คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 21 คนที่พี่รัก


     อัพเดท 24 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 8,163 Overall : 3,847,683
63,166 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39685 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 23 : ตอนที่ 21 คนที่พี่รัก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 86074 , โพส : 528 , Rating : 38% / 447 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



รบกวนช่วยแมวตัวนึงค่ะ


         เมย์มารบกวนขอความช่วยเหลือให้น้องแมวจรจัดได้ผ่าตัดค่ะ รายละเอียดตามหน้านี้เลย

          
http://donatenumtal.blogspot.com/2013/12/blog-post.html

     
    เมย์ไม่ได้เอาไปแปะที่ไหนเลยค่ะ ถ้าใครเอาไปช่วยแปะที่อื่นก็ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ


++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ชินจัง ^^

เครดิตตามภาพเลยค่ะ
น่ารักเนอะ >< หนหน้าจะเอาภาพที่น้องแพทลงวาดให้ และเมย์เอาไปละเลงมาลงจ้า 


 

ตอนที่ 21 คนที่พี่รัก

 

 

 

            “ไอ้เดียร์ มึงไม่เป็นไรนะ”

 

            “...”

 

            “เออ ถ้ามึงหิว กูเอาข้าวเย็นวางไว้หน้าห้องนะ”

 

            “...”

 

            “เฮ้อ ไอ้เดียร์ ถ้ามึงยังเป็นอย่างนี้ กูจะลงไปกระทืบพี่พอร์ชของมึงนะ”

 

            “กู...ไม่เป็นไร”

 

            ชินได้แต่ส่ายหน้า ตะโกนเข้าไปกี่ที มันก็ปิดประตูเงียบ พอบอกว่าจะลงไปกระทืบคนทำมัน มันกลับยอมตอบ แต่ก็เพียงพักเดียวก่อนที่หนุ่มลูกครึ่งจะถอนหายใจ

 

            “รักเขาก็ฟังเขาบ้าง กูบอกแค่นี้แหละ”

 

            ว่าจบ ชินก็ยอมตัดใจก้าวกลับห้องตัวเอง หลังจากวางถาดข้าวเย็นไว้หน้าห้อง แต่เชื่อเถอะ มันไม่ออกมาแดกหรอก พรุ่งนี้แม่งก็เท่าเก่า อาการเล่นหนักกว่าเดิมอีก

 

            ขณะเดียวกัน คนที่นั่งพิงประตูอยู่ในห้องก็ทำได้เพียงใช้หลังมือป้ายน้ำตาแรงๆ รู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันทีเลยที่อ่อนแอได้ถึงขนาดนี้ ทำไมเขาไม่เข้มแข็งเท่าเศษเสี้ยวหนึ่งของเจ้ดรีมบ้าง

 

            “ถ้าเป็นเจ้ เจ้จะทำยังไงวะ” คำถามที่เดียร์ได้แต่ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาของตัวเองแรงๆ ในเมื่อเวลานี้เขาก็ยังนึกถึงพี่สาว และยิ่งนึกถึง หัวใจก็ยิ่งเจ็บกว่าเดิม ในเมื่อพี่สาวเขาเป็นคนที่พี่พอร์ชรัก จนเกิดคำถามอีกว่า ทำไมต้องเป็นเจ้ดรีม ถ้าเป็นคนอื่น เขาจะเจ็บน้อยลงกว่านี้หรือเปล่า

 

            ไม่ได้โกรธอะไรพี่สาว โกรธตัวเองมากกว่าว่าโง่บัดซบที่ไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรทั้งนั้น

 

            พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น ในเมื่อหัวใจพี่อยู่นี่!!!’

 

            เชื่อได้หรือ คำพูดของพี่พอร์ชที่บอกเขาเมื่อกี้

 

            “มึงยังไม่เลิกโง่อีกหรือวะไอ้เดียร์ แค่นี้มึงยังเข้าข้างตัวเองว่าพี่พอร์ชรักมึงอยู่อีกหรือวะ” เดียร์ได้แต่ถามตัวเองเสียงแผ่ว แล้วล้วงโทรศัพท์มือถือที่พกติดตัวอยู่ตลอดเวลาขึ้นมา มองหน้าจอที่มืดสนิทเพราะปิดเครื่องมาตลอดทั้งวัน จนเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง

 

            ภาพที่มองเขายังรู้เลยว่ามันแสดงออกว่าเจ็บแค่ไหน แล้วมีหรือที่พี่พอร์ชจะไม่รู้

 

            “ก็แค่สงสารน้อง...เท่านั้น” เดียร์บอกกับตัวเอง แล้วป้ายน้ำตาห่าเหวที่ไหลอยู่นั่นแหละออกไป จากนั้นก็ตัดสินใจเปิดเครื่องที่ปิดมาตลอด

 

            เขาไม่กล้าโทรหาเจ้ดรีม แต่เขาอยากคุยกับใครสักคน ใครสักคนที่รักเขาไม่แพ้พี่สาว

 

            “หม่าม้า...” เดียร์พึมพำเบาๆ ไม่สนใจการเตือนอะไรของเครื่องทั้งนั้น ขณะที่เลื่อนปลายนิ้วสั่นๆ เพื่อโทรหาคนที่รักเขาที่สุด

 

            RRRRRRrrrrrrrrrrrr

 

            แต่ยังไม่ทันจะได้กดเบอร์โทรด่วน โทรศัพท์ก็แผดเสียงดังลั่น พร้อมกับสั่นอยู่ในมือจนเดียร์แทบจะปามันทิ้ง เมื่อคนที่โทรมา...พี่พอร์ช

 

            หมับ

 

            จากที่จะปามันทิ้ง มือเล็กกลับยิ่งกำมันแน่นขึ้นกว่าเดิม มองภาพที่เขาแอบถ่ายตอนพี่พอร์ชหลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก แล้วกดตัดสายทิ้งทันที

 

            RRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            แต่เพียงดับไปไม่ถึงสองวินาที มันก็ดังขึ้นมาใหม่ ให้คนมองเม้มปากแน่น ใจอยากจะปามันทิ้ง ไม่อยากจะรับรู้อะไรแล้ว แต่เขากลับมองหน้าจอนิ่ง หัวใจที่ควรจะเจ็บจนร้าวกลับกำลังสั่น เมื่อรู้ว่าพี่พอร์ชยังพยายามโทรหาเขาอยู่

 

            “ไอ้น้ำตาเหี้ย เมื่อไหร่มึงจะเข้มแข็งวะเดียร์ แค่เขาโทรมามึงก็ดีใจแทบบ้า” เดียร์บอกกับตัวเอง ก่อนที่จะหลับตาลง แล้วจัดการปิดเครื่องอีกครั้ง ล้มเลิกความคิดที่จะโทรไปหาหม่าม้าที่อังกฤษ แล้ววางมันไว้ข้างเตียง จากนั้นก็สอดตัวเข้าไปในเตียงนอนนุ่ม แล้วหลับตาลง

 

            “ขอเดียร์ทำให้ตัวเองเข้มแข็งกว่านี้นะพี่พอร์ช แล้วเดียร์จะกลับไปเป็นน้องของพี่ตามเดิม”

 

            รู้ว่านอนไม่หลับ แต่ขอหนีจากความจริงสักนิดก็ยังดี

 

..............................................

 

            พูรินเงยหน้าขึ้นมองบ้านหลังใหญ่เงียบๆ ขณะที่ในมือยังมีโทรศัพท์ที่เพิ่งจะถูกตัดสายทิ้ง รู้ว่าเดียร์คงไม่มีทางรับโทรศัพท์เขา ดูจากท่าทางที่แสดงออกเมื่อกี้ แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายาม ยังคงกดโทรหาอีกครั้ง เพื่อพบกับ...

 

            “เลขหมายนี้ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ...”

 

            “เดียร์...เดียร์ครับ พี่รู้ว่าเดียร์โกรธพี่ รู้ว่าเดียร์เสียใจ แต่พี่อยากให้เดียร์ฟังพี่ อยากให้เดียร์ให้โอกาสพี่ได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น นะครับ ให้พี่ได้พูดกับเดียร์”

 

            พูรินสิ้นเสียงการฝากข้อความของตัวเอง ก่อนที่จะกดโทรหาอีกครั้งเพื่อพบกับเสียงผู้หญิงคนเดิมที่บอกว่าอีกฝ่ายปิดเครื่อง

 

            “เดียร์บอกว่าพี่รักดรีม ใช่ พี่รักดรีม และพี่ก็ยังรักดรีมอยู่ แต่ไม่ใช่รักแบบที่พี่รู้สึกกับเดียร์...”

 

            เขาอาจจะสับสนมาก่อนว่ารักนี้ต่างกันยังไง แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาเห็นภาพของเดียร์ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ภาพของเจ้าลูกหมาที่ทำตัวน่ารัก เวลาอยากได้อะไรก็หูตั้งหางกระดิก เวลาหงอก็หูลู่ หางตก ลูกหมาขี้อ้อนที่บอกเขาว่าต้องการความรักความอบอุ่นมากๆ

 

            ลูกหมาที่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ก้าวเข้ามาแทนที่พี่สาวของมันเอง

 

            ดรีมพูดถูก ดรีมคือความผูกพัน เขาไม่เคยเกิดความรู้สึกอยากกอดดรีม อยากจูบ หรืออยากจะสัมผัส เขาแค่เกิดความรู้สึกว่าอยากจะดูแลผู้หญิงคนนี้ ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้ต้องเสียใจ แต่มันไม่ใช่กับเดียร์

 

            ตั้งแต่ครั้งแรกที่จูบกัน เขานึกว่ามันเป็นเพียงความพลั้งเผลอเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กัน แต่มันไม่ใช่ แค่เดียร์บอกว่ามันแค่บังเอิญ แค่ปากแตะปากจะคิดมากทำไม เขาก็ยังเลือกที่จะเน้นสัมผัสลงไปอีกครั้ง กับเดียร์ เขาอยากกอด อยากจูบ อยากจะสัมผัส อยากจะดูแล

 

            เขาไม่เคยหึงหวงดรีม แต่เขาหึงหวงเดียร์

 

            เขาไม่เคยกระวนกระวายเพียงแค่ดรีมหายไปไหน แต่เขากระวนกระวายที่ไม่เห็นเดียร์

 

            เขาไม่เคยรู้สึกร้อนใจถ้าดรีมไม่รับโทรศัพท์ แต่ไม่ใช่กับเดียร์

 

            ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเลือกจะข้ามไปบ้านสองพี่น้องแล้วไปหาคนน้องไม่ใช่คนพี่

 

            มันชัด ชัดมาตั้งนาน แต่เขาเพิ่งมั่นใจในคืนนั้น คืนที่เดียร์ถูกจูบ...เขาไม่ต้องการให้เดียร์เป็นของใครทั้งนั้น!

 

          “...พี่รู้ว่าเดียร์อาจจะไม่เชื่อพี่ แต่พี่รักเดียร์”

 

          เขาหลงรักเจ้าตูบของตัวเอง

 

            พูรินแค่นยิ้ม เมื่อสัญญาณฝากข้อความสิ้นสุดลง แล้วเขาก็เริ่มต้นโทรใหม่อีกครั้ง แผ่นหลังก็พิงรถคู่ใจ สายตามองเพียงแค่บ้านหลังใหญ่อย่างหวังว่าอีกฝ่ายจะออกมาฟังเขาอธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้น

 

            เพราะเขาเอง ถ้าเขารู้ตัวเร็วกว่านี้มันคงไม่เป็นแบบนี้

 

            “ทั้งหมดเป็นความผิดของมึงเองพูริน เพราะมึงเอง” ชายหนุ่มบอกเสียงเบา ขณะที่ภาพของเจ้าเด็กตัวเล็กแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ภาพของเดียร์ที่ร้องไห้แล้วตะโกนใส่หน้าเขาเพื่อบอกให้ไปหาดรีม คนที่บอกว่าเขามีเซ็กส์กับมันเพราะมันเป็นตัวแทนพี่สาว

 

            “เดียร์ไม่เคยเป็นตัวแทนใคร พี่ไม่เคยเห็นเดียร์เป็นตัวแทนใคร”

 

            ชายหนุ่มยกมือแตะที่แผ่นอกข้างซ้ายของตัวเองแล้วพบว่ามันกำลังเจ็บ เจ็บขึ้นทุกทีเมื่อคิดว่าคนที่อยู่ในบ้านหลังนั้นยังคงร้องไห้เพราะ...เขา

 

            “ได้โปรด ฟังพี่อธิบายนะครับ”

 

            คำขอร้องที่ยังส่งไปไม่ถึงอีกคน

 

................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “เช้าหรือยัง”

 

            เดียร์ลืมตามองเพดานห้องนิ่ง ทั้งที่เตียงนอนก็นุ่มสบาย แต่เขาแทบหลับไม่ลงเลยตลอดทั้งคืน ในหัวเอาแต่คิดวนไปวนมาอยู่เรื่องเดิมๆ กับคำถามที่ว่าเขาจะทำยังไงกับตัวเองต่อไป ในเมื่อเขาคงไม่มีหน้าไปอยู่ห้องเดียวกับพี่พอร์ชแบบเดิมแล้ว

 

            “ตลกว่ะไอ้เดียร์ อกหักครั้งแรกพี่พอร์ชปลอบ อกหักครั้งที่สองคนปลอบดันเป็นคนหักอก” ปากว่าตลก แต่เขากลับขำไม่ออก ได้แต่ยันตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียง ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าสภาพทุเรศกว่าเดิมแค่ไหน มือก็คว้าโทรศัพท์ข้างตัวมาถือไว้

 

            “ฮึ มึงยังกล้าหวังว่าพี่พอร์ชจะโทรหามึงอีกงั้นหรือ” เดียร์บอกกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเปิดเครื่องอีกครั้ง เขาต้องโทรหาไอ้ซันว่ามันพอจะหาหอให้เขาอยู่ที่เดียวกับมันได้มั้ย หรือให้เขาไปอยู่กับมันก่อนจนกว่าจะหาหอใหม่ได้หรือเปล่า

 

            เดียร์ถอนหายใจแผ่วๆ ไม่อยากจะร้องไห้อีกแล้ว เพราะแค่นี้ก็ปวดตาจนแทบลืมไม่ขึ้น ดวงตาแดงช้ำก็มองหน้าจอที่กำลังเปิดเครื่องขึ้นมา...

 

            ตึง ตึ๊ง ตึ้ง...ตึง ตึ๊ง ตึ้ง...ตึง ตึ๊ง ตึ้ง...ตึง ตึ๊ง ตึ้ง...

 

            เฮือก!

 

            จู่ๆ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงเตือนดังระรัวจนเจ้าของเครื่องสะดุ้งสุดตัว มือที่กำโทรศัพท์ไว้ปล่อยมันลงไปนอนนิ่งกลางเตียง ก่อนที่มันจะสั่นระรัวแทบไม่หยุด พร้อมกับเสียงข้อความเข้าที่ดังต่อเนื่องกันเรื่อยๆ จนเจ้าของเครื่องได้แต่เบิกตากว้าง มองอย่างตกใจสุดขีดว่าเกิดอะไรขึ้นกับโทรศัพท์ตัวเอง

 

            โทรศัพท์ที่ดังต่อเนื่องจนเดียร์ยื่นมือที่กล้าๆ กลัวๆ ไปคว้ามันเอาไว้ แล้วมองบรรดาข้อความที่กำลังไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จากคนเพียงคนเดียว...พี่พอร์ช

 

            เดียร์ไม่รู้ว่านั่งมองมันนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าทำไมดวงตาของตัวเองถึงร้อน ทำไมมือถึงสั่น แต่เขากำลังเลื่อนนิ้วไปยังข้อความที่บอกว่ามีเข้ามาถึง...178 ข้อความ จนได้แต่กดปลายนิ้วลงไป

 

            พี่พอร์ช

            +6683XXXXXXX left you new Voice message @14.12 XX/XX/XX. You have 3 new Voice messages. To listen call *XXXX

 

พี่พอร์ช

            +6683XXXXXXX left you new Voice message @15.08 XX/XX/XX. You have 4 new Voice messages. To listen call *XXXX

 

พี่พอร์ช

            +6683XXXXXXX left you new Voice message @18.25 XX/XX/XX. You have 2 new Voice messages. To listen call *XXXX

 

..............

................................

..................................................

...............................................................

 

พี่พอร์ช

            +6683XXXXXXX left you new Voice message @04.45 XX/XX/XX. You have 5 new Voice messages. To listen call *XXXX

 

            “พี่พอร์ช” เดียร์ได้แต่ครางเสียงแผ่วในลำคอ เมื่อข้อความเสียงทั้งหมดที่ถูกฝากให้เขามันเริ่มต้นตั้งแต่บ่ายสองเมื่อวาน จนกระทั่งล่าสุดคือเมื่อตี 4:45 ซึ่งคือเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ข้อความมากมายที่พี่พอร์ชส่งมาหาเขา

 

            เดียร์ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่พอร์ชถึงทำแบบนี้ แต่เขาก็หลับตาลง ก่อนจะตัดสินใจกดฟังข้อความแรกที่ฝากเอาไว้

 

          เดียร์ เดียร์อยู่ไหน พี่ต้องการคุยกับเดียร์ เราต้องคะ...

 

            ฟึ่บ

 

            ทว่า พอฟังแต่เสียงของพี่พอร์ชที่ฝากทิ้งเอาไว้ไม่ทันจบข้อความแรกด้วยซ้ำ เดียร์ก็ลดมือลง กดปิดมันลงทันที ทำใจฟังไม่ได้จริงๆ เพราะมันทำให้เขาอยากจะไปหาพี่พอร์ชเดี๋ยวนี้ แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ถ้าต้องไปรับรู้ภาพบาดตาและหัวใจว่าพี่พอร์ชรักเจ้ดรีม

 

            เดียร์ถอนหายใจหนักๆ ทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่เดิม แล้วขยับไปยังหน้าต่างห้องนอน

 

            กึก

 

            “ไม่จริง...”

 

            ได้แต่พึมพำกับตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วหมุนตัวหันหลังกลับทันทีเพื่อวิ่งไปยังประตูห้องนอน ไม่สนใจห่าเหวอะไรแล้ว นอกจากวิ่งตึงตังลงมายังชั้นล่าง และนั่นก็ทำให้คุณป้าแม่บ้านที่ตื่นแต่เช้าตรู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

 

            “โอะฮาโยโกะไซมัส”

 

            “เอ่อ...คือ...อรุณสวัสดิ์ครับ” เดียร์ได้แต่โค้งให้เร็วๆ เมื่ออีกฝ่ายโค้งเขาด้วยท่าทางนอบน้อม ใจอยากจะวิ่งไปดูสิ่งที่เขาเห็นผ่านหน้าต่างห้องนอน แต่กลับต้องยืนทำตัวไม่ถูกต่อหน้าหญิงวัยกลางคนที่ขยับเข้ามาใกล้

 

            หมับ

 

            “เอ่อ ป้าครับ...” เดียร์ได้แต่อึกอัก เมื่ออีกฝ่ายจับแขนเขาเอาไว้แล้วดึงเบาๆ ให้ต้องรีบก้าวตาม เริ่มไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายเข้าใจที่เขาพูดหรือเปล่า แต่ป้าแม่บ้านแกก็ไม่พูดอะไร นอกจากดึงมายังห้องหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากห้องนั่งเล่นเท่าไหร่นัก ห้องขนาดไม่ใหญ่ที่มีจอภาพสี่ห้าภาพอยู่บนนั้น

 

            “กล้องวงจรปิด...หรือครับ”

 

            “ไฮ” เดียร์ได้แต่ขยับไปยังหน้าจอหนึ่ง เมื่อเห็นสิ่งที่เขาอยากรู้ ภาพที่ฉายให้เห็นหน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีรถคันหรูจอดสนิทอยู่ แต่สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่ลูกสาวพี่พอร์ชแต่เป็น...ผู้ชายที่นั่งบนพื้นพิงหลังกับรถ แม้ศีรษะจะตกห้อยลง แต่ในมือที่พาดกับหัวเข่าคือโทรศัพท์เครื่องหรูที่กำเอาไว้แน่น

 

            “พี่พอร์ช” ได้แต่พึมพำเบาๆ ให้หญิงวัยกลางคนขยับเข้ามา ก่อนที่จะเลื่อนมือไปกดย้อนภาพให้ดู

 

            ภาพที่กำลังบอกเดียร์ว่าพี่พอร์ชพยายามโทรหาเขาทั้งคืน และนั่งอยู่ตรงนั้น...ทั้งคืน

 

            “คุณหนูน่าจะคุยกับเขานะเจ้าคะ”

 

            “ผม...ไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆ” เดียร์ได้แต่ส่ายหน้าแรงๆ ขณะที่ยังจ้องหน้าจอตรงหน้านิ่ง ให้คนที่มองอยู่ยกมือขึ้นลูบแขนเบาๆ

 

            “คุณเขานั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อคืน จริงๆ เขาฝากบอกคุณหนูชินให้บอกคุณหนูว่า...เขาจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้คุยกับคุณหนูเดียร์” คุณป้าบอกอย่างเมตตา ยามที่ส่งยิ้มให้คนที่ไม่รู้จะหันไปพึ่งใครเม้มปากแน่น

 

            “ผมไม่รู้...ทำไมเขาต้องรอคุยกับผม ทั้งที่...” พี่พอร์ชรักเจ้ดรีมไม่ใช่หรือ

 

            ความคิดของคนที่กัดปากตัวเองจนเจ็บ ไม่เข้าใจว่าพี่พอร์ชทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไปทำไม ทั้งที่หัวใจกำลังสัมผัสอะไรบางอย่างได้ แต่เพราะกลัว...กลัวว่าจะเจ็บอีก เขาถึงพยายามปัดมันออกไป จากนั้นก็สูดหายใจลึกๆ เมื่อพบว่า...เขายังไม่อยากเจอหน้าพี่พอร์ช

 

          กูมันอ่อนแอ เจอหน้าอีกแม่งก็ร้องไห้น่าสมเพชอีก

 

            “ป้าครับ ถ้าผมจะออกจากบ้านไม่ให้เขารู้ ป้าพอจะช่วยผมได้หรือเปล่าครับ” คำขอของเด็กหนุ่มที่ทำให้หญิงวัยกลางคนได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักใจแทน แต่ก็อย่างที่คุณหนูชินว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ แล้วเธอไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านาย

 

            “มีเจ้าค่ะ ออกทางด้านหลังบ้าน เดี๋ยวพวกเด็กๆ ก็ออกไปจ่ายตลาดแล้ว ไปด้วยกันได้” คำที่เดียร์ได้แต่เอ่ยขอบคุณ

 

.......................................................

 

            “มึงงงงง มึงต้องช่วยกูนะ!

 

            “ช่วยหาเตี่ยมึงสิ กูไม่ช่วย กูจะนอน” ในห้องนอนกว้าง ชินที่มีเพียงผ้าห่มคลุมมาถึงบั้นเอวจนเห็นว่าไม่ได้ใส่อะไรนอนได้แต่โงหัวขึ้นมารับโทรศัพท์แล้วพบว่าคนที่โทรหาเขา...ไอ้ซัน คนที่แม่งโทรมาก็โวยวายให้ช่วยๆ บ้าบออะไรของมันก็ไม่รู้

 

            “มึงนึกว่ากูไม่อยากนอนหรือไงวะ ห่านเอ๊ย กูกำลังจะถูกนางมารจับกินตับอยู่แล้วเนี่ย!

 

            “นางมารบ้าบออะไรของมึง” ชินได้แต่ลุกขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกที่ไอ้ซันโทรมาโวยวาย ทุกทีมันกวนตีนจะตาย และนั่นก็ทำให้คนปลายสายบอกทันที

 

            “พี่สาวไอ้เดียร์อ่ะดิ เจ้ดรีมน่ะจะฆ่ากูยัดคอห่านอยู่แล้ว เจ้แกบอกว่าถ้ากูไม่ช่วยพี่พอร์ช เจ้ดรีมแม่งจะเอาคลิปตอนกูถูกหมาวิ่งไล่กัดแล้วกางเกงหลุดลงยูทูบ” เสียงของไอ้ซันนี่เข้าขั้นหวาดผวาเลยเชียวล่ะ และนั่นก็ทำให้คนทางนี้เพียงยิ้มมุมปาก

 

            “เออดี กูจะรอดู”

 

            “ไอ้ชินจังโว้ย!!! มึง หลุดทั้งกางเกง ทั้งบ็อกเซอร์เลยนะไอ้เหี้ย ช้างน้อยกูแกว่งกลางอากาศเลย เจ้ดรีมแม่งก็ถ่ายเก็บไว้อีก ขอร้องล่ะวะ กูยังไม่อยากถูกทาบทามเป็นดาราหนังโป๊ กูรู้ว่าของกูใหญ่ แต่กูไม่อยากโชว์ใครโว้ย!” ไอ้ซันว่ามาเป็นชุด ท่าทางมันจะกลัวจริง จริงๆ ชินก็ไม่ได้เห็นใจหรอกนะ แต่เมื่อคำนวณว่ามันไม่มีทางเลิกกวนเขาจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการก็เลยถอนหายใจใส่ซะเลย

 

            “จะให้ช่วยอะไร”

 

            “เจ้ดรีมถามว่าพี่พอร์ชยังอยู่หน้าบ้านมึงหรือเปล่า” คำถามที่ชินเดินไปเลิกผ้าม่านออกนิด

 

            “เออ รถยังอยู่ ตัวก็อยู่หน้าบ้านนั่นแหละ”

 

            “แล้วไอ้เดียร์อ่ะ”

 

            “มันก็นอนอยู่ห้องมันน่ะสิ” ชินว่าพลางคว้ากางเกงมาสวม เปิดประตูห้องนอน แล้วก้าวไปห้องข้างๆ

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “ไอ้เดียร์ ผัวเก่ามึงโทรมา...”

 

            แอ๊ดดดด

 

            “ฉิบ!” ชินได้แต่สบถในใจ เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วพบแต่ความว่างเปล่า แม้แต่กระเป๋าไอ้เพื่อนตัวเล็กยังหายไปเลย จนต้องวิ่งลงมาข้างล่าง ท่ามกลางเสียงโวยวายของไอ้ซันที่ถามอยู่นั่น

 

            “อะไรของมึง ไอ้เดียร์อยู่ไหนเนี่ย”

 

            “@#$%^&*((*&^%$#%^&*((*$

           

            “ไอ้ต่างด้าว มึงอย่าพ่นญี่ปุ่น กูฟังไม่รู้เรื่องเว้ย!” ไอ้ซันยังโวยวายมา แต่ทางนี้ก็ไม่สนใจ นอกจากถามคนสนิทของแม่รัวเร็ว แบบที่อีกฝ่ายทำสีหน้ายุ่งยากใจนิด แล้วก็เอ่ยตอบ ให้ชินขยี้หัวแรงๆ

 

          กูล่ะเครียด มึงอย่ามาอาร์ตแทนกูได้ป่ะ ไอ้เดียร์เอ๊ย

 

            “ไอ้เดียร์แม่งออกไปตั้งแต่หกโมงว่ะมึง”

 

            “เฮ้ย! แล้วพี่พอร์ชอยู่นั่น” ไอ้ซันร้องลั่น แล้วรีบบอกต่อ

 

            “งั้นมึงออกไปบอกพี่พอร์ชเลยนะว่าไอ้เดียร์แม่งหนีแล้ว คราวนี้มันจะไปไหนได้วะ ไม่เห็นโทรมาหากูเลย”

 

            “ทำไมกูต้องบอก”

 

            “อ้าว” ไอ้ซันได้แต่ร้องอย่างงุนงง ให้คนทางนี้ที่หายตกใจเพียงยักไหล่ แล้วก็เดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา

 

            “ไอ้เดียร์มันไม่อยากเจอก็ไม่เห็นต้องให้ไปเจอ” ชินว่าเรียบๆ น้ำเสียงฟังก็รู้ว่ามีน้ำโหไม่น้อย และนั่นก็ทำให้ซันที่ควรจะโกรธแทนเพื่อนที่สุดถอนหายใจ

 

            เพราะรู้จักได้เดียร์ดีกว่าเพื่อนคนไหน อ้อ ไม่นับรวมไอ้เล็กซ์อีกคน

 

            “ไอ้เตี้ยนั่นรักพี่พอร์ชมาตั้งแต่ม.สี่...”

 

            “แล้ว?”

 

            “แล้วตอนนี้พี่พอร์ชก็หันมารักมัน มึงไม่คิดหรือว่าเราควรจะช่วย”

 

            “ถ้าไอ้เดียร์อยากเจอคงคุยไปแล้ว” ชินแย้งเรียบๆ อย่างไม่เห็นความจำเป็นว่าเขาควรจะช่วย ในเมื่อเขาเนี่ยล่ะรู้ดีว่าเจ็บเพราะรักมันเป็นยังไง แล้วสภาพเพื่อนเขามองก็รู้ว่าเจ็บมาก

 

            คำที่ซันทำหน้ายุ่งยากใจนิดๆ ก่อนจะถอนหายใจ

 

            “แล้วมึงอยากให้มันเจ็บนานหรือวะ ทั้งที่พี่พอร์ชก็รักมัน มันก็รักพี่พอร์ช” คำที่คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ แล้วลุกขึ้นยืน

 

            “...อีกอย่าง ถ้าไอ้เดียร์ยังไม่ดีกับพี่พอร์ชภายในเที่ยงนี้ คลิปกูว่อนเน็ตแน่” เหตุผลสุดท้ายที่ทำให้คนเครียดหัวเราะอย่างสะใจ

 

            “งั้นกูควรรอให้ถึงเที่ยงค่อยบอกนะ กูอยากเห็น”

 

            “ส้นตีนไง” คำสรรเสริญที่หลุดจากปากของไอ้เดือนคณะ ทำให้คนทางนี้หัวเราะ ก่อนจะรับปากมันแล้ววางสาย

 

          เออ จะช่วยก็ช่วยให้ถึงที่สุดล่ะวะ

 

.................................

 

            ต่อค่ะ

 

            แอ๊ดดดดด

 

            พรวด

 

            “เดียร์!

 

            พูรินที่นั่งพิงประตูรถสะดุ้งพรวดขึ้นมาทันที มือยังกำโทรศัพท์แน่น เงยหน้าขึ้นมองอย่างหวังว่าจะเป็นเจ้าลูกหมาของเขา แต่กลับกลายเป็นอีกคน ที่ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจ

 

            “หวังว่าคงไม่ได้มาไล่”

 

            “เปล่า ผมมาดูสภาพว่าพี่ถูกดูดเลือดหมดตัวหรือยัง” ชินจังก็ยังเป็นชินจังที่กวนได้อยู่ดี ยามที่มองรอยแดงๆ เต็มสองแขนและคอของผู้ชายตรงหน้า จากนั้นก็ยักไหล่

 

            “ไอ้เดียร์ไม่ได้อยู่นี่แล้ว” พูรินขมวดคิ้วฉับ

 

            “หมายความว่ายังไง”

 

            “มันออกไปทางหลังบ้านตั้งแต่หกโมง” พูรินรู้สึกเหมือนพื้นที่ยืนอยู่ฮวบลงทันที สองมือกำแน่น ดวงตาปิดลงอย่างหมดแรง เพราะมันแสดงให้รู้ว่าเดียร์โกรธเขามากขนาดที่ไม่อยากเห็นหน้ากันเลย แต่เพียงไม่นาน ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วมุ่น

 

            เขาไม่มีทางยอมแค่เจ้าลูกหมาหนีเขาแบบนี้หรอก เขาบอกแล้วว่าจะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆ

 

            “เดียร์ไปไหน”

 

            “ก็นึกว่าพี่จะไม่ถาม” ชินยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเปรยเรียบๆ

 

            “มันคงไปเก็บของล่ะมั้ง” คำที่พูรินกำหมัดแน่นทันที ดึงกุญแจรถออกจากกระเป๋ากางเกง แต่ก่อนที่จะสอดตัวเข้าไป ก็หันมาบอกเด็กอีกคน

 

            “ขอบใจมาก”

 

            “สัญญากับผมข้อนึงดิพี่”

 

            “หืม?”

 

            “ถ้าจะเอามันน่ะ เอาเบาๆ หน่อย สภาพแม่งเหมือนถูกปู้ยี้ปู้ยำมามากอ่ะ” ชินว่าพลางยักคิ้วให้ ที่ทำให้คนฟังนิ่งไปนิด รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีกับการที่เขาใส่ไม่ยั้งเพียงเพราะเมาเหมือนหมาวันนั้น

 

            “สัญญาว่าจะทำเบาๆ” ว่าจบ พูรินก็ปิดประตู สตาร์ทรถ แล้วเร่งเครื่องออกจากไปทันที ให้ชินได้แต่นิ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา

 

            “ไอ้เดียร์ ผัวมึงแม่งร้ายว่ะ” พี่พอร์ชพูดล่ะนะว่าจะทำเบาๆ ตามที่เขาเอ่ยขอ แต่ดูจากแววตาแล้ว ไอ้ครั้งต่อไป พี่แกคงไม่ปล่อยทิ้งไว้นานนักหรอก และไม่ยอมปล่อยไอ้เตี้ยนั่นไปง่ายๆ แน่

 

            ท่าทางครั้งที่สอง สาม สี่ คงเร็วๆ นี้ล่ะนะ

 

.............................................................

 

            “ทำไมของกูถึงเยอะอย่างงี้วะ”

 

            เดียร์ได้แต่บ่น ยามที่พยายามยัดเสื้อผ้าจากตู้ใส่กระเป๋าเดินทางของตัวเอง ประเภทโยนใส่ๆ ในเมื่อเขาเสียเวลาจากการที่ออกมาพร้อมเด็กในบ้านไอ้ชิน แล้วยังต้องหาวิธีจากที่โน่นมายังคอนโดนี้ ยิ่งเช้าๆ รถก็ยิ่งไม่มีด้วย

 

            ไม่รู้ล่ะว่าทำไมต้องหนี แต่เขากำลังสับสนว่าพี่พอร์ชต้องการอะไรกันแน่

 

            ปากว่ารักเจ้ดรีมแล้วตามเขามาทำไม โทรหาเขาทำไม ให้ความหวังเขาทำไม เขาเลยอยากจะอยู่ให้ไกลจากพี่พอร์ช อย่างน้อยก็ให้เวลาตัวเองสักพัก ไม่ใช่แค่เห็นพี่พอร์ชรออยู่ทั้งคืนก็แทบจะแล่นออกไปหาพี่เขาแล้ว

 

            “พี่พอร์ชแค่รู้สึกผิด แค่รู้สึกผิดที่มึงเป็นน้องเจ้ดรีม แต่เขามาทำน้องเจ้ดรีมแบบนี้ ใช่ แค่นั้น หมดเวลามึงมโนแล้วไอ้เดียร์” ปากก็ว่าไป สองมือก็ทำให้เร็วที่สุด เลี่ยงการเผชิญหน้ากับพี่พอร์ชเต็มที่ ขนาดโทรศัพท์เขายังปิดเครื่องอีกรอบอย่างกลัวอีกฝ่ายจะโทรมา

 

            เดียร์ได้แต่มองไปรอบๆ ก่อนที่จะเม้มปากแน่น เมื่อห้องนอนที่เขาอยู่มาเดือนกว่ากลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

 

          ใจหาย

 

            “อย่าทำให้พี่พอร์ชลำบากใจที่จะอยู่กับมึงเลยเดียร์...หัวใจ มึงเป็นของกูนะ จะเต้นเจ็บๆ แบบนี้อีกนานแค่ไหนวะ” ว่าไปก็มองรอบห้องเป็นครั้งสุดท้าย มองไปยังเตียงนอนที่พี่พอร์ชเคยเข้ามานอนกอดกับเขา จนต้องเม้มปากแน่น กลั้นอะไรก็แล้วแต่ที่จะหลุดออกมา

 

            “ดีออก ไม่ต้องเป็นหมาใคร ได้กลับมาเป็นคนเหมือนเดิมแล้วไงไอ้เดียร์” ว่าแล้วก็ลากกระเป๋าใบใหญ่ออกจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว

 

            ปัง!!!

 

          “เดียร์!!!!

 

            เฮือก!

 

            “พี่พอร์ช” คนตาโตได้แต่เบิกตากว้าง ยามมองคนที่เปิดประตูพรวดเข้ามาเสียงดังลั่น ตาคมก็มองไปยังกระเป๋าเดินทางของเขา ก่อนจะถาม

 

            “จะไปไหน”

 

            ปึ้ก

 

            ปัง!!!

 

            “เดียร์!!! คุยกับพี่ก่อน”

 

            “เดียร์ไม่คุย ไม่คุย...ไม่เอา” เดียร์ที่ปล่อยกระเป๋าของตัวเอง แล้วรู้ตัวอีกทีก็วิ่งเข้ามาในห้องนอน ปิดประตูลงล็อกทันที แบบที่อีกฝ่ายตามมาไม่ทัน จนได้แต่เคาะห้องแรงๆ เสียงทุ้มตะโกนบอก ให้เขาได้แต่ตอบกลับไปเสียงสั่น

 

            คำตอบที่ทำให้พูรินที่ยกมือเคาะห้องได้แต่นิ่งไป มือใหญ่วางบนประตูยามที่เอนตัวลงมาจนหน้าผากแนบลงกับไม้เนื้อดี

 

            “เดียร์...เดียร์อยู่ตรงนั้นใช่มั้ย”

 

            “...” คนฟังได้แต่เม้มปากแน่น ทั้งที่กำลังหันหลังพิงประตูห้องนอน จนคนสองคนมีเพียงบานประตูกางกั้นออกจากกัน

 

            “เดียร์ยังไม่ต้องตอบอะไรพี่ก็ได้ พี่แค่อยากให้เดียร์ฟังพี่” พูรินไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจะยอมฟังคำของเขาหรือไม่ แต่เขาต้องอธิบายทุกอย่างให้เดียร์รู้ ให้เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

            “เมื่อวาน พี่ไปเจอดรีม”

 

            คนฟังนิ่งค้างไป ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเพดาน รู้สึกว่าดวงตากำลังร้อนผ่าว ใจไม่อยากฟังคำพูดต่อจากนี้เลยสักนิด

 

          “พี่ไปบอกรักดรีม”

 

          เจ็บสัดๆ เลยว่ะ ไอ้เดียร์ 

 

            เพียงได้ยินแค่นั้น น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างง่ายดาย จนมันซึมเปียกชื้นทั่วทั้งสองข้างแก้ม มือที่ยกขึ้นจับแผ่นอกข้างซ้ายยิ่งสั่นจนรู้สึกได้

 

            ขณะเดียวกัน พูรินก็ถอนหายใจแรงๆ ก่อนที่จะเอ่ยต่อ

 

            “พี่คิดว่าพี่รักดรีมมาตลอด ตั้งแต่เล็กจนโต พี่ไม่เคยคบใครยืด เพราะพี่คิดว่าพี่มีดรีมอยู่ในหัวใจ...”

 

          แล้วพี่พอร์ชมาบอกเดียร์ทำไม มาบอกให้เดียร์เจ็บทำไม

 

            ความคิดของคนที่ปล่อยน้ำตาออกมาเงียบๆ มือที่กำเสื้อยิ่งกำแน่น ทั้งที่อยากจะปิดหูไม่ฟังอะไรอีกแล้ว แต่เขากลับไม่มีแรงแม้แต่ยกมือปิดหูด้วยซ้ำ รู้สึกเหมือนพื้นที่ยืนอยู่มันโคลงเคลงขนาดที่หากไม่พิงอยู่ เขาคงทรุดไปนั่งร้องไห้แน่ๆ

 

          “และพี่ก็ได้รู้ว่าพี่ไม่ได้รักดรีมแบบนั้น”

 

            กึก

 

            “ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่พี่รู้สึกว่าหัวใจพี่มีใครอีกคน ตอนแรกก็นึกว่าน้อง แต่ไปๆ มาๆ หน้าขาวๆ ปากแดงๆ กับตัวอุ่นๆ ทำให้พี่รู้สึกอะไรมากกว่านั้น...น้องที่ไหนถึงทำให้พี่จูบได้ น้องที่ไหนที่ทำให้พี่เข้าห้องไปนอนกอด น้องที่ไหน...ที่ทำให้พี่ทำกับเดียร์เมื่อคืนก่อนได้” พูรินว่าต่อ ก่อนที่เอ่ยคำนี้ออกไป

 

          “น้องที่ไหนที่ทำให้พี่ รัก ได้ขนาดนี้”

 

            ไม่จริง พี่พอร์ชพูดอะไรออกมา!!!

 

 

.................................................

 

            ครบค่ะ ทำไมส่วนที่เหลือมันกุดอ่ะ เมย์แบ่งตอนอัพผิดหรือ T^T นั่นแหละค่ะ เดียร์มันหนีไม่พ้นหรอกจ้า สภาวะความหน่วงกำลังจะผ่านพ้นไปกับการที่คนสองคนหันหน้ามาคุยกัน ไม่ใช่ฝ่ายหนึ่งเอาแต่หนี (จริงๆ ต้องบอกว่ามันหนีไม่ได้ต่างหาก ขังตัวเองในห้องขนาดนี้) คือตอนแรก ดราม่าตอนนี้จะจบเมื่อตอนที่แล้ว ดีกันตั้งแต่ตอนที่แล้วล่ะ แต่เมื่อมาคิดดูๆ ไม่ดิ พี่พอร์ชออกจะทำเรื่องเลวร้าย ดีง่ายๆ ได้ไง อีกอย่างคนฟังมันเจ็บเนอะ ได้ยินชื่อพี่สาวตอนที่กำลังทำอะไรกัน และที่สำคัญ นี่เหตุการณ์ในเรื่องเพิ่งผ่านมาหนึ่งวันกะอีกหนึ่งคืนเองนะเออ เพราะงั้นเรื่องราวกำลังจะกลับมามุ้งมิ้งแล้วนะเออ จะได้ไปดูคู่ซันริวกันบ้าง

            รู้สึกไปเองอ่ะเปล่าว่าทำไมคนชอบชินจังเยอะขึ้นยังไงไม่รู้ พ่อหนุ่มลูกครึ่งที่กวาดคนชอบไปเรียบเลยนะเออ คู่หลักถึงขั้นหมอง ต้องรีบให้ดีกัน งัดความมุ้งมิ้งของเดียร์มาสู้ ^^

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

ปล. ขอบคุณทุกคนที่ถามเรื่องรวมเล่มเรื่องนี้นะคะ แต่ถ้าทำคงอีกนานค่ะ เนื้อหาอีกเยอะเลยล่ะ ^^





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 23 : ตอนที่ 21 คนที่พี่รัก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 86074 , โพส : 528 , Rating : 38% / 447 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 528 : ความคิดเห็นที่ 63018
นอนกับคนแต่เอ่ยชื่ออีกคนนี่ ไม่คิดก็แปลกล่ะ
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.146.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:28
# 527 : ความคิดเห็นที่ 62963
อ้าว แล้วทำไมถึงพูดชื่อดรีมตอนมีอะไรกันอ่ะ งง
PS.  ฉันค่อนข้างจะสับสนในตัวเองนิดหน่อย มันค่อนข้างจะซับซ้อน.. แต่ก็ช่างเถอะ
Name : ☪пʏx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ☪пʏx [ IP : 182.232.24.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2561 / 22:22
# 526 : ความคิดเห็นที่ 62905
ถึงจะม่าอยู่ แต่แอบไม่ชอบความคิดความมโนไปเองของเดียร์ ความไม่ยอมรับรู้อะไรทั้งนั้น
Name : bnreff < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bnreff [ IP : 110.169.107.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2561 / 21:29
# 525 : ความคิดเห็นที่ 62899
ชินฮิปเตอร์ดีค่ะ
Name : Zer_Cya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zer_Cya [ IP : 115.87.234.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2561 / 13:50
# 524 : ความคิดเห็นที่ 62792
เราชอบพี่ดรีมมากอะ นางแบบโคตรได้ สุดจริง5555
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 171.5.237.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กันยายน 2561 / 13:00
# 523 : ความคิดเห็นที่ 62652
เอาจริงๆตอนนี้เรายังหงิดๆกับพี่พอร์ชอยู่นะคะเนี่ย55555555 แต่ก็แอบสงสารพี่แกเหมือนกัน นั่งรอให้ยุงหาม ไม่ไปรอในรถด้วยนะเออ ซึ่งการนั่งตากยุงทั้งคืนเราถือว่าโคตรใจเลยค่ะ เพราะส่วนตัวเป็นคนที่โคตรเกลียดยุง เกลียดแบบถ้าขอให้อะไรหายไปจากโลก ก็จะตอบว่ายุง พี่พอร์ชนั่งตากยุงรอง้อน้องแบบนี้เราถือว่าสามผ่านค่าาา(ถ้าไม่ตากยุงไม่ให้ผ่านนะเนี่ย55555)
Name : Kamuki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kamuki [ IP : 58.10.64.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2561 / 21:51
# 522 : ความคิดเห็นที่ 62579
ไม่รู้ละยังไงก็ยังเขืองพี่พอร์ชอยู่อะ โป้งๆๆ
Name : ikonyg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ikonyg [ IP : 182.53.38.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:35
# 521 : ความคิดเห็นที่ 62461
ยอมๆพี่พอร์ชไปเถอะเดียร์
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.158.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ธันวาคม 2560 / 11:52
# 520 : ความคิดเห็นที่ 62328
แมนๆคนกัน ชินคนแถตรง ฮืออออออ ยังสงสารเดียร์อยู่แตพี่พอร์ชบอกว่าจะทำเบาๆ .__.
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.209.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2560 / 23:03
# 519 : ความคิดเห็นที่ 62202
พีคตรง...สัญญาว่าจะทำเบาๆ อร๊ายยย คู่ชินยังไม่ออก เก็บชินไว้ในใจก่อน????
Name : 0610356242 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0610356242 [ IP : 182.232.101.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2560 / 00:28
# 518 : ความคิดเห็นที่ 62174
จะทำเบาๆ ทนได้หรือพอร์ช
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 223.24.38.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2560 / 14:25
# 517 : ความคิดเห็นที่ 62125
พี่พอร์ชทำตัวไม่ดีอะ น้องหายโกรธง่ายๆไม่ได้สิ ให้พี่แกรู้บ้างว่าน้องก็เสียใจนะ! แอบรักมาตั้งนาน พี่สาวตัวเองด้วย แบบนี้อะดีแล้ว พี่เมย์~~~~
Name : snowwy pcy 61 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ snowwy pcy 61 [ IP : 118.173.222.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2560 / 16:32
# 516 : ความคิดเห็นที่ 62056
สัญญาว่า....จะไม่ยั้ง เอ๊ย! ทำเบาๆ
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 223.24.33.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:32
# 515 : ความคิดเห็นที่ 62029
สัญญาว่าจะทำเบาๆ55
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.102.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:12
# 514 : ความคิดเห็นที่ 61979
รูปชินเคะอ่ะ! ><
Name : SSK[a]wt < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SSK[a]wt [ IP : 27.145.208.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2559 / 06:23
# 513 : ความคิดเห็นที่ 61856
ซันไม่สนใจเพื่อนเลย กลัวแต่ช้างตัวเองจะถูกเผยแพร่ หึ้ยยยย
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.132.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2559 / 00:08
# 512 : ความคิดเห็นที่ 61751
ฉันกลายเป็นติ่งเจ๊ดรีมไปแล้วล่ะ5555
Name : yuyyeah < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yuyyeah [ IP : 49.230.245.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2559 / 13:33
# 511 : ความคิดเห็นที่ 61683
ทำไมขำตรงที่ชินบอกให้พี่พอร์ชบอกให้ทำเบาๆ?? 5555555 #ไม่ได้หื่นนะ จริงจริ๊งงงง5555
Name : MAYzaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAYzaa [ IP : 49.49.244.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2559 / 19:43
# 510 : ความคิดเห็นที่ 61632
ดราม่าค้ะบ่องตงแต่เซ็งกับความคิดเจ้าชินจังเห้อปวดกระบาน
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2559 / 03:19
# 509 : ความคิดเห็นที่ 61504
เดียร์จะฟังไหมนะ จะเชื่อไหม
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2559 / 17:13
# 508 : ความคิดเห็นที่ 61431
ฮือออออ เบาๆนะ5555
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มิถุนายน 2559 / 13:51
# 507 : ความคิดเห็นที่ 61363
สัญญาว่าจะทำเบาๆ โอ้ย เขิน
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.43.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2559 / 09:28
# 506 : ความคิดเห็นที่ 61337
"สัญญาว่าจะทำเบาๆ" อ่ะจ่ะอ่ะจ่ะ
Name : 15251294138 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 15251294138 [ IP : 134.196.196.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2559 / 22:13
# 505 : ความคิดเห็นที่ 61038
รู้สึกว่าตัวเองอินมาก 555 ร้องตามเดียร์ตลอดเลย อู้ยยยย บอกรักแล้ว เขินทั้งน้ำตา หุๆๆๆ 
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:59
# 504 : ความคิดเห็นที่ 60890
ปล่อยยคลิปเลยรอดูยุ 5555
PS.  วายยยยย......จงเจริญญญญญญญ
Name : BABOLONA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BABOLONA [ IP : 182.232.37.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2558 / 10:14
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android