาลงอีกครั้ง ดื่มด่ำความรู้สึกที่ว่ามีเจ้านายอยู่ในอ้อมกอด แล้วเขาไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ ไม่ต้องลุกออกไปทันทีที่เสร็จกิจ


 


            คุณวินอยู่ตรงนี้แล้ว


 


            ร่างอุ่นๆ ตัวหอมๆ ทำให้คนที่แทบไม่เคยผ่อนคลายรู้สึกดีที่สุดในชีวิต


 


            ชัยกลับเข้าสู่นิทราอีกครั้ง ทั้งห้องจึงเหลือเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาแสนเบา กับเสียงขยับตัวเป็นบางครั้ง เป็นความสงบที่พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน จนอยากจะยืดเวลาให้นานขึ้นอีกนิด แต่...


 


            RRRRRRrrrrrrrrrrrrrr


 


            เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นจากแถวกองเสื้อผ้าก็ทำลายความสงบนั้นเสียสิ้น


 


            ยามแรก ภวิศงุนงงว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่วินาทีต่อมาที่รู้ว่ากำแพงหนาตรงหน้าคืออะไร เจ้าตัวก็อยากจะซุกหน้าอย่างเกียจคร้าน เสียดายอ้อมกอดอุ่นๆ นี้เกินกว่าที่จะลุกไปคว้าโทรศัพท์ โชคดีที่มันเงียบไป เขาเลยได้มีโอกาสสำรวจใบหน้ายามหลับของอีกฝ่ายชัดๆ อีกครั้ง...ในสถานะที่ต่างจากเดิม


 


          ไม่ต้องกัดคอปลุกอย่างหนก่อนแล้วสินะ


 


            วินคิดขำๆ มองลำคอแกร่งที่ประดับด้วยรอยจ้ำสีสวยจากฝีมือเขาเอง จากนั้นก็วกไปมองใบหน้าคมคร้ามที่ผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ซึ่งเขาพบว่าเขาชอบแบบนี้มากกว่าตอนเป็นมือขวาของภาคิน มันดูเซอร์ ดูเถื่อน ดูเร้าใจ ไหนจะหนวดเคราที่เจ้าตัวชอบไว้นั่นก็น่าดึงดูดจนอยากจะกดจูบที่ปลายคาง แต่ก็นะ...ไม่กล้าสักเท่าไหร่


 


            เรื่องบนเตียงน่ะไม่ยากหรอก แต่อ่อนหวานหลังเสร็จกิจเนี่ยสิ


 


            ไอ้เคยคิดที่จะคลอเคลียอีกฝ่ายมั้ย มันก็มีนั่นแหละ แต่ก็เป็นความคิดสมัยเป็นวัยรุ่นเพ้อฝัน พอโตเป็นผู้ใหญ่ วินก็ถือคติทำเสร็จแล้วแยกทาง ไอ้ครั้นจะนอนเกาะเกี่ยวกายถึงเช้าดูเป็นสิ่งที่ห่างไกลจากเขามากโขอยู่ หากตอนนี้ก็พร้อมจะเรียนรู้


 


            ประเด็นอยู่ที่เขาจะหักห้ามความเขินอายที่แล่นริ้วบนผิวนี่ยังไงดี


 


            ปลายนิ้วแตะลงบนแก้มสากอย่างเบามือแล้ว ลังเลว่าควรจะก้มไปกดจูบที่ปลายจมูกดีมั้ย แล้วปณชัยจะรู้มั้ยว่าเขาต้องการสัมผัสที่ไม่ใช่เซ็กส์ แค่แตะต้องกันตามประสา...อืม คู่รักล่ะมั้ง


 


            ฉ่า


 


          คนอย่างไอ้วินเขินเนี่ยนะ!


 


            วินขำตัวเองพอๆ กับขัดใจนั่นแหละที่เก่งมาทุกเรื่อง แต่พอเอาเข้าจริงก็ดันไม่กล้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น


 


            RRRRrrrrrrrrrr


 


            แต่ก่อนที่จะตัดสินใจ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง จนต้องผละออก นิ่วหน้านิดเมื่อความปวดเมื่อยเล่นงานตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยเฉพาะสะโพกที่ร้าวเป็นพิเศษ แต่มันก็แค่ปวด ไม่ได้เจ็บ แค่ยังรู้สึกเหมือนมีอะไรค้างคาอยู่ในนั้นอย่างครั้งก่อนๆ ก็ต้องยอมรับล่ะว่าอาวุธคู่กายของปณชัยสมคำโฆษณา


 


            เผลอๆ จะเข้าขั้นดีกว่าคำโฆษณาด้วยซ้ำ


 


            ไม่นานวินก็หาโทรศัพท์เจอจนได้ ร่างเพรียวก็ทิ้งตัวลงนั่งขอบเตียง กดรับมันด้วยรอยยิ้มน่ามอง


 


            “ว่าไงครับ”


 


            [วินเป็นไงบ้าง ที่พักโอเคนะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า]


 


            ลูกสาวเจ้าของที่นี่ถามอย่างกระตือรือร้น เพราะหากขาดตกอะไรไปจะได้โทรสั่งคนให้เข้าไปจัดการให้ อีกทั้งเธอเองก็เห็นว่าสายมากแล้วเลยตัดสินใจโทรมาดู และนั่นก็ทำให้วินกวาดสายตามองห้องที่ก่อนหน้านี้ก็คงตกแต่งอย่างดีเลิศล่ะนะ แต่จุดเด่นกึ่งกลางเตียงยับยู่ยี่ไปแล้ว หมอนกระจายไปทุกทิศทุกทาง ผ้าปูที่นอนเลอะคราบคาว กลิ่นเซ็กส์ยังลอยอวลอยู่ในนี้


 


            “ไม่มีนะ ที่นี่สวยสมกับที่นันท์บอก”


 


            วินต้องกระแอมให้คอโล่ง รู้หรอกว่าเสียงแหบลงกว่าเดิมมาก อีกทั้งยังกลั้นขำ...เขาโกหกไปคำโต


 


          สวยหรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่พอมาถึงก็ถูกอุ้มเข้าห้องเลย


 


            ถามสิว่าเตียงเป็นยังไง เขาคงตอบได้เต็มคำว่าเยี่ยมเลยล่ะ หากนั่นไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวอยากได้ยินแน่ๆ


 


            [ถ้าชอบเราก็โล่งอก เราเข้าไปเลือกของประดับด้วยตัวเองเลยนะ ภูมิใจนำเสนอสุดๆ เลยล่ะ]


 


            มันน่าเสียดายตรงคนมาเข้าพักไม่ได้ดื่มด่ำกับความสวยงามของห้องเลยเนี่ยสิ


 


            วินยิ้มแห้ง ชักรู้สึกผิดตะงิดๆ สัญญากับตัวเองว่าหลังจากนี้จะเดินชมรอบๆ จะได้ตอบคำถามได้ ทว่า...


 


            หมับ


 


            “สวัสดีครับคุณนันท์”


 


            ทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือก็ถูกคนด้านหลังดึงไป จนหันขวับไปมอง แล้วพบว่าชัยเองก็ตื่นแล้วจนขมวดคิ้ว...ไอ้หน้านิ่วคิ้วขมวดนี่คืออะไร


 


            วินคิดแต่ไม่ถาม มองคนที่ตาเข้มดุขึ้นเรื่อยๆ


 


            เขาไม่รู้ว่าเพื่อนตกใจแค่ไหนที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนคนคุย แต่ทางนี้น่ะ...


 


            “ที่นี่สวยมากครับ ต้องขอบคุณความใจดีของคุณนันทิชาที่ให้ยืมที่พักสวยๆ แบบนี้ แต่ผมเกรงว่าตอนนี้คุณวินอาจจะไม่สะดวกคุยเท่าไหร่ เจ้านายผมยังล้าจากการเดินทาง ถ้ายังไงผมจะแจ้งให้คุณวินติดต่อกลับไปภายหลังนะครับ สวัสดีครับ”


 


          ว่าไงนะ


 


            วินได้แต่อ้าปากค้างกับคนที่พูดสุภาพทุกคำแต่เนื้อเสียงสุดจะเย็นชา


 


            ไหนจะการที่อีกฝ่ายตัดสายทิ้งอย่างที่อยากถามเหลือเกินว่าทำแบบนี้กับพวกคู่ค้าของภาคินมั้ย ซึ่งคำตอบก็คงไม่ แล้วเคยปิดเครื่องของภาคินโยนไปที่โต๊ะหัวเตียงราวกับมันเป็นอุปกรณ์ต้องห้ามมั้ย ซึ่งวินก็เชื่ออีกล่ะว่าไม่


 


            อีกทั้ง...หน้าตาเรียบตึงจนเคร่งเครียดนี้


 


            “เดี๋ยวผมตอบแบบสอบถามของคุณนันท์ให้ทีหลังนะครับ”


 


            ท่าทางหงุดหงิดแบบไม่คิดปิดบังนั่นทำให้วินยิ้ม และยิ้มกว้างมากขึ้น


 


            สุดท้ายนายแบบหนุ่มก็หัวเราะออกมาเต็มเสียง ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้เห็นอีกฝ่ายหึงเต็มๆ ตาด้วยตัวเอง...หน้าบึ้ง ตาวาว เสียงแข็งอีกต่างหาก


 


            นั่นทำให้วินทำสิ่งที่ตอนแรกคิดว่าไม่กล้า


 


            เขาขยับเข้าไปกอดรอบลำคออีกฝ่ายอย่างเอาใจ เบียดกายขึ้นไปนั่งตัก ถามอย่างอารมณ์ดี


 


            “หึงหรือ”


 


            “คุณวินคิดว่ายังไงล่ะครับ”


 


            “ฉันถามนายไม่ใช่ให้นายย้อนนะ”


 


            อีกฝ่ายถอนหายใจหนักๆ สอดแขนรอบเอวเปลือยเปล่า ดึงให้ขึ้นมานั่งตักดีๆ จนต้องเอนกายเข้าหา วางคางกับหัวไหล่ เงยหน้าขึ้นสบตาอย่างอยากรู้


 


            “คุณวินให้ผมหึงมั้ยล่ะครับ”


 


            “เรื่องแบบนี้ต้องรอฉันอนุญาตก่อนด้วยหรือไง”


 


            วินมองเข้าไปในดวงตาคู่คม หัวใจพองฟูขึ้นทันทีที่เห็นแววขุ่นขวางในนั้น พักเดียวชัยก็ถอนหายใจอย่างยอมแพ้


 


            “ครับ ผมหึง”


 


            “แค่ไหน” คนฟังก็รู้หรอกว่าถูกต้อน แต่ถ้าคนต้อนเอาตัวมาเบียดชิด คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง นายปณชัยก็นึกอยากโดนต้อนจนมุมเหมือนกัน


 


          “มากพอที่จะโยนมือถือคุณลงน้ำ”


 


            กึก


 


            บอดี้การ์ดหนุ่มตาวาว เสียงเข้มจัด สองมือกอดรัดอย่างหวงแหน ไหนจะตาคมที่จ้องมองมาเปิดเผยว่าหงุดหงิดมากมายแค่ไหน จนวินชะงัก ก้มหน้าลงนิด เผลอเลียปากตัวเองอย่างขัดเขิน ปล่อยให้แก้มแดงระเรื่อขึ้นทีละน้อย แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือที่คล้องลำคออีกฝ่าย


 


            “เถื่อนจังนะ”


 


            ท่าทางน่ารักที่คนมองเองก็ยอมแพ้ สองมือลูบแผ่นหลังอย่างเบามือ ไม่ใช่เพื่อปลุกปั่นอารมณ์ แต่เป็นสัมผัสชิดใกล้เท่าที่คนสองคนจะมอบให้กันได้ ยอมรับว่าแค่มีคนสวยมาคลอเคลียอยู่ตรงนี้ เขาก็พร้อมจะโยนเรื่องยุ่งยากใจทิ้งทั้งหมด แล้วพุ่งความสนใจมายังคนที่สัมผัสเขาเหมือนกล้าๆ กลัวๆ ในทีแรก แล้วเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายในที่สุด


 


            คุณวินซบหน้ากับบ่าเขาแล้ว


 


            นี่อาจจะเป็นการตื่นนอนที่ดีที่สุดในชีวิต ก็ถ้าไม่นับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนนั้น


 


            “นี่ฉันกำลังทำตัวเป็นกระต่ายตัวน้อยๆ ในมือนายใช่มั้ย” วินถามอย่างขำๆ ขณะที่คนฟังยิ้ม แล้วก็ส่ายหน้า


 


            “คุณวินไม่ไร้พิษสงขนาดนั้นหรอกครับ”


 


            “นายจะว่าฉันร้ายกาจสินะ” นายแบบหนุ่มขมวดคิ้วฉับ รู้หรอกว่าไม่มีทางที่ตัวเขาจะเป็นสัตว์น้อยน่ารักแบบนั้นได้ และนั่นก็ทำให้ปณชัยหัวเราะ เอียงไหล่ให้ดู แล้วว่าหน้าตาย


 


            “เพราะกระต่ายเล่นงานผมขนาดนี้ไม่ได้ต่างหากล่ะ”


 


            แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนและกัดจนเลือดซิป!


 


            “เจ็บมั้ย”


 


            วินตาโต แตะปลายนิ้วลงไปอย่างเป็นห่วง แฝงด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ เรียวปากก็เม้มเข้าหากัน แล้วคลายออกว่าเสียงเบา


 


            “ถ้าเมื่อก่อนฉันคงเป็นสัตว์ตัวน้อยๆ ให้นายได้ แต่เดี๋ยวนี้ฉันคงเป็นได้แค่เสือนิสัยเสีย”


 


            วินเองก็อยากให้ปณชัยได้เห็นเขาที่บริสุทธิ์สะอาดอีกครั้ง แต่เขาย้อนกลับไปไม่ได้ และถึงทำได้ เขาก็คงเดินบนเส้นทางเดิมอยู่ดี


 


            ท่าทางใจเสียที่คนตัวโตกดจูบที่ปลายจมูกอย่างเอาใจ


 


            “ผมไม่ได้บอกคุณวินสักคำว่าผมไม่ชอบเสือ”


 


            คนฟังเงยหน้าขึ้น แล้วเจอกับแววตาน่ามอง อีกทั้ง...


 


            “แต่ไม่ว่าเสือหรือกระต่าย ที่ชอบมากสุดก็คงเป็น...” ใบหน้าคมโน้มมาข้างหู เม้มเบาๆ พอให้สะดุ้งเล่น แล้วจงใจกระซิบเสียงต่ำอยู่ตรงนั้น


 


          “คุณวินคนนี้”


 


          ร้ายกาจ!


 


            วินว่าสองวันนี้เขาขัดเขินมากกว่าเวลาเจ็ดปีรวมกันเสียอีก!


 


            ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจที่สุด


 


            ความคิดของคนที่ผลักไหล่กว้างออก ดันตัวออกจากตัก ลุกขึ้นจากเตียง แบบที่รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายต่อสู้กับความคิดตัวเองที่จะรั้งเขาเอาไว้มากแค่ไหน


 


            “พอแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ”


 


            แต่หนีเฉยๆ ก็คงไม่ใช่เขา วินเองก็ไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ถูกเล่นงานได้ฝ่ายเดียวเหมือนกัน ดังนั้น...


 


            ฟึ่บ


 


            “คุณวิน!


 


            เรือนกายเปลือยเปล่าที่ไร้อาภรณ์ปกปิดว่าดึงดูดสายตาแล้ว ทั้งช่วงไหล่เย้ายวน ไหปลาร้ากดลึก เอวเล็กน่าสัมผัส แผ่นอกเรียบเนียน สะโพกตึงแน่น ก้นกลมที่ขยับอย่างยั่วยวนทุกครั้งที่ขยับตัว ไหนจะส่วนอ่อนไหวสีหวานที่เรียกร้องให้ผู้ชายสักคนมาดูดอม ทั้งหมดที่ว่ามาสามารถทำให้ผู้ชายคลั่งได้แล้ว แต่นี่...วินจงใจก้มลงไปเก็บเสื้อผ้า


 


            ไม่ใช่การคุกเข่าลงไปเก็บ แต่เป็นการโก่งโค้งจนเผยให้เห็นส่วนเร้นลับที่ทรมานคนมองได้ถึงที่สุด!


 


            มันจะแปลกอะไรที่ปณชัยคำรามเสียงต่ำ


 


            เสียงคำรามที่วินเหลียวหลังกลับ เลิกคิ้วขึ้นนิด ยิ้มร้าย


 


            “ร้ายพอมั้ยล่ะ”


 


            ฟึ่บ


 


            คนฟังลุกขึ้นจากเตียงทันที ทำท่าจะก้าวเข้ามา แต่ครั้งนี้ภวิศไวกว่า เพราะสองขาพาร่างหายลับเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างเห็นขำที่ได้เอาคืน มันดังก้องไปทั่วห้องกว้างอย่างที่ปณชัยเข่นเขี้ยวเล็กๆ


 


            “คุณวินออกมาฟังผมตอบสิครับว่าร้ายพอมั้ย”


 


            “เสียใจ ฉันยังไม่อยากรู้” วินตะโกนกลับมา


 


            “คุณวิน!


 


            ถ้าเป็นคนอื่นได้ยินชัยว่าเสียงต่ำคงกลัวกันหัวหด แต่ไม่ใช่คนสวยที่กำลังหัวเราะเสียงดังที่สุดที่เคยหัวเราะมา ชอบใจที่ได้เห็นคนคนนี้ทุรนทุรายเสียบ้าง ซึ่งดูเหมือนว่าเสียงหัวเราะนี้เองก็ทำให้คนตัวโตยอมแพ้ กลับไปทิ้งตัวบนเตียงนุ่มอีกครั้ง


 


            ชัยเสยผมแรงๆ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มกว้าง


 


            “เฮ้อ แก่แล้วนะไอ้ชัย แพ้เด็กเนี่ยนะ”


 


            หากพักเดียวคนแก่ก็โคลงหัว


 


            “แต่ก็ยอมแพ้ล่ะนะ”


 


            เขามีความสุขที่ได้เห็นเด็กคนนี้หัวเราะได้อีกครั้ง


 


            ปณชัยกำลังยืนยันว่าเขาตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกหนทางนี้ แม้จะรู้ว่าทางข้างหน้าต้องยากลำบาก รู้ว่ากำลังผิดคำพูดกับผู้มีพระคุณ แต่เมื่อให้เขาเลือก เขาขอเลือกรอยยิ้มของคุณวินที่อยากจะถนอมเอาไว้นานเท่านาน


 


            พอแล้ว เขาไม่อยากเป็นปีศาจร้ายในสายตาคุณวินอีกแล้ว


 


            เขาไม่คิดจะเป็นเทวดา ขอแค่เป็นมนุษย์เดินดินธรรมดาที่ได้รับโอกาสปกป้องอีกฝ่ายก็เพียงพอ


 


            “คุณวิน...หัวเราะอยู่ข้างผมแบบนี้นะครับ”


 


            สายตาที่ทอดมองบานประตูช่างอ่อนโยนจนไม่ว่าใครเห็นก็คงใจสั่น


 


................................................


 

            ครบค่ะ เรื่องนี้จบที่ 60 ตอนนะคะ นี่ยังไม่ถึงสองในสามของเรื่องเลยจ้า แต่ลุงน่ะยอมพ่ายแพ้ความน่ารักของพี่วินแต่โดยดีแล้ว อย่างว่าล่ะเนอะ จะเสือหรือกระต่ายก็พี่วินอยู่ดี นอกเตียงก็ยอมศิโรราบซะ เพราะคู่นี้เขาแบ่งชัดเจนนะคะ ไม่เชื่อไปลองอ่านตอนพิเศษที่ชื่อว่า “โลชั่นกุหลาบ” ดูซี่ แฮ่ พี่วินจะอะไรยังไงนอกเตียงก็ไม่เกี่ยวกับบนเตียงหรอกค่ะ ลุงเขาคุม นี่เคยบอกว่าจะเขียนตอนพิเศษลุงฝังมุกเพิ่ม มีแต่คนแซวว่าระวังรอบนี้เน่าใช้งานไม่ได้นะ หรือเขียนตอนลุงกำลังเน่าดี ฮา

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.681K ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #14465 คิขุเฟคจิงปะ (@bumzaza258) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:40
    แทนที่จะตอนพิเศษลุงฝังมุก เอาเป็นคุณวินเจาะห่วง ใส่จิวดีกว่า ที่ไหนดีน้าาาา ให้ลุงคลั่งไปเลยยย (ลิ้น หัวนม หรือรู)555555555
    #14465
    0
  2. #14440 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 16:53
    ดีใจที่วินมีความสุขขขขขข
    #14440
    0
  3. #14273 itzmebb (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 21:36

    ลุงต้องใจเย็นๆ

    #14273
    0
  4. #14269 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 10:44
    มันก็จะหวานๆหน่อย
    #14269
    0
  5. #14254 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 18:18
    เอ็นดูนางมากจริงๆ หลังจากที่เห็นนางเสียน้ำตามาหลายตอน ได้เห็นนางมีความสุขแบบนี้ ดีใจมากๆเลย แต่เรื่องผู้มีพระคุณของชัยก็ยังคงรออยู่สินะ
    #14254
    0
  6. #14211 phitchayathidada (@phitchayathidada) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 18:45

    ยอมเลยกับคู่นี้ เขินสุด
    #14211
    0
  7. #14183 neno-tam (@neno-tam) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 01:14
    ฟินที่สุด มาต่อเร็วๆน้า หายไปนานแล้ว คิดถึง^^
    #14183
    0
  8. #14182 Noparat (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:33

    คุณลุงขี้หึงกับเจ้านายแสนน่ารัก เข้ากันดีนะ ^^

    #14182
    0
  9. #14175 Poppop95752309 (@Poppop95752309) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 09:58
    โดนเด็กน้อยเล่นงวนเข้าให้55555
    #14175
    0
  10. #14174 jajaonuma (@jajaonuma) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:55
    อิลุงแพ้ทางเด็ก
    #14174
    0
  11. #14172 นันดา (@chompoo_2545) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 10:20
    น่ารักกกกกกก แพ้เด็กก็เงี่ยยยยยยย
    #14172
    0
  12. #14170 กวีกวี้ (@0614460900aa) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 23:03

    งืืออออ พี่ชัยไม่ว่าอนาคตจะเจออะไรก็สู้ๆนะคะ ห้ามทิ้งวินเด็ดขาดเน้ออออ ไม้งั้นเค้าจะเกลียดพี่ชัยจริงๆนะ จะไม่ยกวินให้เลย

    #14170
    0
  13. #14168 baimint20 (@baimint20) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 17:33
    เขินแล้วจ้า
    ฟินไรเบอร์อิลุงก็แสนจะน่ารักเหลือเกิน ระทวยแทนคุณวินเขานะคะ
    #14168
    0
  14. #14166 Sehunnarrre (@Sehunnarrre) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 16:29

    ฟิ๊นนนนนนนนนนน แต่กลิ่นอายดราม่าจากตอนที่เหลือมันลอยมาเลย555

    #14166
    0
  15. #14154 ยิ้มยิ้ม (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:05

    ฟินสุดๆตอนที่เขาสวีทกันเนี้ย

    วินน่ารักชัยขี้หวง

    #14154
    0
  16. วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 03:09
    หลงหนักมากกกก
    #14151
    0
  17. #14149 fanrob (@new-moon) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 21:17
    รอตอนนี้มานานนนน ฮือออ อย่าร้ายใส่กันอีกดั้ยมั้ย
    #14149
    0
  18. #14141 12554637 (@12554637) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 01:30

    ชอบง่าาาา 100 ตอนเลยได้มั้ยคะพี่เมย์555 #ลุงหลงพี่วินหนักมากก
    #14141
    0
  19. #14139 Na mw_svt. (@Nanae123) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:45
    ตั้ยยยยย ลุงหลงเด็กคนนี้หัวปลักหัวปลำาแล้วววว
    #14139
    0
  20. #14136 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 21:56
    เวลาสวีทกันนารักมาก
    #14136
    0
  21. #14135 SoKL_94 (@kkk_94) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 21:23
    เขินแทน.พี่วินแซ่บมาก
    #14135
    0
  22. #14133 zimonnn (@Paktanan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 13:26
    น่ารักอะะะะะ
    #14133
    0
  23. #14132 fallingforyou. (@derodero) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 12:08
    โอ้ยยยย น่ารักอะ
    #14132
    0
  24. #14129 SunanthaSarahong (@SunanthaSarahong) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 07:24
    แพ้เด็กล่ะสิ555555
    #14129
    0
  25. #14128 lomarday (@tobokki) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 03:07
    ฉันก็รักรอยยิ้มพี่วิน แง้
    ชอบฉากตอนตื่นนอนแบบนี้มากๆเลยค่ะ อบอุ่นดีจังเลย
    #14128
    0