[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,323,687 Views

  • 14,658 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,524

    Overall
    1,323,687

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 กาฝากที่ไร้ตัวตน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    30 มิ.ย. 60


ตอนที่ 5 กาฝากที่ไร้ตัวตน

 

 

 

            ภวิศอาจจะเคยวาดฝันมาโดยตลอดว่าเขาจะถูกคนที่รักที่สุดปกป้องสักครั้ง แต่ในความเป็นจริงนั้นมันโหดร้ายเกินกว่าจินตนการ จนชายหนุ่มต้องเข้มแข็งเพื่อที่จะปกป้องตัวเองให้ได้ ดังนั้น วินาทีที่ผู้ชายคนนั้นขยับเข้ามากางกั้นระหว่างเขากับหนุ่มเกาหลี หัวใจที่คิดว่าด้านชากลับสะดุด แล้วมันก็สั่นไหวจนน่าสมเพช

 

            คำว่าคุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องคุณวินสะท้อนก้องอยู่ในอก

 

          นี่ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย

 

            คำถามที่ได้รับคำตอบเป็นปฏิกิริยาของใครอีกคน

 

            “แกเป็นใครวะ!” คนอารมณ์ร้อนก็คือคนอารมณ์ร้อนวันยันค่ำ ดังนั้นสีหน้ากรุ้มกริ่มของแทรังกลายเป็นเดือดดาล ก้าวเข้ามาอย่างเอาเรื่อง ไม่เกรงกลัวคนที่สูงกว่าหน่อย ดวงตาฉายชัดถึงความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ

 

            “ผมปณชัย” น้ำคำสุภาพ แต่ดวงตาเย็นชา

 

            “ฉันไม่อยากรู้ชื่อ ฉันอยากรู้ว่าแกมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้!

 

            ขณะที่คนหนึ่งร้อนราวกับไฟ อีกคนกลับเย็นราวกับน้ำแข็ง เพราะบอดี้การ์ดร่างสูงเพียงตอบคำถามด้วยสีหน้านิ่งสงบ แต่กลับสร้างความเดือดดาลกับคนฟัง จนก้าวเข้ามาหมายจะเอาเรื่อง

 

            “ผมแค่พูดตามที่เห็น”

 

            “สิ่งที่เห็นคือฉันจะคุยกับวิน ไม่ใช่แก!” ว่าจบก็ยื่นมือมาหมายจะจับแขนนายแบบหนุ่ม แต่ก่อนที่ฝ่ามือข้างนั้นจะโดนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย กลับถูกปัดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงทุ้มที่ฟังดูสุภาพ หากแต่เนื้อความกลับไปคนละทาง

 

            “ส่วนสิ่งที่ผมเห็นคือคุณล่วงเกินคุณวิน งานของผมคือการปกป้องเจ้านาย ในเมื่อสิ่งที่ผมเห็นคือการคุกคาม ดังนั้น ให้ผมทำหน้าที่ของผม และขอเตือนว่าคุณถอยไปดีกว่า” ไม่ว่าผู้ชายคนนี้จะพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแค่ไหน แต่สำหรับแทรังแล้ว มันไม่ต่างจากการถูกหักหน้าต่อหน้าคนที่ตัวเองสนใจ

 

            เขากับวินมีอะไรมากกว่าแค่ช่างกล้องกับนายแบบ แล้วไอ้เวรนี่เป็นใครถึงกล้ามาพูดแบบนี้!

 

            “มันจะมากเกินไปแล้ว!” ดังนั้น คนอารมณ์ร้อนจึงไม่ลังเลเลยที่จะพุ่งเข้ามา ส่งมือมาหมายจะผลักไหล่อีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง แต่...

 

            หมับ

 

            ฟึ่บ

 

            “โอ๊ย! #$%^&*(#^(!#*)_

 

            อึนแทรังไม่รู้ประวัติเชิงลึกของคนที่ตัวเองสนใจ เพราะถ้าเขารู้ คงไม่คิดหาเรื่องด้วยการใช้กำลังเข้าว่า ดังนั้น ในจังหวะที่จะผลักให้พ้นทาง ชายหนุ่มกลับถูกกระชากข้อมือด้วยแรงที่มากกว่า เร็วกว่า กว่าจะรู้ตัว มือข้างนั้นกลับถูกบิดไปไพล่หลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง จนร้องเสียงดัง คำสบถภาษาแม่บินว่อนไปทั่ว

 

            “ไอ้บ้าเอ๊ย ปล่อยนะเว้ย โอ๊ย!” ทว่าคนอารมณ์ร้อนก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะกระแทกศอกอีกข้างไปด้านหลัง แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวด้วยซ้ำ มือที่ถูกบิดเอาไว้ก็ถูกปณชัยกระแทกเข้าเต็มหลัง จนร้องลั่น

 

            ภาพที่ทำให้คนแถวนั้นตกใจ แต่สำหรับภวิศแล้ว การที่คนของตัวเองไปทำร้ายร่างกายตากล้องไม่ตกใจเท่าทำไมคนเย็นชาถึงยอมเดินมากางกั้นระหว่างเขากับผู้ชายอีกคน

 

            “ตายแล้ว คุณวินคะ ทำไงดี” หากแต่ความคิดก็ต้องสะดุดลง เมื่อมีแรงกระตุกที่แขนเสื้อ พร้อมกับน้ำเสียงตื่นตระหนกของหญิงสาวที่ตามออกจากห้องประชุมหลังสุด จนต้องตั้งสติ ปรับสีหน้า กลืนความยินดีที่แล่นวาบเข้ามาในหัวใจ เพราะเขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลามาถามว่านายทำแบบนี้ทำไม

 

            “ไม่เป็นไรครับ” นายแบบหนุ่มส่งยิ้มให้ แล้วหันไปหาแผ่นหลังกว้างใหญ่ที่กางกั้นเขาอยู่

 

            “พอแล้ว!

 

            ภวิศสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มจัด จนดวงตาคู่คมหันมาสบตาชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่...

 

            ฟึ่บ

 

            “โอ๊ย!!!” ปณชัยกระแทกมือข้างนั้นเข้าที่หลังของแทรัง แล้วปล่อยมือ แต่แรงผลักแค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้หนุ่มเกาหลีแทบหน้าคะมำ ร้องโวยวาย หากแต่บอดี้การ์ดหนุ่มสนใจเจ้านายเพียงคนเดียวในที่นี้

 

            “ครับ”

 

            ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง แล้วเป็นไม่กี่ครั้งที่วินเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

 

          อย่าคาดหวังอะไรกับผู้ชายคนนี้ วิน อย่าคาดหวัง

 

            “อย่าคิดว่าแค่ปล่อยแล้วเรื่องจะจบนะเว้ย” ทันใดนั้น คนที่บีบแขนตัวเองแน่นก็พุ่งเข้ามาอย่างเอาเรื่อง แต่ภวิศเป็นฝ่ายหันไปสบตา

 

            “ขอโทษแทนคนของผมด้วยนะครับ”

 

            “ต่อให้เป็นวินก็อย่าคิดว่าผมจะยอมกับเรื่องแบบนี้ได้นะ” ตากล้องชื่อดังหัวเสียใช่เล่น สบถออกมาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้วินพยักหน้าช้าๆ

 

            “ครับ ผมเข้าใจ คนของผมทำร้ายคุณ ดังนั้น ผมขอถอนตัวจากงานนี้เพื่อเป็นการรับผิดชอบ”

 

            “เฮ้ย!!!” เท่านั้นแหละ คนอารมณ์ร้อนก็เหมือนถูกน้ำเย็นสาดหน้า เพราะแผนงานที่เตรียมไว้เป็นปี กำหนดตัวนายแบบมาตั้งแต่เริ่มต้นจะมาล่มเอาเพียงเพราะไอ้เวรนี่ไม่ได้ ใบหน้าหล่อเซอร์จึงแดงสลับเขียวที่ไม่รู้ว่าโกรธหรือกลัว

 

            “ไม่ได้นะวิน”

 

            “ก็ในเมื่อคนของผมทำเรื่องเสียมารยาทไป การถอดผมออกก็เหมาะสมแล้วนี่ครับ” วินส่งยิ้มให้ และนั่นก็ทำให้คนที่อยากเอาคืนแทบบ้ากำหมัดแน่น หลับตาลงราวกับตั้งสติ ก่อนที่จะลืมขึ้นมาใหม่ แล้วจ้องเขม็งไปยังปณชัย

 

            “แค่ครั้งนี้เท่านั้น ถือว่าวินขอไว้ จำเอาไว้ล่ะ!” แทรังหมดอารมณ์จะหว่านเสน่ห์ใส่นายแบบหน้าสวยแล้ว เพราะว่าจบก็หมุนตัวออกไปจากตรงนั้นทันที ไม่อย่างนั้น คงทำให้งานทุกอย่างเหลวไม่เป็นท่า ตั้งแต่ยังไม่ได้ถ่ายสักภาพเดียว

 

            ช่วงเวลาที่เงียบไปหลายอึดใจ ก่อนที่วินจะส่งยิ้มให้รอบข้างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            “ผมขอโทษด้วยนะครับ...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” ประโยคหลัง หนุ่มหน้าสวยหันมามองผู้ประสานงานที่สะดุ้งสุดตัว เหลือบมองบอดี้การ์ดตัวโตที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสักวินาทีเดียวอย่างหวาดๆ แล้วรีบพยักหน้าหงึกๆ

 

            “ค่ะๆ สวัสดีค่ะคุณวิน”

 

            พอกล่าวลาจบ ภวิศก็ก้าวออกจากตรงนั้นทันทีราวกับว่าไม่อยากอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด หากแต่การมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่อยู่ในเศษเสี้ยวความคิดของเขาด้วยซ้ำ อะไรที่มากกว่านี้ เขาก็เห็นจากญาติผู้พี่มาแล้ว แต่เพราะอย่างอื่นต่างหากที่ทำให้สองขาก้าวเร็วๆ ไปยังลานจอดรถ

 

            ตลอดเวลาที่ไร้ซึ่งบทสนทนา แม้ว่าปณชัยจะก้าวตามมาติดๆ และคงเป็นเช่นนั้นต่อไป แม้กระทั่งก้าวขึ้นมาบนรถ และยานพาหนะแล่นออกมาจากอาคารจอดรถเพื่อเผชิญหน้ากับฝนห่าใหญ่ที่ตกไม่ลืมหูลืมตา กระทั่ง...

 

            “ทำไม” วินบังคับเสียงไม่ให้สั่น มือข้างหนึ่งจิกต้นขาตัวเองเอาไว้ จ้องไปยังกระจกส่องหลังที่สะท้อนให้เห็นใบหน้าราบเรียบของคนขับ คนที่ย้อนถามกลับ

 

            “หมายถึงอะไรครับ”

 

            “ทำแบบนั้นทำไม” คนฟังยอมเงยขึ้นมองกระจกเพื่อสบตา

 

            “ผมแค่ทำตามหน้าที่”

 

            “เกินกว่าเหตุน่ะหรือ แค่นิดๆ หน่อยๆ ก็ให้หมอนั่นไปเถอะ” วินสวนกลับ

 

            “ผมไม่เห็นด้วย” คำตอบที่นายแบบเองก็อึ้ง เพราะเขาไม่กล้าคาดหวังว่าคนอย่างปณชัยจะตอบโต้แบบนี้ จริงๆ มันตั้งแต่การทำเกินกว่าเหตุเมื่อกี้นี้แล้ว จนหัวใจที่หนาวเหน็บกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผ่อนคลายลง และถามคำที่ติดอยู่ในใจด้วยรอยยิ้มมุมปาก

 

            “หึงฉันหรือไง”

 

            กึก

 

            นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ภวิศเห็นว่าคนของพี่ชายนิ่งไปอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร มีเพียงเสียงของสายฝนตกกระหน่ำที่สอดแทรกบรรยากาศแปลกๆ ที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ยังนิ่งรอ...รอคำที่อยากได้ยิน

 

          จะคาดหวังได้มั้ย...

 

            “ไม่ครับ ผมแค่ห่วงชื่อเสียงของคุณภาคิน”

 

            เปรี้ยง!!!

 

            ทันใดนั้น เสียงฟ้าผ่าก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีเงินสว่างวาบบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยตึกสูง ฟาดฟันลงกลางหัวใจคนฟังที่แทบจะแหลกละเอียด

 

            “ผมไม่คิดจะเข้าไปยุ่งชีวิตส่วนตัวของคุณวินหรอกครับ แต่ผมคงอยู่เฉยไม่ได้ถ้ามันเกี่ยวพันกับชื่อเสียงของเจ้านายผม” ผู้ชายใจดำที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าสายฝนภายนอก จนคนฟังรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ

 

            ความหนักอึ้งของคำพูดกดเขาลงไปใต้ความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในกาย

 

            วินนิ่ง เพราะเขาควรจะรู้ดีกว่าใคร รู้ว่าเมื่อใดก็ตามที่ปล่อยให้ตัวเองหวัง เมื่อนั้นความเจ็บจะย้อนกลับมาไม่รู้กี่เท่าตัว และนี่เป็นอีกครั้งที่มันสวนกลับมาจนแทบตั้งตัวไม่ทัน จนสองมือที่วางอยู่บนต้นขาต้องบีบมันแน่น จิกจนรู้ว่ามันต้องกลายเป็นรอยช้ำ แต่เขาคลายมือออกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นความเข้มแข็งนี่คงพังทลาย

 

            “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคิน”

 

            “เกี่ยวครับ” คนขับว่า แล้วดวงตาทั้งสองคู่ก็ประสานกันผ่านกระจกส่องหลัง ราวกับต่างคนต่างยึดมั่นในความคิดของตัวเอง จากนั้น ปณชัยก็เอ่ยต่อ

 

            “ผมไม่อาจจะปล่อยให้คนอื่นพูดได้ว่าใครก็สามารถแตะต้องน้องชายของคุณภาคินได้ ไม่อย่างนั้น ชื่อเสียงของเจ้านายผมคงมีรอยตำหนิ และผมปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้” ดวงตายังประสานกันนิ่ง แล้วเป็นอีกครั้งที่ภวิศเป็นฝ่ายหลบตา เงยขึ้นมองท้องฟ้าที่มีสายฟ้าแล่นแปลบปลาบ ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว

 

            อากาศที่แปรปรวนคงสู้หัวใจของเขาตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

          มึงหวังอะไรกับผู้ชายคนนี้วะวิน นายน่าจะรู้ตัว น่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้

 

            วินาทีนั้น นายแบบหนุ่มได้รู้ว่าการเอาคืนของเขาที่เรียกชื่อผู้ชายคนอื่น ยังไม่ร้ายเท่าผู้ชายคนนี้กำลังเอ่ยปากว่าเขา...ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย

 

ต่อค่ะ

 

"มันเป็นงาน" ริมฝีปากขยับขึ้นลงเป็นเสียงเบาแสนเบา ทั้งที่ไม่เข้าใจตัวเอง

 

มึงแก้ตัวทำไมวิน มึงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว

 

"ยิ่งเป็นเวลางาน ยิ่งเกี่ยวพันกับชื่อเสียงของเจ้านายผม"

 

อีกฝ่ายยังคงยืนกรานว่าการกระทำของเขาไปกระทบกระเทือนเจ้านายที่เคารพยิ่งไม่หยุดหย่อน จนคนฟังยกยิ้มหยัน แต่ไม่ใช่การเยาะเย้ยอีกฝ่าย เพราะคนที่เจอมามากอย่างเขาน่าจะรู้ดีที่สุดอยู่แล้ว

 

"นั่นสินะ ฉันมันเป็นแค่กาฝาก"

 

"มะ..."

 

แกร๊ก

 

พลขับหันกลับมาทันทีที่เสียงแผ่วเบาลอยเข้าหู แต่วินาทีนั้นไม่ทันห้ามคนที่นั่งอยู่ด้านหลังแล้ว เพราะประตูรถถูกเปิดกว้าง พร้อมกับสายฝนเย็นจัดที่สาดซัดเข้ามาในตัวรถ แต่ภวิศไม่ใส่ใจ ร่างเพรียวก้าวออกจากห้องโดยสารไปผจญความหนาวเย็นนั้นอย่างรวดเร็ว

 

"คุณวิน!!! คุณจะไปไหน!"

 

แน่นอนว่าบอดี้การ์ดหนุ่มตื่นตระหนก เมื่อคนที่ตัวเองต้องปกป้องหายออกไปจากสายตา มือใหญ่ดันประตูพรวดออกไปเช่นเดียวกัน ตาคมกวาดมองหา ไม่คิดว่าคนที่ลงจากรถก่อนเขาแค่ไม่กี่วินาทีจะรวดเร็วขนาดนี้ เพราะนายแบบหนุ่มก้าวไปจะถึงขอบฟุตบาทอยู่แล้ว

 

"คุณวิน!!"

 

ปณชัยพุ่งเข้าหาทันที ไม่สนใจสายฝนที่โปรยปรายรินรดตัวจนเสื้อสูทเปียกชุ่ม ร่างสูงเพียงต้องการตามเจ้านายให้ทัน และด้วยช่วงตัวที่ยาวกว่า เพียงออกแรงวิ่งสุดกำลังก็ตามร่างเพรียวทัน

 

"คุณวิน!!!"

 

ทว่า แม้เสียงเข้มจะดังฝ่าสายฝน แต่ภวิศยังคงก้าวไว และไวกว่าเดิม ไม่คิดจะเหลียวกลับมามอง เพราะหากมอง อีกฝ่ายก็คงเห็นแค่รอยน้ำตาเท่านั้นเอง

 

ถ้าสนใจแค่หน้าที่ อย่าสนใจกันจะดีซะกว่า

 

ความคิดของคนที่ตัวเปียกชุ่มโชก สองขาย่ำลงบนน้ำฝนที่เจิ่งนองพื้น แต่...

 

หมับ

 

"คุณจะไปไหนคุณวิน!!!" แม้ฟ้าจะร้องเปรี้ยง แต่เสียงทุ้มที่ตะโกนลั่นก็แล่นเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับมือใหญ่ที่กระชากเข้าที่หัวไหล่ จนร่างเพรียวเซถอยหลัง

 

"กลับขึ้นรถ!!!"

 

ปณชัยตะโกนสั่ง แต่คนที่ยอมหยุดฝีเท้าก็ยังไม่หันกลับมา เพียงแต่เหลือบไปมองสัญญาณจราจรที่กำลังจะเปลี่ยนจากสีแดงเป็นเขียว ดวงตาคมสวยเป็นประกายวาวที่ไม่รู้ว่าเพราะหยาดน้ำที่ไหลออกมา หรือสายฝนที่ไหลเข้าไป

 

"ผมบอกให้คุณกลับขึ้นรถเดี๋ยวนี้!" ร่างใหญ่ตะโกน ไม่อยากจะใช้กำลัง แต่ถ้าใช้แล้วทำให้อีกฝ่ายปลอดภัย เขาก็ควรจะทำอย่างนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้ากำลัง...ยิ้ม

 

รอยยิ้มที่ริมฝีปากยกขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที และ...

 

ผัวะ

 

"โอ๊ย!"

 

แม้แต่บอดี้การ์ดหนุ่มก็ตั้งตัวไม่ทัน เมื่อจู่ๆ ภวิศก็หมุนตัวกลับมาพร้อมกับสะบัดฝ่ามืออีกข้าง จนมันกระแทกเข้ากับซีกหน้าคมเต็มแรง ส่งผลให้มือใหญ่ข้างที่จับไหล่อยู่ลื่นหลุดอย่างรวดเร็ว แต่ปณชัยก็คือปณชัย เพราะหลายคนอาจจะต้องใช้เวลาหลายวินาทีเพื่อตั้งสติ เขากลับหันมาทันควัน ทันเห็นคนที่พุ่งออกไปทันที

 

ถ้าคุณทำแบบนี้ผมก็ไม่มีทางเลือก

 

ความคิดของคนที่พุ่งเข้าไปหมายจะรวบรัดร่างเพรียว แต่...

 

ปรี๊นนนนนนนน

 

ปรี๊น!!! ปรี๊น!!!!!!!!!!!!!

 

ทันใดนั้นเสียงแตรรถก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องถนน ฝ่าเสียงสายฝนและฟ้าผ่า แถมไม่ใช่รถคันเดียว แต่หลายคันที่กำลังบีบไล่รถคันหนึ่งที่จอดนิ่งสนิทอยู่พร้อมกับประตูฝั่งคนขับที่เปิดกว้าง

 

"เหี้ยเอ๊ย!!!"

 

ทันทีที่หันกลับไปมอง บอดี้การ์ดหนุ่มก็สบถเต็มเสียง เพราะนั่น...รถเขา

 

สัญญาณไฟเปลี่ยนสีแล้ว แต่รถของเขายังคงจอดตายอยู่กับที่

 

แน่นอนว่าเขาควรจะตามเจ้านายไปมากกว่าสนใจไอ้รถเฮงซวยนั่น แต่ช่วงเวลาแห่งความลังเลใจไม่กี่วินาทีกลับทำให้คนที่ต้องปกป้องหายลับไปกับสายฝนที่ตกกระหน่ำ

 

ปรี๊นนนนนนนน!!!

 

เสียงแตรยังคงดังลั่น เพราะทุกคนก็หงุดหงิดไม่ต่างกัน ในเมื่อฝนตก รถก็ติด กว่าที่สัญญาณจะเปลี่ยนสีก็ต้องรอกันนานสองนาน ดังนั้น การที่มีรถคันหนึ่งจอดขวางก็ไม่ต่างจากระเบิดที่พร้อมจะถูกดึงสลัก และปณชัยก็ตัดสินใจ...หมุนตัวกลับไปที่รถ

 

เขาตามคุณวินไม่ทันแล้ว

 

แม้จะร้อนใจแทบบ้า แต่ชายหนุ่มก็ไม่อาจจะจอดรถทิ้งเอาไว้ให้มีปัญหาตามมาทีหลัง การจัดการตำรวจไม่ใช่เรื่องยาก แต่สำหรับคนทั่วไปที่ถ่ายคลิปประจานลงโซเชียล การไปตามเก็บทีหลังเป็นเรื่องยากยิ่งกว่า โดยเฉพาะทะเบียนรถที่รู้กันว่าเป็นของตระกูลไหนนั่นอีก

 

สุดท้าย บอดี้การ์ดหนุ่มก็เลือกชื่อเสียงของภาคินมากกว่าใครบางคน

 

ใครคนนั้นที่กำลังจ้ำฝ่าสายฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เร็วขึ้น เร็วขึ้น ก่อนที่จะ...หยุดลง

 

ใบหน้าสวยเกินชายหันกลับไปมองด้านหลังเพื่อพบเพียง...ความว่างเปล่า

 

ไม่มีคนที่ไล่ตามมาเหมือนที่เป็นเสมอมา

 

"นั่นสินะ ที่ผ่านมาก็มีแต่มึงที่ไล่ตามเขาอยู่ฝ่ายเดียว แล้ว...จะหวังอะไร" ภวิศกระซิบเสียงแผ่วที่กลืนไปกับเสียงฝน เงยหน้าขึ้นมองฟ้า หลับตารับสายน้ำเย็นฉ่ำที่กระทบกับแก้มขาว แล้วน้ำหยดหนึ่งก็ไหลออกมา

 

น้ำที่ไหลออกมาจากตาแล้วชะหายไปกับหยาดพิรุณที่ตกจากฟากฟ้า

 

สิ่งที่ไหลออกมาไม่ใช่แค่น้ำหยดหนึ่ง หากแต่เป็น...ความเสียใจ

 

เขาก็เหมือนคนบ้า

 

แม้จะรู้ว่าไม่มีทาง แต่เพียงได้รับความหวังริบหรี่ก็ใจสั่นระริก ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าทั้งหมดนั้นอยู่ภายใต้คำว่าหน้าที่ เพียงคำสั่งของคิน เพียงเพราะปณชัยเป็นคนของบ้านหลังนี้ สำหรับนายภวิศคนนี้ไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าแค่กาฝากที่เกาะติดเจ้านายตัวจริงของผู้ชายคนนั้นเท่านั้นเอง

 

"ถ้าฉันไม่ใช่น้องของคิน ฉันคงไม่เหลือค่าใดๆ ในสายตานาย"

 

การเอาคืนของเขาด้วยการเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นกลับได้รับผลตอบแทนที่สาหัสยิ่งกว่า...การไม่อยู่ในสายตาของผู้ชายที่ชื่อปณชัย

 

ซ่า...ซ่า...

 

สายฝนรินรดผืนแผ่นดินจนชุ่มฉ่ำ แต่มันไม่อาจจะรดลงบนหัวใจที่แห้งผากของคนที่ยืนนิ่งมองฟ้าได้เลย

 

"ดีที่ฝนตก"

 

ประโยชน์อย่างเดียวของมันสำหรับภวิศคือเกราะกำบังความอ่อนแอ

 

            ซ่า...ซ่า

 

สายฝนที่กลบรอยน้ำตา

 

"ก็แค่กาฝากของคินที่ต้องดูแล"

 

นายแบบหนุ่มเน้นย้ำกับตัวเอง ก่อนที่หลับตาอีกครั้ง ปล่อยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าให้ไหลปะปนไปกับน้ำบนฟ้าที่ราวกับร่ำไห้ให้กับคนคนนี้ที่กำลังเสียใจ

 

ย้ำให้ขึ้นใจ สลักลงในหัวสมอง บอกกับร่างกายว่าเขาไม่มีค่าสำหรับผู้ชายคนนั้นเลย

 

.............................

 

            “มึงว่าอะไรนะไอ้ชัย!!!

 

            ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ เสียงกัมปนาถที่ดังไม่ยิ่งหย่อนกว่าเสียงฟ้าร้องภายนอกก้องไปทั่วทั้งห้องทำงาน ยามที่คนถามกำลังจ้องเขม็งไปยังคนสนิทที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้ากรอบประตู ใบหน้าคมก้มลงต่ำราวกับน้อมรับความผิด ทั้งที่สองมือ...บีบเข้าหากันแน่น

 

            “ผมคลาดสายตาจากคุณวินครับ” ปณชัยเอ่ยอีกครั้ง ย้ำถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้น จนชายหนุ่มหลังโต๊ะทำงานตาวาว

 

            แน่สิว่าภาคินต้องโกรธ เขาอาจจะปล่อยให้วินทำตามใจตัวเอง แต่อย่างไรนั่นก็คือน้อง และยิ่งในสถานการณ์ไม่สู้ดีแบบนี้ ไอ้ชัยกลับบอกว่าน้องเขาหายตัวไป ตอนนี้เขาโกรธจนอยากจะฟาดปากคนสนิทด้วยซ้ำ แต่...

 

            “มึงมีเรื่องอะไรกับมัน”

 

            ภาคินเห็นว่าใครบางคนร้อนใจยิ่งกว่า

 

            คนที่ตีหน้าเรียบทำตัวเหมือนปกติ แต่ทำไมจะไม่เห็นล่ะแก้มช้ำไปข้างหนึ่ง ไหนจะสองมือที่กุมประสานกันนั่นบีบกันแน่นแค่ไหน และแรงคงมากพอจะหักกระดูกใครสักคน จนคนเป็นพี่ใจเย็นลงกว่าเดิมนิด โยนคำถามที่คนฟังชะงักไปให้

 

            “ไปทำอะไรให้มันโกรธ” คนพูดจ้องที่แก้มของคนที่ยังยืนยันคำเดิม

 

            “ไม่มีอะไรครับ”

 

            “ฮึ” วินาทีที่ได้ยินคำตอบ ภาคินแสยะยิ้ม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วว่าเสียงหยัน

 

            “เรื่องของกูน่ะเก่งนัก แต่พอเป็นเรื่องน้องกู...” คนพูดหยุดแค่นั้น จ้องเข้าไปในตาของคนสนิทที่ยังตีหน้าดุจเดิม ราวกับค้นหาคำตอบที่รู้ๆ กันอยู่ ขณะที่ดวงตาสีเข้มของปณชัยก็เผลอวาวขึ้นแวบหนึ่ง แม้จะเพียงครู่ แต่มากพอให้คนที่โกรธเพราะน้องหายยกมุมปากขึ้น ไม่ใช่ขบขัน แต่...เหี้ยมเกรียม

 

            “กูเคยพูดว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของมึง แต่ถ้ามึงหาวินไม่เจอ...มึงรู้สินะว่าจะเจออะไร”

 

            “ครับ”

 

            “ถ้ารู้ก็ไปหาตัวมันสิวะ!” ภาคินตวาด

 

            RRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrr

 

            กึก

 

            ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็แผดเสียงดังก้อง เรียกสายตาของผู้ชายสองคนให้หันไปมอง ซึ่งปณชัยก็ก้มหัวให้นายราวกับรับคำสั่งก่อนหน้า หมุนตัวพร้อมจะก้าวออกจากห้องให้เร็วที่สุด แต่...

 

            “เดี๋ยว!” เจ้านายกลับสั่งขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วรับโทรศัพท์ ปล่อยให้คนสนิทยิ่งบีบมือกันแน่น เพราะ...ข้างในร้อนราวกับไฟ

 

            ไม่ว่าภายนอกจะแสดงออกแบบไหน แต่ภายในใจของคนที่ทำหน้านิ่งนั้นเหมือนกับลาวาที่กำลังปะทุ มือที่ถูกบีบไร้ความรู้สึกไปแล้ว เพราะมันรองรับความเจ็บใจของเจ้าของที่กำลังคลุ้มคลั่ง

 

            ตอนนี้ปณชัยไม่อยากยืนเฉยสักวินาทีเดียว เขาอยากจะออกไปทำหน้าที่ให้ไวที่สุด และที่เขากลับมายังคฤหาสน์หลังนี้เพราะอีกฝ่ายปิดเครื่องโทรศัพท์ราวกับรู้ว่านั่นคืออุปกรณ์ที่ไว้ติดตามตัว และเป็นการบอกให้รู้ว่าไม่อยากเจอหน้าเขามากแค่ไหน จนต้องตรงดิ่งกลับมาที่คฤหาสน์ หวังว่าเจ้านายจะกลับมาแล้ว แต่...ไร้วี่แวว

 

          โธ่เว๊ย!!!

 

            ในใจกำลังสบถลั่น แต่ภายนอกเขาแสดงออกไม่ได้ ทำได้เพียงบีบขย้ำมือตัวเองเพื่อระบายความรู้สึกในอก และย้ำเตือนว่าเขาทำอะไรลงไป

 

            คำพูดบางคำมันสลักอยู่ในหัวแน่นเสียกว่าอะไรทั้งหมด

 

          ก็แค่กาฝาก

 

            ทำไมเขาจะไม่รู้สึกล่ะว่าน้ำเสียงเยาะเย้ย ถากถาง และเย็นชาของคนสวยคนนั้น มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเสียใจมากมายแค่ไหน มากพอที่จะทำให้คนอย่างเขาหายใจไม่ออก แต่...ต้องไม่สนใจ

 

            ไม่สิ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามสนใจเด็ดขาด

 

            ไม่ว่าจะสายตา น้ำเสียง หรือการกระทำ เขาก็ห้ามรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ทั้งที่ห้ามแล้ว กดมันเอาไว้แล้ว แต่ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งแผดเผาหัวใจจนจะกลายเป็นเถ้าถ่าน

 

          เร็วสิ เร็วกว่านี้

 

            ชัยไม่มีสิทธิ์สั่งเจ้านาย แต่ตอนนี้คำบางคำมันแวบเข้ามาในหัว ราวกับบอกกับภาคินที่เพิ่งรับโทรศัพท์ให้จบบทสนทนาให้ไวที่สุด แล้วเขาจะได้ออกไปทำหน้าที่ แต่เวลาเพียงไม่กี่วินาทีนั้นกลับเชื่องช้าจนคนตัวใหญ่เผลอกัดฟัน และมันก็แทบจะขบกันจนเกิดเสียง เมื่อภาคินหันมาสบตา

 

            “เออ ขอบใจที่ยังอุตส่าห์โทรมาบอก”

 

            สัญชาตญาณของปณชัยกำลังกู่ร้องทันทีเมื่อเห็นแววตาโล่งใจผสมความโกรธเกรี้ยว...เจอตัวแล้ว แต่อยู่กับใคร

 

            ภาคินวางสายไปแล้ว เงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะยิ้มเหี้ยม

 

            “เจอตัววินแล้ว”

 

            “...”

 

            เขาควรจะยินดี แต่กลับไม่อยากได้ยินประโยคถัดมา

 

          “มันอยู่กับไอ้ซีน”

 

            หมับ

 

            วินาทีนั้น บอดี้การ์ดหนุ่มไม่รู้เลยว่ากำมือแน่นขึ้นราวกับว่ามันคือหัวของใครสักคน เมื่อชื่อของคนที่ได้ยินเป็นครั้งที่สองของวันโผล่เข้ามาในบทสนทนา พร้อมกับภาคินที่กำลังยิ้มแต่ปาก หากแต่ตาฉายชัดถึงความรู้เท่าทัน

 

            “กูแค่รู้ว่ามันอยู่ไหนก็พอใจแล้ว ส่วนมึง...จะทำอะไรก็เรื่องของมึง”

 

            ภาคินว่าแค่นั้น แต่สำหรับคนฟังแล้ว

 

            “ครับ” ปณชัยรับคำนาย แล้วหมุนตัวออกจากห้องทำงานไวปานพายุ เพราะร่างกายมันแทบจะพุ่งออกไปตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนเจ้านายคนนั้นแล้ว แม้เจ้านายไม่ได้สั่ง แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าเลือกจะทำอะไรเป็นอย่างแรก

 

            ไปเอาตัวคุณวินมาจากคนคนนั้นยังไงล่ะ

 

            คนที่เขาไม่มีวันให้อภัย...ปีศาจร้ายที่สาดสีดำลงบนผ้าขาวจนเปรอะเปื้อน

 

            หากแต่คนที่ไม่ให้อภัยยิ่งกว่าคงเป็นเขาเอง...คนที่ผลักเด็กน้อยไปให้ปีศาจกลืนกิน

 

          เร็วสิวะ เร็วกว่านี้ ไปให้เร็วกว่านี้สิวะไอ้ชัย!!!

 

......................................

 

            ครบค่ะ สำหรับพี่ชัยแล้ว พี่ซีนคงเป็นคนที่ตัวเองไม่มีวันเอาชนะได้อะค่ะ แบบว่ามันฝังใจอะเนอะ ในวันที่ปฏิเสธพี่วินจนเด็กน้อยเจ็บช้ำ พี่ซีนก็แทรกตัวเข้ามาระหว่างทั้งคู่ ฉกชิงความบริสุทธิ์จนหาสีเดิมแทบไม่เจอไป แน่นอนสิว่าพี่ชัยเราแทบจะทนฟังชื่อนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่กลับหนีไม่พ้น เอาน่า ยืนฟังหน้าห้องตอนเขาได้กันก็ทำมาแล้ว กับอีแค่พี่วินหนีไปซบอกพี่ซีน พี่จะมาเดือดมาร้อนทำไม ก็ผลักเขาไปเองนี่เนอะ XD

            ส่วนเรื่องรถ ไม่รู้มีใครสังเกตมั้ยว่ามันจะคล้ายกับฉากที่พี่ภาคินทำร้ายความรู้สึกกราฟอะจ้า เมย์อยากเล่นล้อระหว่างสองคู่นี้ เพราะถ้าว่ากันตามจริง กราฟตอนถูกพี่ภาคินร้ายใส่ก็คือภาพแสดงตอนที่พี่ชัยทำร้ายใจพี่วินไม่ต่างกันอะคร้าบ แฮ่ 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

330 ความคิดเห็น

  1. #14574 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 01:20
    แม่งเอ้ย อิพี่ชัย
    #14574
    0
  2. #14281 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 12:32
    หน่วงๆๆๆๆ มีแต่คำว่าหน่วงเต็มไปหมด
    #14281
    0
  3. #13852 Sterj (@Sterj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:27
    นั่นพี่ชัยไปตามน้องงงง
    #13852
    0
  4. #13214 แม่ยกฮุนฮาน (@eawnaja) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:56
    ปัดโธ่ววววววพี่ชัยยยย
    #13214
    0
  5. #12919 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:48
    คู่นี้ยิ่งกว่าคู่ที่แล้วอีกมั้ยอ่ะ เพราะพี่ชัยนั่นแหละ เศร้า ; - ; มันก็เป็นแบบนี้มาสิบปีแล้วที่วินเปลี่ยนไป แต่พี่วินก็รักพี่ชัยมานานมากกกเลยนะ ทำไมพี้ชัยถึงยังยอมอยู่แบบนี้กันนะ ไม่เสียดายเวลาเลยหรือ หน่วงไปอีก
    #12919
    0
  6. #12891 ใกล้กัน (@khemngoen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 11:18
    น้องงงงงงง
    #12891
    0
  7. วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:52

    สงสารทั้งพี่วินพี่ชัย งื้ออออ พี่ชัยต้องเคยสัญญาอะไรซักอย่างแน่ ทำไมไม่ตอบรับความรู้สึกน้องงง

    #12870
    0
  8. #12747 emptyq_ (@emptyq_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:00
    พี่เมย์บรรยายฉากร้องไห้ในสายฝนดีมากเลยค่ะ ฮือ ร้องไห้ตาม สงสารวินจับใจ
    #12747
    0
  9. #12713 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 01:50
    วินไม่ได้เล่นกับความรู้สึกใครหรอก กำลังกับความรู้สึกตัวเองอยู่นั้นแหละ
    #12713
    0
  10. #12659 yghchb (@yinggyty) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 03:41
    น้ำตาไหลเลย อิพี่ชัยจะใจแข็งไปไหนเนี่ย
    #12659
    0
  11. #12640 Naughtya-girl (@Naughtya-girl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:59
    อ่านไปน้ำตาไหลไป อะไรบีบอารมณ์ขนาดนี้ อิพี่ชัยนี่แากแข็งจริงๆเลย
    #12640
    0
  12. วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 12:42
    หึ เป็นไงหล่ะเจ็บได้เท่ากับที่วินเจ็บไหม ^^
    #12448
    0
  13. #11630 ThanPKt (@ThanPKt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 15:36
    สงสารวินโว้ยยยยยยย
    #11630
    0
  14. #11598 Opal2547 (@Opal2547) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:50
    อื้อฮือออ~เจ็บชิบ
    #11598
    0
  15. #11075 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 15:39
    ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ สงสารพี่วินนนนนนนนน ไอพี่ชัยเกลียดแล้วโว๊ยยยยยย ไม่สงสารหัวใจพี่วินหรือยังไง พี่วินเป็นแบบนี้เพราะใคร
    #11075
    0
  16. #9446 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:30
    โอยยย อิพี่ชัยยย จะปากแข็งไรขนาดนี้ สงสารวินมากกอ่ะ อยากให้พี่ชัยโดนหนักๆ ชิชิ
    #9446
    0
  17. #8969 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:14
    มันหน่วงๆ
    #8969
    0
  18. #8805 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 12:05
    โกรธอ่ะ ! :( ฮื่อออออ สงสารพี่วินนนน พี่ชัยนะ ไม่สงสาร ฮึ
    #8805
    0
  19. #8684 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:17
    เริ่มเชียร์ทีมซีน ขอให้ซีนรักวินจริงๆที
    #8684
    0
  20. #6048 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 15:02
    เพิ่งคิดจะมาแยกเขาจากกันเหรอพี่ชัย ปล่อยแล้วก็ปล่อยไปเลยสิ เชอะ! ดีแต่ผลักไสก็อย่าคิดดึงพี่วินกลับมาเลย งื้อออ สงสารคนสวยของเค้าาา
    #6048
    0
  21. #5804 echize (@nonsatt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:38
    พี่ชัย !!!!!!!! ฮือโกรธ ทำไมมมมม ทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #5804
    0
  22. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 01:40
    สงสารวินมากกกก
    #5034
    0
  23. #4975 Asuno (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 06:30
    ถ้าฉันเป็นวินฉันจะสั่งเก็บชัย555
    #4975
    0
  24. #4808 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:56
    ต่างคนต่างมีความรู้สึกใหเแก่กันแต่รักกันไม่ได้
    #4808
    0
  25. #3938 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:12
    โคตรสงสารวินอ่ะ ฮืออออออออออ
    #3938
    0