คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 100 :


     อัพเดท 8 เม.ย. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 7,264 Overall : 3,846,784
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39687 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 100 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 55679 , โพส : 667 , Rating : 51% / 261 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




ตอนที่ 91 ถ้าไม่ ลองรักจะรู้จักรักได้อย่างไร

 

 

 

            กูบอกว่าอะไรนะ...เรื่องที่เมืองไทยเอาไว้ก่อน ตอนนี้ขอมีความสุขกับช่วงเวลานี้ก่อนก็แล้วกัน

 

            ไม่น่าเลย กูไม่น่าคิดแบบนั้นเลย น่าจะฟังแผนรับมือจากพี่พอร์ชก่อน ไม่ใช่เที่ยวสนุกซะจนลืมทุกอย่างจนต้องมานั่งเหงื่อตกอยู่ตรงหน้าพ่อแม่ตัวเองกับของพี่พอร์ชแบบนี้!

 

            “นี่มันหมายความว่ายังไงห้ะ ไอ้พอร์ช!!! มันหมายความว่ายังไง!

 

            หลังจากที่ทั้งคู่กลับมาถึงเมืองไทย พูรินก็เจอโทรศัพท์สายด่วนจากคนเป็นพ่อให้เข้าบ้าน แม้เดียร์จะใจตุ่มๆ ต่อมๆ แต่เขาสัญญากับพี่พอร์ชกับเจ้ดรีมแล้วว่าจะไม่หนีอีกแล้ว เขาจะเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ทุกคน จะไม่ยอมสูญเสียความรักครั้งนี้ไป แต่พอเข้าบ้านมาปุ๊บ การที่เห็นลุงศักดิ์นั่งหน้าถมึงทึง ป้านีทำหน้าเครียด แล้วยังแม่ที่นั่งหน้าซีดก็ทำให้หัวใจเขาหล่นหายไปได้เหมือนกัน

 

            “หมายความตามที่พ่อเห็นครับ ผมจะไม่เลิกกับเดียร์ และผมจะไม่หมั้นกับดรีม”

 

            ขณะเดียวกัน พูรินก็เอ่ยเสียงหนักแน่น ยามที่สบตากับบิดาอย่างไม่มีวี่แววล้อเล่น จนคุณศักดิ์ยิ่งโกรธเลือดขึ้นหน้า ดวงตาเข้มดุจ้องมองมือของลูกชายที่กุมมือลูกชายเพื่อนสนิทอย่างไม่เกรงใจสายตาผู้ใหญ่ ขณะที่เจ้าเดียร์ก็ก้มหน้าลงมองหัวเข่าตัวเอง ใบหน้าซีดเซียวที่บอกว่ากลัวมากแค่ไหน

 

            “ไอ้พอร์ช!!!” เสียงตวาดลั่นไปทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ แบบที่เดียร์กัดปากตัวเองจนเจ็บ มือที่พูรินจับก็สั่นจนสัมผัสได้ และนั่นก็ทำให้คนตัวโตหันมามอง ดวงตาคู่คมฉายชัดถึงความห่วงใยที่คุณดาราก็เห็นอย่างชัดเจน

 

            “ไม่เป็นไร เราจะผ่านไปด้วยกัน” คนตัวโตกระซิบบอกเบาๆ แล้วหันไปหาบิดาที่ยิ่งโกรธกับการที่เด็กสองคนแสดงออกชัดเจนยิ่งกว่าครั้งก่อน

 

            “...พ่อครับ ผมรักเดียร์ ไม่ว่าพ่อจะบังคับให้เราเลิกกันยังไง ผมก็ไม่เลิก” จากนั้นพูรินก็เอ่ยเสียงดังฟังชัด ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยว จนเดียร์รู้สึกว่าเขาไม่ควรปล่อยให้พี่พอร์ชรับเองคนเดียวแบบนี้ และนั่นก็ทำให้เจ้าตัวหายใจลึกๆ

 

            “ลุงศักดิ์ ผมรักพี่พอร์ชจริงๆ นะครับ...”

 

            “แล้วเดียร์ไม่นึกถึงหน้าพ่อหน้าลุงเลยหรือ! พอร์ชมันเป็นลูกชายคนโตของบ้านนี้ เดียร์เองก็เป็นลูกชายคนเดียวของไอ้ยุทธ เดียร์ไม่คิดหรือว่าพวกลุงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเพราะลูกชายสองคนได้กันเองน่ะห้ะ!!!” ความจริงที่ออกมาจากปากของผู้ใหญ่ ทำให้คนฟังเม้มปากแน่น

 

            เขารู้ว่าพี่พอร์ชเป็นลูกชายคนโต รู้มาตลอด

 

            ความคิดที่แสดงออกทางสีหน้าจนพูรินจับมือคนรักตัวเองแน่นขึ้น

 

            “แต่พ่อก็มีไอ้เล็กซ์ ถึงไม่ใช่ผม เล็กซ์ก็มีหลานให้พ่อได้” คำที่คุณศักดิ์ก็รู้ดี เขามีลูกชายสองคน แล้วจากการที่ไอ้เล็กซ์ประกาศลั่นว่าไม่มีทางชอบผู้ชาย เขาคงต้องกังวลว่ามันจะทำใครท้องก่อนแต่งมากกว่ามันจะไม่มีทายาทสืบสกุล แต่ยังไงเขาก็ยอมรับเรื่องรักร่วมเพศในครอบครัวไม่ได้

 

            “แล้วแกล่ะเดียร์ แกไม่คิดถึงหน้าตาพ่อแม่เลยหรือไง” เมื่อรู้ว่าเล่นงานลูกชายคนโตไม่ได้ ก็เลือกจะมาเล่นงานคนที่จิตใจอ่อนแอกว่ามาก และนั่นก็ทำให้เดียร์ก้มหน้าลงต่ำๆ แบบที่ดารินพรรณเองก็นึกหวั่นใจ

 

          อย่ามาดีแตกตอนนี้นะไอ้เดียร์ เจ้ฆ่าแกหมกส้วมเลยนะ

 

            “เดียร์รู้...” แต่แล้ว เสียงสั่นๆ ก็เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบชั่วอึดใจ แล้วใบหน้าขาวซีดของคนที่กำลังจะร้องไห้ก็เงยหน้าขึ้นมา

 

            จากนั้น เดียร์ก็หันไปสบตามารดาที่กำลังจะร้องไห้ตามลูก แล้วยกมือไหว้

 

            “หม่าม้าครับ เดียร์ขอโทษ เดียร์รู้ว่าเดียร์ทำให้หม่าม้าผิดหวัง ทำให้ปะป๊าผิดหวัง ไม่มีหน้าไปมองหน้าใคร แต่เดียร์...เดียร์รักพี่พอร์ชจริงๆ นะครับ” เสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้ผู้เป็นแม่ทั้งสองนึกสะเทือนใจ โดยเฉพาะมารดาของดรัณภัทร

 

            เธออาจจะไม่เห็นด้วยที่ลูกชายรักชอบกับผู้ชาย แต่เธอก็เจ็บไม่แพ้เดียร์ที่ต้องทำร้ายความรู้สึกของเขา คนเป็นแม่ เห็นลูกเจ็บย่อมเจ็บกว่า แล้วยิ่งตลอดเวลาที่เดียร์อาการแย่ลงเรื่อยๆ ก็ทำให้หัวใจดวงนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าอะไร

 

            ลูกชายตัวน้อยที่เธอรักมากกว่าใคร เรียกตัวเองว่าเป็นตัวประหลาด เธอจะทนได้ยังไง

 

            “แต่เดียร์ก็รู้ว่าป๊าเขาไม่มีทางยอม” คุณดาราบอกด้วยน้ำเสียงหนักใจ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเปล่าที่คนเป็นสามีกลับอังกฤษไปทำงานแล้ว เพราะถ้าเขามารู้ตอนหลังว่าลูกสาวคนดีหลอกลวงว่ารักกับพอร์ช ทั้งยังลูกชายกลับไปคืนดีกับพอร์ชแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะลงมือทำอะไรหรือเปล่า

 

            “แต่เดียร์รักพี่พอร์ช...”

 

            “แกจะรู้ได้ยังไงว่านี่คือความรัก แกอายุเท่านี้ มันก็แค่ความหลงผิดของเด็กๆ เท่านั้นแหละ” แต่แล้ว ศักดาก็ว่าเสียงเข้ม ให้คนที่รักเหมือนหลานชายหันมามองทั้งที่ดวงตาวาวคลอด้วยหยดน้ำใส

 

            หน้าตาที่ทำให้ความโกรธบรรเทาลงทีละน้อยๆ และแทนที่ด้วยความสงสาร

 

            ฟึ่บ 

 

            แต่แล้ว ในจังหวะนั้น เดียร์ก็ลุกขึ้น ทั้งยังดึงมือจากพูริน แล้วทำในสิ่งที่ทุกคนอ้าปากค้าง...เจ้าลูกหมากำลังทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าศักดาแล้วกราบแทบเท้า

 

            “เดียร์! ทำอะไรน่ะ!” พูรินเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้แล้วรีบขยับมาจับไหล่ของเดียร์ให้ลุกขึ้น แต่เจ้าตัวเล็กกลับสะบัดไหล่หนี ทั้งยังก้มกราบอยู่แบบนั้น แล้วเสียงสั่นเทาก็ดังขึ้น

 

            “เดียร์ขอโทษ ลุงศักดิ์ เดียร์ขอโทษ...”

 

            “เดียร์ พอแล้ว! ใครไม่ยอมรับก็ช่าง พี่บอกแล้วว่ายังไงพี่ก็ไม่ยอมเลิกกับเดียร์!” แล้วพูรินก็เอ่ยเสียงดัง พยายามรั้งเจ้าตัวเล็กจนเดียร์เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ดวงตากลมโตแดงก่ำ ยามที่สบกับดวงตาคนที่ตัวเองเคารพเป็นญาติผู้ใหญ่

 

            “ให้เดียร์รักกับ...พี่พอร์ช...นะครับ...ให้เดียร์...ฮึก...รักนะครับ...ฮึก...ฮึก...เดียร์ขอโทษ...ยกโทษให้พวกเรา ให้พวกเรา...รักกัน...ได้...มั้ยครับ...”

 

            ผู้ใหญ่ทุกคนแทบจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อเห็นคนเป็นลูกเป็นหลานกำลังร้องไห้อย่างหนัก เสียงที่เอ่ยออกมาก็สั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง แล้วยังไม่ยอมลุกขึ้นตามที่พูรินดึง จนคนเป็นแม่ต้องปิดหน้า ปล่อยน้ำตาออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

 

            พวกเธอกำลังทำอะไร ทำไมต้องทำร้ายเด็กคนนี้ด้วย

 

            “หม่าม้าครับ...ป้านี...ฮึก...ให้เดียร์รัก...เถอะ...นะครับ...นะครับ...” คำที่เดียร์ขยับมากราบเท้าทั้งมารดาของตัวเอง และมารดาของพูริน แล้วบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ว่าใครก็นึกสงสาร แบบที่พูรินเม้มปากแน่น แล้วก็ขยับมานั่งข้างๆ มารดา

 

            จากนั้น ชายหนุ่มก็กราบแทบเท้าระหว่างพ่อกับแม่ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนทั้งสอง

 

            “พ่อครับ แม่ครับ ทั้งชีวิตผม ผมทำทุกอย่างที่พ่อกับแม่บอกได้ พ่อจะให้ผมเรียนอะไร ทำอะไร ผมทำได้ทุกอย่าง ผมขอแค่อย่างเดียวเท่านั้น ผมขอเลือกคนที่อยู่เคียงข้างผมได้มั้ย ผมรักเดียร์ ผมไม่เคยรักใครเท่านี้ พ่อจะมองว่ามันเป็นความหลงก็ได้ แต่พ่อให้ผมพิสูจน์ให้พ่อเห็นได้มั้ยว่าผมรักน้องจริงๆ” น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังยามจ้องหน้าบิดาที่ยังไม่คลายความโกรธ ทว่า...ก็ใจอ่อน

 

            “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง แกก็รู้ว่าแกเป็นใคร ถ้าแกรักกับเจ้าเดียร์ มันหมายความว่าแกต้องปิดบังตลอดชีวิตนะ” สุดท้าย คนเป็นพ่อก็รักลูกอยู่ดีจนเอ่ยสิ่งที่กังวลที่สุดออกมา...อนาคตของลูกชาย และนั่นก็ทำให้พูรินตอบกลับอย่างไม่ลังเล

 

            “ผมยอมปิดบังไปตลอดชีวิต ขนาดว่าให้คนตราหน้าว่าลูกอกตัญญู ผมก็ยอม”

 

.....................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            ท่าทางที่บอกว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจ ทำให้คนเป็นแม่ที่เงียบมาตลอดถอนหายใจยาว แล้วยื่นมือมาจับแขนสามีตัวเองเอาไว้

 

            “พอเถอะค่ะ”

 

            “แต่คุณก็เห็น...”

 

            “เห็นอะไรคะ เห็นว่าคุณกำลังผลักเด็กทั้งสองคนนี้ให้พ้นตัวหรือ คุณคิดว่าลูกเราจะไม่มีหนทางถ้าเราจะขัดขวางต่อไปงั้นหรือ พอร์ช 26 แล้วนะคะ เขาไม่ใช่เด็กๆ ที่คุณจะบังคับให้เขาทำอย่างที่คุณต้องการอีกต่อไปแล้ว” คุณนีเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แบบที่คนเป็นสามีก็ฮึดฮัดขึ้นมา

 

            “แต่...”

 

            “แล้วดาราล่ะว่ายังไง” คราวนี้ มารดาของพูรินหันไปหาคนที่กำลังร้องไห้ออกมาเบาๆ จนเจ้าของชื่อขยับเข้าไปหาลูกชาย สองมือก็สวมกอดลูกน้อยที่ร้องไห้จนตัวสั่นเอาไว้

 

            “เดียร์แน่ใจหรือครับว่าจะเลือกทางนี้ เดียร์รู้ใช่มั้ยว่าพอร์ชไม่ใช่แค่ผู้ชายเดินดินทั่วไป เดียร์จะไม่มีวันบอกสังคมได้ว่าเดียร์รักกับใคร รู้ใช่มั้ยลูก” คำถามที่คนฟังเม้มปากแน่น ยามที่กอดมารดาเอาไว้แน่น ซบหน้าลงกับไหล่ที่เขาเคยร้องไห้งอแงหามาตลอด

 

            “เดียร์รู้...แต่เดียร์...ยอม...” คำตอบที่คนฟังสูดหายใจลึกๆ ยามที่หันมามองเพื่อนทั้งสอง

 

            “ฉันให้เดียร์ร้องไห้มากกว่านี้ไม่ได้แล้วค่ะ ให้โอกาสพวกเขาเถอะนะ พวกเขาก็ใช่ว่าจะแต่งกันวันนี้พรุ่งนี้เสียหน่อย” คำตอบที่ทำให้เดียร์เกือบจะยิ้มได้ ถ้าไม่ใช่เพราะคนหัวแข็งที่สุดตอนนี้เอ่ยเสียงหนัก

 

            “แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ...”

 

            “คุณไม่ยอม งานนี้คุณอาจจะถูกฟ้องร้องหมดตัวค่ะคุณศักดิ์”

 

            กึก

 

            “แม่รู้!” แต่แล้ว ในจังหวะนั้น คุณนีก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ ให้คนเป็นลูกชายเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองทำเอาไว้จะมีคนรับรู้ จนคนเป็นแม่ยิ้มบาง ก่อนจะหันมาตอบคำสามีที่ยังตามเรื่องไม่ทัน

 

            “ทำไมผมต้องถูกฟ้อง”

 

            “คุณจำสัญญาร่วมหุ้นล่าสุดที่เซ็นกับทางฝั่งยุโรปซึ่งพอร์ชเป็นคนดูแลได้มั้ยคะ”

 

            “จำได้” ศักดารับคำทันที ทั้งยังหรี่ตาลงนิด ยามที่ภรรยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            “พอร์ชบอกข้อต่อรองของทางฝั่งนั้นไม่หมดค่ะ สัญญาที่ร่างเอาไว้เป็นเพียงเรื่องที่เปิดเผยได้ แต่คุณคิดจริงหรือคะว่าทางนั้นที่ยึกยักไม่ยอมร่วมหุ้นกับคนไทยมาเป็นปีๆ ทำไมถึงยอมเซ็นสัญญาง่ายดายเหลือเกิน ทั้งหมดคือข้อเสนอลับๆ ที่พอร์ชเสนอให้เขา...ซึ่งก็ไม่มีใครอื่นที่รู้นอกจากพอร์ช ถ้าคุณไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเด็กสองคนนี้ คุณคิดว่าลูกเราจะยอมทำงานให้คุณอยู่หรือคะ เขาไม่ทำ ก็ไม่มีใครสามารถรับช่วงต่อสัญญา เราก็เป็นฝ่ายผิด ถูกฟ้องร้อง...ก็เท่านั้น” คำที่คนฟังอ้าปากค้าง และนั่นก็ทำให้พูรินลอบถอนหายใจเบาๆ

 

            แม่ยังรู้เรื่องที่เขาทำเอาไว้ไม่หมด

 

            “ไหนจะเอกสารที่เป็นความลับของบริษัทก็อยู่ในมือลูกชายของเรา ถ้าเขาขู่จะขาย เราก็ตายเหมือนกัน...”

 

            กึก

 

            คนเป็นลูกเงียบไปทันที ดวงตาคู่คมฉายแววรู้สึกผิด ทว่าก็ไม่มีแม้แต่เสียงแก้ตัว เพราะสิ่งที่แม่พูดมันถูกต้องทุกอย่าง ทว่านี่คือไพ่ตายของเขาที่ไม่คิดว่าจะมีคนรู้

 

            เขาไม่ได้คิดจะข่มขู่บิดามารดา แต่ถ้าทุกอย่างมันลงเอยที่ทุกคนพยายามจับเขาแยกกับเดียร์ เขาก็พร้อมจะส่งเอกสารบางส่วนให้กับบริษัทศัตรู เขาถึงบอกไงว่าเขายอมทุกอย่าง แม้กระทั่งเป็นลูกอกตัญญู

 

            “นี่แกทำจริงๆ หรือไอ้พอร์ช!” คราวนี้คนฟังเบิกตากว้าง ดวงตายิ่งวาวโรจน์ยามมองลูกชายที่เขาแสนภาคภูมิใจมาตลอดที่จ้องตากลับ

 

            “ครับ ถ้าพ่อไม่ยอมรับเรื่องนี้ ผมตั้งใจจะทำจริงๆ”

 

            นี่ไงเล็กซัสถึงบอกว่าพี่ชายคนโตกำลังก่อกบฏเงียบๆ

 

            “งั้นตลอดเดือนที่แกทำงานหนัก แกไม่ได้ต้องการให้ฉันเห็นใจแก แต่แกกำลังวางแผนตลบหลังฉันอยู่หรือห้ะไอ้ลูกเวร!” คนเป็นพ่อตวาดลั่น จนเดียร์หน้าซีดเผือด

 

            นี่ใช่มั้ยสาเหตุที่พี่พอร์ชไม่ยอมเล่าให้เขาฟังว่าทำอะไรเอาไว้

 

            “แกคิดอะไรชั่วๆ แบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ แกหนีไปพร้อมกับเจ้าเดียร์ ฉันยังไม่โกรธเท่าแกคิดจะล้มบริษัทที่ปู่แกสร้างมากับมือ!” ศักดาว่าเสียงดังลั่น และนั่นก็ทำให้ลูกชายตอบคำอย่างไม่มีหวั่นเกรง

 

            “ผมก็คิดจะทำแบบนั้น ถ้าไม่มีใครยอมรับ ผมก็พร้อมจะพาเดียร์ไปอยู่ที่อื่น แต่ผมรู้ น้องอยู่ห่างอายุทธกับอาดาราไม่ได้ ไหนจะดรีมอีก ผมพาน้องไปอยู่ที่อื่นได้ แต่ผมรู้ว่าน้องจะเสียใจไปตลอดชีวิตที่ทำให้คนทางนี้ผิดหวัง เพราะงั้น ผมยอมเป็นคนที่พ่อผิดหวังเพื่อให้เดียร์ยังอยู่ที่นี่ดีกว่าทำให้น้องต้องร้องไห้”

 

            กึก

 

            น้ำคำหนักแน่นที่ทำให้คนเป็นพ่อได้แต่นิ่ง ทำได้เพียงจ้องตาลูกชายที่บอกชัดเจนว่ารักเดียร์มากแค่ไหนจนต้องกำหมัดแน่น แล้วก็วกกลับไปมองคนที่ตัวเองก็รักเหมือนลูกเหมือนหลาน

 

            แววตาของลูกชายคนโตบอกเขาว่า ถ้าเขายังดันทุรังต่อไป เขาจะเสียลูกชายคนนี้ไปตลอดชีวิต อีกทั้งความมุ่งมั่นแบบนี้...เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

 

          ลองดูไปก่อน เจ้าเดียร์ยังเด็ก อนาคตอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เด็กสองคนนี้หวังก็ได้

 

            “ตามใจแก แกมันโตแล้วนี่ ปีกกล้าขาแข็งจนไม่เห็นหัวพ่อแกแล้ว อยากทำอะไรก็เชิญ ฉันไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น!” สุดท้าย ศักดาก็ว่าเสียงเข้ม แล้วก้าวออกขึ้นห้องไวปานพายุ หากแต่คำที่เอ่ยออกมาก็ไม่ต่างจากการเริ่มเปิดใจ จนทำให้ความตึงเครียดบรรเทาลงอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            “พอร์ช” และเมื่อลับร่างของบิดา มารดาก็ขยับมานั่งข้างๆ มือบอบบางวางลงบนไหล่ลูกชาย แล้วบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            “รู้ตัวใช่มั้ยว่าลูกทำอะไรลงไป”

 

            “ครับ ผมรู้ครับแม่” และคำตอบนี้ก็ทำให้คนฟังถอนหายใจ แล้วหันมามองเดียร์ที่กอดมารดาตัวเองแน่น ยื่นมือมาสัมผัสกลุ่มผมนิ่ม รับรู้ว่าเด็กคนนี้สะดุ้งด้วยความหวาดกลัว

 

            “อนาคตต้องเจออีกหลายเรื่องที่อาจจะลำบากกว่านี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เราก็เป็นหลานป้าเสมอนะเดียร์” คนฟังน้ำตาร่วงแหมะๆ แล้วยกมือไหว้อย่างไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรออกมาดี แบบที่ดาราก็ถอนหายใจยาว

 

            “ส่วนเรื่องป๊า...” เดียร์ตัวแข็งทื่อไปแล้ว ก่อนที่จะยิ่งสะอื้นฮักเมื่อมารดาว่าต่อ

 

            “หม่าม้าจะช่วยสุดความสามารถ เดียร์ไม่ต้องไปเรียนที่อังกฤษหรอก เดียร์ทำตามอย่างที่เดียร์ต้องการเถอะนะ หม่าม้าไม่อยากเห็นลูกต้องร้องไห้แบบนี้อีกแล้ว” เสียงอ่อนโยนที่มาพร้อมน้ำตาหยดใส ทำให้ลูกชายคนเล็กยิ่งกอดแน่นราวกับตัวเองเป็นแค่เด็กสามขวบ ทั้งยังสะอื้นบอก

 

            “ขอบคุณครับหม่าม้า...ขอบคุณ...ฮือ...ขอบคุณ”

 

            “เดียร์เป็นลูกหม่าม้านี่นา หม่าม้าไม่ทำเพื่อหนู แล้วหม่าม้าจะทำเพื่อใคร”

 

            ภาพของสองแม่ลูกที่กอดกันกลม ทำให้พูรินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รู้ว่าทุกอย่างยังไม่ราบรื่น มันยังมีอะไรอีกมากมายรออยู่ข้างหน้า แต่ตอนนี้เขาขอเก็บเกี่ยวความโล่งใจเอาไว้ก่อน อีกทั้งขอไขข้อสงสัยตัวเอง

 

            “แล้วแม่รู้เรื่องที่ผมทำได้ยังไงครับ” คนเป็นแม่หันมาสบตา แล้วก็ตอบคำถามอย่างที่พูรินอยากจะต่อกรกับนางมารขึ้นมาครามครัน

 

            “ดรีมเล่าให้แม่ฟัง”

 

            “อ้ะ ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีนัดเคลียร์กับพี่ตะวัน ยังไงเรื่องก็คลี่คลายแล้ว งั้นฉันไปก่อนดีกว่า” แล้วก็ราวกับนกรู้ ดารินพรรณบอกรัวเร็ว แล้วก็ก้าวเร็วๆ ออกจากห้องทันที จนชายหนุ่มตีหน้าเคร่ง โมโหเพื่อนอยู่ไม่น้อย

 

            ท่าทางที่คนเป็นแม่ยิ้มบาง

 

            “อย่าไปโกรธดรีมเขาเลย แม่ไปถามเขาเอง แม่ไม่คิดหรอกว่าพอร์ชจะทำเฉยอยู่ได้ถ้าคนที่พอร์ชรักกำลังร้องไห้” คำตอบที่บอกว่าแม่เข้าใจในตัวเขาขนาดไหน จนพูรินยกมือไหว้

 

            “ขอบคุณแม่นะครับ”

 

            “ไปปลอบน้องเถอะ ร้องไห้จนหายใจไม่ทันแล้ว” และนั่นก็ทำให้คนฟังขยับไปปลอบเจ้าลูกหมา ทั้งที่รอยยิ้มแตะแต้มริมฝีปาก

 

            แม้ว่าครอบครัวบางส่วนจะยังไม่ยอมรับ แต่ก็ถือเป็นย่างก้าวที่สำคัญที่ทำให้ทุกคนรับรู้ว่าพวกเรารักกันมากแค่ไหน และจะไม่ยอมเลิกราไปอย่างที่ผู้ใหญ่ปรามาสว่าเป็นเพียงความรักหลงผิด

 

            เพราะถ้าพูรินหลงผิด เขาก็ขอหลงผิดแบบนี้ไปตลอดชีวิต

 

.....................................................................

 

          ต่อค่ะ

 

            “หยุดร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวก็ตาบวมหรอก”

 

            “หยุดแล้ว...นะ...เดียร์หยุดร้องแล้วนะเว้ย...”

 

            บริเวณหน้าบ้านของเจ้าลูกหมา คนตัวโตกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อน ปลอบเจ้าเด็กตัวเล็กที่กำลังปาดมือซ้ายทีขวาทีจนตาแดงช้ำไปหมดแล้ว ทั้งยังไม่วายจะเอ่ยเถียงทั้งที่หลักฐานคาตาคาแก้มแบบนี้

 

            หมับ

 

            และนั่นก็ทำให้พูรินดึงข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ จนเห็นหน้าแดงๆ ที่เปรอะเปื้อนน้ำตาจนน่าสงสาร ใบหน้าคมก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน แล้วขยับเข้าไปกดจูบที่เปลือกตาสีอ่อนเบาๆ แล้วกระซิบบอก

 

            “ถ้าเดียร์ต้องร้องไห้ รู้ไว้นะว่าพี่จะอยู่ข้างเดียร์เสมอ”

 

            “ถ้าไม่ร้องจะไม่อยู่ข้างๆ งั้นสิ” คราวนี้ เจ้าลูกหมาเถียงเสียงอู้อี้ ทั้งที่หน้าร้อนขึ้นมานิด ทว่าก็ลืมตาขึ้นจ้องเข้าไปในดวงตาคมกริบนิ่งจนผู้ชายตัวโตหัวเราะเบาๆ ยอมปล่อยข้อมือข้างหนึ่งมาลูบเส้นผมนิ่ม

 

            “อยู่สิ แล้วแม้จะเดียร์จะไล่พี่ไปไหน พี่ก็ไม่ไปหรอกนะ ก็รักไปแล้วนี่นา”

 

          ทำคนร้องไห้เขินนี่บาปหนักนะเว้ยพี่พอร์ช

 

            เจ้าตัวเล็กได้แต่งึมงำในใจ แต่ก็ขยับเข้ามาใกล้ แล้วก็ซุกหน้าเข้ามาในอ้อมกอดอุ่น สองมือกอดเอวสอบไว้แน่น ท่าทางออดอ้อนที่ทำให้คนตัวโตก็กระชับร่างเล็กเอาไว้ กดจูบที่ขมับเบาๆ

 

            “พี่พอร์ช...พี่พอร์ชจะไม่เสียใจใช่มั้ยที่รักเดียร์ เดียร์ไม่ใช่ผู้หญิง...”

 

            ฟึ่บๆๆๆ

 

            “เฮ้ย ขยี้หัวเดียร์ทำไม!” พูดไม่ทันจบ พูรินก็ยกมือขยี้หัวเจ้าตัวเล็กอย่างนึกหมั่นเขี้ยวให้ใบหน้าขาวเงยขึ้น ตวัดตามองอย่างเคืองๆ จนเจอกับคนที่กำลังตีหน้าดุ ทั้งยังว่าเสียงดุ

 

            “ถามพี่แบบนี้ไม่มั่นใจในตัวพี่หรือ แล้วเดียร์ล่ะเสียใจมั้ย ในเมื่อพี่ก็ไม่ใช่ผู้หญิงเหมือนกัน” เสียงดุๆ ที่ทำให้คนฟังเงียบไป ก่อนที่จะส่ายหน้า

 

            “ไม่เสียใจหรอก เดียร์แอบรักพี่มาตั้งหลายปีนะเว้ย ช่วงนั้นเดียร์ไม่มองผู้หญิงอื่นด้วยซ้ำ เดียร์จะเป็นเกย์ก็เพราะพี่พอร์ชนั่นแหละ” ได้ทีก็โทษซะเลย ในเมื่อหัวใจดวงนี้มีเพียงคนๆ เดียวมานานหลายปีแล้ว และไม่มีทางลบภาพของพี่ชายใจดีในคืนนั้นออกไปได้เลย

 

            “เดียร์รักพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” พอพูดถึงเรื่องนี้ พูรินก็เอ่ยถามอย่างสงสัยมานาน ให้คนฟังก้มหน้าลงหน่อย

 

            “ไม่เล่าได้ป่ะ”

 

          อายนะครับ แหมก็ตอนนั้นเพิ่งอกหักมา แล้วดันตกหลุมรักคนข้างบ้านทันทีแบบนี้น่ะ

 

            “นะ”

 

          ให้ตายเถอะ ไอ้คำๆ เดียวแต่ทำให้ใจอ่อนยวบยาบนี่ขอซื้อไปเผาทิ้งพร้อมไอ้เสียงหัวเราะหึๆ เถอะ!

 

            คนฟังแก้มแดงไปแล้ว ก่อนที่จะถอนหายใจยาว

 

            “พี่จำวันที่เดียร์อกหักได้ป่ะ”

 

            “อืม”

 

            “วันนั้นแหละ” พูรินเลิกคิ้วขึ้นนิด พยายามทวนความจำว่าเขาทำอะไรให้เจ้าเด็กคนนี้รัก และนั่นก็ทำให้คนพูดหันมามอง ก่อนที่จะคว้ามือใหญ่แล้ววางแปะลงบนหัว ดวงตากลมก็สะท้อนความทรงจำที่ทั้งสุขและเศร้าในคืนนั้น

 

            “พี่ลูบหัวเดียร์แบบนี้ บอกเดียร์ว่าอย่าเสียน้ำตากับคนแบบนั้น...มันอุ่น อุ่นจริงๆ นะครับ อุ่นไปถึงหัวใจเลย มันอาจจะฟังดูบ้าที่พี่แค่ลูบหัวเดียร์ เดียร์ก็รักพี่ แต่เดียร์รักพี่จริงๆ” ว่าแล้วก็ก้มหน้าลงมองหัวเข่าตัวเอง ให้คนที่ทิ้งมือลงบนหัวทุยๆ หลุดยิ้มออกมา

 

            ฟึ่บ

 

            “แบบนี้หรือ...” คนตัวโตลูบผมนุ่มเบาๆ ทั้งยังเอ่ยปากถามให้คนฟังพยักหน้าแรงๆ

 

            “อืม” ท่าทางน่ารักของเจ้าลูกหมาที่แก้มแดงจัด ทั้งยังพยายามหลบตา ทำให้พูรินดึงมันเข้ามาในอ้อมกอด ทั้งที่มือยังลูบผมนุ่มราวกับปลอบโยน จนเดียร์มีกำลังใจที่จะเอ่ยต่อ

 

            “ตอนที่เจ้ดรีมให้เดียร์ไปอยู่กับพี่พอร์ช เดียร์กลัวนะว่าพี่จะรู้ แล้วเดียร์ก็คิดได้ ในเมื่อโอกาสมาถึงทั้งที ทำไมเดียร์ไม่ทำให้พี่ลองรักเดียร์ดูล่ะ แต่เหมือนจะมีแต่พี่พอร์ชนั่นแหละที่ทำให้เดียร์ถลำลึกลงกว่าเดิมเรื่อยๆ ทั้งที่เดียร์อยากถามพี่แทบตายว่า...ลองรักเดียร์ได้มั้ย”

 

            “แล้วพี่รักเดียร์แบบเมาๆ สินะ”

 

          หืม คนละรักกันเปล่าครับพี่

 

            “รักแบบรักที่หัวใจไม่ใช่บนเตียงโว้ย!” บรรยากาศหวานๆ หายวับไปทันทีแบบที่พูรินก็หัวเราะร่วน กอดเจ้าตัวเล็กแล้วโยกเบาๆ ราวกับงอนง้อ ทั้งที่กำลังคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่กับเดียร์ใหม่ๆ

 

            ตอนแรกเขาไม่คิดจะรักเดียร์มากไปกว่าน้องชายเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หัวใจมันเริ่มมีเจ้าลูกหมาเข้ามาวิ่งเล่น

 

          ลองรักงั้นหรือ รู้ตัวอีกทีมันไม่ใช่ลองแล้วล่ะ มันรักไปแล้ว

 

            แม้เดียร์จะเป็นผู้ชาย แม้มันจะมีอุปสรรคมากมายรออยู่ข้างหน้า แต่เขาจะไม่มีวันเสียใจที่หัวใจเลือกเด็กคนนี้ อย่างที่ว่า หากเขาไม่เสี่ยงที่จะลองรัก...เขาจะรู้จักรักที่แท้จริงได้ยังไง

 

            ลองแล้ว และไม่ผิดหวังเลยที่รักเด็กคนนี้

 

            “งั้นลองถามพี่ดูสิ” ในจังหวะนั้น พูรินก็เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ให้คนที่กำลังโวยเงียบไปนิด ดวงตากลมโตก็สบประสานกับดวงตาคมของอีกฝ่ายนิ่ง แล้วสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเอ่ยคำที่อยากถามมาโดยตลอด

 

          “อืม...ลองรักกันมั้ยครับคุณพี่ชายร่วมห้อง”

 

            คำถามที่พูรินยิ้มกว้างแล้วเอ่ยคำที่เขาควรจะตอบมาตั้งนานเสียที

 

          “มันไม่ใช่แค่ลอง...แต่รักไปแล้วครับคุณน้องชายร่วมห้อง”

 

            คำตอบที่ทำให้คนฟังยิ้มกว้าง ยามที่กอดพี่ชายร่วมห้องที่กลายมาเป็นคนรักแน่น โดยที่พูรินเองก็กระชับร่างเล็กๆ ของเจ้าลูกหมาแน่นไม่ต่างกัน รอยยิ้มแห่งความสุขแตะแต้มริมฝีปากของทั้งคู่

 

            ณ สถานที่เดิมที่ทำให้เกิดคนแอบรัก ณ ช่วงเวลาที่ต่างกัน มันไม่ใช่เพียงการแอบรักอีกต่อไป แต่เป็นคนสองคนที่ รักกันเสียที

 

...............................................................

 

            ครบค่ะ ก่อนอื่น ยังไม่จบนะค้าาาาาาา ยังมีบทส่งท้ายกะตอนพิเศษอีก 4 ตอนที่เอามาจากเล่มพิเศษมาลงครับผม อย่าเพิ่งทิ้งเค้าไปไหนนะเออ ฮือ อัพมาถึงตรงนี้แล้วจิร้องไห้ เทสเลิฟนี่สองปีเชียวนา อยู่กันมาจนรักผู้ชายพวกนี้มาก รักเหมือนพี่เหมือนน้องตัวเองเลย พอมาอัพประโยคที่เป็นชื่อเรื่องแล้วจะร้องไห้ ในเมื่อสองคนนี้ ไม่สิ ทุกคนในเรื่องก็ผ่านช่วงดวลามาค่อนนข้างยาวนานจริงๆ ทั้งสุขและทุกข์คละเคล้ากันไป ซึ่งนี่ไม่ใช่ตอนจบ ชีวิตเราไม่เคยมีตอนจบหรอก มีแต่เริ่มต้นใหม่เรื่อยๆ ต่างหากล่ะเนอะ <<< ต้องเปิดเรื่องใหม่ๆๆๆ ฮืออออออ

            ในเมื่อตอนนี้เดียร์ถามพี่พอร์ชว่า “ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง”

            งั้นเมย์ถามบ้าง “อยู่ด้วยกันมานาน รักคนเขียนคนนี้กันบ้างมั้ยคะ” ^^

 

            บังเอิญรักเปิดจองแล้วนะคะ ลิงก์นี้เลย

            http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1129064&chapter=51

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            ระหว่างเฟซกับทวิต ใครมีคำถาม เมย์อยู่ทวิตเตอร์มากกว่าค่ะ ถามได้เลยเน้อ หายหัวไปยังไงก็ไม่เคยเกินสามวัน ส่วนใหญ่เข้าไปเช็กเมนชั่นทุกดึก

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 100 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 55679 , โพส : 667 , Rating : 51% / 261 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 667 : ความคิดเห็นที่ 63082
ร้องเข้าไปสงสารเดียร์สุดหัวใจ
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 58.8.168.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2561 / 04:07
# 666 : ความคิดเห็นที่ 62948
แล้วเรื่องเจ๊ครีมกับพี่ตะวันล่ะค่ะ
Name : NongKap Koraudio < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NongKap Koraudio [ IP : 183.89.25.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2561 / 19:46
# 665 : ความคิดเห็นที่ 62808
ชอบตัวละคร ชอบนิยายของพี่เมย์ในหลายๆเรื่องเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 101.108.9.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2561 / 12:13
# 664 : ความคิดเห็นที่ 62789
เพิ่งตามอ่านจนจบ.. ขอบคุณพี่เมย์มากๆนะคะที่เขียนเรื่องนี้ รักตัวละครทุกตัว รู้สึกได้ว่าเขามีตัวอยู่จริง เป็นนิยายชาย-ชายที่อ่านแล้วประทับใจมากๆ จะติดตามผลงานพี่เมย์ต่อไปเรื่อยๆนะคะ รักพี่เมย์นะคะ💕
Name : swm5028 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ swm5028 [ IP : 223.205.195.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2561 / 10:47
# 663 : ความคิดเห็นที่ 62549
เช็ดน้ำตาแล้วเช็ดน้ำตาอีก ไหลไม่ยอมหยุด อินกับตอนนี้โคตรๆ
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 27.55.239.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 15:57
# 662 : ความคิดเห็นที่ 62138
อร๊ายทำเราเสียน้ำตาหลายตอนนะ ชอบไรท์จังเขียนบทได้ซึ่งกินใจอะ ชอบชอบ
Name : jujung25 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jujung25 [ IP : 1.47.233.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2560 / 12:32
# 661 : ความคิดเห็นที่ 62136
โอยยยยยยยย เคลียร์ซักที คือแอบหงุดหงิดเดียร์นะ แต่หงุดหงิดพวกพ่อแม่มากกว่า ฮึ่ยยยยยยยยยยย อ่านไปก็คิดไป ไรต์แต่งเก่งมาก เก่งจนช่วงดราม่าทำเราหัวใจสั่น ซึมไปหลายชั่วโมง555555555555 แบบเหมือนได้เข้าไปอยู่ในนิยายไรงี้ เริ่มเวอร์55555 แต่อินจีจีนะ555 รักไรต์เสมอค่ะ5555
Name : Earn_Kun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Earn_Kun [ IP : 171.97.101.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2560 / 15:54
# 660 : ความคิดเห็นที่ 61822
ขอบคุณที่เเต่งให้อ่านค่าา สนุกมากๆหลงรักพี่พอร์ชกับชินหัวปักหัวปำเลยค่ะ ถึงเเม้ว่าจะเเอบเคืองๆเดียร์ก็เถอะ พูดอะไรไม่เป็นเลยนอกจากคำว่า "เดียร์..ขอโทษ" ไอ่เราก็แอบขัดใจนิดนึงก็นึกว่าเดียร์จะพูดอะไรที่มันซึ้งกว่านี้ เเต่ก็ช่างมันเถอะค่ะ ก็เข้าใจความรู้สึกเดียร์ก็ลูกหมาเป็นซะอย่างงี้อ่ะเนอะ สรุปคือรวมๆสนุกมากๆค่ะ ยกให้เป็นเรื่องหนึ่งในดวงใจเลย????
Name : Jeonjungkook1997 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeonjungkook1997 [ IP : 1.4.166.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2559 / 16:26
# 659 : ความคิดเห็นที่ 61713
อยากให้แบบแต่งงานกัน งื่อๆ
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.247.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2559 / 21:40
# 658 : ความคิดเห็นที่ 61662
ปรบมืออออออออออ อ่านเรื่องนี้เหมือนคนบ้า สักพักทิ้งโทรศัพท์ด้วยฟามหงุดหงิด สักพักยิ้มบ้าอยุ่คนเดียวเพราะพึ่งอ่านฉากฟาดฟันเสร้จ สักพักร้องไห้หนักมาก สักพักขำคนเดียวที่ตูอินขนาดนี้ 55555555555
Name : hanato < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hanato [ IP : 27.55.77.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2559 / 23:52
# 657 : ความคิดเห็นที่ 61650
แต่งดีมากอะ
Name : Folknarak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Folknarak [ IP : 49.228.92.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2559 / 05:04
# 656 : ความคิดเห็นที่ 61586
ตายละ เหมือนตอนจบเลย เกือบต้องร้องเพลง...ไม่ทันได้เตรียมใจ เมื่อเห็นเธอจะจากไป... 555
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.206.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 23:20
# 655 : ความคิดเห็นที่ 61465
งืออออ จบแล้ว อ่านจนมาถึงสโลแกนเรื่องแล้ว ถึงพึ่งตามมาอ่านที่เดียวรวดก็ผูกผันนะ รักไรท์ด้วย อิอิ
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2559 / 21:52
# 654 : ความคิดเห็นที่ 61293
แบบบ โล่งงงงงงง หายใจสบาย ร้องไห้ตามเดียร์เลยตอนนี้ เห้ออออออออออออ ดีใจ ทุกคู่ไปได้ดี
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 11:53
# 653 : ความคิดเห็นที่ 61108
รักมากกกกกค่ะ ทำไมจะไม่รัก แอบเกาะพี่เมย์มาตั้งแต่ธารไทป์ แล้วย้ายไปเมนภาคินกราฟ สุดท้ายวกกลับมาอ่านเทสเลิฟ แล้วเตรียมไปเกาะบังเอิญรักฯ ถ้าไม่รักพี่เมย์แล้วจะติดตามทำไมล่าาา ^w^

พอร์ชเดียร์ อิเหม่ๆ เจ้ฟินค่ะ ฟินมายาวตลอด พออ่านประโยคชื่อเรื่องเท่านั้นแหละ รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ ไม่เอาแล้ววว ตาเค้าบวมแล้ววว งือออ

อยากได้เล่มเสปฯค่ะ เดี๋ยวเก็บตังค์ซื้อในอีบุคดีกว่าเนอะ *w*<<มาเรื่องนี้ได้ไง??

PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 15:49
# 652 : ความคิดเห็นที่ 60985
โอ้ยยยยยย คือดีอ่ะ ชอบบอ่ะ
PS.  วายยยยย......จงเจริญญญญญญญ
Name : BABOLONA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BABOLONA [ IP : 183.89.149.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2559 / 19:35
# 651 : ความคิดเห็นที่ 60826
ร้องไห้สามตอน ฟังเพลง ห่างไม่ไกล ไปด้วย ฟินมาก
Name : TOMOCHI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TOMOCHI [ IP : 1.46.78.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2558 / 00:22
# 650 : ความคิดเห็นที่ 60712
โอ้ยยยยยยน้ำตาหมดก๊อกแล้ว ฮืออออออออ
Name : Susu [ IP : 171.96.244.23 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2558 / 02:47
# 649 : ความคิดเห็นที่ 60568
ตอนนี้นี่เค้าร้องไห้คนตาบวมแล้วเนี่ย
PS.  วายจะครองโลก
Name : Shadow Ruby Accordion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shadow Ruby Accordion [ IP : 27.55.212.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2558 / 17:28
# 648 : ความคิดเห็นที่ 60550
ตอนเดียร์ก้มลงกราบพ่อพี่พอร์ช เราน้ำตาร่วงเลย ประหนึ่งเป็นแม่ลูกหมา เจ็บจี้ด
Name : PukyViolet < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PukyViolet [ IP : 205.177.226.23 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2558 / 10:23
# 647 : ความคิดเห็นที่ 60421
อยากรู้จังว่าพ่อเดียร์จะมีปฏิกิริยายังไงกันน้า
Name : backlight < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ backlight [ IP : 125.27.199.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2558 / 13:14
# 646 : ความคิดเห็นที่ 60362
กำลังมันส์เลยยยยง่าาาา T^T
Name : Canta_TT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Canta_TT [ IP : 202.29.177.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กันยายน 2558 / 11:46
# 645 : ความคิดเห็นที่ 60285
พี่เมย์อ่าาาาาแต่งได้ถึงอารมณ์จริงๆพอฉากดราม่าเดียร์ร้องไห้หนูนี่น้องตามตลอดเลย T^T. // อยู่กันมานานขนาดนี้ไม่รักคนเขียนคนนี้ก็บ้าแล้วล่ะ <3
Name : Mummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mummy [ IP : 203.146.179.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2558 / 11:11
# 644 : ความคิดเห็นที่ 60265
อบอุ่นมากค่า น่ารักจริงๆ
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2558 / 19:33
# 643 : ความคิดเห็นที่ 60258
อ๊ากกกก รักทั้งคู่เลย
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 49.49.135.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2558 / 17:27
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android