[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,325,383 Views

  • 14,661 Comments

  • 25,662 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    14,220

    Overall
    1,325,383

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 40 ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1408 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61


ตอนที่ 40 ความทรงจำ

 

 

 

            หลังจากใช้เวลาอยู่บนเตียงนอนไปเกือบวันเต็มๆ สุดท้าย ภวิศก็มีโอกาสสำรวจบ้านพักของพวกเขาจริงๆ จังๆ เป็นครั้งแรก และอย่างที่นันทิชาว่าว่าที่นี่เน้นความเป็นส่วนตัว บ้านพักแต่ละหลังจึงมีอาณาบริเวณของตัวเองล้อมรอบบ้านทรงสวยสีสันสดใส แม้ตัวอาคารจะไม่ได้ใหญ่โตโอ่โถง แต่ก็ครบครันไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นห้องครัวหน้าตาสวยงามที่เหมาะใช้ประดับบ้านมากกว่าให้แขกทำอาหารจริง ห้องนั่งเล่นที่หันหน้าออกทางระเบียงแลเห็นสระว่ายน้ำใสแจ๋ว อ่างจากุชชี่ที่ตั้งอยู่นอกตัวบ้านหันเข้าวิวเขาสวยๆ และที่ถูกอกถูกใจของนายแบบหนุ่มที่สุดก็คงเป็นสระว่ายน้ำที่เชื่อมยาวมาถึงระเบียงห้องนอน

 

            เมื่อคืนเขาไม่ทันสังเกตบวกกับมีม่านบัง แต่พอรูดม่านเปิดออก วินก็พบว่าแค่เปิดประตูระเบียงออกไปก็เป็นสระน้ำใสแจ๋วที่พาลให้นึกออกเลยว่าคู่รักจะใช้มันทำอะไร

 

            พอเล้าโลมในน้ำเปลี่ยนบรรยากาศ ก็พากันขึ้นเตียงต่อได้เลยไงล่ะ

 

            ความคิดของคนที่นึกขำ ส่ายหัวน้อยๆ เพราะ...ก็นึกอยากลองขึ้นมา

 

          กับคนคนนี้ก็น่าลองน้อยเสียเมื่อไหร่

 

            วินเอียงแก้มมองผู้ชายอีกคนที่ยืนกินน้ำอยู่ในห้องครัว มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขัน ทั้งที่แก้มแดงเรื่อ นึกย้อนไปถึงตอนที่เขาก้าวออกมาจากห้องน้ำก็มีคนดักรอตอบคำถามเรื่องร้ายพอมั้ยจนขำตัวเอง...ก็ยอมไปได้นะ

 

            ไม่หรอก ไม่ใช่เพราะยอม แต่เพราะใจก็อยากทำแบบนี้มานานแล้วต่างหาก

 

            ภวิศยันข้อศอกกับโซฟาเพื่อดันร่างกายส่วนบนขึ้นอีกนิด ตาคมจับจ้องแผ่นหลังของผู้ชายที่มีกล้ามเนื้อแข็งแกร่งทั้งตัว มองไล่ตั้งแต่บ่ากว้าง กระดูกสะบักที่เคลื่อนไหวอย่างสวยงามทุกครั้งที่ขยับตัว ไล่มายังเอวสอบ และท่อนขายาวภายใต้กางเกงสีเข้ม จากนั้นก็วกมายังรอยข่วนที่ประดับบนหัวไหล่

 

            ร่องรอยที่บอกว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเร่าร้อนเพียงใด

 

            สำหรับวินที่พบเจอผู้คนที่รูปร่างหน้าตาเข้าขั้นดีมากตั้งแต่เด็กจนโต ปณชัยไม่ใช่ผู้ชายหล่อจัดที่เพียงสบตาแล้วชวนให้คิดว่าเขาเป็นหนุ่มหล่อชวนฝัน แต่ด้วยอะไรหลายอย่าง ทั้งเรือนกายแข็งแกร่ง ใบหน้าเข้มจัด ดวงตาอวดดีที่ฉาบเอาไว้ด้วยความสุภาพ แต่ปล่อยกลิ่นที่เตือนว่าเจ้าตัวเป็นผู้ชายที่อันตรายมากแค่ไหน ดูเปิดเผยแต่กลับซุกซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ลึกจนยากจะหยั่งถึง ซึ่งเมื่อรวมกันแล้ว คนคนนี้เป็นคนที่มีเสน่ห์มากชนิดหาตัวจับยาก

 

            คนหล่อมองนานๆ ก็เบื่อ แต่คนลึกลับน่าค้นหาต่างหากที่น่าสนใจ

 

            หากภวิศไม่ได้สนที่ผู้ชายคนนี้หล่อหรือไม่ หรือน่าค้นหาแค่ไหน เขาแค่มองว่าคนคนนี้คือปณชัย คือผู้ชายที่จับสายตาเขาได้ตั้งแต่เด็กจวบจนปัจจุบัน

 

            ถ้าเขาเลือกได้ก็คงไม่เอาหัวใจมาทิ้งให้ผู้ชายคนนี้ทำร้ายเล่นอยู่หลายปีหรอก แต่เพราะให้ใจไปแล้วต่างหาก ต่อให้อีกฝ่ายถูกศัตรูทำร้ายจนเสียโฉม เขาก็ยังมีแค่สายตามองคนคนนี้อยู่ดี

 

          เกือบลืมไปเลยนะ...ความทรงจำดีๆ ในอดีต ในตอนที่เขายังใจดีกว่านี้

 

            “คุณวินคิดอะไรอยู่ครับ”

 

            นายแบบหนุ่มหลุดจากห้วงความคิด กะพริบตา แล้วพบว่าอีกฝ่ายกำลังมองมา จนยักไหล่

 

            “แค่คิดว่าแผลสวยดี”

 

            “แต่ผมคิดว่าคุณวินสวยกว่า”

 

            คนฟังหรี่ตาลงทันทีที่เจอคนหน้าตาย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชมเรื่องรูปร่างหน้าตา ซึ่งปณชัยก็ยกมือแตะต้นคอตัวเอง แล้วชี้มาทางนี้ จนต้องก้มลงมองตาม

 

            “ฮึ ก็บอกแล้วไงว่าอย่าทิ้งรอย”

 

            การก้มลงที่ทำให้เห็นรอยจ้ำแดงๆ บนเนินอกเปลือยเปล่า จนย้ำคำเดิมที่พูดอยู่หลายที แต่ดูเหมือนชัยเองก็ไม่คิดฟังเช่นเดียวกัน

 

            “ไม่หนาวหรือครับ”

 

            จู่ๆ ปณชัยก็เปลี่ยนเรื่อง ใช้ตาคู่นั้นกวาดมองคนสวยที่กำลังนอนอยู่บนโซฟาตัวยาว หากแต่...ยั่วยวนเกินไป

 

            เวลานี้ ภวิศกำลังนอนคว่ำอยู่บนโซฟาสีสดซึ่งตัดกับผิวขาวจัด อีกทั้งร่างเพรียวก็สวมเพียงกางเกงขาสั้นกุดอวดเรียวขาที่ขึ้นปกนิตยสารมานักต่อนัก ช่วงบนสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีขาวสะอาดตาซึ่งเลื่อนตกลงมาที่ต้นแขนข้างหนึ่ง เผยวิวสวยๆ ที่เห็นวับๆ แวบๆ ทุกครั้งที่ขยับตัว จนคนตัวโตเองก็ต้องเอ่ยทัก

 

            ถ้าให้หนุ่มใหญ่เลือกระหว่างเปลื้องหมดกับแบบนี้ ดูเหมือนอย่างหลังจะเร้าใจเขาได้มากกว่า

 

            คุณวินรู้ดีว่าจะแสดงเสน่ห์ของตัวเองออกมายังไง และชัยก็มั่นใจว่าเขากำลังโดนยั่ว

 

            ใจจริงก็อยากทำตามที่คิด แต่การที่เขาอุ้มเจ้านายเข้าห้องไม่เห็นคืนเห็นตะวัน จนได้ทานข้าวอีกทีก็บ่ายของอีกวันทำให้เจ้าตัวยั้งใจเอาไว้ หากอีกฝ่ายไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด ยิ่งตอนนี้คุณวินกำลังขยับตัวอย่างเกียจคร้าน จนชุดคลุมยิ่งตกลงมาต่ำกว่าเดิม อวดหัวไหล่เนียนๆ ที่เขาติดใจก็ได้แต่ลอบถอนหายใจหนักๆ

 

            เขาทนของเขามาเป็นสิบปี แต่เหมือนจะมาตบะแตกเอาตอนนี้

 

            “ถามตัวเองดีกว่ามั้ย”

 

            ปณชัยก้มลงมองตัวเองที่สวมเพียงกางเกงขายาว แล้วยักไหล่

 

            “ผมไม่หนาวครับ”

 

            เขารำคาญความแสบตอนที่เสื้อเสียดสีกับรอยข่วนที่หัวไหล่มากกว่า

 

            “แต่ฉันหนาว” เจ้านายคนสวยว่าเช่นนั้น ยื่นมือออกมา ซึ่งคนตัวโตก็ก้าวเข้าไปหาอย่างตามใจ แต่...

 

            “ทำให้ฉันอุ่นทีสิ”

 

            แค่น้ำเสียงแหบพร่าก็ปลุกเร้าเขามากพอแล้ว แต่นี่คนเป็นเจ้านายกำลังเท้าแขนข้างหนึ่ง พลิกตัวมานอนตะแคง จงใจโชว์แผ่นอกเรียบเนียนใต้ชุดคลุมที่ปิดอะไรไม่มิด อีกทั้งอากาศเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศก็ทำให้หัวนมสีอ่อนแข็งชันราวกับมันเรียกร้องให้เขาก้มลงไปสัมผัส ดวงตาคู่สวยมองมาอย่างท้าทายที่ปณชัยเองก็คิดอยากรับคำท้า

 

            แต่ถ้าเขาเริ่มแล้วก็มักหยุดไม่ได้

 

            “คุณวินบอกว่าอยากออกไปทานข้าวเย็นข้างนอกไม่ใช่หรือครับ” เขาเตือนกรายๆ แต่อีกคนไม่คิดให้ความร่วมมือ เพราะมือขาวยื่นมาข้างหน้าแล้ว

 

            “ฉันชอบตรงนี้”

 

            “...”

 

            บอดี้การ์ดตัวโตยืนนิ่ง เมื่อมือนิ่มกำลังสัมผัสที่กล้ามท้องของเขา แล้วใช้ปลายนิ้วไล้มายังวีเชฟของแนวกล้ามเนื้อที่หายเข้าไปใต้กางเกงด้วยท่วงท่าที่คงไม่มีผู้ชายคนไหนอดใจไหว

 

            “ตรงนี้ฉันก็ชอบ”

 

            วินว่าพลางไล่นิ้วกลับมายังไรขนสีเข้มเหนือกางเกงที่เกาะอยู่ขอบสะโพก เหลือบมองหน้าแล้วพบว่าคนตัวโตยังหน้านิ่งไม่ต่างจากเดิม ผิดกับแววตาที่กำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็อย่างที่เขาบอกว่าหนาว ดังนั้น ถ้าจะมีคนมาช่วยทำให้อุ่น วินก็ไม่ขัดศรัทธา

 

            หมับ

 

            สุดท้าย ภวิศก็ถูกคว้าข้อมือเอาไว้จนลอบยิ้มกับตัวเอง

 

            “เฮ้อ” อีกฝ่ายถอนหายใจเฮือกใหญ่คล้ายเหนื่อยใจ ผิดกับการกระทำที่ขยับขึ้นมาคร่อมทับอยู่เหนือร่าง

 

            ชัยไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวไปที่คนเป็นนาย แค่ยันเอาไว้ด้วยสองมือ ก้มลงกดจูบที่หัวไหล่ราวกับเป็นจุดที่โปรดปรานที่สุด

 

            การกระทำอ่อนหวานที่ภวิศเองก็นึกอยากยืดมันให้นานขึ้นอีกนิด

 

            ไม่ใช่หรอก วินไม่ได้อยากจะยั่ว ตรงกันข้าม...เขาอยากอ้อนต่างหาก

 

            มันไม่แปลกไม่ใช่หรือที่อยากจะสัมผัส อยากจะอยู่ใกล้ อยากจะอิงแอบกับคนของตัวเอง ซึ่งหากมันนำไปสู่สัมพันธ์ทางกาย เขาเองก็ไม่ว่าอะไร ดังนั้น เปลือกตาจึงปิดลง รอคอยจูบร้อนๆ ที่คงทวีความร้อนแรงไปอีกหลายเท่าตัวเพียงไม่กี่นาที แต่...

 

            หมับ

 

            “อุ่นขึ้นหรือยังครับ”

 

            ร่างสูงใหญ่กลับแทรกตัวมานอนบนโซฟาตัวเดียวกัน ระวังไม่ให้ทับลงบนตัววิน แค่นอนข้างๆ ใช้ท่อนแขนกกกอดร่างหอมหวานเอาไว้ ริมฝีปากอุ่นวนเวียนคลอเคลียที่หัวไหล่มน เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน จนคนฟังลืมตาขึ้นช้าๆ

 

            สิ่งที่วินเห็นคือแววตา...เอ็นดู

 

            “จะทำก็ได้นะ” วินบอกตรงๆ

 

            “ผมทำแน่ครับ...แบบนี้”

 

            หมับ

 

            สิ่งที่ชัยทำคือการกระชับร่างเจ้านายจนแนบแน่น รั้งศีรษะขึ้นมานอนหนุนแขน ส่งผ่านความอบอุ่นของผิวกายให้แก่กัน และนั่นก็ทำให้คนฟังนิ่งไปอึดใจ แล้ว...ซุกหน้าเข้าหา

 

            แบบนี้...กอดกันแน่นๆ

 

            มันมากพอให้คนที่อยากอ้อนกระซิบเสียงเบา

 

            “ขอนอนแบบนี้สักพักนะ”

 

            “นานเท่าที่คุณต้องการ”

 

            มันไม่ผิดใช่มั้ยที่นายภวิศมีความสุขมากขนาดนี้

 

            ความคิดของคนที่หลับตาลง แล้วอดไม่ได้ที่จะแอบกดจูบลงบนแผ่นอกกว้าง ดื่มด่ำความรู้สึกแสนพิเศษ...การได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เขารัก

 

......................................

 

            “คุณวินเอาจริงหรือครับ”

 

            “คิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง”

 

            แม้ว่านายภวิศจะยังตีหน้านิ่ง แต่ในใจกำลังกลั้นขำสุดความสามารถ

 

            ทำไมน่ะหรือ ก็ใครจะเชื่อว่าจะมีวันได้เห็นสีหน้าปั้นยากจากคนอย่างปณชัย

 

            คนตัวโตที่กำลังมองของบนเตียงสลับกับใบหน้าวิน ทำท่าเหมือนอยากจะถามว่านี่ใช่ของที่กำเนิดขึ้นมาบนโลกนี้จริงๆ น่ะหรือ ซึ่งวินเองก็พยักหน้าเป็นการยืนยัน ยื่นมือไปคว้าของชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วคลี่ออกมาให้ดู

 

            “ไม่ชอบชุดที่ฉันเลือกให้หรือ”

 

            “ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่...คุณวินคิดว่าผมอายุเท่าไหร่ครับ”

 

            คนปั้นหน้านิ่งปากกระตุก แล้วก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่อยากเอาของในมือเขาไปเผาทิ้ง

 

            “แฟชั่นล่าสุดเลยนะ”

 

            ใช่แล้ว ของในมือวินคือกางเกงขายาวสีสันแสบทรวง ขณะที่บนเตียงคือเสื้อสีดำที่แค่ฟังก็คงคิดว่าดูดี แต่เมื่อมันประดับด้วยพลอยเทียม และตุ้มเหล็กเล็กๆ หลายอัน ของทั้งสองชิ้นก็ทำให้คนที่ไม่เคยกลัวอะไรขยาดอย่างเห็นได้ชัด

 

            คาดว่าให้ปณชัยไปฆ่าคนอาจจะง่ายกว่าใส่เสื้อผ้าสองชิ้นนี้

 

            “แกล้งผมไม่สนุกหรอกครับคุณวิน”

 

            “สนุกสิ”

 

            งานนี้เขาสนุกจริงๆ นะ

 

            ขณะที่ท่าทางร่าเริงและรอยยิ้มสวยๆ ก็เกือบจะทำให้ปณชัยใจอ่อน แต่เมื่อเหลือบมองของสองชิ้นที่เจ้านายอยากให้เขาใส่ออกไปทานข้าวด้วยกันอีกครั้ง เจ้าตัวก็ต้องเตือนตัวเองว่าอายุเท่าไหร่ ไม่สิ ต่อให้เด็กกว่านี้ เขาก็ไม่มีทางสวมมันแน่

 

            “ฉันอุตส่าห์เตรียมมาเลยนะ” วินว่าหน้าตาย มองคนที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาอีกระลอก

 

            มือขวานายภาคินตัวแข็งทื่อไปแล้ว

 

            “ล้อเล่นน่า แล้วถ้าเป็นชุดนี้ล่ะ” เขาว่าเขาสนุกพอแล้ว ขืนยังยืนอยู่ตรงนี้คงไม่ได้ออกไปไหนแน่ๆ ภวิศเลยหันไปหากระเป๋าเสื้อผ้าแล้วคว้าเสื้อกับกางเกงตัวใหม่มาส่งให้ อดขำไม่ได้ที่คนตัวโตเป็นตึกมองอย่างหวาดระแวง แต่ก็รับไปจนได้

 

            “ว่าไง”

 

            วินมั่นใจว่าครั้งนี้เขาต้องไม่ถูกปฏิเสธ

 

            ไอ้ชุดก่อนหน้านี้ก็เอามาเพราะแกล้งจริงๆ นั่นแหละ แต่อีกชุด...ตั้งใจเลือกมาให้

 

            นายแบบหนุ่มเพิ่งรู้ตัวว่าเขาแทบไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้ในชุดไปรเวทเลย ตั้งแต่เด็กจนโต ภาพที่เห็นจนชินตาคือคนที่สวมเพียงกางเกงแสลคกับเสื้อเชิ้ตที่อาจจะแขนสั้นบ้าง ยาวบ้าง หรืออย่างมากที่สุดคือเปลี่ยนจากแสลคเป็นยีนส์สีเข้ม ดังนั้น คงอยากเห็นล่ะมั้ง...ชัยที่ไม่ได้อยู่ในโหมดทำงาน

 

            “รอผมสักครู่นะครับ”

 

            คำตอบที่วินเองก็ยิ้ม

 

            “ฉันไปรอที่ห้องนั่งเล่นแล้วกัน”

 

........................................

 

ต่อค่ะ


 


          คิดถูกคิดผิดวะเนี่ย!


 


            ภวิศกำลังถามตัวเอง ขณะที่กวาดสายตามองรอบร้านอาหารดังที่มีลูกค้าเต็มร้าน แต่สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่บรรยากาศของร้านและอาหารหน้าตาน่าทานที่พนักงานเสิร์ฟยกผ่านหน้าไป แต่เป็นสายตาของคนในร้านต่างหาก


 


            โดนมองเองก็คงไม่เท่าไหร่เพราะชินแล้ว แต่เมื่อมันเหลียวมองคนข้างกาย...ก็ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี


 


            วินขอเปลี่ยนความคิดที่ว่าชัยไม่ใช่คนหล่อ


 


            ไม่ใช่ว่าพออีกฝ่ายเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหน้าตาเปลี่ยน แต่เป็นบรรยากาศรอบตัวต่างหาก


 


            จากผู้ชายที่สวมเพียงเสื้อผ้าเป็นทางการ ตอนนี้ปณชัยสวมกางเกงยีนส์สีอ่อนพอดีตัวที่เข้ากับสะโพกแกร่งแสนเซ็กซี่กับช่วงขาแข็งแรง ด้านบนสวมเสื้อโปโลสีเข้มที่เข้ากับหุ่นฟิตเปรี๊ยะอย่างที่เจ้าตัวไม่ยอมให้อายุมาพรากความหนุ่มแน่นไป เรือนผมที่มักจะเซ็ตเสยก็ปล่อยเป็นธรรมชาติ ใบหน้าที่ปกคลุมด้วยเคราครึ้มก็เล็มออก จนดูน่ากลัวน้อยลง แต่เถื่อนขึ้น เซ็กซี่ขึ้น กลิ่นของผู้ชายโคตรฮอตลอยอบอวลเสียจนวินเองก็ชักนึกหมั่นไส้


 


            คนคนนี้ไม่ได้หล่อจัด แต่มีเสน่ห์จัดต่างหาก


 


            “เชิญครับคุณวิน”


 


          ช่างมันเถอะ


 


            หากผู้ชายที่เป็นเป้าสายตาของสาวๆ หลายคนก็มองมาที่เขา ส่งยิ้มให้ แล้วผายมือไปยังโต๊ะด้านในที่รับลมภูเขาแสนสดชื่น จนนายแบบหนุ่มยักไหล่ ก้าวตรงไปยังจุดนั้น ไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองคนข้างกายเขาอย่างไร เพราะ...ปณชัยมองเขาคนเดียว


 


            “คุณวินหนาวมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปเอาเสื้อคลุมในรถให้”


 


            คนที่ไม่สนใจว่าจะมีสายตาทอดสะพานให้กี่คู่ แต่สนใจเสื้อคอกว้างของวินเหลือเกิน


 


            ขวับ


 


          อืม น่ากลัวดีนะ


 


            ไม่ใช่ว่าปณชัยมองวินตาเหี้ยม แต่ตวัดตามองผู้ชายอีกโต๊ะที่เหล่ๆ มาทางคนเป็นนายต่างหาก


 


            “แค่มีนายอยู่ด้วยก็ไม่มีใครกล้ามองแล้วล่ะ”


 


            คนพูดว่าพลางรับเมนูจากพนักงานเสิร์ฟ


 


            “แล้วถ้าขี้หึงขนาดนี้ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นแสดงออกอะไรเลย”


 


            “ผมแค่เก็บอารมณ์เก่งครับ” วินเงยหน้าจากเมนู มองตาคนที่ถอนหายใจหนักๆ สารภาพในที่สุด


 


            “เวลาทนไม่ไหวก็เข้าไปแทรกแล้วว่าอ้างว่าเป็นหน้าที่”


 


            “แล้วรู้มั้ยว่าฉันเกลียดคำว่าหน้าที่ที่สุด”


 


            “ตอนนั้นผมทำได้แค่นั้นนี่ครับ”


 


            ดวงตาที่เคยปิดบังอะไรมากมายกำลังบอกว่าเสียใจแค่ไหนกับอดีตที่ผ่านมา ซึ่งวินเองก็ไม่อยากขุดคุ้ย แค่ก้มไปดูเมนูต่อ


 


            “อย่าใช้คำนั้นอีกก็แล้วกัน”


 


            “แล้วใช้อย่างอื่นแทนได้มั้ยครับ”


 


            “เช่น?


 


          “อย่ายุ่งกับคนของผม”


 


            คนฟังเม้มปากแน่น ตาจ้องเป้งที่รายการอาหาร ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าหวั่นไหวมากแค่ไหน จนบอกเรียบๆ


 


            “อืม อนุมัติ”


 


            “ขอบคุณครับ”


 


            เสียงขอบคุณนุ่มๆ ที่จั๊กจี้หัวใจอย่างบอกไม่ถูกจนต้องซ่อนแก้มอยู่หลังใบเมนู


 


            ขณะเดียวกัน ชัยเองก็มองคนสวยตรงข้ามด้วยแววตาอบอุ่น แต่เพียงแวบเดียว ชายหนุ่มก็ตวัดตาไปอีกมุมของร้านอาหาร ตาคมฉายแววไม่พอใจแวบเดียว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง เพราะเขารู้ว่าสายตาแบบไหนที่มองเจ้านายอย่างหลงใหล และแววตาแบบไหนที่ไม่ใช่


 


            นี่เป็นอย่างหลัง


 


            “สั่งเลยมั้ย”


 


            ชัยดึงสายตากลับมา ส่งยิ้มให้ แล้วเรียกพนักงาน


 


          เห็นทีต้องระวังตัวมากกว่านี้


 


.......................................


 


            ร้านอาหารที่ทั้งสองมาไม่ใช่ร้านหรู แต่เป็นร้านแบบชาวบ้านที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ รสชาติดีจนวินไม่แปลกใจเลยที่ชัยเลือกพาเขามาที่นี่ อีกทั้งบรรยากาศสบายๆ ก็ทำให้นายแบบหนุ่มผ่อนคลาย อารมณ์ดีเสียจนรอยยิ้มสวยๆ ที่เห็นได้ยากยิ่งปรากฏหลายต่อหลายครั้ง


 


            “ชอบมั้ยครับ”


 


            “อื้อ” วินพยักหน้า จิ้มอาหารเข้าปาก


 


            “ถ้าชอบก็ทานเยอะๆ นะครับ”


 


            “ขุนให้ฉันอ้วนหรือไง”


 


            “คุณวินผอมเกินไปต่างหาก”


 


            คนพูดมองกระดูกไหปลาร้าที่กดลึก แม้มันจะเย้ายวนเหลือเกิน แต่เจ้าตัวก็ยังคิดว่าผู้เป็นนายผอมไปอยู่ดี 


 


            “ถ้าเทียบกับนายฉันก็ผอมแหละ แต่เทียบกับนายแบบด้วยกันฉันปกติ” วินว่าขำๆ ก็นะ ถ้าเอาเขาไปเทียบกับยักษ์ตัวหนากว่าเป็นเท่าตัว เขาก็คงบางแหละ


 


            “ยิ่งตอนเด็กๆ นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนแคระเลย”


 


            “ตอนเจอกันครั้งแรกคุณวินกลัวผมด้วยนี่ครับ”


 


            “...จำได้ด้วยหรือ”


 


            ภวิศเงียบไปอึดใจ เงยหน้า แล้วพบว่าปณชัยเองก็กำลังนึกถึงครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน


 


            “จำได้สิครับ ตอนนั้นคุณวินอายุสิบสอง แต่ตัวเล็กซะจนผมนึกว่าอายุน้อยกว่านั้น”


 


            ครั้งแรกที่เจอกัน ปณชัยเกือบเข้าใจผิดว่าวินเป็นเด็กผู้หญิงด้วยซ้ำ เพราะไม่ใช่ว่านายแบบหนุ่มจะเพิ่งโตมาแล้วหน้าสวย แต่ได้เค้าโครงนี้มาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งรูปร่างเล็กบาง ดวงตาใสซื่อ ผิวขาวนวลเนียน รอยยิ้มไร้เดียงสาที่งดงามเสียยิ่งกว่าบุปผาแรกแย้ม


 


            ไม่แปลกที่เขาจะเข้าใจผิดไปหลายอึดใจ


 


            ตอนนั้นคุณวินทั้งน่ารัก ทั้งน่าเอ็นดู ดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่น่าทะนุถนอม


 


            “ก็นายตัวเท่านี้ตั้งแต่ตอนนั้น” วินเองก็มุ่ยปาก


 


            เมื่อสิบกว่าปีก่อน ปณชัยก็เป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่อยู่แล้ว ถ้าจะมีอะไรเปลี่ยนไปก็คงเป็นเจ้าตัวเริ่มไว้หนวดเคราในช่วงไม่กี่ปีหลัง กับกลิ่นอายที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น อันตรายขึ้น น่ากลัวขึ้น สมกับตำแหน่งมือขวาของนายภาคิน ไม่ใช่แค่คนหนุ่มที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานกับภานุพงษ์


 


            “คุณวินก็เลยเอาแต่หลบอยู่ข้างหลังคุณพงษ์ใช่มั้ยครับ”


 


            ก็ใช่ว่าวินจะตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบนี่นะ ตอนนั้นเขาอายุแค่สิบสองเองด้วย


 


            วินมารู้ตอนหลังว่าชัยเริ่มทำงานกับลุงเขาก่อนหน้านั้นสักพักแล้ว แต่เพิ่งมีโอกาสได้เจอตัวตอนที่ไปหาญาติ วินาทีที่เจอกัน เขายอมรับเลยว่ากลัวผู้ชายตัวโตเป็นยักษ์ที่ใช้มือเปล่าก็คงหักคอเด็กประถมได้ในทีเดียว ไหนจะใบหน้าเรียบนิ่งที่ดูน่ากลัวนั่นอีก แม้จะค่อนข้างชินกับคนของลุง แต่ส่วนใหญ่พวกนั้นจะใจดีด้วย ไม่มีใครมาก้มหัวให้ แล้วแนะนำตัวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งหรอก


 


          สวัสดีครับ ผมปณชัย ยินดีที่ได้รับใช้คุณวินครับ


 


            ลุงเขายังขำกับท่าทางของคนจริงจังเลย


 


            “ก็ยังจะจำได้นะ”


 


            “ผมไม่มีทางลืม”


 


            “ใช่สิ นายอาจจะหน้าตายมาแต่ไหนแต่ไร แต่เมื่อก่อนใจดีกว่านี้เยอะ ยิ่งแก่ยิ่งใจดำ”


 


            วินไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขามานั่งรำลึกความหลังกับคนคนนี้ นึกว่าจะมีเพียงเขาที่เห็นว่าเป็นความทรงจำล้ำค่าที่อยากเก็บรักษาเอาไว้ แต่เพราะความเจ็บปวดในช่วงปีหลังๆ มันทำให้ช่วงเวลาแสนสุขนั้นกลายเป็นความเศร้าที่ไม่อยากนึกถึง


 


            ปณชัยอาจจะชอบทำหน้านิ่ง แต่วินรู้...ผู้ชายคนนี้เคยใจดีกับเขาที่สุด


 


            “มันมีหลายเหตุผลน่ะครับ”


 


            “เรื่องลุงฉันหรือ” ร่างเพรียวถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยบอกว่าไม่อยากอกตัญญูกับผู้มีพระคุณ ซึ่งนั่นหมายถึงการแตะต้องหลานชายคนเดียวของภานุพงษ์สินะ


 


            คำถามที่คนฟังนิ่งไปอึดใจ แล้วตัดสินใจถาม


 


            “คุณวินเคยได้ยินเรื่องก่อนที่ผมจะมาทำงานกับคุณพงษ์มั้ยครับ”


 


            “ไม่”


 


            เขาเคยอยากรู้ เคยถามหลายๆ คน แต่ไม่มีใครตอบคำถามของวิน จนประวัติความเป็นมาของปณชัยถือเป็นหนึ่งในเรื่องลึกลับที่นายแบบหนุ่มหาคำตอบไม่ได้ แต่ดูเหมือนวันนี้เขาจะได้รู้จากปากของเจ้าตัว


 


            คนที่กำลังพูดเรื่องของตัวเองแบบที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน


 


             “ถ้าจะเล่าก็คงต้องย้อนไปสมัยพ่อของผมครับ พ่อผมเคยทำงานกับคุณพงษ์มาก่อนสมัยที่ท่านเพิ่งจะรับช่วงต่อกิจการ เรียกว่าเป็นคนเก่าคนแก่ก็ได้ ผมเองก็โตมาโดยรับรู้มาตลอดว่าพ่อทำงานอะไรและกับใคร เพราะบางครั้งก็บาดเจ็บกลับมา ยิ่งเมื่อก่อนคุณพงษ์เองก็มีเรื่องกระทบกระทั่งกับหลายๆ ฝ่าย” คนฟังก็พอจะรู้ว่าลุงแท้ๆ ต้องโหดเหี้ยมแค่ไหนกว่าที่จะมีอำนาจอย่างทุกวันนี้ แต่เขาไม่เคยคิดถึงว่าคนที่ทำงานด้วยจะต้องเจอกับอะไรบ้าง และนั่นทำให้วินพอจะเดาจุดจบของเรื่องนี้ออก


 


            ใบหน้าที่ซีดสีลงทำให้ปณชัยยิ้มปลอบใจ


 


            “ครับ อย่างที่คุณวินคิด พ่อผมเสียเพราะปัญหาที่ว่าตอนผมอายุสิบสาม”


 


            “ถ้านายไม่อยากเล่า...”


 


            “ผมเล่าได้ครับ ผมอยากให้คุณวินรู้” คนพูดยืนยัน เพราะมันก็ผ่านมานานแล้ว เขาเองก็ไม่ได้เจ็บปวดมากมายนัก


 


            “เรื่องของเรื่องมันเริ่มจากแม่ผมก็เสียไปก่อนหน้านั้นแล้ว แถมไม่มีญาติคนไหนยอมรับผมไปเลี้ยง อย่างว่าล่ะครับ พ่อทำงานกับผู้มีอิทธิพล ใครจะอยากเอาความซวยเข้าบ้าน ดีไม่ดีศัตรูเก่าของพ่ออาจจะมาเล่นงานเพื่อแก้แค้นที่ผมก็ได้ ผมก็เลยเป็นเด็กกำพร้าเต็มรูปแบบ” ช่วงเวลานั้นยากลำบากสำหรับเด็กอายุสิบสามที่ไม่รู้จะเดินต่อไปทางไหนดี ต่อให้เขาเป็นเด็กมั่นใจในตัวเองขนาดไหน การเสียพ่อซึ่งเป็นครอบครัวคนเดียวก็เป็นเรื่องหนักหนาที่สุด


 


            “ไม่ต้องห่วงครับคุณวิน ผมไม่ได้กลายเป็นขอทาน หรือถูกไล่ไปอยู่ข้างถนนหรอก...คุณพงษ์เป็นคนช่วยผมไว้” ชัยอยากจะดึงอีกคนมากอดแน่นๆ เมื่อเห็นแววตาเสียใจของเจ้านาย แต่เขาทำที่นี่ไม่ได้ เสียงทุ้มก็ว่าต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ


 


            “คุณพงษ์ไปหาผมด้วยตัวเอง แล้วเสนอว่าจะส่งเสียเลี้ยงดูผมกระทั่งเรียนจบ ท่านบอกว่าอยากตอบแทนพ่อผมที่ทำงานให้มาหลายสิบปี ซึ่งแน่นอนว่าผมตอบรับทันที แม้คุณพงษ์จะบอกว่าไม่ต้องการอะไรทดแทน ไม่จำเป็นต้องทำงานคืนให้ แต่ผมเองก็สัญญากับใจไว้เหมือนกันว่าจะตอบแทนบุญคุณคนที่เข้ามาช่วยผมในช่วงที่ผมเจอทางตัน จากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ผมก็เรียนไปด้วย ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ไปด้วย พอเข้ามหาลัยก็เริ่มฝึกงานกับคุณพงษ์ควบคู่ไปด้วย ตอนที่ผมเจอกับคุณวิน ผมก็เข้ามาทำงานเต็มเวลาราวปีนึงได้แล้ว...เรื่องมันก็มีแค่นั้นแหละครับ” แม้ว่าคนเล่าจะเล่าเหมือนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่สำหรับวินแล้ว เขากลับเศร้าอย่างบอกไม่ถูก


 


            ชัยกำลังบอกใช่มั้ยว่าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดตั้งแต่อายุสิบสาม


 


            แม้ลุงเขาจะส่งเสียเลี้ยงดู แต่ไม่ได้หมายความว่าจะรับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน ผู้ชายคนนี้ฝ่าฟันทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก อยู่ด้วยตัวคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว และต้องตัดสินใจตั้งแต่ยังไม่ทันจะจบม.ต้นว่าจะเดินไปทางไหน


 


            วินไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายต้องเจอกับอะไรมาบ้าง สำหรับลูกชายคนเดียวที่เกิดมาในตระกูลดัง คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด เขาไม่เคยสัมผัสความลำบากในชีวิต แม้จะต้องเจ็บปวดกับความรัก แม้จะต้องวิ่งหนีไปอยู่ต่างประเทศ แต่เมื่อเทียบกับคนที่เป็นเด็กกำพร้าแล้ว เรื่องของเขาก็เป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย


 


            เขาไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมชัยถึงแกร่ง ถึงเก่ง ถึงมั่นใจ เพราะผู้ชายคนนี้ก้าวเดินด้วยตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย


 


            “ส่วนเรื่องเก็บอารมณ์เก่งก็น่าจะเพราะเรื่องตอนเด็กๆ นั่นแหละครับ แต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วคุณวินว่าผมทำหน้าตาย อันนั้นไม่เกี่ยวกันหรอก ต้องบอกว่าผมทำหน้าไม่ถูกต่างหาก” ชัยลูบปลายคาง หลุดยิ้มเมื่อนึกถึงสมัยที่ยังหนุ่ม


 


            จากนั้นก็มองตาคนที่ดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด


 


            ชัยไม่ต้องการให้คุณวินคิดมากกับอดีตของเขา เพราะอย่างที่ว่า เขาก็ไม่ได้ลำบากอะไร การใช้ชีวิตคนเดียวอาจจะยาก แต่เขาไม่ต้องทำงานหนักเหมือนเด็กคนอื่น แถมโชคดีที่ได้รับการส่งเสียจากคุณพงษ์ เขาแค่ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัยอันควร และมันหล่อหลอมให้ปณชัยเป็นปณชัยอย่างทุกวันนี้


 


            ส่วนตอนนั้น...


 


          “เพราะคุณวินคือคนที่สวยที่สุดที่ผมเคยเจอมาในชีวิตนี้ต่างหาก”


 


            มันไม่ใช่ความสวยในเชิงชู้สาว แต่เป็นความบริสุทธิ์สะอาดที่คนอย่างเขาไม่เคยได้สัมผัส และไม่กล้าแตะต้อง เกรงกลัวว่าความสกปรกของตัวเองจะไปแปดเปื้อนเทวดาตัวน้อยๆ ที่มองเขาอย่างหวาดกลัว หากแต่สายตาก็ไม่อาจจะละจากเด็กน้อยคนนั้นได้เลย


 


            อาจจะเป็นเขาเองที่เอาตัวใกล้ชิดกับคุณวินแต่แรก แล้วหนีออกมาเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นชื่นชม จากชื่นชมเป็นอ่อนหวาน


 


            เขาขี้ขลาดเอง


 


            หมับ


 


            ทันใดนั้น ปณชัยก็อุ่นวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อคนเป็นนายยื่นมือมาแตะปลายนิ้วกับมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ สัมผัสแผ่วเบา หากแต่สั่นสะท้านหัวใจทั้งดวง โยกคลอนภูผาที่ไม่เคยมีใครทำลายได้ จนพังทลาย


 


            คุณวินยอมรับเขาแล้วใช่มั้ย เชื่อแล้วใช่มั้ยว่าสิ่งที่เขาพูดในเวลานี้คือความจริงแท้ที่สุด


 


          “และนายรู้มั้ยว่านายเป็นคนเดียวที่ฉันปรารถนาที่สุดในชีวิต”


 


            วินาทีนั้น เขาอยากจะดึงคุณวินเข้ามากอดแน่นๆ จนได้แต่นึกเสียดายที่มือข้างนั้นดึงกลับเข้าหาตัวอีกครั้ง


 


            ชัยไม่ชอบพูดถึงอดีต แต่วันนี้เขากลับอยากพูดถึงมันแทบบ้า อยากรู้ว่าตอนนั้นคนตรงหน้าคิดยังไง เหมือนกับเขาหรือไม่


 


            “คุณวิน แล้วทำไมคุณวินถึงเลิกกลัวผมล่ะ”


 


            หากคำถามนี้ทำให้วินแก้มแดงปลั่ง เบือนหน้าหลบไปอีกทาง


 


            “แล้วจะเล่าให้ฟังวันหลัง”


 


            ท่าทางน่ารักที่หนุ่มใหญ่เองก็ใจสั่นเป็นบ้า


 


            “ครับ เอาไว้วันหลังก็ได้”


 


            สุดท้ายก็ยอมตามใจอย่างไร้เงื่อนไขใดๆ


 


............................................


 

            ครบค่ะ เรื่องนี้หากเสียดาย ก็คงเสียดายที่เมย์ไม่ได้เขียนตอนที่พวกเขายังเด็กกว่านี้ ตอนที่พี่วินยังเป็นแค่เด็กน้อยไร้เดียงสาในมุมมองของลุงชัย (มีแค่ตอนพิเศษตอนเดียวที่พูดถึงเรื่องนี้) แค่นึกย้อนกลับไปว่าผู้ชายคนนี้จะทำตัวน่ารักกับเทวดาตัวน้อยยังไงบ้าง ก็ชักอยากเขียน (เอาเรื่องอื่นให้จบก่อนดีมั้ย)

            นี่เมย์อยากรีบลงเรื่องนี้แล้วจ้า เพราะว่า...อยากลงเรื่องของพี่ซีน และอยากเขียนเรื่องของน้องชายพี่ซีนมากๆๆๆๆ อ้อ ไม่ใช่พี่ไนท์นะเออ พี่ซีนมีน้องหลายคนค่ะ และมีคนที่เมย์ตั้งเป้าแล้วว่าจะเขียนสองคน เพราะงั้น ต้องรีบเอาเรื่องพี่ซีนมาลงเนอะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.408K ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:24
    ว้าว จัดมาเลยค่ะไรท์5555
    #14657
    0
  2. #14643 LOVEYAMINIMIN (@LOVEYAMINIMIN) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:29
    ชอบบรรยากาศของตอนนี้จัง อบอุ่น มีความสุข คิคิ อยากอ่านเรื่องพี่ซีนแล้ววววววว
    #14643
    0
  3. #14584 noparat (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 07:21

    จุดเริ่มต้นที่วินได้เจอกับชัย วินคงน่ารักในสายตาชัยมากจริงๆถึงไม่กล้าแตะต้องเจ้านายคนนี้

    #14584
    0
  4. #14524 Beam (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:24

    อยากอ่านพี่ไนท์จังเลยค่าาา

    #14524
    0
  5. #14512 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:54

    พี่วินจ๋าาาา

    #14512
    0
  6. #14441 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:48
    มันคือความทรงจำดีๆๆ
    #14441
    0
  7. #14400 sanomsin (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 15:58

    ความทรงจำที่งดงามที่ยังอยู่ตลอดไป

    #14400
    0
  8. #14393 NaPretty (@NaPretty) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:58
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-02.png มีความสุข....
    #14393
    0
  9. #14380 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:48
    ชีวิตคนเราผ่านอะไรมาไม่เหมือนกันเนอะ แต่สุดท้ายก็เป็นเราที่เลือกแหละว่าจะเป็นแบบไหน ลุงน่าสงสารนะ อายุ 13 คือเด็กมากจริงๆ กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้มันต้องยากมากแน่ๆ ไม่ใช่แค่การใช้ชีวิต เป็นแง่ของจิตใจด้วย แต่ลุงก็ผ่านมันมาได้ แถมแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ เก่งมากจริงๆ // วันนี้วินมีความสุขแล้ว จะมีอะไรมาขัดขวางอีกไหมนะ
    #14380
    0
  10. #14364 Cnpt (@Sweetbt) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 21:03
    น้ำตาไหลเลย ตื้นตันจัง
    #14364
    0
  11. #14363 pkk1436 (@pkk1436) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:18
    คิดถึงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ยิ้มตามพี่วินเลย
    #14363
    0
  12. #14362 noeysasithon (@noeysasithon) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:07

    เย้มาาาเเเล้วววว
    #14362
    0
  13. #14361 TheLaughter (@fon-arcobaleno) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:27

    ฮืออออแ ในที่สุดก็กลับมา
    #14361
    0
  14. #14360 Sujin.K (@qqft) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:12
    คิดถึงงงงง
    #14360
    0
  15. #14358 ปอปา (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:24

    น่ารัก

    #14358
    0
  16. #14357 WaraphornSenagan (@WaraphornSenagan) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 10:24

    เวลาเค้าสวีทกันก็จะหวาน ๆ หน่อย

    #14357
    0
  17. #14356 xqaantqx (@aomamaryt) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 09:20
    อบอุ่นมากเลย รออ่านนะคะ
    #14356
    0
  18. #14355 dada_singto (@dada_singto) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 08:25
    รอทุกเรื่องเลยนะ
    #14355
    0
  19. #14354 Mymild007 (@Mymild007) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 05:14

    อบอุ่นอ่ะ​ ชอบบบ
    #14354
    0
  20. #14353 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 03:11
    ความสุขลอยฟุ้งขนาดนี้ แปลว่าดราม่าใหญ่กำลังจะมาเยือนแล้วใช่ไหมเมย์
    #14353
    0
  21. #14352 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:22
    ชอบที่สองคนเริ่มเปิดใจเล่าความในใจให้กันมากขึ้น ^^
    #14352
    0
  22. #14351 thekanyanut (@thekanyanut) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:33
    ขอบคุณนะคะไรท์ เเงงงงพี่ชัยน่ารัก
    #14351
    0
  23. #14350 sodamity54 (@sodamity54) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:28

    ขอบคุณที่มาคะพี่วินของน้อง หลังจากนี้คงไม่ดราม่านะ แอบหวั่นๆ

    #14350
    0
  24. #14349 Hemin'Inspirit (@romeo-maria) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:26
    ตอนไม่อ่าน นส สอบ ทำไมไม่มาค่ะพี่เมย์55555555
    #14349
    0
  25. #14348 Amam_Kha (@Amam_Kha) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:22
    ยังมีน้องพี่ซีนอีกคน กว่าไนท์จะได้กลับมาหาจันทร์เจ้า อีกหลายปีเลย
    #14348
    0