คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 เจ้าของคนนี้เลี้ยงดีนะเออ


     อัพเดท 11 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 7,165 Overall : 3,846,685
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 เจ้าของคนนี้เลี้ยงดีนะเออ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 77216 , โพส : 454 , Rating : 29% / 444 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 9 เจ้าของคนนี้เลี้ยงดีนะเออ

 

 

 

          ‘นายเอามันไปด้วยเลยแล้วกัน

 

          เจ้ดรีมแม่งขายน้องตลอด!!!

 

            ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ ที่ดังขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทำให้แอสตันมาร์ตินคันงามมีตุ๊กตาประดับหน้ารถเป็นเด็กหนุ่มเจ้าของปากแดงๆ กับตาโตๆ ที่บัดนี้หน้างอสนิท แบบที่ไม่อยากจะงอแงให้ใครด่าว่าแต๋วแตกเลย แต่...ไอ้คนที่เจ้ดรีมฝากมาน่ะ มันจูบผมไปเมื่อคืนนะ แง่ง!

 

            “ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ขณะที่คนขับก็ไม่มีสะทกสะท้าน ทำท่าเป็นปกติเสียจนอยากจะตะโกนก้องรถว่า พี่เพิ่งจูบผมเมื่อคืนนะ รับผิดชอบเลย แม่งงงงง

 

            “แบบนั้นน่ะแบบไหนหรือพี่พอร์ช” ในเมื่อพี่ชายข้างบ้านอยากจะทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก็เลยหันกลับไปมอง พยายามทำหน้าแบบหาเรื่องใส่ สองมือก็กอดถุงขนมที่มารดาอีกฝ่ายฝากมาด้วยแน่น

 

            คำถามที่พูรินเลิกคิ้วขึ้นนิด ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้น

 

            “แบบ...หมาถูกเจ้าของทิ้ง”

 

            “เดียร์ไม่ใช่หมานะ!!!” คำตอบที่เดียร์ชักตงิดๆ ว่าถูกด่าเป็นหมาหรือเปล่า จนต้องเอ่ยแย้งเสียงขุ่น เงยหน้าขึ้นใช้ตาโตๆ ที่พยายามขึงให้ดูดุมองคนที่ดูดีแม้กระทั่งสวมแค่กางเกงยีนเสื้อยืดสีเข้มแบบนี้ แถมยังขับรถมือเดียวอีกแล้ว

 

          เออ พี่มันหล่อนี่ แค่ท่าขับรถก็ทำให้เดียร์ใจสั่นน่ะ ไม่ชอบเลย ทำไมอยู่ใกล้พี่พอร์ชทีไร อารมณ์กูยังกะผู้หญิงในนิยายที่เจ้ดรีมชอบอ่านเลยวะ

 

            คนฟังเพียงหัวเราะเบาๆ ยามที่บังคับรถคันหรูให้ต่อแถวขึ้นทางด่วน ทั้งๆ ที่เขาต้องขับรถไปกลับบ้านแบบนี้มากว่าครึ่งปีแล้ว ทุกทีก็ไม่ชอบ เพราะเกลียดรถติด ยิ่งเย็นวันอาทิตย์ไม่ต้องพูดถึง ก็เลยตัดปัญหาไม่ค่อยกลับมานอนบ้าน ถึงจะแวะมาหาคนที่บ้าน ก็มักเป็นช่วงเย็นของวันไหนที่ต้องเข้าบริษัทแทน แต่พอวันนี้มีคนร่วมโดยสารไปด้วย

 

          อืม ก็หายเหงาดี

 

            แปะ

 

          อีกแล้ว ลูบหัวเดียร์อีกแล้ว ไม่ใช่หมานะเว้ย

 

            เดียร์ได้แต่บอกตัวเองในใจ ยามที่มือใหญ่วางแปะลงบนหัวของเขาตามเดิม แล้วโยกไปมา ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่พอร์ชชอบทำเหมือนเขาเป็นเด็กเล็กๆ เรื่อยเลย แล้วความคิดก็ต้องหยุดกึก เมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา

 

          “งั้นมาเป็นลูกหมาของพี่มา”

 

            “...”

 

            ที่เงียบนี่ไม่ได้เคืองนะที่ถูกหาว่าเป็นหมาอีกแล้ว แต่แก้มมันร้อนวูบๆ จนต้องหันหนีไปทางอื่น ไม่อยากบอกเลยว่าหัวใจมันหวิวๆ ไงไม่รู้ แถมคำพูดของยัยคู่หูเซเลอร์มูน (ก็ชื่อมันหมายถึงพระจันทร์ทั้งคู่) ยังดังเข้าหัวมาอีก

 

          หรือกูควรจะอ่อยดีวะ

 

            แล้วเหมือนความรู้สึกมันจะไปก่อนสมอง จนต้องเงยหน้าขึ้นมาทำตาใสเหมือนตอนอ้อนพ่ออ้อนแม่ จากนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง บอกด้วยเสียงหงุงหงิงๆ เหมือนเวลาอ้อนพี่สาวขอซื้ออะไรสักอย่าง

 

            ท่าทางที่คนมองที่เผลอหันมามองหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

 

            “พี่พอร์ชรู้ป่ะ ลูกหมาน่ะมันต้องการความอบอุ่นมากๆ เลยนะเว้ย ติดเจ้าของด้วย เจ้าของต้องให้อาหารวันละสามมื้อ แล้วต้องกินพร้อมกันด้วยนะ เล่นด้วยบ่อยๆ แล้วก็นะ ลูกหมาช่วงนี้ต้องให้เจ้าของเลี้ยงดีๆ ให้ความอบอุ่นเยอะๆ สอนเยอะๆ โตมาจะได้ไม่เป็นหมาขาดความอบอุ่น...”

 

          ไอ้เดียร์เอ๊ย อย่าให้ไอ้ชินจังมาได้ยินนะ มันต้องด่ามึงว่าแรดแน่ๆ นี่กูกำลังบอกให้พี่พอร์ชให้ความอบอุ่นกูมากๆ กินข้าวพร้อมกันทุกมื้อ ดูแลกูดีๆ อยู่ใช่มั้ยเนี่ย

 

            ความคิดที่ทำให้แก้มร้อนขึ้น แต่เดียร์ก็พยายามเงยหน้าขึ้น ยักคิ้วหลิ่วตาให้ทำนองว่าพี่จะเอาผมไปเป็นลูกหมาน่ะ พี่ทำได้ป่ะล่ะ จนคนฟังที่นิ่งไปนิดเหลือบมามอง ยามที่รถบังคับรถคันหรูจากเลนขวาสุดมาเลนกลาง ความเร็วก็ชะลอลงมาหน่อย

 

            หมับ

 

            “เฮ้ยยยยยยย!!!!” เดียร์ที่กำลังจะถอยกลับไปนั่งที่ดีๆ หลังจากยื่นหน้าเข้าไปนิดถึงกับร้องลั่นไปทั่วห้องโดยสาร เมื่อมือของอีกฝ่ายยกขึ้นล็อกเข้าที่คอเขาอย่างรวดเร็ว แล้วดึงเข้ามาหาตัว จนได้แต่เบิกตากว้าง ตกใจแทบตายเมื่อรถเอียงไปนิด

 

            “ร้องอะไรเนี่ยเดียร์ พี่ตกใจขับชนคันหน้าทำไง” แล้วพี่พอร์ชก็ว่าเสียงดุที่ทำให้คนร้องลั่นหน้าจ๋อยลงหน่อย แล้วรีบเอ่ยแย้งว่าไม่ใช่ความผิดเขาเลยสักนิดนะ

 

            “แล้วพี่มากอดคอเดียร์ทำไมวะ!

 

          “อ้าว ก็ไหนว่าลูกหมาต้องการความอบอุ่นไง พี่กลัวหมาพี่มีปัญหาเลยต้องให้ความอบอุ่นสักหน่อย”

 

            ขวับ

 

          แม่งงงงงง เจ้ดรีมมมม พี่พอร์ชแกล้งเดียยยยยยยยร์!!!

 

            สิ้นคำของคนที่กลัวหมามีปัญหาทางใจ (?) เดียร์ก็เงยหน้าขวับจนเห็นรูปหน้าหล่อๆ ที่กำลังก้มลงมายิ้มกว้างให้เขาชั่วแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองถนนตามเดิม แต่ไอ้ดวงตาวิบๆ วับๆ ที่ทำให้หัวใจมันคันตั้งแต่เจอกันเมื่ออาทิตย์ก่อน ไหนจะการเปลี่ยนเลนพร้อมรับสถานการณ์อยู่แล้ว ก็ทำให้เขารู้ได้ทันที...เสียรู้พี่พอร์ชแล้ว

 

          ไอ้เสียงดุๆ เมื่อกี้พี่ยิ้มอยู่ใช่มั้ยวะ เออ เดียร์มันไม่ทันพี่อยู่แล้วนี่!

 

            “อ้าว ลูกหมาของพี่เงียบไปแล้วหรือ”

 

          ก็จะให้พูดอะไรได้ล่ะ เล่นล็อกคอดึงเข้าอกอยู่แบบนี้ ไม่ต้องมาขยี้นะเว้ย หวงน่ะได้ยินป่ะเจ้านาย เดียร์หวงตัวนะเว้ย

 

            คนที่ปากว่าหวงตัว แต่กลับยอมให้อีกฝ่ายขยี้หัวเล่น ไม่อยากยอมรับเลยว่าอกพี่พอร์ชมันอุ่น อุ่นมากๆ อุ่นจนเผลอซบตามที่ถูกดึงเข้าไป อีกทั้งไอ้น้ำหอมอ่อนๆ ที่คล้ายแสงแดดนั่นก็เข้ามาเล่นงานอีกครั้ง สุดท้ายก็ได้แต่ยอมถูกจับยึดไว้ ทั้งยังขยี้จนหัวเหอจนยุ่งหมดตั้งหลายนาที ก่อนที่พูรินจะยอมปล่อยมือ

 

            “เออ เดียร์อยากกินอะไร เดี๋ยวเราหาอะไรกินก่อนเข้าคอนโดแล้วกัน พี่ไม่อยากถูกใครว่าว่าเลี้ยงหมาไม่ดี”

 

          นี่จะให้เดียร์เป็นหมาให้ได้เลยใช่ป่ะ เดี๊ยะๆ หมามันหวงเจ้าของนะไม่รู้หรือไง

 

            แต่คนที่ควรจะหันไปโวยวายใส่กลับยอมรับฐานะของตัวเองโดยดุษฎี ก็นะ มีเจ้าของรวย ใจป้ำ อะไรก็ได้แบบนี้ มันก็คุ้มล่ะวะ นี่เห็นแก่กินนะ ไม่เกี่ยวเลยว่าชอบเขานะ ไม่เกี๊ยวไม่เกี่ยวจริงๆ

 

            “ส้มตำ...เดียร์อยากกินส้มตำ” บอกความต้องการออกมาจนได้ นี่อยากกินมาตั้งแต่เมื่อเช้าที่เปิดไปเจอรายการฝรั่งแต่ทำอาหารไทยแล้วนะ แล้วก็นะ ฝรั่งตำส้มตำลีลาไม่ได้คนไทยเลย ตอนนี้เลยอยากกินของแท้ดั้งเดิมสักหน่อย ซึ่งพี่พอร์ชก็หันมามองด้วยสายตาแปลกใจนิดๆ ก่อนจะยิ้มให้

 

            “รับบัญชาครับ”

 

          อย่ามาพูดแบบนี้นะเว้ย ไม่รู้หรือว่า...กูเขิน

 

            ขณะที่ส่งแผ่นเพลงของตัวเองให้อีกฝ่ายเลือก เผื่อจะอยากฟังอะไร บอกตัวเองว่าที่เขาดูแลเจ้าเด็กนี่เป็นพิเศษ เพราะว่ามันเป็นน้องชายข้างบ้านที่แสนจะเอ็นดู ส่วนอีกหนึ่งก็เพราะเพื่อนฝากมา...มั้ง

 

          ดูแลน้องฉันให้ดีนะ มันเป็นไรขึ้นมา เอาตายนะคุณเพื่อน

 

          ก็แค่นั้น...จริงๆ

 

....................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ป้าคร้าบบบ เอาตำปูเผ็ดๆ เลยนะป้า”

 

            ภายในร้านส้มตำที่เดียร์เพิ่งรู้ว่าอยู่ห่างจากคอนโดที่เขาอยู่แค่ช่วงถนน เด็กหนุ่มรีบตรงรี่มาหาเจ้าของร้านที่แกตำได้สะใจมาก เสียงป๊อกๆๆ ของครกกับสากดังไปทั่วร้านที่แม้ตอนนี้จะทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว ลูกค้าก็แน่นจนมีที่ว่างแค่ไม่กี่โต๊ะ

 

            “ไหวหรือเรา”

 

            “โหยป้า หน้าตาแบบนี้ผมกินเผ็ดเก่งนะ” เมื่อป้าแกถามด้วยสายตาเอ็นดู แต่คนฟังตีความว่าดูถูก เลยรีบบอกพลางยืดอกอีกนิด ในเมื่อเขาชอบถูกล้อว่าหน้าตาคุณชายนี่หว่า แต่นายดรัณภัทรคนนี้กินเผ็ดเก่งนะเว้ย แม้คอไม่เป็นท่อแป๊บ แต่เรื่องของกินนี่ไม่มีพลาด

 

            “เฮ้ย เดียร์ไหวหรือ ป้าเขาเผ็ดนี่เผ็ดจริงเลยนะ” แล้วคนที่หาที่จอดรถได้จนเพิ่งตามเข้ามาก็เอ่ยแย้งขึ้นนิด ให้เดียร์หันกลับไปมองพี่พอร์ช แล้วหันกลับมามองป้าเจ้าของร้านที่หน้าตาแบบว่าอีสานของแท้เลยล่ะ แล้วลีลาการตำก็บอกได้ว่าแกน่าจะของจริง

 

            “อุ๊ย พ่อหนุ่มรูปหล่อนี่เอง ป่ะๆ เข้าไปนั่งก่อน เอาอะไรบอกเด็กในร้านเลยนะพ่อหนุ่ม” แล้วพอป้าแกหันมาเห็นพี่พอร์ชเท่านั้นแหละ แหมะ ทำหน้าเหมือนเจอพระเอกลิเกคนโปรดอย่างไงอย่างนั้นเลย ให้พ่อคนมาดดีรูปหล่อยิ้มรับ ก้าวนำเข้าไปร้านจนอดจะเอ่ยปากถามไม่ได้

 

            “พี่มาบ่อยหรือ”

 

            “สองสามครั้งน่ะ บางทีลูกน้องที่โรงงานมันชวน พี่ก็มาด้วย” พูรินว่าเรื่อยๆ ยามที่ดึงเมนูที่เสียบอยู่มาส่งให้ ให้คนฟังพยักหน้าหงึกๆ ในเมื่อเขาก็เพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เองว่าที่พี่พอร์ชออกมาอยู่คอนโด ไม่ใช่ตามสเต็ปนิยายไทยที่บ้านเสือกใกล้ที่ทำงาน แต่ดีกรีพระเอกต้องมีคอนโดไว้ประดับบารมี แต่เพราะโรงงานหลักอยู่แถวนี้ ส่วนตัวตึกสำนึกงานใหญ่อยู่กลางเมือง ระยะทางก็พอๆ จากบ้านไปบริษัทนั่นแหละ พี่พอร์ชเลยเลือกมาซื้อห้องเอาไว้แถวนี้

 

          พี่ไม่ค่อยเข้าบริษัทน่ะ ผู้อาวุโสเยอะ เรื่องมันก็แยะตาม พี่มาเรียนรู้งานตั้งแต่ระดับโรงงานก่อน แล้วเข้าไปบริหารที่บริษัทก็ไม่สาย

 

            พี่แกว่างั้นอ่ะนะ

 

            “ตกลงเอาไง”

 

            “พี่ๆ ที่นี่เผ็ดมากหรือ” คำถามที่พูรินก็พยักหน้ารับ ให้คนที่จะสั่งเผ็ดๆ ลังเลแป๊บนึง ก่อนจะหันไปสั่งเด็กสาวที่น่าจะเป็นหลานเจ้าของร้านนั่นแหละ สั่งเสร็จก็หันมาถามเจ้ามือว่าจะเอาอะไรอีกมั้ย ให้พูรินเงยหน้าขึ้น

 

            “งั้นเอาคอหมูย่างให้พี่อีกจานนะครับ”

 

            “แต่ผมสั่งไก่ย่างไปแล้วนะพี่พอร์ช”

 

            “เอาน่า พี่อยากกิน” อดจะแย้งไม่ได้ว่าสั่งซ้ำซ้อนทำไม แต่ก็นะ พี่พอร์ชจ่ายนี่นา (มั้งนะ) ซึ่งทำให้อีกฝ่ายยิ้มให้ แล้วหันไปสั่งน้ำต่อ โดยไม่รู้เลยว่าไอ้ที่พูรินสั่งน่ะ...ก็เพื่อเจ้าเด็กตาโตคนนี้นั่นแหละ

 

...................................................

 

            “หึๆ ไหวมั้ย”

 

            “วะ...ไหว เดียร์ไหว...”

 

            หลังจากอาหารวางบนโต๊ะครบทุกอย่าง แถมพี่พอร์ชพยักหน้าว่ากินก่อนเลย เดียร์ก็กระซวกส้มตำสีน่าทานเข้าปากคำใหญ่ รสชาติที่คลุกเคล้าอย่างพอดี แม้จะเผ็ดมาก แต่แบบสะใจคนกินทำให้เด็กหนุ่มยิ้มร่า จ้วงเอาๆ ข้าวเหนียวก็ปั้นเป็นก้อนส่งเข้าปากไม่ขาดสาย แต่พอเอาเข้าปากคำที่สามสี่เท่านั้นแหละ คนกินเผ็ดเก่งก็แทบน้ำหูน้ำตาไหล

 

            ยิ่งเจอคำถามพร้อมเสียงหัวเราะสองหึที่โคตรเกลียดเข้าไปด้วย คนที่บัดนี้หน้าแดงก่ำก็กัดฟันบอก

 

            “เอาน้ำหน่อยมั้ย” พูรินว่าไปก็เทโค้กใส่แก้วให้เด็กหน้าใสที่ผิวแก้มขาวๆ ของมันกำลังแดงจัดอย่างน่าดู แต่บางทีอาจจะใกล้เคียงกับ...น่าสงสาร

 

            หมับ

 

            ไม่ต้องถามหรอก น้ำเต็มแก้วปุ๊บ เดียร์ก็คว้ามาดูดอั้กๆ แลบลิ้นที่แดงก่ำออกมาแล้วปัดไปมา ให้ป้าเจ้าของร้านที่ตอนนี้ลูกค้าเริ่มทยอยออกไปก้าวเข้ามาอย่างเป็นห่วง

 

            “ไหวมั้ยลูก”

 

            “ไหว...ไหวครับป้า...ตะ...อึ้กๆ...นี่เผ็ดกลางแล้วหรือ” ถามไปดูดน้ำไป เงยหน้าเหงื่อท่วมขึ้นมองคนที่พยักหน้าให้ แล้วแบบเขาสั่งเผ็ดกลางๆ นะ แต่นี่มันเผ็ด...เหี้ยๆ อ่ะเข้าใจป่ะ

 

            “หูย แล้วถ้าเผ็ดมากนี่พริกกี่เม็ดอ่ะป้า” ได้ข่าวว่าที่เขี่ยดูนี่ไอ้ตอนแรกที่ไม่เห็นสีมันสดจนน่ากลัวเพราะเขี่ยไปเจอแต่พริกขี้หนูเขียวๆ ทั้งจานเลย แม่ง หลอกตาว่าไม่เผ็ดชัดๆ

 

            คำถามที่ป้าแกเดินกลับไปคว้ากระบะใส่พริกขี้หนูสวน แล้วกำขึ้นมาทั้งกำ

 

            “นี่เผ็ดมาก ส่วนนี่...เผ็ดกลาง”

 

          ฮือ ไอ้ครึ่งกำมือนั่นเผ็ดกลางของป้าหรือครับ บ้านผมเผ็ดกลางนี่พริกห้าเม็ดเองนะ ไม่น่าเลยไอ้เดียร์ มึงไม่น่าเลยไม่เชื่อคำเตือนพี่พอร์ชเลย

 

            ได้แต่บอกตัวเองน้ำตาตก เพราะศักดิ์ศรีมันค้ำคอ บอกแล้วว่ากินได้ เขาก็ต้องกินได้สิ แถมพี่พอร์ชยังมองมาด้วยสายตายิ้มๆ ที่ยิ่งตอกย้ำตัวเองว่าต้องกินให้หมด แต่ไม่วายที่คนขี้แกล้ง (ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะว่าพี่พอร์ชแม่งขี้แกล้ง) ก็เลื่อนจานคอหมูย่างมาให้ หลังจากที่ไก่ย่างถูกเขาจิ้มสลับส้มตำแก้เผ็ดด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

            “เอ้า เผื่อเราอยากกิน”

 

          เคืองโว้ย เคืองป้า เคืองพี่พอร์ช เคืองส้มตำ เคืองไอ้ฝรั่งบ้าที่ตำส้มตำเมื่อเช้าด้วย!!!

 

...................................................

 

            “โอ๊ย เผ็ดๆๆๆๆ เผ็ดโว้ย”

 

            หลังจากจ่ายเงินค่าอาหารมื้อนี้ คนที่เผ็ดจนปวดหัวก็ร้องบอกตัวเองราวกับว่าร้องออกมามันจะช่วยให้หายเผ็ดได้งั้นแหละ มือขาวก็ถือกระดาษทิชชู่ซับไปตามหน้าที่เหงื่อซึมไปหมด น้ำมูกไหลด้วยเอ้า จนคนที่กดปลดล็อกรถอดจะส่ายหัวด้วยความขำไม่ได้

 

            “พี่พอร์ชๆ เดี๋ยวเดียร์วิ่งไปซื้อโค้กก่อนนะ ไม่ไหวแล้ว”

 

            หมับ

 

            “วันนี้กินโค้กไปสามขวดแล้ว เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก พี่มีน้ำในรถ” แต่ก่อนจะวิ่งออกไป พูรินก็คว้าข้อมือทัน แล้วไม่รู้ว่าเพราะแววตาที่ติดจะห่วงใยนั่นหรือเปล่าที่ทำให้คนฟังพยักหน้าหงึกๆ รีบอ้อมไปนั่งที่ฝั่งตัวเอง มองหาน้ำขวดเล็กที่มักจะแถมมาตามปั๊ม พอเจอก็คว้ามาเปิดขวดกระดกอึ้กๆ ก่อนเลย

 

            ท่าทางที่ทำให้พูรินซึ่งก้าวเข้ามาประจำที่คนขับมองอย่างอดสงสารไม่ได้ ก็หน้าเจ้าเดียร์ตอนนี้มันแดงก่ำ ยิ่งผิวขาวจัดขนาดนี้ มันเลยยิ่งขึ้นสีกว่าคนอื่นเขา

 

            “มันไม่หายเผ็ดว่ะพี่” คนที่ลดขวดน้ำหันมาบอกด้วยสีหน้าแหยๆ ตามันปริ่มๆ น้ำจากอาการเผ็ด ก็เขาบอกแล้วว่ากินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ก็ดื้อกินจนหมดจาน ไม่แปลกที่จะสภาพแบบนี้ แถมยังแลบลิ้นออกมาโบกมือผ่านหน้าอีก

 

            พูรินนิ่งคิดไปเพียงนิด ก่อนจะโคลงหัวราวกับไล่ความคิดนั่นออกไป แต่คนข้างตัวก็บ่นงึมๆ ว่าเผ็ดไม่หยุด สูดจมูกแรงๆ จน...ตัดสินใจ

 

            “เดียร์ อยู่นิ่งๆ นะ”

 

          ห้ะ อยู่นิ่งๆ อะ...ไร...

 

            คนเผ็ดได้แต่นิ่งอึ้ง ยังไม่ทันจะได้คิดจบเลยว่าพี่พอร์ชให้นิ่งทำไม มือใหญ่ก็จับล็อกคอเขา แล้วไอ้หน้าหล่อๆ ที่ทำให้ใจสั่นได้ไม่เว้นแต่ละวันนั่นก็โน้มลงมาประกบปากอย่างรวดเร็ว (อีกแล้ว)

 

            จูบครั้งที่สามที่คราวนี้ไม่ใช่แค่กดแน่นๆ ไม่ใช่แค่ขบเบาๆ หากแต่พูรินกำลังสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปตามรอยเผยอของริมฝีปากสีแดงสดที่ตอนนี้แดงจัดกว่าเดิม ความอุ่นที่เกือบๆ จะร้อนก็กวาดลึกเข้ามาแตะต้องลิ้นนุ่มที่ทำให้เจ้าของสะดุ้งสุดตัว จะถอยกลับแต่ติดที่มือใหญ่ยิ่งดันคอให้ขยับเข้ามารับจูบหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น

 

            จูบที่หากเป็นคนอื่น เดียร์สาบานได้ว่าต่อยมันปากแตกไปแล้ว แต่เพราะเป็นพี่พอร์ช

 

          เพราะเป็นพี่...พอร์ช...พี่...พอร์ช...

 

            ความคิดของคนที่หลับตาลงอย่างเชื่องช้า มือเล็กขยุ้มเสื้อของอีกฝ่ายแน่น ยามที่ปลายลิ้นร้อนลูบไล้ไปตามลิ้นนิ่มที่ร้อนจัด เกาะเกี่ยวเข้าหา จนเสียงแลกเปลี่ยนน้ำลายดังก้องไปทั่วทั้งห้องโดยสาร ใบหน้าคมคายก็ยิ่งเอียงให้ได้องศาเพื่อกดจูบให้แนบแน่นขึ้น

 

            ทุกที่ของโพรงปากที่ปลายลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วราวกับพรวิเศษที่เปลี่ยนความเผ็ดจนทรมานเป็น...ความหวานที่ล่อลวงหัวใจ

 

            มันอุ่น มันร้อน แต่เหนือสิ่งอื่นใด...มันหวาน

 

            จากที่ตั้งใจว่าแค่จะช่วยเจ้าน้องชายตรงหน้า แต่พอได้สัมผัสความหวาน พูรินกลับเบี่ยงองศาอีกครั้ง มือทั้งสองข้างจับลำคออีกฝ่ายเอาไว้แน่น ยามที่บดจูบหนักหน่วงยิ่งขึ้น แบบที่เจ้าตัวเล็กเองก็ตอบโต้อย่างเงอะงะจนเสียงริมฝีปากกระชับเข้าหากันดังก้อง แล้วคงเป็นแบบนั้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “อืม~” เสียงครางเบาๆ ที่หลุดจากลำคอของเดียร์ที่ทำให้เจ้าของเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าชาตินี้จะส่งเสียงครางประหนึ่งสาวน้อยบริสุทธิ์ได้ขนาดนี้ พอๆ กับพูรินที่ชะงักไปครู่หนึ่ง ถอนริมฝีปากออกห่าง เมื่อสัมผัสได้ว่าเมื่อกี้...มันมากเกินกว่าที่เขาตั้งใจในทีแรก

 

            พูรินก้มลงมองเด็กหนุ่มที่หอบหายใจแรงๆ ริมฝีปากสีจัดที่เปื้อนไปด้วยน้ำใสทำให้อดไม่ได้จะยกปลายนิ้วโป้งเช็ดให้เบาๆ แล้วผละออก ใบหน้าคมคายก็หันไปอีกทิศราวกับตั้งสติชั่วแวบหนึ่ง

 

            “หายเผ็ดหรือยัง”

 

            “เอ่อ...อื้อๆ...หะ...หายแล้วครับ” ถ้าก่อนหน้านี้เผ็ดจนทรมาน ตอนนี้เดียร์ก็หน้าร้อนจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ยอมรับล่ะว่าเคยคบผู้หญิง แต่แบบป๊อปปี้เลิฟไง อย่างมากก็ปากแตะปาก แถมคบกันได้ไม่ถึงสามเดือนก็เลิกกัน เพราะฉะนั้น ไอ้จูบโคตรดีฟเมื่อกี้...เพิ่งจะเคยเจอของจริงก็ครั้งแรก

 

            แล้วอาการเผ็ดในตอนแรก ยอมรับเลยว่าตอนนี้...มันเหลือเพียงความแสบและ...ความอุ่นของปลายลิ้นที่แตะคลึงไปทั่วเท่านั้น

 

            “อืม ดีแล้วล่ะ ทีหลังไม่ไหวก็อย่าฝืน” พูรินหันกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าคมคายปรากฏรอยยิ้มเหมือนพี่ชายคนเดิม มือใหญ่ก็โยกหัวอีกฝ่ายเบาๆ อย่างเอ็นดูแล้วหันไปสตาร์ทรถ

 

            ท่าทางที่ทำให้คนฟังหลุดถามออกมาจนได้

 

            “พี่...พี่พอร์ชใช้วิธีแก้เผ็ดแบบนี้ให้ทุกคนหรือ” มันจะหวามไปมั้ยวะพี่ แล้วแบบมันแปลบๆ ในอกอ่ะ เมื่อคิดว่าพี่พอร์ชทำแบบนี้กับคนอื่น

 

            คำถามที่พูรินนิ่งไปนิด ก่อนจะส่ายหน้า

 

            “เปล่า...” แล้วก็หันมายิ้มกว้างให้ หลังจากสตาร์ทรถแล้ว จากนั้นคำตอบที่ทำให้คนฟังหันหนีไปทางหน้าต่างแบบไม่หันกลับมาสบตาแน่ๆ ก็ดังขึ้น

 

          “ก็ไม่มีใครปากแดงเท่าเรานี่เจ้าตัวเล็ก”

 

            “...”

 

            “พี่พอร์ชแม่งบ้า” คำเดิมหลุดออกจากปากอีกครั้ง  ยามที่เม้มปากแน่น ในเมื่อคำตอบแบบนี้มันหมายความว่าพี่จูบเพราะสีปากเขาอีกแล้วน่ะสิ

 

            “แล้วก็นิ่...”

 

            “เออ เดียร์รู้แล้วว่าปากเดียร์นิ่ม ขับรถไปเลยพี่ หันไปดิวะ หันปายยยยยย!!!” คราวนี้ตะโกนลั่นรถแม่งเลย ให้ผู้ใหญ่ขี้แกล้งหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น บรรยากาศแปลกๆ ที่เกิดขึ้นหายวับไปทันตา ทั้งที่คนที่หัวเราะลั่นกำลังถามตัวเองเสียงเครียด

 

          มึงทำอะไรลงไปอีกแล้ววะพูริน

 

            คำถามที่พูรินเองก็ไม่มีคำตอบให้ตัวเองเช่นกัน

 

..................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            ในเวลาเช้าตรู่ที่ยังไม่มีนักศึกษาคนไหนขยันพอมามหาวิทยาลัย ร่างสูงในเสื้อสีเข้ม กางเกงยีนและสวมเสื้อช็อปทับอีกทีกำลังยืนหัวเสียอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์คันเก่งที่ใช้มาหลายปี แต่มันดันมาดื้อดับเอากลางทาง ทั้งที่อีกสองตึกก็ถึงตึกเรียนของตัวเองแล้ว

 

            “ติดสิวะ” เสียงทุ้มห้าวต่ำที่เพื่อนบอกว่ามึงอย่าพูดตอนดึกๆ นะเพราะน่ากลัวยังกับโจรปล้นธนาคารพึมพำอย่างหงุดหงิด ยิ่งก้มมองนาฬิกาแล้วมันจะหกโมงครึ่งเข้าไปแล้ว เขายิ่งไม่อยากเสี่ยงยืนล่อเป้าอยู่แถวนี้ จนได้แต่คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนสนิท

 

            “มีรายยย” เสียงของเพื่อนที่ยานคางสุดๆ แบบว่าอีกสองชั่วโมงกูค่อยตื่น ทำให้คนโทรชักสีหน้าหงุดหงิดใส่

 

            “มอไซค์กูเจ๊งว่ะ มึงมาช่วยกูหน่อย”

 

            “กูคงช่วยมึงได้หรอกนะ กูเรียนคอนโทลโว้ย ไม่ใช่เครื่องกล!!” ปลายสายตอบกลับแบบไร้น้ำใจสุดๆ ส่วนทางนี้ก็เริ่มหงุดหงิดกว่าเดิม

 

            “มึงมาช่วยกูดีๆ เลย นี่หกครึ่งแล้ว เดี๋ยวเด็กปีหนึ่งแม่งก็เห็นกันหมดหรอก” คำที่เหมือนคราวนี้จะทำให้คนปลายสายยอมลุกขึ้นมาคุยด้วยดีๆ ในเมื่อการให้เด็กปีหนึ่งเห็นสภาพทุเรศทุรังของเฮดว๊ากปีสามไม่ใช่เรื่องสมควรเลยสักนิด

 

            “แล้วใครให้มึงไปมหาลัยแต่เช้าวะไอ้โอ๊ต มึงอย่าขัดคอนเซ็ปต์พี่ว๊ากเข้าเรียนสายดิ” สายฟ้าว่าอย่างหน่ายๆ ในเมื่อใครว่าเป็นพี่ว๊ากสบาย พวกเขาเนี่ย นอกจากตอนประชุมเชียร์ต้องทำตัวเหมือนถูกมาเฟียไล่ทวงหนี้น่ะ แอบได้เป็นแอบ เจอเด็กปีหนึ่งที่ไหน หลบกันหัวซุกหัวซุน ข้าวเที่ยงยังต้องกบดานในห้องภาคให้เพื่อนซื้อขึ้นมาให้แดก เพราะมันแทบจะกลายเป็นกฏที่พวกพี่ว๊ากทั้งหลายจะไม่โผล่หัวไปให้เด็กเจอในเวลาปกติ เดี๋ยวมันจะไม่ลึกลับ

 

            ดังนั้น พวกเขามีสองทางเลือก ถ้าไม่ไปเช้าตะวันเพิ่งขึ้นอย่างไอ้โอ๊ต ก็สายแบบที่อาจารย์สอนไปแล้วอย่างไอ้สายฟ้านี่

 

            “ตกลงมึงจะมาช่วยกูมั้ย”

 

            “ไม่โว้ย นี่เพิ่งหกโมงกว่า มึงก็เข็นรถมึงไปใต้ตึก ไม่มีเด็กไหนเห็นหรอก เดี๋ยวเย็นนี้กูให้คนที่บ้านมาลากไปซ่อมให้” คำตอบที่ทำให้เฮดว๊ากสบถใส่เพื่อนอย่างหงุดหงิด แล้วเป็นฝ่ายตัดสายทิ้ง ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างรู้สึกว่ามันโคตรไร้ประโยชน์ เอาเวลาเถียงกับมันเข็นเจ้าลูกรักไปใต้ตึกยังง่ายกว่า

 

            ภาพของรุ่นพี่ตัวโตที่ถอดเสื้อช็อปและปลดกระเป๋าเป้แล้วโยนพาดไว้กับเบาะรถ ทำให้ไอ้พวกปีหนึ่งที่ไม่ควรจะโผล่หัวมาเวลานี้มุ่นคิ้วเข้าหากัน

 

          พี่ว๊ากเสื้อดำคนนั้นนี่หว่า

 

            เดียร์ที่นอนไม่หลับ (อีกแล้ว) เพราะไอ้จูบสะท้านทรวงนั่นได้แต่ยืนลังเลหลังจากก้าวลงจากรถ ในเมื่อไอ้รุ่นพี่หน้าโหดที่ไว้หนวดขึ้นครึ้มเหมือนมหาโจรนั่นเป็นพี่ว๊ากที่เมื่อวันศุกร์ด่าเขาไปแน่ๆ ทว่า ท่าทางหัวเสียกับโทรศัพท์และมอเตอร์ไซค์คันนั้นทำให้ได้แต่คิดไม่ตก

 

            ช่วย...ไม่ช่วย...ช่วย...ไม่ช่วย

 

          โอ๊ย ไอ้เดียร์ ช่างมันสิ กลัวอะไรกับแค่พี่ว๊าก

 

            สุดท้ายคนดี (ที่ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเพื่อนห่วงมันแค่ไหน) ก็เดินกล้าๆ กลัวๆ ตามคนที่เข็นมอเตอร์ไซค์แบบมินิไบท์ที่คันอาจจะไม่ใหญ่เท่าสปอร์ตไบท์ แต่ก็ไม่เล็กแบบมอเตอร์ไซค์ทั่วไป

 

            “เอ่อ พี่ครับ”

 

          ว่าแล้ว ไอ้สายฟ้า ไหนมึงว่าเด็กยังไม่มาไง!

 

            คนที่ก่นด่าเพื่อนลอบถอนหายใจ แล้วปั่นหน้าโหดขึ้นมาทันทีแบบไม่สนว่าตัวเองกำลังเข็นรถด้วยสภาพไม่น่าดูเท่าไหร่ แล้วหันขวับไปมองคนทัก

 

            “อะไร!

 

            “เอ่อ...ผมช่วยมั้ยครับ” แม้ว่าเจ้ารุ่นน้องตรงหน้าจะแอบสะดุ้งไปนิด แต่ก็พยายามส่งยิ้มให้เขา จนหรี่ตาลงนิด แล้วก็จำได้ขึ้นมาทันที

 

            “คุณ...ดรัณภัทร”

 

            “เอ่อ...ครับ ผมดรัณภัทรครับ” เดียร์ได้แต่รีบรับคำ ยอมรับล่ะว่าอดกลัวไม่ได้ ก็เมื่อวันศุกร์พี่แกเล่นงานจนมีเพื่อนผู้หญิงบางคนแอบร้องไห้เลยนะ แล้วนี่เขากำลังเผชิญหน้ากับไอ้เหี้ยมไม่มีม.ม้า (ที่ไอ้ซันเรียก) อยู่นะ

 

            “คุณมีธุระอะไร” แม้จะแอบสะดุดไปกับรอยยิ้ม และดวงตาโตๆ ที่มองตรงมา แต่ในฐานะที่มีตำแหน่งเป็นพี่ว๊าก เขาเลยทำได้เพียงถามเสียงเข้ม ให้คนตรงหน้าเหลือบมองมินิไบท์ของเขา

 

            “ผมช่วยมั้ยครับ”

 

            “ไม่ต้อง คุณไปเรียนเถอะ” โอ๊ตบอกเสียงเข้มกว่าเดิม ราวกับบีบบังคับให้น้องตรงหน้าไม่ต้องมายุ่งกับเขา แต่คนฟังกลับมีสีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด แล้วไม่รู้ว่าเพราะมองเห็นเสื้อเขาที่เริ่มเปียกชุ่มเพราะพยายามสตาร์ทรถมานานเกือบยี่สิบนาทีหรือเปล่าที่ทำให้หัวทุยๆ นั่นส่ายหน้าไปมา

 

            “ให้ผมช่วยเถอะครับ วันนี้ผมมีเรียนเก้าโมง” เดียร์ยังยืนยันว่าจะช่วย ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่ารุ่นพี่ตรงหน้าดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ สังเกตจากคิ้วเข้มๆ ที่ขมวดเข้าหากัน

 

            “ผมเป็นพี่ระเบียบนะ” คนตัวโตเอ่ยเน้นย้ำอีกที ราวกับเตือนกลายๆ ว่าเข้ามายุ่งกับพี่ว๊ากหรือที่เรียกแบบสวยๆ ว่าพี่ระเบียบชีวิตจะเดือดร้อน แต่นั่นกลับทำให้เด็กตรงหน้ากะพริบตาปริบๆ แล้วยกมือเกาแก้ม

 

          “เอ่อ...มีกฎห้ามช่วยพี่ระเบียบหรือครับ”

 

            ถ้ามันทำหน้ายียวนกวนโมโหกว่านี้สักนิด เขามั่นใจได้เลยว่าต้องตวาดใส่ในฐานะที่ไม่เคารพรุ่นพี่ แต่ท่าทางซื่อๆ กับดวงตาที่มองมาตรงๆ กลับทำให้คนฟังถอนหายใจหนักๆ แล้วโยนทั้งกระเป๋าทั้งเสื้อช็อปใส่หน้าเด็กหนุ่มที่รับไว้แทบไม่ทัน

 

            “ช่วยหิ้วนั่นไปหน่อยแล้วกัน” แม้จะแอบเคืองที่ถูกโยนของใส่ แต่คนฟังก็พยักหน้าหงึกๆ แล้วฉีกยิ้มเป็นมิตรให้ เดินอ้อมมาอีกฝั่งของมอเตอร์ไซค์ที่ถูกรุ่นพี่ตัวโตเข็นมันไปเรื่อยๆ อยากจะช่วยมากกว่านี้หรอกนะ แต่ไม่รู้จะช่วยยังไงดี

 

            รอยยิ้มที่ทำให้คนได้รับหันไปอีกทาง และทั้งที่คิดว่าพี่แกคงเงียบเป็นเป่าสากแน่ๆ จู่ๆ เสียงเข้มๆ ที่ฟังน่ากลัวนั่นก็ดังขึ้น

 

            “มีเรียนเก้าโมง ทำไมคุณมาเช้า”

 

            “อ่า...”

 

          ขี้เกียจเขินตอนเช้าเลยหนีออกมาก่อนน่ะครับ ตอบไปงี้พี่แกคงหาว่าบ้า

 

            “เอ่อ...อ่ะ...ผม...ตื่นเช้าน่ะครับ แหะๆ” ว่าไปก็ก้มหน้าก้มตาเดิน แล้วเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ต้องการคำตอบจริงๆ นอกจากไม่ให้มันเงียบ เพราะตลอดทางเลยเหลือเพียงความเงียบ จนอดรู้สึกไม่ได้ว่าพี่ว๊ากคนนี้น่ากลัวแม้กระทั่งไม่เอ่ยปากพูด

 

            “นี่ครับพี่” เมื่อถึงใต้ตึกแล้ว เดียร์ก็วางของทั้งหมดที่ช่วยหิ้วลงบนเบาะหนัง ยกมือไหว้อีกทีตามประสารุ่นน้อง แล้วหมุนตัวกลับ เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่ตรงหน้าไม่พูดอะไร

 

            “ดรัณภัทร”

 

            “ครับ?” หันกลับมาอย่างงๆ ก่อนที่จะสังเกตเห็นว่ามุมปากที่เหยียดตรงอยู่ตลอดทั้งยังปกคลุมด้วยหนวดเคราโค้งขึ้นเพียงนิด

 

            “ขอบคุณ”

 

            คำที่ทำให้เดียร์รีบโค้งให้เร็วๆ แล้วก็เดินไปอีกตึกที่อยู่ติดกัน แม้จะอดรู้สึกไม่ได้ว่าพี่เขาก็...ไม่ได้ดุอย่างที่เห็นนี่นะ

 

          โอ๊ย พวกพี่ว๊ากพี่ระเบียบน่ะหรือ กลัวทำไม เล่นละครทั้งนั้น เพื่อนเจ้ที่ชอบกรี๊ดกร๊าดว่าแกน่ารักนั่นก็พี่ว๊ากมาก่อน เขาแค่สร้างสถานการณ์ให้รุ่นน้องรักกัน สร้างสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้องให้มีความผูกพัน ขี้คร้านตอนเฉลยจะรู้ว่าแต่ละคนบ้ากว่าที่คิด

 

            “จริงอย่างที่เจ้ดรีมว่ามั้ง” ว่าไปก็ยักไหล่อย่างไม่สนใจเท่าไหร่นัก ผิดกับคนที่ง่วนอยู่กับมอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งแบบที่เพื่อนบอกว่าบางทีเขาก็นิ่งจนน่ากลัวยกสูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

 

          ดรัณภัทรหรือ

 

....................................................

 

            ครบค่ะ คู่แข่งปรากฏตัวค่ะพี่พอร์ช *โค้งให้ทุกคน* ทำไมหลายคนเดาถูกว่าพี่ว๊ากจะมาถูกใจน้องเดียร์ของเมย์กันหมดเลยล่ะ คุคุ เดาไม่ยากอ่ะเนอะ ก็ทำไงได้นายเอกเราน่ารัก โปรยเสน่ห์ไปทั่วแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวตลอดแหละค่ะ ไอ้ประโยคข้างบน ถ้าเปลี่ยนจากเดียร์เป็นซันพูดรับรองว่าคือความกวนตีน แต่เพราะคนพูดเป็นเดียร์จึงยืนยันว่าเด็กมัน...ซื่อจริงค่ะ

            ไอ้ก่อนหน้านี้อย่าแซวสิว่าจูบรสส้มตำ อุตส่าห์บอกว่าเดียร์กินโค้กล้างปากไปสามขวดยังแซวกันอยู่อ่ะ ไม่มีปลาร้านะคะรับประกัน ตำปูเฉยๆ แล้วหลังจากนี้พี่พอร์ชจะหลุดบ่อยเพราะเด็กมันยั่วกับคู่แข่งเริ่มปรากฏตัวครับผม ^^

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักนักอ่านทุกคนค่า ^^

 

ปล. ถ้ามดเรียกพี่ว่าป้า มดก็มีป้าอายุมากกว่าแค่ปีเดียว #ฉันไม่ยอม เราต้องแก่ด้วยกัน

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 เจ้าของคนนี้เลี้ยงดีนะเออ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 77216 , โพส : 454 , Rating : 29% / 444 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19
# 454 : ความคิดเห็นที่ 62991
พอชคุ่แข่งอาจกำลังจิมา อิอิ555
Name : KetsarinKaewlaor < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KetsarinKaewlaor [ IP : 202.44.230.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:53
# 453 : ความคิดเห็นที่ 62897
อ้าวไม่ใช่โอ๊ค-ชินหรอคะ
Name : Zer_Cya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zer_Cya [ IP : 110.169.30.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2561 / 10:02
# 452 : ความคิดเห็นที่ 62870
เจ้าน้องไปอ่อยทำน่ารักใส่คนอื่นแบบไม่รู้ตัวอีกแล้ววว55555
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 101.108.80.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2561 / 06:18
# 451 : ความคิดเห็นที่ 62790
โอ๊ย ถูกใจพี่โอ๊ตจังค่ะ555
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 125.25.17.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2561 / 20:12
# 450 : ความคิดเห็นที่ 62775
พี่พอร์ช!!! รีบปั่นแต้มเร็ว! น้องเดียร์ของเราจะถูกงาบไปแล้ว!! จูบแบบดีพๆมันไม่พอแล้วจังหวะนี้พี่ต้องจับน้องก—— แอ๊ก //วิ่งหนีเข้าหลุมหลบภัย
PS.  Happiness
Name : Red_Bunny < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Red_Bunny [ IP : 114.109.106.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2561 / 19:45
# 449 : ความคิดเห็นที่ 62685
แก้เผ็ดด้วยจูบอหหหหห น้องก็ซึนนน
Name : Littie Bird < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Littie Bird [ IP : 14.207.217.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มิถุนายน 2561 / 10:36
# 448 : ความคิดเห็นที่ 62673
คนแก่โว๊ยยยย ช้าหมดอดเสร็จพี่โอ๊ตไปน้าาา รีบรู้ใจตัวเองได้แล้ววว
Name : NaaNam_1 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NaaNam_1 [ IP : 182.232.138.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2561 / 17:38
# 447 : ความคิดเห็นที่ 62646
พอถึงชื่อพี่โอ๊ตมีหนวดนี่.. ภาพโอ๊ตปราโมทแว๊บขึ้นมาในหัวเลยค่ะ ม่ายยยยยยย
Name : Kamuki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kamuki [ IP : 58.10.64.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2561 / 11:46
# 446 : ความคิดเห็นที่ 62566
ภายใต้หนวดนั้นมีอะไรจะพี่โอ๊ตตต
Name : ikonyg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ikonyg [ IP : 182.53.44.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:47
# 445 : ความคิดเห็นที่ 62426
พี่พอร์ชมีคู่แข่งแล้วสิเนี่ย
Name : gummyworm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gummyworm [ IP : 1.46.139.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2560 / 15:55
# 444 : ความคิดเห็นที่ 62315
ว้าย หรือว่าพี่โอ๊ตสายโหดจะชอบน่องเดียร์?
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.208.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2560 / 10:25
# 443 : ความคิดเห็นที่ 62297
พี่โอ๊ตตตต หยุดเลยนะ ห้ามจีบเดียร์ว้อยยย
Name : jnchiny < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jnchiny [ IP : 125.27.143.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 สิงหาคม 2560 / 01:39
# 442 : ความคิดเห็นที่ 62153
อีตาพี่โอ๊ต ไปจีบคนอื่นเลยนะ หวงๆ
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 223.24.32.82 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2560 / 08:13
# 441 : ความคิดเห็นที่ 62081
ว่าแล้วว่าต้องใช้โอ้ยยยยดีต่อใจพี่ว๊ากขา
Name : ..BBooKK.. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ..BBooKK.. [ IP : 27.55.83.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:54
# 440 : ความคิดเห็นที่ 62043
หืมมมม คู่แข่ง?
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 27.55.239.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:16
# 439 : ความคิดเห็นที่ 62008
ปักธงมากอ่ะ
Name : Plang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Plang [ IP : 27.55.216.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2560 / 19:46
# 438 : ความคิดเห็นที่ 61971
อยากเห็นหน้าตอนพี่ว้ากโกนหนวด จะหล่อมั้ย อิอิ
PS.  I'm ~MaI~ :D <3 EXO very much
Name : •-MaMaI-• < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •-MaMaI-• [ IP : 1.46.137.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:10
# 437 : ความคิดเห็นที่ 61950
55555จูบรสส้มตำ
Name : yimyimcute112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yimyimcute112 [ IP : 49.229.54.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2559 / 16:33
# 436 : ความคิดเห็นที่ 61843
พี่เค้าจะมาแข่งอะไรอะ ทั้งใจเดียร์ก็ให้พี่พอร์ชไปแล้วหนิ555555
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.172.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2559 / 14:00
# 435 : ความคิดเห็นที่ 61777
ว้าวว คู่เเข่งมาา
Name : maya93 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maya93 [ IP : 171.7.250.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2559 / 06:32
# 434 : ความคิดเห็นที่ 61746
น่านนนนนน พี่โอ๊ตของหนูปรากฎตัวแล้วค่ะ พี่ชินมาเอาพี่เขาไปที555555
Name : _ริฐา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _ริฐา [ IP : 49.49.245.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2559 / 16:31
# 433 : ความคิดเห็นที่ 61680
โอ๊ตที่คู่กับชินในเรื่องของภาคินกราฟใช่ไหมง่ะ คนเดียวกันไหมหนิ55555
Name : MAYzaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAYzaa [ IP : 49.229.61.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2559 / 18:54
# 432 : ความคิดเห็นที่ 61622
เห้ยเห้ยยยยคู่แข่งพี่พอร์ชมาล้ะแกร์
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2559 / 23:24
# 431 : ความคิดเห็นที่ 61534
เฮ้ยคือแบบ คู่แข่งก็งานดีงัย คึคึ
PS.  
Name : ilove_got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ilove_got7 [ IP : 1.46.38.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2559 / 18:29
# 430 : ความคิดเห็นที่ 61509
พี่ว๊ากค่ะ จะจีบน้องไม่ว่า แค่ต้องโกนหนวดก่อนนะคะ
Name : Namaba < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Namaba [ IP : 1.46.133.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2559 / 21:26
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android