[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,325,015 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,665 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,852

    Overall
    1,325,015

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 อัศวินหรือแค่ผู้ร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    4 ก.ค. 60




ตอนที่ 6 อัศวินหรือแค่ผู้ร้าย

 

 

 

            “หึๆ ไอ้ภาคินเอ๊ยไอ้ภาคิน เรื่องก็ผ่านมานานนมยังแค้นกูไม่เลิกอีกหรือวะ”

 

            ศิรภพเอ่ยอย่างขบขัน ยามที่ลดโทรศัพท์มือถือลงมาเคาะกับฝ่ามือ ดวงตาคู่คมก็มองท้องฟ้ามืดครึ้มผ่านกระจกใสบานใหญ่ กระจกใสที่สะท้อนให้เห็นเงาของชายหนุ่มหน้าตาคมคายที่กำลังยิ้มกว้างอย่างสนุกสนาน ยิ่งนึกไปถึงน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ติดหงุดหงิดของเพื่อนสนิทแล้วก็ยิ่งนึกขำ

 

            ไอ้ภาคินไม่ห้ามลูกพี่ลูกน้องจะออกไปไหนกับใคร จะมีก็แต่กับเขาเนี่ยล่ะ

 

            “เป็นเรื่องช่วยไม่ได้นี่หว่า ก็ของดีมาอยู่ตรงหน้า” เจ้าของห้องชุดสุดหรูหัวเราะเบาๆ นึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานของเด็กหนุ่มหน้าสวยโดยไม่ลังเล แม้ว่าจะต้องผจญความโกรธราวกับพายุของเพื่อนที่พัดเข้าใส่ก็ยังถือว่าคุ้มอยู่ดี

 

            ยังไงภาคินก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าฆ่าเขาไปก็มีแต่จะเสียกับเสีย

 

            บางคนอาจจะไม่ชอบที่ใช้บารมีของพ่อแม่ แต่ไม่ใช่กับคนอย่างนายศิรภพ ชายหนุ่มไม่เคยปิดบังว่าตัวเองเป็นลูกชายคนโตของเจ้าสัวใหญ่ นอกจากนั้นยังไม่ลังเลที่จะใช้มันให้เกิดประโยชน์อีกด้วย ด้วยฐานะแบบนี้ ด้วยอำนาจเงินเท่านี้ ต่อให้ใหญ่มาจากไหนก็ทำอะไรเขาไม่ได้

 

            ดังนั้น ต่อให้เคลมญาติเพื่อนไป มันก็ไม่เสี่ยงฆ่าเขาแล้วเสียผลประโยชน์แน่ แม้ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ตาม

 

            “เกิดมารวยก็ดีไปหลายอย่าง” เสียงทุ้มว่าอย่างอารมณ์ดี ไม่สนใจด้วยว่าใครจะได้ยินแล้วนึกหมั่นไส้ ก็ถ้าจะว่าเขา ก็รวยให้ได้ครึ่งนึง หล่อให้ได้ครึ่งนึงของเขาก่อนค่อยมาลองดีก็ไม่สาย

 

            จากนั้นก็ยักไหล่ด้วยท่าทางอวดดีที่ทำให้ใครอีกคนเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา

 

            “เงินใช่ว่าซื้อได้ทุกอย่าง”

 

            ขวับ

 

            “เจ้าหญิงของพี่อาบน้ำไวจัง” ซีนหันไปมองตามเสียง จนเห็นชายหนุ่มร่างเพรียวที่มีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำปิดบังเรือนกาย และนั่นก็ทำให้รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาคู่คมกรุ้มกริ่ม แล้วร่างสูงก็ขยับเข้ามาใกล้คนที่มาหาเขาด้วยสภาพตัวเปียกชุ่มโชก

 

          คนอื่นอาจจะเหมือนลูกหมาตกน้ำ แต่วินนี่ไม่ว่าจะตัวแห้งตัวเปียกก็ยั่วอารมณ์อยู่ดีแฮะ

 

            ร่างสูงคิดขำๆ ขณะที่มองวงหน้าเกลี้ยงเกลาของอีกฝ่ายอย่างพึงพอใจ

 

            เรือนผมที่เคยเปียกชุ่มโชกถูกเช็ดแล้วเสยไปด้านหลัง เหลือเพียงลูกผมเล็กๆ ที่คลอเคลียรอบกรอบหน้าขาว ซึ่งเผยให้เห็นเครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบแม้จะไร้เครื่องสำอาง ทั้งดวงตาคมแสนเย็นชา จมูกได้รูป ปากนุ่มนวลที่ดึงดูดให้ก้มลงไปสัมผัส ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำให้นายศิรภพไม่ลังเลเลยที่จะลิ้มลอง แม้จะต้องเสียเพื่อนไปก็ตาม

 

            แปะ

 

            “แช่น้ำอุ่นนานกว่านี้ก็ได้แท้ๆ” รูปประโยคคล้ายห่วงใย แต่สัมผัสที่ลูบไล้บอกถึงเจตนาที่แท้จริง

 

            แน่นอนว่าวินเองก็รู้ แต่นายแบบหนุ่มเพียงยืนนิ่งให้ปลายนิ้วสัมผัสผ่านแก้ม ไม่แม้จะเอียงหน้าหนีตอนที่อีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้ จนดวงตาทั้งสองคู่อยู่ในระดับเดียวกัน แล้วเสียงทุ้มติดพร่าน้อยๆ อย่างปลุกเร้าอารมณ์ก็กระซิบถาม

 

            “หรือจริงๆ แล้ววินอยากให้พี่ช่วยให้อุ่น”

 

            ภวิศมองรอยยิ้มยั่วเย้าของหนุ่มมากเสน่ห์ รู้ดีว่าใครก็ตามที่หลงไปกับเสียงน่าฟัง สัมผัสอ่อนโยนก็มีแต่จะตกลงไปในหลุมกับดักของอีกฝ่ายก็เท่านั้น

 

            “เอางั้นก็ได้นะ” แล้วตอบด้วยเสียงเรียบเรื่อย และนั่นก็ทำให้คนฟังหรี่ตาลงนิด มองเข้าไปในดวงตาคมสวยเพียงครู่ ก่อนที่จะ...

 

            “โธ่ ล้อเล่นน่า พี่ไม่ใจร้ายทำคนที่เพิ่งฝ่าฝนมาจนตัวสั่นหรอกนะ” สองมือยกขึ้นพอดีไหล่ด้วยท่าทางขี้เล่น ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นโอบรอบไหล่ของภวิศหลวมๆ พาเดินมายังโซฟาตัวใหญ่ ดันร่างเพรียวให้นั่งลง แล้วผละไปยังห้องครัวอลังการที่มีไว้เพื่อประดับห้องมากกว่าจะใช้จริง

 

            “กาแฟอุ่นๆ สักแก้วแล้วกันนะ”

 

            “ไม่...”

 

            “จุ๊ๆ อย่าเพิ่งปฏิเสธสิคนสวย นี่ถ้าไม่ใช่วิน พี่ไม่ลงมือชงให้เองหรอกนะ” ก่อนที่วินจะเอ่ยเต็มปาก ซีนก็แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ทำให้ใครๆ ทำตามมานักต่อนัก รวมทั้งคนที่นั่งนิ่งอยู่กับที่ที่พยักหน้ารับแกนๆ

 

            “แล้วตกลงไปไหนมาหืม ถึงตัวเปียกมาหาพี่ถึงนี่”

 

            “...”

 

            วินเงียบ และเจ้าของห้องก็ไม่ว่าอะไรที่ไม่ได้รับคำตอบ แค่รินกาแฟใส่แก้วกระเบื้อง แล้วเดินมายังแขกซึ่งเหม่อมองท้องฟ้า

 

            “เชิญครับเจ้าหญิง” ซีนดันแก้วใส่มือ แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างกัน มือข้างหนึ่งก็พาดลงบนโซฟาตัวนุ่ม หันมองหนุ่มหน้าสวยที่ไม่แม้แต่จะยกแก้วขึ้นจิบ

 

            ท่าทางที่ร่างสูงจิบกาแฟเงียบๆ ก่อนที่จะวางมันลงบนจานรอง เลื่อนไปยังโต๊ะตัวเตี้ย แล้วเอนหัวพิงแขนที่พาดพนักโซฟา ตาคมยังคงมองเพียงเสี้ยวหน้าขาวที่บางคนว่าหยิ่ง บางคนว่าถือดี แต่สำหรับคนมองคนนี้แล้ว

 

            “วินเหมือนวันนั้นเลย”

 

            “วันไหนล่ะ”

 

            เจ้าของห้องยกยิ้มนิด

 

            “วันที่พี่สอนให้วินรู้จักโลกของผู้ใหญ่ยังไงล่ะ”

 

            “...”

 

          “วินยังน่าขยี้ไม่ต่างจากเดิมเลยนะ”

 

            สำหรับชายหนุ่มแล้ว ภวิศยังคงเหมือนวันนั้น แก้วเจียระไนล้ำค่าที่เพียงแค่เอื้อมมือเข้าไปหาก็แหลกละเอียดคามือ และซีนก็ไม่ลังเลเลยที่จะทำลายด้วยมือนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะยิ่งขยี้ลงไปเท่าไหร่...ก็ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นเท่านั้น

 

            วินอาจจะไม่รู้ตัวว่าความสวยนี้ดึงดูดให้ใครๆ อยากจะลองทำลายให้แหลกคามือ

 

            “ทั้งที่วันนั้นผมกำลังเสียใจ?”

 

            “อ้าวหรือ ตอนนั้นวินเสียใจหรือ พี่เพิ่งรู้นะเนี่ย โอ้ว ความรู้ใหม่” คนฟังทำเสียงราวกับเพิ่งรู้ความจริงวันนี้ และนั่นก็ทำให้นายแบบหนุ่มถอนหายใจอย่างยอมแพ้ ยอมยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สัมผัสรสขมและกลิ่นหอมที่แตะปลายจมูก ก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยต่ออย่างขบขัน

 

            “ก็นะ ของดีมาอยู่ตรงหน้า ใครที่ไม่เอาก็คงมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละ”

 

            ศิรภพยื่นมือมาเล่นผมชื้นเบาๆ ยามเอ่ยเจตนาที่แท้จริง แล้วใช้อีกมือดึงแก้วออกจากมือคนสวย ดันไว้ลวกๆ ที่โต๊ะตรงหน้า เรียกสายตาของภวิศให้หันมาสบ จนเจอกับรอยยิ้มกว้างขวางตามประสาผู้ชายอารมณ์ดี

 

            “และพี่เป็นคนฉลาด...” ซีนขยับเข้ามาใกล้จนผิวเนื้อสัมผัสกัน จงใจโน้มไปกระซิบข้างหู

 

“คืนนี้ค้างมั้ย”

 

            “พี่ไม่มีงานหรือไง”

 

            “ถ้าเพื่อวิน พี่ยอมปิดผับทั้งอาทิตย์เลยเอ้า”

 

            ภวิศมองดวงตาขี้เล่นนั้น รู้ว่าอย่าเอาคำพูดของผู้ชายคนนี้มาใส่ใจ ก่อนที่จะหันไปมองภายนอกที่ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก แล้วเสียงทุ้มที่ยังคงโฆษณาชวนเชื่อก็ช่วยในการตัดสินใจ

 

            “พี่ทำให้วินอุ่นได้กว่ากาแฟแก้วนั้นนะ...ว่าไง” คนพูดเลิกคิ้วขึ้นนิด ราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่าทำไมภวิศถึงมายืนอยู่หน้าห้องเขา และแทนคำตอบ

 

            ฟึ่บ

 

            หัวทุยเอนลงซบที่ไหล่กว้างให้ศิรภพยิ้มกว้าง จัดการโอบร่างเพรียวเข้ามาประชิดตัวทันที แบบที่วินก็ไม่แย้งอะไร ทั้งที่น้ำหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มแล้วซึมลงบนบ่ากว้าง อย่างไม่รู้เลยว่านั่นคือหยดน้ำจากเรือนผมหรือน้ำจากดวงตากันแน่

 

            “อืม”

 

            นายแบบตอบรับเสียงเบา เพราะอย่างน้อยตรงนี้ก็อุ่น...อุ่นกว่าความเย็นชาจากคำพูดของใครบางคน

 

            พี่ซีนรู้ว่าเขาต้องการความอบอุ่น ไม่ว่าจะในรูปแบบไหนก็ตาม

 

          มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหน เมื่อไหร่หรือ เมื่อไหร่ที่คนคนนั้นจะฉลาด หรือจริงๆ แล้วเป็นกูเองที่โง่เอง...โง่ที่ยังคงจมปลักรอคอยคนคนเดิมอยู่ที่เดิมเสมอมา

 

            เมื่อไหร่ล่ะวิน เจ็บแค่ไหนถึงจะฉลาดสักที

 

.....................................

 

ต่อค่ะ

 

            แม้ว่าปณชัยจะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนเจ้านายอยู่ที่ไหน แต่ด้วยสภาพอากาศที่ย่ำแย่มาตั้งแต่เช้า ถึงจะรีบยังไง รถคันหรูก็ยังคงติดแหง็กอยู่บนท้องถนน ดังนั้น กว่าที่ชายหนุ่มจะฝ่าการจราจรมายังคอนโดหรูใจกลางเมืองได้ก็เสียเวลาไปเกือบสองชั่วโมง

 

            เวลาที่เสียเปล่าที่ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มหงุดหงิดแทบบ้า ใบหน้าแบบพี่ชายใจดีที่มอบให้กับกฤติธีเมื่อเช้าราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ดวงตาวาววับเหมือนพายุคลั่ง ไหนจะฟันคมที่ขบกัดมาตลอดทาง

 

            อารมณ์ขุ่นมัวที่เจ้าตัวก็รู้ และต้องกำจัดมันทิ้งไปก่อนที่จะพบกับเพื่อนของเจ้านาย

 

            คุณซีนชอบเรื่องสนุก หนึ่งในนั้นคือการก่อกวนอารมณ์ของเขาเล่น แม้ว่ามันจะไม่ได้ผล แต่จะมีข้อแม้ทันทีหากเป็นเรื่องของใครบางคน ดังนั้น เขาต้องนิ่ง

 

            คนอย่างปณชัยไม่ใช่พวกที่ยอมให้ถูกปั่นหัวง่ายๆ เหมือนกัน

 

            [อ้อ ฉันไม่สะดวกรับแขก]

 

            กรอด

 

            แม้จะบอกตัวเองอย่างนั้น แต่ชายหนุ่มก็ต้องขบฟันจนเป็นสันนูน เมื่อเพียงต่อสายหาเจ้าของห้องก็ได้รับคำตอบที่ไล่อ้อมๆ ว่า...กลับไปซะ

 

            “คุณภาคินให้ผมมารับคุณวินครับ”

 

            [หืม ไอ้ภาคินน่ะนะ ไม่เห็นรู้เลย มันไม่ยักกะบอก]

 

            ปลายสายว่าง่ายๆ แม้ไม่ยืนอยู่ตรงหน้า ปณชัยก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสนุก แต่เขาไม่ตลกไปด้วย!

 

            “ผมขอขึ้นไปรับคุณวินครับ” เจ้าตัวย้ำคำเดิมอย่างใจเย็น

 

            [ก็อยากให้ขึ้นมาอยู่หรอกนะ แต่เจ้านายนายกอดฉันไม่ยอมปล่อยเลยเนี่ยสิ...ครับคนสวย ให้กอดแน่นกว่านี้อีกหรือ หึๆ วันนี้น่ารักจัง]

 

            หมับ

 

            มือที่กำโทรศัพท์ยิ่งบีบแน่นจนขึ้นข้อขาว เมื่อปลายสายหันไปคุยกับคนข้างตัว แล้วที่แย่ที่สุดคือภาพของร่างเปลือยเปล่าที่เห็นเมื่อวานมันแวบเข้ามา หากแต่ร่างนั้นกำลังคลอเคลียอยู่กับศิรภพ จนคนที่ถูกปั่นหัวต้องสูดหายใจลึกๆ

 

            [ท่าทางวินจะไม่อยากปล่อยฉันง่ายๆ ว่ะ]

 

            “งั้นผมขอเข้าไปรอในห้องจนกว่าจะเสร็จธุระครับ” ร่างสูงบอกด้วยเสียงเรียบนิ่ง กดทุกความรู้สึกลงไป แม้จะได้ยินเสียงหัวเราะกับถ้อยคำยั่วอารมณ์

 

            [ฮ่าๆๆๆๆ ฉันก็แอบคิดตั้งแต่ครั้งก่อนแล้วนะ ตกลงนายมาคุ้มครองวินตามหน้าที่หรือจริงๆ แล้วก็แค่ชอบฟังเสียงเจ้านายตัวเองตอนถูกทำเรื่อง...]

 

            “ผมขอขึ้นไปรอบนห้องครับ!” ก่อนที่ศิรภพจะเอ่ยอะไรมากกว่านั้น คนทางนี้ก็แทรกขึ้นมาด้วยโทนเสียงที่เข้มขึ้นอีกนิด แม้ว่ามันแทบจะไม่ต่างจากปกติ แต่ดูเหมือนปลายสายจะรับรู้ เพราะคนที่ถ่วงเวลาไม่ยอมให้เขาขึ้นไปเสียทีตอบรับด้วยความพอใจ

 

            [วันนี้ฉันมีเรื่องกับไอ้ภาคินไปแล้ว คงไม่หาเรื่องใส่ตัวด้วยการมีเรื่องกับลูกน้องมันอีกคน...ขึ้นมาสิ อ้อ แต่ทำใจก่อนนะ ท่าทางฉันจะเล่นคนสวยหนักไปหน่อย]

 

            เจ้าของห้องวางสายไปแล้ว แต่สำหรับคนที่ยังยืนถือโทรศัพท์กลับดวงตาวาวโรจน์ กำหมัดเข้าหาตัวแน่น ใบหน้าดูน่ากลัวแม้ว่าจะยังเรียบนิ่งดุจเดิม แล้ว...

 

            ฟึ่บ

 

            กำปั้นหนักๆ พุ่งออกไปแล้วจนเกือบจะกระแทกผนังข้างตึก แต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะได้แผล ปณชัยกลับยั้งมือเอาไว้ทัน จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็หลับลงเกือบนาทีเต็มๆ ลมหายใจถูกสูดเข้าและผ่อนออก หลายต่อหลายครั้ง

 

            พรึ่บ

 

            กำปั้นข้างนั้นสะบัดลงข้างตัว พร้อมกับดวงตาคู่คมที่ลืมขึ้นช้าๆ

 

            ทุกความรู้สึก ทุกอารมณ์ ทุกความฉุนเฉียว...หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

 

            ไม่สิ มันไม่เคยหายไป เพียงแต่ผู้ชายคนนี้ซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดต่างหาก

 

            จากนั้น ร่างสูงที่เคยดูน่ากลัวก็กลับเป็นนายปณชัยผู้สุขุมอีกครั้ง ขายาวก็พาตัวเองก้าวเข้าไปด้านในอย่างรู้เส้นทางดี ในเมื่อเขาก็ติดต่อกับคนทางนี้หลายต่อหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้มาเพราะเรื่องงาน ไม่สิ นี่ก็เป็นงาน เขาแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น

 

            ความคิดที่ทำให้เจ้าตัวสงบลงกว่าเดิมนิด กระทั่งมาหยุดยืนหน้าห้องที่รู้ดีว่าเป็นห้องของใคร

 

แกร๊ก

 

“ในที่สุดอัศวินก็มา”

 

            ชายหนุ่มยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ประตูห้องก็เปิดกว้างออก ตามมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีของศิรภพที่คนมาเยือนยกริมฝีปากขึ้นนิด เอ่ยอย่างสุภาพ

 

            “ผมไม่ใช่อัศวิน ผมเป็นแค่บอดี้การ์ดของคุณวิน และผมมารับเจ้านาย”

 

            “ฮึ ก็หน้าที่เดียวกันไม่ใช่หรือไง...แต่ดูเหมือนจะมาช้าไปหน่อยนะ” ซีนว่าง่ายๆ แต่ดวงตาฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ที่ทำให้คนมาใหม่หรี่ตาลงนิด เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จนความทรงจำเก่าๆ มันแวบเข้ามาในหัว

 

            เขาเคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อน เหมือน...

 

            “คุณวิน!

 

            วินาทีนั้น บอดี้การ์ดหนุ่มลืมว่าอีกฝ่ายเป็นใครไปชั่วขณะ เพราะดวงตาคู่คมเบิกโพลง แล้วร่างสูงก็พุ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ตาคมกวาดมองไปรอบห้อง นึกถึงความทรงจำครั้งหลังที่มา แล้วก็รีบไปยังทิศทางที่คิดว่าเป็นห้องนอน

 

            “คุณวิน!!!” เสียงทุ้มตะโกนออกไป พร้อมกับมือใหญ่ที่ดันประตูห้องเปิดกว้างออก

 

            ภายในเป็นห้องนอน แต่...ไร้ร่างของคนที่เขาตามหา

 

            “คุณซีน เจ้านายผมอยู่ที่ไหน” ชัยหันขวับกลับไปมองเจ้าของห้องที่เลิกคิ้วขึ้นนิด ก่อนที่จะชี้นิ้วข้ามไหล่ไปยังประตูด้านหลัง และนั่นทำให้คนฟังก้าวออกไปทันที ตาคมยังคงสบกับเจ้าของห้องราวกับเตือนว่าเขาไม่ชอบเรื่องตลก และอย่ามาล้อเล่นกับงานที่เขาทำ

 

            วินาทีที่ละสายตาคือวินาทีที่มือใหญ่ดันประตูห้องเข้าไป แล้วก็พบ...

 

            “คุณวิน!!!

 

          นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!

 

            คนที่เขาตามหาอยู่ในห้องนี้จริงๆ ทว่า...เป็นภาพที่เขาไม่ปรารถนาจะได้เห็น

 

            ยามนี้ภวิศเปลือยเปล่าไปทั้งตัว มีเพียงผ้านวมผืนหนาห่มคลุมเอาไว้ถึงบั้นเอว บนเตียงยับยู่ยี่ ขณะที่ร่างทั้งร่างกำลังขดตัวเข้าหากันราวกับกำลังเจ็บปวดกับอะไรบางอย่าง หอบหายใจแรง เม็ดเหงื่อผุดพรายรอบกรอบหน้าขาว ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือด ภาพที่ทำให้คนอารมณ์เย็นถึงกับตัวแข็งทื่อ

 

            ภาพนี้มันเหมือนตอนนั้น...วันที่คุณวินถูกเขาปฏิเสธ

 

            วันที่ปีศาจบางตัวสาดสีใส่ผ้าสีขาวบริสุทธิ์

 

            หมับ

 

            “คุณทำอะไรคุณวิน!!!

 

            ทันใดนั้น สมองก็ไม่อาจจะชนะความรู้สึก เพราะสองมือของปณชัยรวบเข้าที่คอเสื้อของศิรภพ ก่อนที่จะกระชากเข้าหาตัว ใบหน้าคมที่เคยเรียบนิ่งคุกรุ่นไปด้วยเพลิงอารมณ์ เสียงตวาดดังลั่นบอกถึงความโกรธจัด

 

            เขาไม่อยากภาพแบบนั้นอีกแล้ว แม้วันนี้จะไม่มีใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่แค่ความทรมานที่อีกฝ่ายได้รับมันก็มากพอให้อารมณ์โกรธพุ่งพรวดถึงขีดสุด

 

            โครม!

 

          “ผมถามว่าคุณทำอะไรเจ้านายผม!!!

 

ต่อค่ะ

 

            แม้ศิรภพจะสูงกว่า แต่พละกำลังมีหรือที่จะสู้คนที่ควบคุมคนเป็นร้อยได้ เพราะทันใดนั้น แผ่นหลังก็กระแทกเข้ากับผนังด้านหลังเสียงดัง จนลูกเจ้าสัวใหญ่นิ่วหน้า แต่ไม่วาย...

 

            “ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วทั้งห้อง สาดน้ำมันลงบนกองไฟที่ชื่อว่าปณชัย

 

            “อย่านึกว่าเป็นคุณแล้วผมจะไม่กล้าทำอะไร!!

 

            “นายไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก...”

 

            “ผมถามว่าคุณทำอะไรคุณวิน!!!” บอดี้การ์ดหนุ่มเอื้อมมือไปยังข้างเอวด้วยความรวดเร็ว แต่ไม่เร็วพอคำพูดง่ายๆ จากปากของคนที่ถูกกระแทกจนหลังติดกำแพง

 

          “เพราะฉันแค่เฝ้าไข้เจ้าหญิงเท่านั้นเอง”

 

            กึก

 

            ก่อนที่ปลายนิ้วจะแตะโดนกระบอกปืนที่พกติดตัว น้ำเสียงทีเล่นทีจริงของคนอารมณ์ดีก็เอ่ยขึ้นมาก่อน พาเอาคิ้วเข้มยิ่งผูกกันเป็นโบว์ ผิดกับสองมือที่ชะงักงัน ตาคมเบิกโพลงขึ้นนิด จ้องเพื่อนเจ้านายที่กำลังหัวเราะเสียงดัง

 

            “ฉันอุตส่าห์เป็นคนดีเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้วิน แถมยังยอมเป็นถุงร้อนให้ความอบอุ่นอีกต่างหาก นี่มองว่าฉันเลวขนาดจะทำคนป่วยเลยหรือวะ เฮ้อออ ทำดีขนาดนี้แต่ดันต้องเจ็บตัว ฉันมันคงทำดีไม่ขึ้นจริงๆ ว่ะ” ศิรภพเลิกคิ้วขึ้นนิด และนั่น...

 

            ฟึ่บ

 

            “อืม ค่อยดีขึ้นหน่อย” บอดี้การ์ดร่างใหญ่ปล่อยมือทั้งสองข้างแล้ว และนั่นก็ทำให้เจ้าของห้องขยับคอเสื้อตัวเองเบาๆ ด้วยท่าทางไม่แยแส ทั้งยังไม่สนใจดวงตาที่จ้องเขม็งตรงมา

 

            “แล้วที่คุณบอกว่าเล่นคุณวิน...”

 

            “ทำไงได้ ชีวิตนี้ฉันไม่เคยเฝ้าไข้ใคร เห็นเหงื่อเยอะ นอนแล้วก็ทรมานเลยจับถอดแล้วเช็ดตัวก็เท่านั้นถูกผิดก็ไม่รู้สินะ แต่เช็ดไปเช็ดมา เตียงเปียก กลัวนอนไม่สบายก็เลยพามานอนห้องนี้ แล้ววินก็ดันกอดฉันแน่น สงสัยจะหนาว” คนพูดว่าง่ายๆ แต่ทำให้คนฟังยิ่งขบฟันแน่น พยายามสูดหายใจเพื่อข่มกลั้นอารมณ์โกรธ แต่มันกลับไม่สงบเหมือนก่อนหน้า

 

            ไม่มีทางอยู่แล้วที่อารมณ์ที่ระเบิดออกมาเมื่อครู่จะสงบลงเพียงเพราะหายใจไม่กี่ที!

 

            ไม่! ตราบใดที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตกหลุมพรางของคนตรงหน้า!

 

            คนที่กำลังยกยิ้มอย่างพออกพอใจ

 

            “งั้นผมต้องขอโทษที่ทำเกินกว่าเหตุ แล้วผมจะมาขอโทษอย่างเป็นทางการอีกครั้ง แต่ตอนนี้ผมขอพาคุณวินกลับได้แล้วสินะครับ” ชายหนุ่มบอกรวดเดียวจบ พยายามสุภาพเท่าที่ทำได้ และนั่นก็ทำให้เจ้าของห้องผายมือ

 

            “เอาสิ”

 

            แน่นอนว่าปณชัยไม่คิดเสียเวลาสักวินาทีเดียว ร่างสูงหมุนตัวกลับเข้าห้อง ตรงดิ่งไปยังร่างที่นอนขดตัวเข้าหากันราวกับหลีกหนีความหนาวเหน็บของเครื่องปรับอากาศ จนต้องรีบดึงผ้านวมขึ้นจนถึงซอกคอ ตาคมมองใบหน้าซีดเซียวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อด้วยแววตา...เจ็บปวด

 

            ฟึ่บ

 

            ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงครู่ ก่อนที่จะรีบถอดเสื้อสูทออกเพื่อคลุมทับร่างของเจ้านายอีกชั้น มืออีกข้างแนบลงบนซอกคออย่างเบามือ แล้วเกือบจะสบถออกมา

 

คุณวินไข้สูงขนาดนี้ได้ยังไง!

 

“เออ เดี๋ยวนี้บอดี้การ์ดทำหน้าที่ขนาดวัดไข้ให้เจ้านายแล้วหรือวะ”

 

            “ผมแค่ทำตามหน้าที่” ชายหนุ่มไม่สนใจคนที่ยืนพิงสะโพกกับขอบประตู เพราะสองมือจัดการรวบร่างเพรียวพร้อมทั้งผ้านวมเข้าสู่อ้อมกอดอย่างรวดเร็ว

 

          “แล้วไม่คิดจะทำหน้าที่อื่นด้วยหรือไง...วินเด็ดนะ ฉันสอนเองกับมือ”

 

            กึก

 

            สองมือที่กระชับร่างภวิศนิ่งไปครู่ แต่เพราะหันหลังอยู่ ชัยจึงไม่เห็นสีหน้าคนพูด และคนพูดเองก็ไม่เห็นสีหน้าของทางนี้ที่นิ่งสนิทไปแล้ว แต่ตาคมไม่วายที่จะเหลือบมองไปยังใบหน้าสวยเกินชายที่ตัวสั่นน้อยๆ ในอ้อมกอด

 

            หมับ

 

            “ฉันจะบอกนายสักอย่าง ถือว่าตอบแทนสำหรับเรื่องเมื่อกี้” มือข้างหนึ่งบีบลงบนไหล่กว้างของปณชัย ยามที่คนพูดโน้มตัวลงมาอีกหน่อย เรียกสายตาของเจ้าของไหล่ที่หันกลับไปจับจ้อง จนได้เห็น...รอยยิ้มร้ายกาจไม่เหมือนคนที่มักจะยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

 

            “วินติดนิสัยอย่างหนึ่งที่นายคงไม่รู้”

 

“...”

 

คนฟังไม่ตอบโต้สักคำ ขณะที่คนพูดจงใจลดเสียงลงราวกับกำลังบอกความลับที่ไม่มีใครรู้

 

“ตอนวินจะเสร็จ...มักจะกัดปาก”

 

ขณะที่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมา...ร้ายยิ่งกว่า

 

            คราวนี้ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง แม้จะมีร่างของคนป่วยที่อยู่ในอ้อมกอดของปณชัยกั้นกลาง แต่บรรยากาศในห้องกลับเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันของผู้ชายสองคน และดูเหมือนคนที่หลีกเลี่ยงมาตลอดจะเข้าปะทะ เพราะดวงตาคมกล้าของบอดี้การ์ดหนุ่มฉายชัดถึงความไม่พอใจ

 

            “เซ็กซี่ดีนะ ฉันชอบตอนนั้นสุดๆ เลยว่ะ”

 

            “อย่าพูดถึงเจ้านายผมแบบนี้”

 

            “ไม่อยากรู้เรื่องเจ้านายหรือไง...”

 

            “ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าพูดถึงเจ้านายผมแบบนั้น” ชัยว่าเสียงเข้มกว่าเดิม หยุดรอยยิ้มร้ายกาจที่ลดลงช้าๆ

 

            “ฉันเกลียดพวกที่ชอบทำตัวเป็นอัศวินผดุงความยุติธรรมว่ะ”

 

            “ผมแค่ทำหน้าที่ของผม และผมขอให้คุณซีนช่วยหลบให้ด้วยครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มยืนยันคำเดิม ขณะที่ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ซึ่งคราวนี้ซีนเองก็หลีกทางให้ง่ายๆ แต่ในจังหวะที่ก้าวสวนออกไป...

 

            “ไม่ ไม่ใช่อัศวินสินะ นี่มันผู้ร้ายต่างหาก”

 

            “...”

 

            ขาที่ก้าวอยู่ชะงัก แต่ไร้ซึ่งคำพูดโต้ตอบ ให้เจ้าของห้องตวัดสายตามามอง แล้วว่าต่อ

 

            “แค่มอง ฉันก็รู้แล้วว่านายกับฉันมันก็พวกเดียวกัน ไม่แน่ สิ่งที่นายอยากจะทำกับวินอาจจะมากกว่าที่ฉันทำมาตลอดหลายปีก็ได้” คนฟังกดสายตามองใบหน้าเปียกชุ่มโชกในอ้อมกอด...ใบหน้าที่ล้อมด้วยไรผมที่แนบลู่กับกรอบหน้าขาว ลมหายใจดูหนักหน่วงทั้งยังร้อนผ่าว ไหนจะเรือนกายที่พยายามซุกหาความอบอุ่น ภาพที่รังแต่จะทำให้ความคิดเลวทรามมันแวบเข้ามาในหัว และแววตานั้นก็ตกอยู่ในสายตาของศิรภพ

 

            “ท่าจะมองไม่ผิด”

 

            “คุณซีนมีเรื่องจะพูดกับผมแค่นี้ใช่มั้ยครับ”

 

            “อืม วันนี้ฉันเล่นพอแล้วล่ะ มากกว่านี้ เจ้าหญิงเขาจะโกรธได้” พอเจ้าของห้องตอบรับ ขาที่หยุดชะงักก็ก้าวไปยังบานประตูอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะพ้นสายตา...

 

            “ผมเป็นผู้ร้ายมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว”

 

            ปณชัยเอ่ยเพียงแค่นั้น แล้วก้าวพ้นบานประตู ขณะที่ดวงตาคมกล้าก็ก้มลงมองใบหน้าของเจ้านายที่ช่วยตัวเองไม่ได้ในอ้อมกอด

 

            “ใช่ ผมมันเป็นผู้ร้าย”

 

            ดวงตาที่เคยสงบปั่นป่วนไปด้วยพายุอารมณ์อันบ้าคลั่ง เน้นย้ำกับร่างที่หลับสนิทเพราะพิษไข้

 

            “คุณไม่ควรอยู่กับผู้ร้ายอย่างผมด้วยซ้ำ”

 

            ไม่ว่าสิ่งที่ศิรภพเอ่ยจะเป็นจริงหรือไม่ เขาอยากจะย่ำยีร่างนี้ด้วยสองมือของตัวเองหรือเปล่า ปณชัยก็เป็นผู้ร้ายมาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่หลายปีก่อน

 

            ผู้ร้ายที่เป็นคนทำให้เด็กคนหนึ่งต้องเลือกเดินในเส้นทางนี้

 

            เขาเองเนี่ยล่ะที่อาจจะร้ายยิ่งกว่าปีศาจตนนั้น

 

.................................

 

            ครบค่ะ ก่อนอื่นเลย ไม่ได้กันค่ะ พี่วินกับพี่ซีนไม่ได้กันนะคะตอนนี้ เห็นมีคนบอกว่าเพราะพี่วินเป็นนางเอกเอ็มวีตากฝนมาล่ะสิ นั่นก็ด้วยค่ะ แล้วพี่วินก็พักผ่อนไม่พอ เมื่อวานก็เกิดเรื่องมาแล้ว พอเดินตากฝนเป็นชั่วโมงๆ เจ้าตัวก็ไม่ไหว แล้วก็อย่างที่ทุกคนเห็นค่ะ พี่ซีนไมjได้ทำอะไรเลย แค่พูดให้คิดเท่านั้นเอง เพราะจะว่ากันจริงๆ แล้ว ผู้ชายคนนี้ฉลาดมากนะคะ เห็นลอยชายผลาญเงินพ่อไปวันๆ พี่ซีนฉลาดกว่าที่เขาแสดงให้ใครๆ เห็น

            ส่วนพี่ชัย...เขาว่าผีมักจะเห็นผี พี่ซีนมีความร้ายในตัวยังไง เขาเองก็เห็นในตัวพี่ชัย เพียงแต่ลุงแกเก็บงำเอาไว้มิดชิดเท่านั้นเอง ก็คิดดูสิ กระอักเลือดแทบตาย หายใจสองทีก็ข่มทุกอย่างเอาไว้ข้างในได้แล้ว คนแบบนี้ล่ะน่ากลัวตอนระเบิด แฮ่ บอกเท่านี้แหละเนอะ อ้อ ใครบอกว่าถ้าพี่วินได้กะคนอื่นอีกจะเลิกอ่าน งั้นต้องอ่านต่อนะคะ เพราะไม่ได้กะพี่ซีนจ้า แฮ่ >< 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

405 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:10

    ที่ชื่อซีนเพราะชอบขโมยซีนใช่ไหมมม ถ้าพี่ชัยยังทำตัวแบบนี้ นุ้งจะถือป้ายไฟ ซีนXวิน แล้วนะะะ

    #12871
    0
  2. #12864 ตัวตลกน้อย (@bad-girl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 10:50
    ทำไม...คุณเมใจร้ายกับพี่วินเราแบบนี้ !!
    #12864
    0
  3. #12716 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 02:05
    เกลียดคำว่าหน้าที่ของชัยอ่ะ เหมือนคำว่าหน้าที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ในสมอง
    #12716
    0
  4. #12660 yghchb (@yinggyty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 03:52
    ซีนกวนมากอ่ะ พี่ชัยแบบฮื้ออ อยากเห็นตอนระเบิด
    #12660
    0
  5. วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 13:36
    พี่ซีนนี่โคตรกวน...จริงๆ อยากจะเห็นคู่สร้างคู่สมนางจริงๆ555
    #12449
    0
  6. #12001 kaewjitha (@kaewjitha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 17:56
    รออ่านภาคซีนเลย คิดว่าต้องโดนไรท์อัดแน่นอน เอาให้สาสม! คนมันร้าย!
    #12001
    0
  7. #11631 ThanPKt (@ThanPKt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:21
    วินกูต้องเจ็บเเบบนี้อีกนานเเค่ไหน
    #11631
    0
  8. #11076 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 15:47
    เรื่องนี้ไม่รู้จะหาทางแก้ยังไงดี ต้องทำยังไงให้อิพี่ชัยยอมรับหัวใจตัวเองให้ได้
    #11076
    0
  9. #10033 Tongdchr (@Tongdchr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 11:44
    จะต้องทำยังไงให้ปณชัยแสดงออก ฮืออออ สงสารวิน
    #10033
    0
  10. #9463 Baleef_MaMaNoo (@evefiww) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:28
    เป็นผู้ร้ายแล้วต้องรับผิดชอบวินสิ
    #9463
    0
  11. #9435 pim_9665 (@pim_9665) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 13:45
    ตอนนี้พี่วินมีผัวกี่คนแล้ว ???&#8221;
    #9435
    0
  12. #8971 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:26
    เจ็บปวดมากเเต่ล่ะคำพูด
    #8971
    0
  13. #8807 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 12:25
    สะใจจจจจ ฮื่ออออออ พี่ซีนมันร้ายยย แกล้งซะ หึๆๆๆๆ แต่ตอนนี้สงสารวินจัง งื้ออออออ
    #8807
    0
  14. #7088 ฮุ่ยเจิน (@qinaideni) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 16:56
    อยากเชียร์พี่ซีนนนนนน ชอบซีนวินอ่าา
    #7088
    0
  15. #6681 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:13
    พี่ซีนร้าย #เจ้าหญิงวินคนสวย
    #6681
    0
  16. #6238 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 18:43
    ไม่รู้จะโบกใครก่อนดี ระหว่างพี่ซีนกับอีตาชัย  หมั่นทั้งคู่ 55555 
    #6238
    0
  17. #6049 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 15:21
    เกลียดอิพี่ซีน หมั่นไส้นางมากกกกกกก อยากรู้จริงๆว่าใครจะมาปราบนางได้ เห็นกวน**พี่ชัยแบบนี้แต่ความร้ายนี่คงพอกันกับอิพี่คินแหละเนอะ ไม่งั้นคบกันไม่ได้หรอก เหอๆ
    #6049
    0
  18. #5406 มิสอิม (@loukploy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 07:22
    ทำไมเราเกลียด(อิ)พี่ซีน คือเกลียดตั้งแต่เรื่องของกราฟแล้วอะ นางทำเหมือนวินไม่มีค่า ยิ่งอ่านยิ่งสงสารวิน อ่านยังไงก้อเกลียดลุงชัยไม่ลง แต่อ่านแค่หน้าแรกก้อเกลียดอิพี่ซีนแบบเกลี๊ยดเกลียด อยากให้นางรักวินแล้วสุดท้ายวินเลือกลุง อยากให้อิพี่ซีนเจ็บจากวิน #รักวิน
    #5406
    0
  19. #5324 Asuno (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 14:50
    จะนับวันรอชัยจัดเด็ดๆ555
    #5324
    0
  20. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 02:01
    รอชัยตบะแตก
    #5035
    0
  21. วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 20:14
    ทำไมชอบซีนวินละ 5555 รอพี่ชัยระเบิด555
    #4993
    0
  22. #4809 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:31
    ตอนระเบิดมันจะระเบิดใหญ่มากใช่มั้ยพี่เมย์55555
    #4809
    0
  23. #4215 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:25
    รอชัยตบะแตก
    #4215
    0
  24. #3939 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:35
    จะรอวันที่พี่ชัยข่มอารมณ์ไม่อยู่นะคะ 55555
    #3939
    0
  25. #3933 Mmb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:08
    พี่ชัยเก็บกดเกินไปปปปปปป
    #3933
    0