คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ชีวิตนี้พี่สาวกำหนด


     อัพเดท 24 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 8,162 Overall : 3,847,682
63,166 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39685 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ชีวิตนี้พี่สาวกำหนด , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 118526 , โพส : 435 , Rating : 22% / 681 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 1 ชีวิตนี้พี่สาวกำหนด

 

 

 

            สวัสดีครับทุกคน ก่อนอื่น ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการก่อนว่าผม...นายเดียร์หรือนายดรัณภัทร มีพี่สาวคนเดียวที่ไม่เหมือนใคร และแม่งมั่นใจว่าไม่มีใครกล้าเหมือน ด้วยนิสัยโคตรเหี้...ไม่ดิ โคตรประเสริฐเพริศพริ้งไม่เหมือนใคร ส่วนเรื่องของหน้าตาผม...ก็ใช้ได้มั้ง ถ้าไม่ได้ไอ้ตาโตประเภทมีคนทักว่าใส่บิ๊กอายหรือเปล่า ปากสีแดงแปร๊ดเหมือนแม่งเป็นร้อนในตลอดเวลา แล้วยังผิวขาวประเภทโดนแดดยังไงก็ไม่เคยดำ ผมก็คง...หน้าตาดีล่ะมั้ง

           

            แต่เวลานี้คนหน้าตาดีอย่างผมกำลังรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนถีบลงจากตึกเก้าชั้น แล้วโดนรถบรรทุกเสยจนหน้าเละ

 

          ใครก็ได้ กูไม่นอนคนเดียวก็ได้ แชร์หอก็ได้ ไปนอนหอในที่ยังกะหนังสยองขวัญก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ห้องผู้ชายคนนี้!!!

 

 

 

            ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนประหนึ่งเปรตขอส่วนบุญ ร่าง(เกือบ)สูง กำลังนั่งกุมมืออยู่บนโซฟาเดี่ยวด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัว ดวงตากลมก็ทำได้เพียงมองตรงไปที่โซฟาสีเข้มตรงหน้าที่มีผู้ชายร่างสูง (แม่งเลยร้อยแปดสิบไปตั้งห้าเซนต์) ที่ยังอยู่ในชุดนอนลายทางสีน้ำเงินกำลังนั่งคุยอยู่กับพี่สาวแท้ๆ ที่สะบัดคราบสาวแว่นเป็นสาวเปรี้ยวกรีดอายฯเฉี่ยวอย่างไม่รู้ว่านี่คือความซวยหรือโชคดี

 

            ใช่ ผู้ชายตรงหน้าเจ้าของความหล่อคมๆ แบบหนุ่มไทยที่มีเชื้อสายจีนติดมาน้อยนิด ดวงตาคมกริบที่เฉียงขึ้นกับคิ้วหนาเข้ม จมูกโด่งเป็นสันตรง รูปปากหยักลึกน่ามอง ในโครงหน้าแกร่งที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีดำตัดสั้น สีผิวก็กำลังคร้ามแดดกำลังดี...

 

          ไอ้เดียร์ มึงมานั่งบรรยายห่าอะไรพี่พอร์ชยังกับนางเอกนิยายน้ำเน่าที่เจ้ดรีมชอบอ่านวะ!

 

            เด็กหนุ่มวัยสิบแปดแทบจะเอามือทึ้งหัวด้วยความเครียดที่เริ่มพุ่งตรงเข้ากระแสเลือดตั้งแต่เห็นหน้าผู้ชายคนนี้ แล้วเพิ่งมารู้ตัวว่าตัวเองกำลังนั่งมองด้วยสายตาพินิจพิจารณาขนาดไหน มากขนาดที่บรรยายความหล่อขั้นเทพออกมาได้เป็นหน้าๆ แต่สรุปสั้นๆ ว่า...พี่พอร์ชคนนี้คือคนที่ตัวเองแอบชอบมาตั้งแต่อายุสิบห้า

 

          ไม่ได้เป็นเกย์ก็แค่แอบชอบ ก็แค่นับถือ ก็แค่...รู้สึกดีเวลาพี่เขาเคยขยี้หัวแรงๆ แล้วส่งยิ้มให้...ก็เท่านั้น

 

            ความคิดที่เดียร์จมอยู่กับตัวเอง แม้ว่าดวงตาจะมองตรงไปยังคนสองคนที่กำลังสนทนากันอยู่ แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีดันวิ่งแวบเข้ามาในหัวอย่างไม่น่าให้อภัย

 

            “ก็อย่างที่เราบอกนั่นแหละพอร์ช ฝากน้องเราหน่อย เดียร์มันติดวิศวะมหาลัยแถวนี้ แล้วยังหาหอไม่ได้ เราไม่รู้จะพึ่งใครก็เลยมาขอร้องนายนั่นแหละ...”

 

            “หาไม่ได้ไรล่ะ หาไม่ได้หรือเจ้ไม่ได้หา”

 

            ขวับ

 

            “นั่งเงียบๆ นะจ้ะน้องรัก ถ้าไม่รู้จะทำอะไร ไปชงกาแฟให้คุณพี่พอร์ชก็ดีนะ กาแฟสอง น้ำตาลหนึ่ง ครีมไม่ต้อง ส่วนเจ้กำลังหาสิ่งที่ดีที่สุดให้น้องอยู่...ไปเลยไป๊!!!” ไอ้เสียงตอนแรกของเจ้ดรีมก็สุดแสนจะหวานหูอยู่หรอกนะ แต่ไอ้ประโยคท้ายนั่นแหละที่ว่าเสียงเข้ม จิกตามอง ประเภทที่คนเป็นน้องที่แย้งขึ้นมาได้แต่หุบปากเงียบ แต่ปากแดงๆ ก็ยังบ่นงึมงำอยู่กับตัวเอง

 

          พี่ใครวะสตรอได้โล่จริงๆ

 

            อดจะบอกตัวเองในใจไม่ได้ ยามที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ใจก็ทั้งภาวนาให้พี่ชายคนนี้บอกปัดพี่สาวออกไป แต่อีกใจที่ทรยศตัวเองน่าดูก็อยากได้ยินคำว่า...ตกลง

 

            “ไม่ต้องสนใจไอ้เดียร์ มาต่อนะพอร์ช เอาง่ายๆ อย่าให้เราเล่นบทโหด เราฝากน้องมาอยู่ที่นี่หน่อย มันใกล้หอ เดินทางสะดวก ที่นี่มีสามห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัวบวกห้องกินข้าว นายอยู่คนเดียวก็เสียดายของ ซื้อคอนโดยังกะเอาเมียมาอยู่สาม พร้อมลูกสองงั้นแหละ แบ่งที่ให้ได้เด็กนี่มันอยู่หน่อย เลี้ยงง่าย ถ้าไม่มีอะไรให้มันกินก็เทอาหารเม็ดให้มันก็ได้...”

 

            “เจ้ดรีม!!!

 

            ขวับ

 

            “เงียบแล้วครับ” เมื่อพี่สาวหันขวับมามอง คนถูกมองก็ได้แต่เงียบลงตามเดิม ทั้งที่ใจจริงอยากจะโวยวายให้สมอยาก แต่ด้วยความที่ชีวิตถูกพี่สาวลิขิตมาตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน หลังจากพ่อแม่ต้องย้ายไปทำงานต่างประเทศ ยอมรับเลยว่าโคตรกลัวใจเจ้แกเลยว่าจะทำอะไรแผลงๆ หรือเปล่า

 

          แต่เดียร์ไม่ใช่หมานะเจ้ คนบ้าอะไรกินอาหารเม็ดวะ

 

            ดวงตาโตได้แต่มองอย่างโคตรเคืองที่ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มร่างสูงอยู่ตลอดเวลา จนพูรินหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มก็หันมาเอ่ยด้วยเป็นประโยคที่สองหลังจากทักตอนแรก

 

            “ยังเหมือนเดิมเลยนะ ยอมดรีมมันทำไม แค่นี้ก็แทบจะกลายเป็นนางมารอยู่แล้วนะ”

 

          อย่านะพี่พอร์ช อย่ายิ้มให้ผมแบบนั้นนะ เวรแล้วไอ้เดียร์ เวรแน่ๆ

 

            ท่ามกลางเสียงทุ้มกลั้วหัวเราะที่เอ่ยบอกอย่างเห็นขำ เด็กหนุ่มก็ถึงกับเบือนหนีไปทางอื่นอย่างไม่กล้าสบตาคู่คมตรงหน้า ก่อนที่พูรินจะหันไปหาเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างบ้านก่อน แล้วก็พยักหน้าให้

 

            “เออ เธอไม่ต้องเล่นบทโหด ให้น้องอยู่กับเราเนี่ยล่ะ ก็อย่างที่ว่าเราไม่มีเมียสามลูกสองมาตั้งรกรากในห้อง ให้เดียร์มาช่วยใช้งานก็ดีเหมือนกัน คนกันเองอยู่แล้วด้วย...หึๆ แต่ยังสูงเท่าเดิมเลยนะ”

 

            “ไม่นะพี่พอร์ช ผมสูงกว่าเดิมตั้งสามเซนต์นะเว้ย! ตั้งสามเซนต์ ตอนนี้สูงตั้งร้อยหกสิบปะ...อุ๊บ” เอ่ยตกลงไม่ว่าหรอกนะ แต่ไอ้อาการที่หันมามองแล้วก็มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาคมกำลังพราววับๆ เหมือนกำลังตรวจเช็กราคาของเนี่ยมันทำเอาคนถูกวิจารณ์ความสูงได้แต่เอ่ยเถียงหน้าดำหน้าแดง แล้วก็รู้ตัวว่า...พลาด

 

            พลาดอย่างแรงเลยด้วย

 

            “ฮ่าๆๆๆ เออ ร้อยหกสิบแปดสินะ ห่างกับพี่กี่เซนต์วะ อืม สิบเจ็ดเซนต์ได้มั้ง”

 

          อย่าหัวเราะแบบนั้น พี่พอร์ช หยุดนะว้อย พี่อย่าหัวเราะแบบนั้นนะ

 

            ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้ชายที่แกล้งเจ้าเด็กข้างบ้านได้ เจ้าของส่วนสูงร้อยหกสิบแปดได้แต่หันหน้าหนีไปทางอื่น ทั้งที่ใบหูกำลังแดงก่ำ หน้าร้อนวูบๆ กับรอยยิ้มกว้างของผู้ชายตรงหน้า คนที่หัวเราะทีเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ ตาคมที่เขามองว่าวิบๆ อยู่แล้วก็ยิ่งพราววิบวับแบบที่กำลังทำให้หัวใจคันยิบๆ ให้อยากจะกระชากมันออกมาเกา เสียงนุ่มทุ้มที่ยิ่งน่าฟังอย่างบอกไม่ถูก จนคนที่ยืนยันว่าแค่ชื่นชมแทบจะมุดหน้าลงกับโซฟา

 

          หัวเราะไม่ว่า แต่อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ผมนะพี่

 

            ความคิดของคนที่ยิ่งก้มหน้าลงต่ำ แบบที่พี่สาวคนสวยก็ไม่สนใจอาการน้องเลยสักนิด แต่หันกลับไปหาเพื่อนสนิทที่เรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาลยันจบมหาวิทยาลัย

 

            “งั้นตกลงตามนี้ ให้ไอ้เดียร์มันมาอยู่นี่ ค่าไฟค่าน้ำค่าห้อง เรารู้ว่านายใจดีไม่เก็บเพื่อนหรอก มันคงอยู่นี่เฉพาะจันทร์ถึงศุกร์ เสาร์อาทิตย์ก็กลับบ้าน...”

 

            “เดี๋ยวเจ้ดรีม พี่ถามเดียร์สักคำหรือยังว่าเดียร์จะอยู่นี่!!!” เมื่ออายไม่พอ ยังเจอพี่สาวยัดเยียดชีวิตตัวเองให้กับพูริน เดียร์ก็ได้แต่โวยวายขึ้นมาเสียงดัง

 

          นี่แค่ก้าวเข้าห้องนี้มาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็หัวใจคันยิบเสียนึกว่ามีใครปาหมามุ่ยใส่ ถ้าต้องมาอยู่จันทร์ถึงศุกร์ ไอ้เดียร์แม่งไม่ตายคาห้องเพราะไอ้รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะแบบนี้หรอกหรือ

 

            ขวับ

 

            เท่านั้นแหละ ผู้ใหญ่ทั้งสองก็พากันหันขวับมามองคนที่ต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่ลุกพรวดขึ้นมายืนตัวตรง หน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด สองมือกำเข้าหากันแน่นเหมือนโกรธจัดที่ไม่มีใครฟังความคิดเห็น และนั่นก็ทำให้พูรินขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วหันกลับไปมองหญิงสาวข้างกาย

 

            “นี่บังคับน้องมันมาหรือไง” พูรินว่าพลางส่ายหน้าอย่างระอาใจกับเพื่อนที่เอาแต่ใจตั้งแต่เด็กยันโต และนั่นก็ทำให้คนฟังเพียงยักไหล่ จนคนกลาง (ที่จริงๆ ควรจะเดือดร้อนที่สุด) เป็นฝ่ายไกล่เกลี่ย

 

            “นั่งลงก่อนเดียร์ เออ พี่ก็รู้ล่ะนะว่าเข้ามหาลัยทั้งทีก็ไม่อยากมีใครมาคุมความประพฤติหรอก พี่คิดว่าเดียร์คงไม่ชอบที่ต้องมาอยู่กับพี่เหมือนมันมีพี่ชายคอยคุมอีกที...”

 

          ไม่ใช่เพราะรู้สึกเหมือนมีพี่ชาย ไม่ใช่เลย

 

            “...แต่อยู่ที่นี่ พี่ไม่ได้ว่าอะไร จะกลับกี่โมงก็ได้ รู้ล่ะว่าวิศวะแดกเหล้าเป็นงานอดิเรก จะใช้อะไรในห้องนี้ก็ได้ พี่ไม่ว่า เดียร์มาอยู่นี่ก็เหมือนพี่มีน้องมาอยู่ด้วย...”

 

          ห่านเอ๊ย พี่อย่าเน้นคำว่าน้องใส่กูนักได้มั้ยวะ

 

            “...แต่ถ้าไม่โอเคจริงๆ เดี๋ยวพี่ถามลูกน้องในบริษัทให้ว่ามีใครรู้จักหอพักแถวมหาลัยเดียร์ที่ยังไม่เต็มบ้าง...”

 

            “ไม่ได้!!!

 

            ยังไม่ทันที่คนไกล่เกลี่ยจะจัดการเอ่ยออกมาจนจบ โดยไม่รู้ว่าไอ้คนน้องก็แย้งหัวแทบหลุดอยู่ในใจ ไอ้คนพี่ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแทบจะเสยไปอยู่กลางหน้าผาก เจ้ดรีมก็เอ่ยโพล่งขึ้นมาเสียงดัง และทำท่าจะตบโต๊ะเรียกความสนใจอีก จนพูรินที่ยังอยู่ในชุดนอนถอนหายใจหนักๆ

 

            อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้

 

            “โอเค ไม่ได้ใช่มั้ย งั้นตกลงกันเอง ผมไม่ยุ่งแล้วครับคุณดารินพรรณ เสร็จแล้วปลุกแล้วกัน” ไม่พูดเปล่า ผู้ชายท่าทางใจเย็นแบบน่าจะไกล่เกลี่ยได้ดีที่สุดก็ยกมือสองข้างเสมอไหล่ แล้วร่างสูงก็ล้มตัวลงนอน...นอนจริงๆ แบบที่ขายาวเลยผ่านโซฟาตัวยาวออกไปแบบที่เดียร์อดรู้สึกไม่ได้ว่า

 

            พี่พอร์ชแม่งกวน

 

            แล้วเจ้ดรีมแคร์มั้ย ก็ไม่ หญิงสาวคนสวยเพียงหันขวับมามองน้องชายคนเดียวที่กำลังทำหน้ายุ่งยากใจแล้วก็เริ่มบอกด้วยโทน...นุ่ม...ที่ฟังทีไรก็รู้ว่านี่คือน้ำเสียงที่บอกว่า...มึงแย้งมึงตาย มึงไม่ชอบใจมึงก็ตาย มึงไม่เห็นด้วยมึงก็ตายอยู่ดี

 

            พูดง่ายๆ เจ้ดรีมกำลัง...เอาจริง

 

ต่อค่ะ

 

            “เอาล่ะเดียร์ ฟังเจ้ดีๆ นะ แก!!!...ไม่ชอบอาบน้ำเย็นประเภทฝนตกหรือหน้าหนาวทีต้องใช้น้ำร้อนประเภทลวกไข่สุก...”

 

            “เจ้เอาอะไรมา...”

 

            “ฟัง!!! อย่าเถียง” ก่อนที่คนเป็นน้องจะเอ่ยแย้งอย่างโคตรอายที่พี่สาวเอาอะไรมาพูดต่อหน้าผู้ชายที่ถึงจะหลับตานิ่งๆ แต่ก็ฟังอยู่แน่ๆ หญิงสาวก็เอ่ยเสียงหนักให้น้องชายถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

          โอเค กูรู้แล้วว่าวันนี้กูต้องโดนแฉหมดเปลือก ว่ามาเลยเจ้ เอาให้เดียร์อายทีเดียวนะ ว่ามาเลย

 

            ในใจน่ะประชดสุดชีวิต แต่ภายนอกก็ทำเพียงมองพี่สาวที่เริ่มกลับมาพูดต่ออีกครั้ง

 

            “ดังนั้น แกต้องมีเครื่องทำน้ำร้อนอยู่ด้วย แกไม่ชอบนอนเตียงเล็กๆ ประเภทเตียงเดี่ยวเพราะเคยนอนดิ้นตกเตียงมาก่อน แกไม่ชอบอาบน้ำเย็น แต่รักการกินน้ำเย็นเป็นชีวิตจิตใจ ไม่มีน้ำแข็งแล้วกระเดือกไม่ลง เพราะฉะนั้นมันต้องมีตู้เย็นในทุกที่ที่แกอยู่ แกไม่ชอบอาหารสำเร็จรูปเพราะกินทีไรมักจะเจ็บคอ บอกเจ้จนจำขึ้นสมองแล้วว่าเพราะมันผงชูรสเยอะ แกเลยต้องทำกินเอง หรือไม่ก็ต้องหาแกงถุงเป็นอย่างน้อย เพราะงั้นแกต้องใช้ถ้วย ชาม ช้อน จาน แล้วถ้ามันเย็นก็ต้องใช้ไมโครเวฟ...”

 

            ตลอดเวลาที่เจ้ดรีมพูดมาแต่ละอย่าง ไอ้คนฟังก็ซึ้งใจอยู่หรอกนะที่พี่สาวแม้จะชอบทำตัวโหด แต่ก็เข้าใจเขาดีที่สุด แต่มันเรื่องอะไรกันวะที่ต้องมาบรรยายความเป็นนายดรัณภัทรต่อหน้าคนที่กำลังนอนกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟา

 

          นั่น พี่พอร์ชแม่งกำลังลืมตาขึ้นข้างนึงด้วย

 

            “...ไอ้ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยแกเข้าใจมั้ยว่าถ้าไม่เช่าบ้านให้แกก็ต้องหาคอนโดที่มันมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ยัง แล้วยังไม่จบ...”

 

          มีอีกหรือวะ เจ้จะฆ่าเดียร์ให้ตายเพราะความอายใช่มั้ย

 

            “นอกจากนั้นแกเกลียดการนั่งรถตู้เพราะมันเบียด อึดอัด บางทีก็หายใจไม่ออก ถ้าแกจะบอกว่าไม่เอาหอแล้ว แต่จะนั่งรถไปกลับบ้านจริงๆ แกก็ต้องนั่งรถตู้เพราะรถไฟฟ้าต้องนั่งเปลี่ยนสาย...เพราะฉะนั้นยังไงแกก็ต้องอยู่หอ นอกจากนั้นแกก็ไม่ชอบนั่งรถเมล์ แกจะให้เจ้ขับรถมารับทุกศุกร์แล้วกลับมาส่งวันอาทิตย์เย็นแน่ๆ ซึ่งเจ้บอกเลยว่าไม่ว่างพอ เพราะงั้นมาอยู่กับพอร์ชเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว สัปดาห์ไหนมันกลับบ้านก็เอาแกไปหย่อนทิ้งไว้หน้าบ้านเราได้...ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยเข้าใจมั้ยว่าเจ้หาสิ่งที่ดีที่สุดให้แกแล้ว”

 

          กูควรซึ้งมั้ย...โอเค ซึ้งก็ได้

 

            คนฟังถอนหายใจยาว รู้หรอกว่าตัวเองแม่งโคตรเรื่องมาก รักสบายก็เท่านั้น ไม่ใช่ประเภทคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อหรอกนะ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่ชอบนั่งรถโดยสาร มันอึดอัด แล้วก็รู้ดีอีกว่าเจ้ดรีมไม่มีทางว่างมารับส่งแบบนี้ทุกอาทิตย์แน่ แล้วยังไอ้เรื่องปลีกย่อยพวกนั้นอีก

 

            ผิดหรือไงที่ลิ้นคุณชายไปหน่อย กินอาหารสำเร็จรูปหรือข้างทางมากๆ ก็ไอเพราะไม่ค่อยถูกโรคกับผงชูรส ถ้าได้กินร้านหน้าม.ทั้งอาทิตย์ รับรองว่าเสาร์อาทิตย์ได้ไอตายห่าแน่ๆ

 

            แล้วที่สำคัญที่สุดรู้...ว่าพี่สาวเป็นห่วง...

 

          “ไม่ใช่อะไรหรอกนะ อยู่นี่นอกจากจะฟรีแล้ว ไม่เปลืองน้ำมันที่เจ้ต้องขับมาหาแกดี”

 

          โอเค ผมสรุปเร็วไปหน่อยว่าเจ้ห่วง งกกับห่วงมันมีแค่เส้นบางๆ กางกั้นสินะ

 

            “หึๆ ไอ้ที่พูดมาดีหมดนะ เว้นประโยคสุดท้าย” แล้วไม่วาย คนที่นอนหลับตาลืมตาขึ้นมองข้างเดียวจะเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ ให้เด็กหนุ่มหันไปมอง ก่อนจะเห็นใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มกว้างอย่างขำๆ อยู่จนต้องข่มความอายที่ไม่อายธรรมดา แต่โคตรอายเอาไว้ จ้องมองเพียงหน้าพี่สาวนิ่งๆ

 

          ถ้าตอนนี้ผมมีพรวิเศษ ขออย่างเดียว ขอให้ไอ้พี่พอร์ชลืมสิ่งที่เจ้พูดก่อนหน้านี้ไปให้หมดได้มั้ยครับ

 

            “เข้าใจแล้วใช่มั้ย อยู่นี่เงินค่าขนมแกต่อเดือนพ่อบอกว่าขึ้นให้เป็นเดือนละหมื่นสอง ถ้าหาหออยู่ก็หักส่วนนั้นมาจ่ายจะเหลือสักกี่ตังค์กัน อยู่นี่ล่ะ ถ้าเกรงใจพอร์ชมัน ก็ทำข้าวเย็นเผื่อมัน หรือช่วยซื้อของเข้าห้องก็ได้...ใช่มั้ยพอร์ช”

 

            “ก็ดี เหมือนมีคนงานในห้อง เออ หรือมีแม่ครัวส่วนตัวดี” แล้วคนที่รอสองพี่น้องตกลงกันได้ก็เด้งขึ้นมานั่งตัวตรง สองมือวางทิ้งไว้ที่หัวเข่า พลางยิ้มกว้าง ส่งสายตาล้อเลียนเจ้าเด็กข้างบ้านที่หูแดงก่ำมาให้

 

            “ผู้ชายพี่ พ่อครัวส่วนตัวดิ”

 

            “อ้าวหรือ ถ้าใส่วิกผมยาวพี่ต้องนึกว่าเดียร์เป็นผู้หญิงแน่เลยนะ ตัวเท่านี้ หน้าตาแบบนี้” ไม่ว่าเปล่า พูรินยังทำตาวิบๆ ทำมือประกอบอีก จนทำเอาคนฟังอ้าปากน้อยๆ พยายามเค้นสมองว่าไอ้หลายปีก่อน พี่ชายข้างบ้านแอบกวนแบบนี้หรือเปล่า แล้วก็มั่นใจว่ามันไม่ใช่นะ

 

            “เนอะ ตาโต ปากแดง ผิวขาว ตัดลูกกระเดือก น้องฉันก็คงน่าร๊ากกกกกล่ะ...” คนเป็นพี่ก็ไม่มีแก้ให้น้องสักนิด หัวเราะอย่างเห็นด้วยแบบที่คนถูกรุมได้แต่มุ่ยปากอย่างอดไม่ได้ ให้พี่ชายข้างบ้านลุกขึ้นเดินไปยังมุมหนึ่งแบบที่ได้แต่มองตาม

 

            “ตกลงตามนั้นนะเดียร์ เจ้จะได้โทรบอกป๊าม้าด้วยว่าแกมาอยู่กับพอร์ช ป๊าม้าเขาก็ห่วงอยู่ว่าแกจะเอายังไงพอเข้ามหาลัยแล้ว” หญิงสาวเอ่ยสรุปที่คนฟังได้แต่คอตก รู้เลยว่าไม่มีทางหนีพ้นแน่ๆ

 

            ฟึ่บ

 

            “เอ้ายื่นมือมา” แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธ เงาสูงใหญ่ก็ยืนชิดร่างจนต้องแหงนหน้าขึ้นมองจนเห็นใบหน้าคมคายที่กำลังส่งยิ้มมาให้ เสียงทุ้มก็ว่าอย่างขำๆ ที่ทำให้คนฟังได้แต่ยื่นมือไปหาอย่างงงๆ

 

            ตุบ

 

            “การ์ด?”

 

            “คีย์การ์ดสำรองห้องพี่ ยังไงก็...ฝากตัวด้วยนะเดียร์”

 

            ไม่ว่าเปล่า พูรินก็ยื่นมือมาวางแปะที่หัวทุยๆ ของเด็กชายข้างบ้าน สัมผัสกับเส้นผมที่ลื่นมืออย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งยังยาวพอจะสลัดมาดเด็กม.ปลายเมื่อหลายเดือนก่อนทิ้งเสียเกลี้ยง แล้วก็ลงมือขยี้เบาๆ เหมือนที่เคยทำสมัยเจ้าเด็กนี้ยังตัวกระเปี๊ยก

 

          แย่แล้ว แย่แน่ๆ...ไอ้เดียร์แย่แน่ๆ

 

            และนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มได้แต่ร้องในใจด้วยประโยคซ้ำๆ ยามมองใบหน้าคมที่ยิ้มกว้างมาให้และฝ่ามือใหญ่ที่อุ่น...อุ่นเหมือนวันที่เขาตกหลุมรักพี่ชายข้างบ้านคนนี้

 

          ไม่ดีแน่ กูยังเปลี่ยนใจทันมั้ยวะ

 

            แต่แม้จะคิดแบบนั้น มือที่มีการ์ดใบเล็กวางอยู่กลับกำแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว...

 

......................................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            “เป็นอะไร โกรธที่เจ้บังคับแกหรือไง”

 

            ภายในรถมินิแวนที่ดูจะใหญ่เกินกว่าจะเป็นผู้หญิงขับ เจ้ดรีมก็หันมาถามน้องชายที่ตั้งแต่ก้าวขึ้นรถมา มันก็เอาแต่เงียบจนน่าแปลก ไม่มีร้องงอแงขอให้เปิดเพลงฟังอย่างที่เป็นประจำ และเมื่อตัวรถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่บ้านหลังใหญ่ที่อยู่กันเพียงสองคนพี่น้อง เสียงหวานก็เอ่ยถามขึ้นมาจนได้

 

            คำถามที่เดียร์หันมาแบะปากใส่

 

            “เดียร์มีสิทธิ์โกรธเจ้หรือ ไม่มีหรอก เจ้หาอะไรให้เดียร์ เดียร์ก็ต้องรับทั้งนั้นแหละ” มั่นใจว่าตัวเองประชดพี่สาวไปเต็มๆ แต่คนฟังกลับหัวเราะเสียงใส ยามบังคับรถมาจอดนิ่งในลานจอดรถเล็กๆ ของบ้าน

 

            “แหม น้องฉันงอนได้แต๋วแตกมาก”

 

            “เจ้ดรีม เดียร์ไม่ขำเลยนะเว้ยพี่ ให้ไปอยู่กับพี่พอร์ชแบบนี้ พี่ไม่คิดหรือว่ามันรบกวนเขาหรือไง...”

 

            “ไม่คิด” ยังไม่ทันจะพูดจบ ผู้หญิงที่ชาตินี้คนเป็นน้องยังหาคำนิยามไม่ได้ว่าเกรงใจคนเป็นหรือไม่ก็ว่าเสียงใส เดินลงจากรถอย่างรวดเร็ว จนเดียร์รีบก้าวตาม

 

            “จะไปคิดมากทำไมห้ะ เจ้าน้องชาย พอร์ชน่ะก็เอ็นดูแกเหมือนน้อง วิ่งเล่นมาตั้งแต่แกตัวนิดเดียวจนโตมาขนาดนี้ มันไม่มองว่าเป็นเรื่องน่าเกรงใจอะไรหรอก แกเถอะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า เมื่อก่อนยังอะไรก็พี่พอร์ชๆ พอไอ้พี่พอร์ชไปเรียนต่อก็ไม่พูดถึงมันเลยนะ” เจ้ดรีมหันมาสบตาน้องชาย พลางยื่นแขนมาล็อกคอคนที่สูงกว่าแค่สามเซนต์มากอดเอาไว้ จนคนฟังรีบหลบสายตาเป็นพัลวัน

 

            “เกี่ยวไรกับเรื่องนั้นน่ะเจ้ ก็ไม่เจอกันตั้งสามปี ก็ต้องมีเกร็งบ้างสิ เดียร์ไม่ใช่เด็กชายดรัณภัทรที่อยากเป็นเหมือนพี่ชายข้างบ้านแล้วนะ แล้วพี่พอร์ชก็คงอึดอัดเหมือนกันนั่นแหละ อีกอย่าง ตอนพี่พอร์ชกลับมาเดียร์ไม่เห็นรู้เรื่อง...”

 

            “หืม...นี่งอนมันที่ไม่บอกว่ากลับเมืองไทยมาเมื่อไหร่หรือ”

 

            “เฮ้ย!!! เปล่า เจ้อย่าเปลี่ยนเรื่องดิวะ” เมื่อพี่สาวบอกแบบนี้ คนฟังก็สะดุ้งอย่างอดไม่ได้ สาบานได้ว่าไม่ได้น้อยจงน้อยใจอะไรเลยที่พี่ชายข้างบ้านพอจบตรีปุ๊บ ก็บินลัดฟ้าไปเรียนต่อโทที่อเมริกา เพิ่งจะกลับมาก็เมื่อครึ่งปีที่แล้ว แต่ทั้งครึ่งปีเจอกัน...แค่ครั้งเดียว

 

          ไม่ได้น้อยใจห่าเหวอะไรทั้งนั้นแหละ แค่...รู้สึกแปลกๆ

 

            หมับ

 

            “ใครเปลี่ยนเรื่อง แกนั่นแหละเป็นอะไร ทำไมอยู่ๆ ต่อต้านไอ้พอร์ชมัน หรือว่าแก...” แต่แล้ว เจ้ดรีมก็ล็อกคอน้องชายเอาไว้แน่น แล้วดึงมาให้สบตากัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจ้องจับผิด จนคนที่มีชนักติดหลังส่ายหน้าหวือ

 

            “อะ...อะไรเจ้...ไมมองเดียร์งั้นอ่ะ”

 

            “ก็แก...”

 

          ไม่นะ เจ้อย่ามาอ่านใจกันตอนนี้ เจ้ห้ามรู้นะว่าเดียร์คิดอะไรอยู่...

 

            “แก...กลัวจะถูกมันหลอกใช้ทำงานบ้าน”

 

            ห้ะ!!

 

            “ฮ่าๆๆ ดูทำหน้าเข้าเจ้าน้องชาย ไม่ต้องห่วงหรอก ไอ้คอนโดสามเมียสองลูกของมันน่ะมีแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดให้สัปดาห์ละสามวัน ไม่ต้องกลัวมันใช้งานแกหรอก กินฟรีใช้ฟรีให้คุ้มนะ อย่าให้เสียชื่อน้องเจ้ดรีม” พอพี่สาวว่าเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะผลักหัวน้องชายแรงๆ คนเป็นน้องที่กำลังตัวแข็งทื่อก็ได้แต่ยิ้มแห้ง

 

            “อะ...เออๆ นั่นแหละๆ เดียร์กลัวพี่พอร์ชใช้งานเดียร์นั่นแหละ” เวลานี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากรับสมอ้างไปก่อน ที่ทำให้เจ้ดรีมส่ายหัวน้อยๆ แล้วก็ก้าวผ่านม้านั่งในสวนไปอย่างรวดเร็ว

 

            “งั้นก็เลิกคิดมากได้แล้ว เย็นนี้ผัดข้าวให้เจ้กินหน่อยสิ เดี๋ยวต้องไปเคลียร์ออเดอร์ลูกค้าต่อแล้ว”

 

            “เจ้เข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวเดียร์รดน้ำต้นไม้แป๊บนึงแล้วจะไปผัดข้าวให้” เดียร์ร้องบอกทันที ทั้งที่ดวงตายังจ้องมองเพียงม้านั่งหินอ่อนที่ยังตั้งอยู่ที่เดิมมาหลายปี เหมือน...เมื่อหลายปีก่อน

 

            คำที่เจ้ดรีมไม่ติดใจอะไร หญิงสาวก็ก้าวเข้าบ้านไปก่อน ยามที่น้องชายก้าวมาทรุดนั่งที่เก้าอี้หินอ่อน ริมฝีปากสีสดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยแสนน้อย

 

            “เดียร์ไม่ได้น้อยใจอะไรพี่นะ ที่ไม่พูดถึงก็เพราะ...ไม่อยากเศร้านี่หว่า” เด็กหนุ่มว่าเสียงเบาหวิว ก่อนที่จะถอนหายใจ ภาพในคืนวันนั้นวิ่งแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง

 

            ภาพของเด็กอายุสิบห้าที่ถูกผู้หญิงบอกเลิกครั้งแรกด้วยเหตุผลที่ว่า...มีคนอื่น จนต้องมานั่งแอบปาดน้ำตาอยู่ในสวนคนเดียว ทั้งเสียหน้า ทั้งเจ็บใจ ทั้งโมโห ทั้งถามว่าตัวเองทำผิดอะไรไปวะถึงทำกับเราแบบนี้ และเวลานั้น พี่ชายข้างบ้านที่เขาเห็นเป็นแบบอย่างมาตลอดก็ก้าวเข้ามา

 

            พี่พอร์ชไม่จำเป็นต้องพูด เขาก็รู้ว่าพี่เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ก็ตอนบอกเลิกน้องชายของพี่พอร์ชซึ่งก็เป็นเพื่อนซี้ของเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ผู้ชายตัวโตที่กำลังจะเรียนจบปริญญาตรีก้าวเข้ามา แล้วก็แค่...วางมือลงบนหัวของเขาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

          ไม่เป็นไรนะ

 

            แค่นั้นจริงๆ แค่พี่พอร์ชนั่งอยู่ข้างๆ แล้วขยี้หัวเขาเบาๆ ไม่พูด ไม่ปลอบ ปล่อยให้เขานั่งก้มหน้าปล่อยน้ำตาออกมาเงียบๆ แบบนั้น แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง พี่เขาก็ยังอยู่ที่เดิมพร้อมกับรอยยิ้ม...ที่ทำให้คนเจ็บใจจนอยากจะร้องโวยวายออกมาใจสงบลงทันที

 

          วันนี้ร้องออกมาให้หมด แล้วพรุ่งนี้อย่าเสียน้ำตาให้คนแบบนั้นอีก

 

            เป็นคำสั่งสอนแรกที่พี่พอร์ชบอกเขา แต่พี่ชายข้างบ้านคนนี้คงไม่รู้หรอกว่าเหตุการณ์ในคืนนั้นทำให้เขา...รู้สึกดีจนน่ากลัว

 

            คืนนั้นแทนที่จะนอนไม่หลับ จะคิดถึงเรื่องน่าอายที่ถูกหญิงบอกเลิก จะคิดถึงว่าเพื่อนมันคงรู้ไปทั่วว่าเขาถูกสาวทิ้ง แต่กลับเป็นคืนที่เขานอนหลับไปพร้อมรอยยิ้มกับสัมผัสแผ่วเบาที่ติดอยู่บนหัว พร้อมกับความคิดที่ว่า...จะเก็บความรู้สึกนี้ยังไงไม่ให้ใครรู้

 

            แต่ปัญหานี้ก็แทบจะถูกแก้ในอาทิตย์ต่อมา เมื่อเขารู้ข่าวจากพี่สาวว่าพี่พอร์ช...กำลังจะบินไปเรียนต่อที่อเมริกา และนั่นจึงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราอยู่กันลำพังสองคน

 

            และเป็นคืน...ที่เขาหลงรักพี่ชายข้างบ้าน

 

            “พี่พอร์ช ผมควรทำยังไงดีวะ” คำถามที่เดียร์ได้แต่ก้มหน้าลงเอาหน้าผากแนบกับโต๊ะม้าหิน พร้อมกับหลับตาลง

 

          จะทำยังไง ถ้าต้องอยู่ด้วยกัน

 

.........................................

 

            ครบค่ะ ไม่ต้องทำไรมากหรอกจ้า แค่หนูจับเขาทำผัวก็สิ้นเรื่อง หล่อ รวย ฐานะการศึกษาดี ไม่นับรวมเรื่องกวนตีนนิดๆ นี่สมบูรณ์แบบมากเลยนะ มีโอกาสจับให้มั่น อย่าให้หลุดมือ (อินเนอร์ล้วนๆ) ^^ อ้อ เมย์ไม่ได้บอกเลยเนอะว่าพี่พอร์ชอายุเท่าไหร่ 25 ค่ะ มันเป็นเรื่องที่เขียนต่อจากกามเทพไง นึกเอาเองว่าบอกไปแล้ว แต่นั่นไปบอกเรื่องโน้น แหะๆ

            ส่วน คุณชายแบบนายเดียร์มีจริงมั้ย ยืนยันว่าจริง อาบน้ำเย็นไม่ได้ ต้องมีตู้เย็น ไม่ชอบนั่งรถตู้ ไม่ชอบรถสาธารณะ มันเป็นนิสัยคนใกล้ตัวเมย์ตอนกำลังจะเข้าปีหนึ่งเลยจ้า เพียงแต่ว่าเมย์จับมันมาอัพเกรทความเรื่องมากขึ้นมาอีกหลายระดับเท่านั้นเอง

            สำหรับตอนนี้ก็บอกแล้วนะคะว่าทำไมเดียร์ถึงชอบพี่พอร์ช ช่วงกำลังสับสนในชีวิตน่ะจ้า หญิงบอกเลิก ถูกพี่ชายข้างบ้านปลอบ หญิงไม่เอา กูรักผู้ชายก็ได้ ประมาณนั้น ส่วนพี่พอร์ชคิดยังไงกับเดียร์ อืม ไม่บอกค่ะ ^^

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักนักอ่านทุกคนค่า ^^


 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ชีวิตนี้พี่สาวกำหนด , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 118526 , โพส : 435 , Rating : 22% / 681 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
# 435 : ความคิดเห็นที่ 63036
น่าติดตามมม
Name : EmZiI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EmZiI [ IP : 14.207.71.187 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2561 / 23:21
# 434 : ความคิดเห็นที่ 63004
ใช่เรื่องนี้ป่ะ ที่พี่เมย์กะพี่นิว บอกว่าจะพิจารณาทำซีรี่ ตอนที่ทำบังเอิญรักอ่ะ #บังเอิญรัก ถ้าใช่นี่ #มีนแปลน ก็น่าสน
Name : Boonchit Chai Silachai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Boonchit Chai Silachai [ IP : 58.11.80.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2561 / 22:07
# 433 : ความคิดเห็นที่ 62946
เจ้ดรีมคงรักเดียร์มากๆเนอะถึงไม่อยากให้น้องไปลำบาก
Name : MN_MNGI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MN_MNGI [ IP : 223.206.235.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2561 / 02:06
# 432 : ความคิดเห็นที่ 62926
เจ้เกรี้ยวกราดนะ555555
Name : lovemarkbam_got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovemarkbam_got7 [ IP : 27.55.84.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2561 / 01:11
# 431 : ความคิดเห็นที่ 62863
เจ้ดรีมแกแค่ห่วงน้องแบบฮาร์ดคอร์เฉยๆ
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 101.108.80.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2561 / 18:10
# 430 : ความคิดเห็นที่ 62845
ชอบเจ้ดรีมอ่ะ เราเข้าใจมากๆๆๆๆเลยนะ นางตลกด้วยแล้วก็เป็นห่วงน้องมากๆเหมือนกัน
Name : Morly < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Morly [ IP : 1.46.105.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2561 / 12:33
# 429 : ความคิดเห็นที่ 62744
นี่เข้าใจความรู้สึกเจ้นะ ที่บังคับอะ เราว่านางไม่ได้อยากบังคับน้องอะแต่นางโตกว่าผ่านอะไรมามากกว่า นางคงพอรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับน้อง เรื่องมากขนาดนั้นไม่มีทางไปอยู่หอคนเดียวได้อะ ขนาดเราเป็นคนง่ายๆยังใช่เวลาปรับตัวนานเลย มันลำบากอะมาอยู่คนเดียวไม่มีใครดูแล
Name : foomai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ foomai [ IP : 1.47.193.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2561 / 06:05
# 428 : ความคิดเห็นที่ 62587
ไม่ชอบเจ้เลย บังคับเกิน
PS.  เราชอบอ่าน
Name : bire0032 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bire0032 [ IP : 223.24.159.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:53
# 427 : ความคิดเห็นที่ 62307
วุ้ย พี่ชายข้างบ้านนนนนน
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 223.206.236.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2560 / 16:30
# 426 : ความคิดเห็นที่ 62154
โอ้ยยยย ฟินขอตายเลยยย ซันกับชินคิดไรกับเดียร์ป่าวเนี่ย ฮิ้วๆ
PS.  ›http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1084390‹ 'єх вσчғяıєп∂'  please f
Name : มอนเตอร์ღ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอนเตอร์ღ [ IP : 122.155.43.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2560 / 15:58
# 425 : ความคิดเห็นที่ 62150
สู้น้าาาาา
PS.  ›http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1084390‹ 'єх вσчғяıєп∂'  please f
Name : มอนเตอร์ღ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอนเตอร์ღ [ IP : 122.155.38.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2560 / 23:05
# 424 : ความคิดเห็นที่ 62142
บอกรักเลยไง ง่ายๆ 55555
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.115.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2560 / 19:00
# 423 : ความคิดเห็นที่ 62035
ยั่ว อ่อย อ้อน บ่อยๆให้หลงจนไปไหนไม่ได้ไงลูก อ้อต้องจำพี่เค้าทำผัวด้วย!
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 27.55.239.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:26
# 422 : ความคิดเห็นที่ 61984
ยากไรคะลูก!!! จัยปล้ำแม่ง!
Name : kik679 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kik679 [ IP : 223.24.14.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2559 / 17:19
# 421 : ความคิดเห็นที่ 61935
คุณชายยยย
Name : yimyimcute112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yimyimcute112 [ IP : 49.230.16.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 16:02
# 420 : ความคิดเห็นที่ 61835
เดียร์คิดมากจัง ใจเย็นนะ
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.98.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:50
# 419 : ความคิดเห็นที่ 61773
ว้าวววว
Name : maya93 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maya93 [ IP : 171.7.249.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2559 / 20:18
# 418 : ความคิดเห็นที่ 61744
วั้ยยยยยยยยยยย รู้ตัวอีกทีก็กดเข้ามาอ่านอีกรอบจนได้5555 คิดถึงมากเลย
Name : _ริฐา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _ริฐา [ IP : 49.49.245.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2559 / 13:34
# 417 : ความคิดเห็นที่ 61684
ทำไงดีน้อ. !!
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.247.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2559 / 21:30
# 416 : ความคิดเห็นที่ 61616
เห้อออออฉากแรกดศร้าเลย
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2559 / 20:24
# 415 : ความคิดเห็นที่ 61483
นั่นสิ จะทำไงดี
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2559 / 12:49
# 414 : ความคิดเห็นที่ 61209
พี่พอร์ชแลท่าจะเป็นพี่ชายที่แสนดี
Name : Hazelnut. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hazelnut. [ IP : 58.11.248.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2559 / 17:39
# 413 : ความคิดเห็นที่ 61173
อยู่ดีๆ ก็กลับมาอ่านอีกรอบบ อื้อออ เขินนน ><
Name : Eye [ IP : 103.26.22.231 ]

วันที่: 12 เมษายน 2559 / 04:02
# 412 : ความคิดเห็นที่ 61011
เดี๋ยวดีเองน๊าาาา
Name : มูมู < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มูมู [ IP : 171.5.156.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:13
# 411 : ความคิดเห็นที่ 60912
โอ๋เดียร์ลูก ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวลูกก็ได้เค้าแล้ว(?)
Name : chanatip < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chanatip [ IP : 101.108.204.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2558 / 16:39
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android