คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 วันหยุดสบายๆ ของเจ้านายและเจ้าตูบ


     อัพเดท 1 พ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,935 Overall : 3,846,455
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 วันหยุดสบายๆ ของเจ้านายและเจ้าตูบ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 72516 , โพส : 364 , Rating : 31% / 438 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 12 วันหยุดสบายๆ ของเจ้านายและเจ้าตูบ

 

 

 

          ‘เดียร์ เจ้บินไปจีนคืนนี้นะ กลับมาเย็นวันพุธ

 

          ‘เฮ้ยยย เจ้จะไป ทำไมเดียร์ไม่เห็นรู้เรื่อง

 

          ‘ก็ของที่มันส่งมารอบล่าสุดน่ะสิ ห่วยแตก เฮงกะบ๊วย เหมือนไอ้ชิปปิ้งที่เจ้ใช้บริการมันนั่นแหละ ช่างหัวแม่งแล้ว เจ้จะไปคุยเอง ไปคุมเอง และไปด่าเองด้วย เอาให้มันรู้เลยว่าจะอัพราคาทั้งที ถ้าได้ของห่วย ไร้คุณภาพ เจ้จะเอาคืนถึงที่ ถ้าหนนี้ไม่ไหวจริงๆ จะเลิกสั่งของจากจีนมาลงแล้ว ยอมจ่ายแพงเอาพวกญี่ปุ่น พวกเกาหลีมายังดีซะกว่า!!!’

 

          ‘อ่า ครับๆ

 

          ‘เพราะงั้น ถ้าแกจะกลับบ้านอาทิตย์นี้ ซักผ้าสามถังให้เจ้ด้วย อ้อ แล้วอย่าลืมเช็ดกระจก ให้ดีเปลี่ยนผ้าปูที่นอนห้องเจ้ด้วย...

 

            บทสนทนากับพี่สาวสุดที่รักเมื่อคืนวิ่งแวบเข้ามาในหัวของคนที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาเช้าวันใหม่ แบบไม่อยากจะบอกเลยว่าตอนนี้โคตรสยองแทนคนที่เจ้จะไปโวยเลย และไม่อยากจะบอกเล้ยว่าแม้คุยกันไม่รู้เรื่อง เวลาเจ้ดรีมด่า ต่อให้ฟังไม่เข้าใจก็หงอล่ะวะ

 

            แล้วเล่นสั่งงานมาเป็นชุดแบบนี้ คิดว่านายดรัณภัทรจะทำไง

 

          อ้อ อาทิตย์นี้เดียร์กลับบ้านไม่ได้ว่ะเจ้ ต้องเคลียร์การบ้านแล็ปฟิสิกส์

 

            ก็หาทางชิ่งหนีไม่กลับบ้านไงครับ

 

            เดียร์คิดพลางเด้งตัวมานั่งหัวฟูบนเตียง หันมองนาฬิกาที่บอกว่าสิบโมงกว่าแล้วค่อยยันตัวลุกขึ้นยืน

 

            “วันเสาร์พี่พอร์ชเข้าบริษัทนี่หว่า...งั้นวันนี้คงได้ครองห้อง” เดียร์งึมงำกับตัวเอง ยามที่คว้าผ้าขนหนูที่ตากเอาไว้ แล้วเดินตัวเอียงออกจากห้องนอน ไปเข้าห้องน้ำที่อยู่กลางห้องชุด

 

            “วันนี้ไอ้ซันกลับบ้านมั้ยวะ ไปนอนเล่นวินนิ่งห้องมันดีกว่า”

 

            บอกตัวเองไปก็อาบน้ำไปฮัมเพลงไป กว่าจะรู้ตัวก็อาบเสร็จนั่นแหละว่า...ลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามา

 

            “เออ ช่างมัน พี่พอร์ชไม่อยู่ และถึงอยู่ก็ผู้ชายด้วยกันนี่หว่า” ว่าพลางส่ายหน้ากับความขี้ลืมของตัวเอง มือก็โรยแป้งเด็ก (ที่ไม่อยากจะบอกใครเลยว่าติดมาก ไม่มีแล้วจะขาดใจ) จากนั้นก็พันผ้าขนหนูรอบเอว

 

            แอ๊ดดดด

 

“...แต่เธอเสียคนที่รักเธอที่สุดในชีวิต~ คนที่พร้อมจะทำทุกสิ่ง คนที่พร้อมจะให้ทุกอย่าง~...”

 

            “อ้าว ตื่นแล้วหรือเดียร์”

 

            กึก

 

            ขณะที่กำลังแหกปากร้องเพลงอย่างมีความสุข ในหัวก็คิดไปด้วยว่าทำข้าวผัดกินสักจานแล้วไปนอนกลิ้งเล่นห้องไอ้ซันดีกว่า แต่แล้วแผนก็พังครืนไปในอากาศ พร้อมกับเสียงจุกปาก (?) เมื่อเสียงทักของเจ้าของห้องดังแหวกอากาศมาหา

 

          ฉิบหอย...พี่พอร์ชอยู่ห้อง

 

            ใจน่ะคิดว่าซวยแล้ว แต่ขาดันไม่ขยับ แบบอารมณ์คนช็อกน่ะครับ นึกว่าเขาไม่อยู่ แต่เล่นโผล่หัวมาจากห้องครัว น่าน พี่แกใส่ผ้ากันเปื้อนด้วย

 

          หัวใจห่ารากอย่าเต้นแรงนักสิวะ แค่พี่พอร์ชใส่ผ้ากันเปื้อน...แค่ใส่ผ้ากันเปื้อน...ให้ตายเถอะ แม่งงงงงงโคตรหล่อเลยว่ะ

 

            “หึๆ แล้วยืนนิ่งทำไม ไม่หนาวหรือ” พูรินกวาดสายตามองเจ้าเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้เส้นผมสีดำเปียกลู่แนบหน้าขาวๆ ของมัน แล้วสายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองลงต่ำอีกนิด...ผิวขาวๆ ที่มีอะไรบางอย่างมันโดดเด่นขึ้นมา เอวเล็กที่มีเพียงผ้าขนหนูพันเอาไว้หลวมๆ...

 

            เสียงทักที่เหมือนจะดึงสติคนค้างให้กลับมาทันทีทันใด

 

            “หนาว?...ม่าย ไม่หนาว วู้ว หนาวอะไรล่ะ แค่เดินพันผ้าขนหนูผืนเดียวเอง ใครๆ ก็ทำ ไม่เห็นแปลกสักหน่อย” พี่พอร์ชไม่ได้ถาม แต่คนที่อยู่ๆ เกิดเขินขึ้นมากลับบอกลิ้นรัว มีการเบี่ยงตัวหนีสายตาคนตรงหน้าอีกหน่อย

 

            ถ้าไอ้ชินจังบอกว่ามึงอย่าทำตัวประหนึ่งสาวน้อยได้ป่ะ จะตอบมันกลับเลย...เออ กูอาย ชัดป่ะ

 

            “พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ งั้นไปแต่งตัวแล้วมากินข้าวเช้า มีขนมปังนะ พี่ฝากป้าแม่บ้านเขาซื้อขึ้นมาเมื่อวาน” พี่พอร์ชก็ว่าเสียงเรียบๆ เรื่อยๆ นะ แต่ทำไมคนฟังมันรู้สึกว่าสายตาพี่แกทำให้ร้อนๆ หนาวๆ ยังไงไม่รู้ แถมยังมองต่ำกว่าคางเขาด้วยสิ

 

          มองอะไรวะ

 

            ได้แต่ถามตัวเอง ยามที่จะหมุนตัวกลับเข้าห้อง ไม่วายมีการกระชับผ้าขนหนูอีกหน่อย พอดีไม่ได้มีขนาดเท่าลำกล้องปืนใหญ่อย่างใครบางคน เลยไม่ด้านพอโชว์ให้ดูว่าพ่อให้มาแค่ไหน

 

            “เดี๋ยวเดียร์”

 

          เรียกทำไมครับ มันหนาวนะ

 

            ในใจก็คิดแบบนั้น แต่ขาก็หยุดเดิน มองคนตัวโตที่เดินผ่านหน้าหายไปทางห้องน้ำกว้าง แล้วพอกลับออกมา...

 

            ตุบ

 

            “เช็ดหัวด้วย เดี๋ยวไม่สบาย ป่วยง่ายตั้งแต่เด็กๆ นี่” แล้วพี่พอร์ชก็วางผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนหัวทุยๆ มือใหญ่ก็ยกขึ้นขยี้เบาๆ ทั้งยังก้มมายิ้มใส่ตา ให้คนฟังอุ่นวาบขึ้นมาในหัวใจ

 

            “เดียร์เปล่าป่วยง่ายนะ” แต่ไม่วายเถียง

 

            “แล้วเด็กที่ไหนเคยมาร้องไห้งอแงกับพี่ว่าไอ้น้ำฝนบ้า ทำเดียร์ป่วยเลย”

 

            ฉ่า...สาบานนะว่าไม่ได้อาย แค่แก้มมันร้อนขึ้นเท่านั้นเอง แล้วเหตุการณ์ตอนเด็กๆ ก็เสือกโผล่มาแบบไม่ถามเจ้าของเลยว่าต้องการมันตอนนี้มั้ย

 

            ตอนเด็กๆ สักเจ็ดแปดขวบได้มั้งที่ดื้อจะออกไปเล่นน้ำฝนกับไอ้เล็กซัส วันรุ่งขึ้นเท่านั้นแหละ หวัดแดกไม่พอ ลามไปไข้หวัดใหญ่ ส่วนไอ้เพื่อนสนิทหรือก็ไม่ยักกะเป็นอะไร มีหน้าลากพี่ชายมาเยี่ยมทั้งยังล้ออีกว่า ไอ้เดียร์อ่อนแอ ได้พี่พอร์ชนั่นแหละที่ดุมัน

 

            แล้วก็พี่พอร์ชเหมือนกันที่เด็กชายดรัณภัทรงอแงใส่ (ตอนนั้นเหมือนจะจำได้ว่าหม่าม้าไม่ยอมให้เจ้ดรีมเข้าใกล้เพราะกลัวติดหวัด) ฟ้องใหญ่เลยว่าฝนทำให้เดียร์ไม่สบาย ยิ่งไม่มีใครให้อ้อนเพราะหม่าม้าก็ต้องทำงาน เหยื่อของเด็กป่วยก็เลยเป็นพี่พอร์ชนั่นแหละ

 

            แล้วเข้าใจคำว่าอ้อนป่ะครับ เด็กผู้ชายเจ็ดแปดขวบที่อ้อนงอแงให้พี่ชายข้างบ้านอยู่เป็นเพื่อนเกือบตลอดเวลาน่ะ

 

          แล้วแบบความทรงจำ มึงอย่าแวบมากนักดิวะ ยิ่งแวบกูยิ่งอายว่ามีความทรงจำเด็กๆ กับพี่พอร์ชเยอะแค่ไหน

 

            “ก็ตอนนั้นเดียร์ยังเด็ก” พึมพำเบาๆ ยามที่ยอมยืนนิ่ง ให้พี่พอร์ชขยี้ผ้าขนหนูบนหัวเบาๆ แล้วอีกฝ่ายก็ไม่พูดอะไร นอกจาก...

 

            “หึๆ”

 

          เกลียดจริง หัวเราะสองหึเนี่ย เออน่า รู้ว่าเด็กๆ เดียร์ขี้อ้อน พอใจป่ะครับ

 

            “เอ้า ไปแต่งตัว เดี๋ยวหวัดกินอีก แล้วออกมากินข้าว” คำที่คนฟังพยักหน้าหงึกๆ อย่างว่าง่าย พลางหมุนตัวจะก้าวเข้าห้อง ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “เดียร์”

 

            “ครับ?” รับคำ พลางหันมาสบตา ให้ผู้ใหญ่รูปหล่อยิ้มกว้างส่งให้ ดวงตาพราววิบๆ นั่นให้ความรู้สึกว่าอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นพูรินก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ

 

          “สำหรับพี่...เดียร์ยังเป็นเด็กที่พี่คอยดูแลเสมอนะ”

 

            “...”

 

            “...อร์ช...”

 

            “หืม” พูรินส่งเสียงในลำคอเบาๆ ยามที่เจ้าเด็กตัวเล็กพูดอะไรบางอย่าง และนั่นก็ทำให้เดียร์เงยหน้าขึ้นมาสบตา

 

            “พี่พอร์ชแม่งบ้า...เดียร์โตแล้วเว้ย!!!

 

            ปัง!!!

 

            คนอื่นคงคิดว่าเจ้าเด็กตัวเล็กนี่กำลังโกรธที่หาว่าเป็นเด็ก แต่ไม่ใช่กับพูรินที่เริ่มจับได้แล้วว่าเดียร์พูดว่าเขาบ้าทีไร มันน่าจะ...เขิน

 

            อีกอย่าง...มันหน้าแดงก่ำเลยเชียวล่ะ

 

            “หึๆ โตแต่ตัวน่ะสิเจ้าตัวเล็ก” ว่าจบ ก็กลับเข้าห้องครัวอีกครั้ง เตรียมอาหารให้เจ้าตูบที่วันนี้ต้องไถ่โทษให้ซะหน่อยที่ทั้งอาทิตย์แทบไม่มีเวลาให้

 

          อ้าว ก็ลูกหมาบอกนี่ครับว่าต้องให้ความรักความอบอุ่นทุกเวลาน่ะ ก็กลัวเจ้าเดียร์เป็นหมามีปัญหานี่นะ

 

...........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “พี่พอร์ชแม่งงงงง ทำไมชอบทำให้เดียร์เขินนักวะ!!!

 

            ทันทีที่กลับเข้ามาในห้อง เดียร์ก็ได้แต่ร้องบอกตัวเอง สองมือขยุ้มผ้าขนหนูจิกผม แววตาของพี่พอร์ชตอนบอกว่าต้องดูแลยังติดอยู่หลังเปลือกตาแบบที่ปัดมันทิ้งไปไม่ได้

 

            “แล้วมึงอ่ะเดียร์ ไหนว่าพี่แกอ่อยมาจะอ่อยกลับ นี่อะไรว้า แค่พี่พอร์ชพูดงี้มึงก็เผ่นอีกแล้ว ตอบไปสิวะว่า...” เดียร์ก็เต็มใจให้พี่ดูแล

 

            กึก

 

            ซู่

 

            ยังไม่ทันที่คำพูดสุดสยองจะหลุดจากปากของเดียร์ ขนอ่อนทั้งตัวก็ลุกซู่กับความคิดตัวเอง ทั้งยังเบิกตากว้าง เมื่อคิดว่าความคิดของตัวเอง...น่าจับใส่กระสอบลอยทะเลมาก

 

            “โอ๊ย มึงอย่าแรดขึ้นทุกวันสิวะไอ้เดียร์ อย่าเลยนะมึง อย่าทำตัวน่ารักมุ้งมิ้งแบบนั้นเลยนะเว้ย” ขยี้หัวตัวเองอีกที ยามที่ย่ำเท้ามาหน้าตู้เสื้อผ้า เลื่อนบานประตูบิลด์อินออก จนเห็นภาพสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ภายใน

 

            ภาพของเด็กหนุ่มตัวขาวที่ถ้าไม่นับรวมหน้าแดงๆ อะไรบางอย่าง...เด่นมาก

 

            “เฮ้ย นมกูตั้ง!!!” เดียร์ร้องลั่น พลางก้มลงมองนมตัวเองที่เจ้าเม็ดเล็กๆ ที่คงสู้กับอากาศเย็นภายนอกกำลังตั้งชันสุดๆ ขนาดที่มองจากกระจกยังรู้เลยว่ามันตั้ง แล้วลองคิดดูว่าพี่พอร์ชมองตั้งนาน...

 

            “ไม่มั้ง พี่พอร์ชเนี่ยนะจะมองนมกู...ไม่หรอก...ไม่ใช่มั้ง...แล้วมึงเสือกตั้งทำไม อายนะเว้ย โคตรอายเลย” หาที่โวยไม่ได้ก็ไปลงกับมันซะเลย ขณะที่มือก็เอื้อมคว้าเสื้อผ้าส่งๆ มาสวมอย่างลวกๆ รู้สึกว่ายิ่งโป๊นาน มันยิ่งอันตรายยังไงไม่รู้สิ

 

            พี่พอร์ชคงไม่อันตราย (?) แต่อันตรายว่าจะไปทำตัวบ้าๆ ให้พี่พอร์ชแซวมากกว่า แต่คำถามหนึ่งก็ดังก้องในใจ

 

            “ตกลงเมื่อกี้พี่พอร์ชมองนมเดียร์จริงๆ หรือวะ”

 

            คำถามที่คงมีแค่พูรินเท่านั้นที่ตอบได้

 

...............................................

 

            “พี่คิดไงถึงทำข้าวเช้าให้เดียร์เนี่ย”

 

            หลังจากจบมื้อเช้าแบบอเมริกันที่ประกอบไปด้วยเบคอน ไส้กรอก ไข่กวน ขนมปังปิ้งเคียงข้างด้วยเนยและแยม (และแน่นอนว่าเป็นฝีมือเจ้าของห้อง) ตบท้ายด้วยโอวัลตินอุ่นๆ คนที่ตอนนี้สวมเสื้อบาสตัวโคร่งกับกางเกงบอลก็เริ่มหันมาสนใจคนที่นั่งอ่านข่าวผ่านไอแพดของตัวเอง

 

คำถามที่พูรินละสายตามามอง ก่อนที่จะปิดข่าวที่อ่านอยู่ แล้วใบหน้าหล่อก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ

 

            “ชดเชยเวลาให้ไง”

 

            “ชดเชยเวลา? เวลาอะไรอ่ะพี่”

 

            “ก็เวลาดูแลน้องหมาของพี่น่ะสิ พี่กลัวหมาพี่เป็นหมาขาดความอบอุ่น”

 

            กึก

 

            เดียร์ได้แต่ชะงักกึก ทำตาโตกับคนที่เอ่ยออกมาด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ ว่าจบ ยังมีหน้ายกกาแฟขึ้นจิบอีกหน่อย แบบที่คนมองรู้สึกถึงผิวแก้มที่ร้อนขึ้นของตัวเอง เสือกนึกไปถึงเรื่องคืนนั้นที่กล้าพอจะบอกพี่พอร์ชว่าต้องให้ความรักความอบอุ่นเขายังไง

 

          ตกลงพี่จะให้ ความรัก’ ‘ความอบอุ่นเดียร์จริงดิ พูดแล้วห้ามคืนคำนะเว้ย

 

            ไอ้นี่น่ะคิดได้แค่ในใจ เพราะปากก็ทำได้แค่โวยใส่

 

            “ตกลงจะให้เดียร์เป็นหมาพี่จริงๆ อ่ะ” คำถามที่พูรินเลิกคิ้วขึ้นนิด ก่อนจะว่าเสียงกลั้วหัวเราะ

 

            “ไม่อยากเป็นแล้วหรือ สงสัยพี่เลี้ยงไม่ดี เจ้าตูบเริ่มงอแงซะแล้ว...”

 

            “เดียร์เปล่างอแงนะ ก็เดียร์ไม่ใช่หมานี่หว่า หมาที่ไหนหล่อขนาดนี้...”

 

            “เออพี่ก็พึ่งรู้ว่าลูกหมาพี่หลงตัวเองเป็นด้วยแฮะ”

 

            “พี่พอร์ช!!!” สิ้นเสียงแทรกเท่านั้นแหละ เจ้าลูกหมาก็โวยลั่น ทำหน้าเหมือนอยากจะกระโจนมาแว้งกัดเจ้าของสักแผลสองแผล ให้พูรินที่ลุกขึ้นยืนพร้อมถือถ้วยกาแฟหัวเราะเบาๆ

 

            “โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว...ที่ทำข้าวเช้าให้ก็เห็นว่าเดียร์ยังไม่ตื่น ยังไม่ได้กินอะไรเท่านั้นเอง” ว่าไป ชายหนุ่มก็คว้าจานที่กินหมดแล้วของเจ้าเด็กตัวเล็กขึ้นมา ทำท่าจะก้าวไปยังซิงค์ล้างจานที่ทำให้คนนั่งอยู่คว้าแขนหมับ

 

            “เดียร์ล้างเองพี่ พี่พอร์ชทำให้เดียร์กินแล้ว เดี๋ยวเดียร์ล้างจานเอง” เดียร์ว่าไปก็มองไปยังกระทะที่แช่น้ำทิ้งไว้ พร้อมกับลุกขึ้นด้วยสีหน้าเกรงใจ จนคนฟังยอมพยักหน้า แต่ก่อนที่จะหมุนตัวไปล้างจานตามที่ตั้งใจ เดียร์ก็สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา

 

            “เอ่อ...ขอบคุณนะครับพี่พอร์ช มื้อนี้อร่อยมากเลยล่ะ แล้วก็...เจ้านายเลี้ยงดีงี้ เดียร์ยอมเป็นหมาให้พี่พอร์ชตลอดเลยก็ได้” ว่าเขินๆ แล้วรีบหมุนตัวไปล้างจานทันที ให้คนฟังได้แต่นิ่งไปนิด ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้าคมคาย

 

            หมับ

 

            มือใหญ่วางลงบนหัวทุยๆ แล้วขยี้เส้นผมสีดำสนิทเบาๆ

 

            “ทำตัวน่าเอ็นดูแบบนี้ ไม่น่าล่ะคนถึงชอบเลี้ยงเจ้าตูบน่ะ”

 

            พี่พอร์ชเดินออกจากห้องครัวไปแล้ว แต่คนที่ยืนล้างจานกลับเม้มปากแน่น ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่คำพูดเมื่อกี้มันเหมือนแฝงอะไรบางอย่างที่พาให้ใจเต้น

 

          เอาวะไอ้เดียร์ ลองดูสักตั้ง อย่าไปคิดห่าเหวอะไรเลย ไม่แน่มึงอาจจะมีหวังกับการแอบรักเขาข้างเดียวก็ได้

 

            “ทำให้พี่รักเดียร์...อย่างร้ายที่สุดก็แค่เสียใจล่ะวะ”

 

..........................................................

 

            “ล้างจานเสร็จแล้ว วู้วววว เล่มเกมๆ วันนี้เดียร์ยึดทีวีนะพี่”

 

            พูรินที่กำลังนั่งไล่ดูช่องหนังว่ามีอะไรน่าสนใจได้แต่เงยหน้าขึ้นตามเสียงร้อง แล้วเจ้าเด็กปากแดงก็พุ่งมานั่งหน้าโทรทัศน์ นั่งอย่างเดียวไม่พอ มันยังเปิดลิ้นชักรื้อเกมที่นานๆ เขาเล่นทีออกมาเสร็จสรรพ ต่อสายอย่างคล่องแคล่ว จากนั้น...

 

            หมับ

 

            “เฮ้ยเดียร์ พี่ดูหนังอยู่”

 

            “แต่เดียร์จะเล่นเกม” เดียร์ก็หันมาคว้ารีโมทกดเข้าช่องที่พ่วงกับเครื่องเกมทันที จนพูรินเอ่ยแย้ง แล้วพอแย่ง เจ้าเด็กปากแดงก็หันมายิ้มกว้าง หันกลับไปสนใจเกมตัวเองต่อ จนคนถูกแย่งได้แต่นิ่งไปนิด

 

            อยู่กันแบบนี้ก็ดี ไม่อยากให้มันเกรงใจเหมือนแรกๆ ที่มาอยู่ด้วยกันหรอกนะ

 

            “จะเล่นเกมน่ะขอเจ้าของเครื่องหรือยัง”  แต่ก็ไม่วายถามมันหน่อย ให้เดียร์หันมามอง ก่อนจะยิ้มกว้าง

 

            “ไม่ขอหรอกพี่ หมาตัวนี้รู้ไงว่าเจ้าของใจดี” ว่าจบก็กลับไปวุ่นกับเครื่องเกมตัวเองต่อ ไม่ทันสังเกตท่าทางนิ่งไปของพูรินที่สุดท้ายก็หลุดหัวเราะจนได้

 

            “เออๆ พี่ยอมแพ้ อย่าคันฟันกัดอะไรพังก็พอ”

 

            “เดียร์เป็นหมามีมารยาท ไม่ทำของพี่พังหรอก”

 

            “ได้ข่าวว่าจอยเกมพังไปอัน”

 

            “โห่ พี่พอร์ชก็ทำเป็นลืมๆ บ้างเหอะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าเดียร์ไปห้างฯ กับเพื่อน จะไปซื้อคืนให้”

 

            “แต่พี่ซื้อมันมาจาก เมกา”

 

            “ง่า” เดียร์ได้แต่ร้องในลำคอ หันมามองตาปริบๆ ประหนึ่งลูกหมาที่เพิ่งกัดรองเท้าคู่ใหม่เอี่ยมของเจ้านายขาด แล้วก็...

 

            “ขอโทษครับ” บอกด้วยสีหน้าหงอยๆ เสียงอ่อยๆ แบบรู้สึกผิดโคตรๆ ให้คนจะแกล้งส่ายหน้าน้อยๆ ร่างสูงก็ขยับไปชั้นหนังสือที่วางชิดผนังในห้องรับแขก ยามที่เอ่ยขำๆ

 

            “มีใครบอกมั้ยว่าเวลาเราทำหน้าแบบนี้ ใครไม่ใจอ่อนก็คงจะใจร้ายเกินไป”

 

            “แล้วพี่พอร์ชใจอ่อนกะเดียร์ป่ะล่ะ” ขอถามสักนิดเถอะวะ และนั่นก็ทำให้คนที่เลือกหนังสือได้แล้วเดินกลับมา จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟาตัวใหญ่ จนคนที่นั่งอยู่บนพื้นได้แต่หันมาสบตาคนที่พอนอนก็อยู่ระดับเดียวกับสายตา

 

            พูรินมองเจ้าเด็กหน้าขาวเพียงนิด ก่อนจะวางมือลงบนหัวทุยๆ หมุนให้มันหันกลับไปมองทางโทรทัศน์อีกครั้ง

 

            “หันไปเล่นเกมไป มองพี่มากๆ เดี๋ยวพี่จะใจอ่อนมากไปกว่านี้”

 

            เท่านั้นก็ทำได้นายดรัณภัทรหลุดยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ก็ตอบแบบนี้แปลว่าพี่พอร์ชใจอ่อนกับเขาบ้างล่ะนะ

 

.........................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ผ่านแล้วโว้ย ผ่านแล้วๆ”

 

            เดียร์ร้องลั่นไปทั้งห้องชุด เมื่อจัดการฆ่าบอสอีกตัวที่ถูกมันตบตายมาสองรอบจนได้ ก่อนที่จะหันมาหาคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ กะโม้เต็มที่ว่าตัวเองเก่ง แต่สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็น...คนหลับ

 

            เด็กหนุ่มจัดการหยุดเกมทันที แล้วหันมามองคนที่นอนเอาหนังสือปิดหน้า ร่างสูงก็นอนเหยียดยาวจนช่วงขายาวเลยโซฟาออกไป

 

            “พี่พอร์ช...หลับหรือครับ” ถามเสียงเบาอย่างเกรงใจ แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่มีวี่แววจะขยับ คนถามก็ได้แต่ลังเลอะไรบางอย่าง

 

            “เดี๋ยวหนังสือหล่นนะพี่ เดียร์วางไว้ให้นะ” พึมพำบอกแล้วค่อยๆ ปลดมือใหญ่จากหนังสือ ดึงหนังสือที่กางปิดหน้าอยู่ มองหาอะไรมาคั่นหน้าไว้ให้ ก่อนที่จะกลับมานั่งขัดสมาธิมองหน้าคนหลับ

 

            พี่พอร์ชเป็นคนหล่อ เรื่องนี้เดียร์รู้ดีแก่ใจ ตั้งแต่สมัยที่ยังมองเขาเป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน เขายังเคยอิจฉาหน้าหล่อๆ ตาคมๆ คิ้วเข้มๆ แบบนี้มาก่อนเลย แม้กระทั่งตอนนี้ ผู้ชายด้วยกันอย่างเดียร์ยังรู้ว่าพี่พอร์ชหล่อมากแค่ไหน ขนาดหลับ...ก็ทำให้หัวใจมันสั่นได้เหมือนทุกที

 

            ไม่รู้หรอกว่านั่งมองหน้าคนหลับไปกี่นาทีแล้ว แล้วแม่งก็นั่งมองไปยิ้มไปเหมือนคนบ้า ความรู้สึกดีๆ มันกำลังเล่นงานหัวใจ ไม่รู้สิ แค่เป็นวันหยุดที่พี่พอร์ชนอนอ่านหนังสือ เขานั่งเล่นเกม มันกลับให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือน...เราใกล้กันกว่าเดิม

 

            แปะ

 

          พี่พอร์ช เดียร์เลิกคิดมานานแล้วว่าจะทำยังไงถึงจะเลิกชอบพี่ เพราะงั้น เดียร์ไม่ได้อยากให้พี่หันมาเป็นเกย์แล้วชอบเดียร์หรอก แค่พี่อย่ามีใครให้เดียร์เจ็บก็พอ

 

            ความคิดของคนที่ส่งนิ้วไปแตะที่แก้มสากเบาๆ สัมผัสไรหนวดจางๆ ของคนที่เมื่อเช้าคงไม่ได้โกนหนวด ปากแดงๆ ก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด สารภาพตามตรงเลยว่าให้นั่งมองแบบนี้ทั้งวันก็ไม่เบื่อ แต่เมื่อคิดว่าเกิดพี่แกตื่นขึ้นมาตอนนี้ เดี๋ยวได้มองหน้ากันไม่ติด ก็เลยยอมลุกขึ้น ตั้งใจว่าจะปิดเกมแล้วทำอะไรให้ตัวเองและคนหลับกิน

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย!” แต่เพียงละมือออก มือใหญ่ก็คว้าหมับแล้วดึงเข้าหา จนร่างครึ่งบนถลาไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่น เสียงร้องก็ดังอย่างตกใจ ตากลมๆ ยิ่งเบิกกว้าง เงยหน้าขึ้นมองแล้วพบว่าพี่พอร์ชยังหลับตา

 

            “พี่พอร์ช...”

 

            “พี่จะนอน เป็นหมอนข้างให้หน่อย” คนที่หลับตาเอ่ยออกมาง่ายๆ ง่ายจริงๆ กับการขอหมอนข้าง แต่ทำให้คนที่เป็นทั้งหมาทั้งหมอนข้างจะเอ่ยปากโวย

 

            “นะ”

 

          ให้ตายเถอะ พี่พอร์ชยังหลับตาพูดอยู่เลย แต่หัวใจบ้ากลับเต้นแรงเพราะคำว่า...นะ

 

            สุดท้าย เดียร์ก็ปีนขึ้นไปนอนอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันจนได้ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำแบบนี้ทำไม และไม่เข้าใจพี่พอร์ชด้วยว่าทำไมกอดเขาแบบนี้

 

            “พี่ ผู้ชายด้วยกันนะเว้ย” เตือนแล้วนะ เตือนว่านี่เป็นน้องชาย แต่คนตัวโตกลับกระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิมนิด

 

            “อืม...พี่รู้” ว่าพลางกระชับอ้อมกอดอีกนิด ทั้งที่ผู้ชายด้วยกัน แต่พูรินกลับชอบความรู้สึกที่มีเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด จนไม่อยากคิดอะไร ไม่อยากพิจารณาการกระทำของตัวเองว่าทำแบบนี้ทำไม...แค่อยากกอดมันเท่านั้น

 

            พูรินเงียบเสียงลงไปแล้ว พร้อมกับสองมือที่กอดน้องชายร่วมห้องแน่น จนคนที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะออกมาเต้นแท็ปกลางห้องอยู่แล้วก็ได้แต่หน้าร้อนวูบ สองมือที่เกะกะไปหมดก็ทำได้เพียงวางลงบนเอวพี่พอร์ชอย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

          พี่รู้ว่าผมเป็นผู้ชาย แต่พี่ก็ยังกอดผม พี่พอร์ชรู้ป่ะว่ามันทำให้เดียร์คิดนะ

 

            เดียร์ก้มหน้านิ่ง พยายามระงับอาการตื่นเต้นของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองปลายคางของคนที่นอนตะแคงอยู่ข้างๆ แม้หัวใจจะทำงานอย่างหนัก แต่สมองทำงานหนักยิ่งกว่า

 

            เออ รู้เหมือนที่ไอ้ซันชอบด่านั่นแหละว่าเป็นพวกไอคิวสูง อีคิวต่ำ เก่งแค่เรื่องเรียน แต่ใช่ว่าจะโง่คิดไม่ได้ว่าระหว่างเขากับพี่พอร์ชมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

 

            ไม่เชื่อหรอกว่าพี่พอร์ชดูแลน้องชายทุกคนแบบนี้ ฟังจากไอ้เล็กซัสมาหลายครั้งล่ะว่าพี่พอร์ชห่วงมันเรื่องเรียน แต่พี่ชายคนนี้ไม่เคยเข้าไปยุ่งวุ่นวายในชีวิต หลอกถามมันมาแล้วว่าพี่พอร์ชกอดคอมันเดินหรือเปล่า หรือดูแลมันอย่างที่ทำกับเขาหรือเปล่า และมันก็บอก

 

          มึงอย่าบ้า นั่นพี่ชายดูแลน้อง หรือผัวดูแลเมียวะ ประสาทว่ะไอ้เดียร์

 

            ใช่ เขาก็คิดเหมือนกันที่พี่พอร์ชทำกับเขา กอด จูบ พูดจาแปลกๆ ใส่ เขาคิดนะว่าพี่พอร์ชแม่งต้องรู้สึกอะไรกับเขาบ้าง และนั่นกำลังทำให้ดรัณภัทรมีหวัง

 

            แม้จะโง่เรื่องความรู้สึกคนรอบข้าง แต่กับคนที่เรามองเขาตลอดเวลา...มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ

 

          อยากถาม...พี่ลองรักเดียร์มั้ย เพราะเดียร์รักพี่จนเหมือนเด็กบ้าๆ คนนึงแล้ว

 

            ความคิดของคนที่ยิ้มออกมาจนได้ ความหวังกำลังพองฟูในอก สองมือที่เกะกะในตอนแรกก็ค่อยๆ เอื้อมไปกอดอีกฝ่ายตอบ ก่อนที่จะขยับหัวดุ๊กดิ๊กนิดๆ หามุมสบายให้ตัวเอง สุดท้ายก็วางเกยไหล่กว้าง แล้วหลับตา

 

            วันหยุดนี้ดีที่สุดแล้ว สาบานได้จริงๆ

 

            ก็วันหยุดนี้มีคนที่รักนอนข้างๆ แบบนี้

 

...............................................

 

            พูรินหลับสนิทไปจริงๆ กว่าจะขยับตัวอีกทีก็น่าจะผ่านไปหลายชั่วโมง ตอนที่จะลุกขึ้นก็รู้สึกว่ามีอะไรทับอยู่จนต้องลืมตาขึ้น คิ้วเข้มขมวดฉับ ก่อนจะคลายออก แล้วรอยยิ้ม...ก็กว้างขึ้นทันที

 

          มึงคงบ้าไปแล้วล่ะไอ้พอร์ชที่ดึงน้องมันมากอดแบบนี้

 

            ความคิดของคนที่หันไปมองนาฬิกาฝาผนังแล้วพบว่ามันบ่ายสามกว่าไปแล้ว จากตอนแรกที่ตั้งใจจะลุก แต่กลับเป็นฝ่ายนอนนิ่ง มองหน้าเจ้าเด็กที่นอนหนุนแขนเขาที่ชาหนึบๆ อยู่

 

            ทั้งๆ ที่ตัวเองคิดว่าเป็นคนที่เข้าใจตัวเองมาตลอด รู้ว่าต้องการอะไร ต้องทำอะไร แต่คงมีครั้งนี้ที่เขาไม่เข้าใจตัวเอง เขาไม่ใช่เกย์ เรื่องนี้ได้รับการพิสูจน์มาหลายครั้งแล้ว เขาไม่เคยชอบผู้ชาย เพื่อนสนิทสมัยเรียนโทที่อเมริกาเป็นสิ่งหนึ่งที่บอกได้ดี ถ้าเขาจะชอบผู้ชาย เขาคงหลงชอบมันไปแล้ว แต่เขาไม่เคยชอบเพื่อนคนนั้นในแง่ชู้สาว

 

            จริงๆ ต้องบอกว่า เขาไม่เคยทำกับผู้ชายคนไหนเหมือนไอ้เด็กนี่ พยายามบอกตัวเองว่าต้องการดูแลมันเหมือนน้องแท้ๆ แต่พอตัวเองเผลอ...ก็ทำสิ่งที่พี่ชายไม่ควรทำกับน้องชาย

 

          ไม่รู้ และยังไม่อยากคิดด้วยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

 

            ความคิดของคนที่ส่งมือไปแตะที่ปากแดงๆ ของเด็กหน้าตาน่ารักตรงหน้า ใบหน้าคมก็ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด รู้ว่าความนิ่มของริมฝีปากและความหวานที่เคยสัมผัสกำลังทำให้เขาติดใจ

 

          อยากจูบเดียร์มันอีก

 

            พรึ่บ

 

            แต่แล้ว ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะปากแดงๆ เจ้าเด็กที่นอนนิ่งก็ลืมตาขึ้นทันควัน ดวงตาใสแจ๋วที่ไม่มีวี่แววของคนง่วงนอน ก่อนที่มันจะถามเสียงเบาหวิว

 

          “พี่พอร์ช...จะจูบเดียร์อีกแล้วหรือครับ”

 

            คำถามตรงๆ ที่กำลังทำให้คนที่ตั้งใจแบบนั้นนิ่งไป

 

...........................................

 

            ครบค่ะ ไม่คิด ไม่รู้สึกจะแสดงออกแบบนี้หรือ เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่าคิดอะไรอยู่ แล้วน้องมันก็บอกแล้วด้วยว่าเป็นผู้ชายนะครับ พี่แกก็ยังคงกอด แล้วก็บอกว่า...รู้แล้ว มันมีความหมายในตัวของมันนะคะว่าพี่พอร์ชกำลังรู้สึกอะไรอยู่ อย่างที่เล็กซัสว่า การกระทำที่พูรินทำกับเดียร์มันคือพี่ชายดูแลน้อง หรือคนรักดูแลกัน อันนี้ก็ต้องให้เวลาเขาคิดนิดนึง แต่ไม่นานหรอกค่ะ ได้รู้แน่

            วันหยุดสบายๆ ที่นอนกอดกันบนโซฟา แล้วพี่พอร์ชก็อีหรอบเดิม อยากจูบ อยากทั้งที่ยังไม่เข้าใจตัวเอง แต่ไม่สนใจจะหาคำตอบ แล้วเดียร์ลืมตาขึ้นถามแบบนี้ มาดูกันค่ะว่าพี่แกจะตอบยังไง

            ตอนหน้าๆๆ โค้กปะทะน้ำแดง หรือพี่พอร์ช VS พี่ว๊าก นายเอกเราจะเลือกใคร คุคุ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ปล. พี่แทม เมย์เล่น New Loki :: Rannarok Freelife มาเล่นกันๆๆ ตอนนี้เมย์เล่นไนท์อยู่จ้า

            



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 วันหยุดสบายๆ ของเจ้านายและเจ้าตูบ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 72516 , โพส : 364 , Rating : 31% / 438 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15
# 364 : ความคิดเห็นที่ 62816
เอาแล้วววว
Name : NamSalintip2324 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NamSalintip2324 [ IP : 1.46.170.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2561 / 15:21
# 363 : ความคิดเห็นที่ 62699
หว๋ายย มีคนโดนจับได้
Name : กระเชอก้นรั่ว ฌ.เฌอคู่กัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเชอก้นรั่ว ฌ.เฌอคู่กัน [ IP : 1.47.102.37 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2561 / 22:41
# 362 : ความคิดเห็นที่ 62568
555555555 ตลกอะคนแก่ไม่เนี่ยเลย
Name : ikonyg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ikonyg [ IP : 182.53.44.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:13
# 361 : ความคิดเห็นที่ 62453
จะตอบน้องว่ายังไงหละพี่พอร์ช
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 27.55.15.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2560 / 15:24
# 360 : ความคิดเห็นที่ 62318
ว้อยยย ไม่ได้ลักหลับน้องหรอกกกก คิดยังไงกับน้องเนี้ย พี่พอร์ชชชชชชชช
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.208.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2560 / 12:17
# 359 : ความคิดเห็นที่ 62164
พอร์ชโดนแอคแทคของเดียร์แล้วจ้าาาา
PS.  ›http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1084390‹ 'єх вσчғяıєп∂'  please f
Name : มอนเตอร์ღ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอนเตอร์ღ [ IP : 122.155.38.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2560 / 19:09
# 358 : ความคิดเห็นที่ 62160
อ่อยหนักๆเลยเดียร์ เอาเลยๆๆ 5555
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.113.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2560 / 22:15
# 357 : ความคิดเห็นที่ 62046
บางทีน่ะ บางทีปล่อยให้พี่เค้าจูบก็ได้
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 27.55.239.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:11
# 356 : ความคิดเห็นที่ 61952
กรี้ดดด
Name : yimyimcute112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yimyimcute112 [ IP : 1.46.14.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2559 / 00:30
# 355 : ความคิดเห็นที่ 61847
พี่พอร์ชทำขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรออออ
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.132.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:16
# 354 : ความคิดเห็นที่ 61626
-ก็ปล่อยพี่พอร์ชจูบไปเส่-หมาน้อยเอ่ย
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2559 / 00:33
# 353 : ความคิดเห็นที่ 61495
จะตอบยังไงล่ะทีนี้
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2559 / 22:32
# 352 : ความคิดเห็นที่ 61356
อ่อยมาก คือคำเดียวที่จะพูดตอนนี้ 55555 เขิน
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.43.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2559 / 21:10
# 351 : ความคิดเห็นที่ 61226
อย่าค่ะ อย่าหยุดแค่จูบ555555555555
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 12:34
# 350 : ความคิดเห็นที่ 60881
คำตอบของพอร์ท คือ "ใช่พี่จะจูบเดียร์-.,-" พร้อมหน้าหื่นๆ 5555
PS.  วายยยยย......จงเจริญญญญญญญ
Name : BABOLONA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BABOLONA [ IP : 49.229.117.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2558 / 23:04
# 349 : ความคิดเห็นที่ 60865
โหยยยยย รู้ใจตนเถิดค่ะ
PS.  บนโลกแห่งเทมป์จี
Name : Ying_VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ying_VIP [ IP : 202.28.35.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2558 / 12:27
# 348 : ความคิดเห็นที่ 60780
กรี้ดดดดดดดด อ้ากกกกก ว้ากกดก ฟินนนน
Name : Zen_Darkness < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zen_Darkness [ IP : 27.55.80.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:44
# 347 : ความคิดเห็นที่ 60625
โอ้วโหอี่หนูซู้ซ่า ฟิน
Name : Susu [ IP : 171.96.244.161 ]

วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 01:18
# 346 : ความคิดเห็นที่ 60484
แหม่...เดียร์อย่าเพิ่งทักดิเดี๋ยวพี่พอร์ทคิดได้ คึคึ
Name : phakh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ phakh [ IP : 223.206.248.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2558 / 18:23
# 345 : ความคิดเห็นที่ 60464
พี่ไม่ใช่เกย์หรอก เพียงแต่ชอบเดียร์ที่เป้นผุ้ชายก้แค่นั้นล่ะ 555 เดียร์ก้เหมือนกัน หุหุ รวมทั้งพี่ริวกะซันด้วยอ่ะนะ 555 สุ้ๆทุกคน สมหวังเร้วๆนะ
Name : ma_jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma_jung [ IP : 113.53.146.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2558 / 12:20
# 344 : ความคิดเห็นที่ 60188
หืออออ ยังไง จะจูบใช่ปะ อิอิ
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กรกฎาคม 2558 / 08:10
# 343 : ความคิดเห็นที่ 60146
หนุกอ่าาาาาา
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 171.5.149.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2558 / 01:09
# 342 : ความคิดเห็นที่ 59199
โอ้ยยยยยคู่นี้ไม่ไหวจะฟินแล้วโว้ยย น่ารักตะเตื่อนไตมากกก ~
PS.  รักเด็ก <3
Name : GIFT'TAUN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT'TAUN [ IP : 183.88.230.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2558 / 12:34
# 341 : ความคิดเห็นที่ 58341
อร๊ายยยยยนอนกอดกันนน><
Name : MeangPor [ IP : 1.47.69.46 ]

วันที่: 14 เมษายน 2558 / 16:06
# 340 : ความคิดเห็นที่ 57610
ตื่นมาทำไมเดียร์ 55
PS.  สายลมผู้พัดพาความสุขมาสู่โลก!!
Name : Princezaclub < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Princezaclub [ IP : 1.2.152.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2558 / 14:17
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android