คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 26 เจ้าของหมาขี้หวง


     อัพเดท 25 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,605 Overall : 3,846,125
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 29 : ตอนที่ 26 เจ้าของหมาขี้หวง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 76466 , โพส : 428 , Rating : 34% / 376 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 26 เจ้าของหมาขี้หวง

 

 

 

            “ไอ้โอ๊ตตตตต เครื่องปริ๊นกูหมึกหมด!

 

            “แล้วเกี่ยวไรกับกู”

 

            “อื้อหือ เพื่อนครับ มึงตอบแบบคนรักเพื่อนมากเลยนะ ก็วันนี้พรีเซนต์งานเดี่ยวไงครับไอ้หอกหัก เดี๋ยวกูส่งอีเมล์ไป มึงปริ๊นมาให้กูที” เสียงของไอ้สายฟ้าโวยวายมาตามสาย ให้คนที่กำลังนั่งอยู่ตรงขั้นบันไดตึกรวมขมวดคิ้วฉับ ก็นึกเห็นใจมันอยู่หรอกนะ แต่...

 

            “ตอนนี้กูอยู่ที่ม.แล้ว”

 

            “หืม มึงไปทำส้นตีนอะไรตอนนี้วะครับ กว่าจะเรียนอีกตั้งชั่วโมงกว่า นี่หมดรับน้องแล้วนะเว้ย ไม่ต้องกลัวเด็กคนไหนเห็นมึงแล้ว” ไอ้สายฟ้าว่าอย่างแปลกใจ ฟังเสียงมันก็รู้ว่าทันทีที่เขารับปากว่าจะจัดการปริ๊นงานให้ คนอย่างมันพร้อมจะฟุบลงไปหลับต่อได้ทุกเมื่อ

 

            ทุกทีก็คงเดินไปร้านถ่ายเอกสารแถวนี้ให้ แต่วันนี้เขาไม่ว่างจริงๆ

 

            “มีธุระนิดหน่อย...มึงก็แหกขี้ตาขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแล้วรีบหาร้านปริ๊นเข้าสิ ไม่ก็บอกให้ไอ้พายุช่วยสิ มันตื่นเช้านี่”

 

            “ช่วยอะไรล่ะครับคุณพี่ว้าก มันเพิ่งปั่นโปรเจคเสร็จ นอนตายไปเมื่อตอนตีห้า กูก็ช่วยมันทากาวถึงตีสาม นี่ถ้ากูเป็นเด็กติดกาวก็เพราะพี่ชายฝาแฝดกูเลยเถอะ!” คำตอบที่โอ๊ตหลุดหัวเราะในลำคอ นึกสภาพไอ้สองตัวนี้ออกเลย แต่วันนี้จนปัญญาจะช่วยจริงๆ

 

            “เอาเป็นว่ากูไม่ว่าง เท่านี้นะ”

 

            “เฮ้ย! ไอ้เหี้ยโอ๊ตตตตตตตตต”

 

            โอ๊ตไม่ฟังเสียงของเพื่อนสนิทที่มันโหยหวนมาตามสาย มั่นใจว่าถ้ามันแหกปากอีกสักพัก เดี๋ยวไอ้พายุก็ลุกขึ้นหาอะไรยัดปากมันเอง ยามที่ดวงตาคู่คมก็จ้องมองไปยังถนนหน้าตึก ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์มาทีก็ชะโงกตัวไปมองที สลับกับพยักหน้ารับไหว้เด็กปีหนึ่งที่เดินผ่านหน้าไป

 

            “มาจอดอะไรตรงนี้วะ” เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเอง เมื่อรถคันหรูสายพันธุ์สหราชอาณาจักรแล่นมาจอดเลยหน้าตึกไปหน่อย แต่มันบดบังสายตาเขาที่กำลังมองหาใครบางคนจนคิ้วเข้มขมวดมุ่น แล้วไม่ได้จอดแป๊บเดียวด้วยนะ จอดอยู่เกือบสิบนาที

 

            ปัง!

 

            “หืม”

 

            ฟึ่บ

 

            แต่เพียงโอ๊ตได้เห็นว่าใครก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางลนๆ ร่างสูงก็ลุกฟึ่บขึ้นทันที แล้วรีบก้าวเท้ายาวๆ ไปทางคนที่กำลังก้มหน้างุดๆ เดินมาทางนี้ สองมือก็เสยผมตัวเองอย่างเก้อๆ

 

            “เดียร์”

 

            “อ้ะ...อ้าว พี่โอ๊ต หวัดดีครับ” คนมองเกือบจะหลุดยิ้มออกมา เมื่อเดียร์สะดุ้งสุดตัว ทำหน้าเหรอหรา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแก้มแดงๆ แล้วพอรู้ว่าเป็นใครก็รีบยกมือไหว้ด้วยท่าทางที่ยิ่งมองก็ยิ่ง...น่าเอ็นดู

 

            “สวัสดี...เป็นอะไรหรือเปล่า แก้มแดงนะ”

 

            หมับ

 

            “อ่า มันแดงมากเลยหรือพี่” เพียงเขาเอ่ยทัก เจ้าเด็กตรงหน้าก็ยกสองมือขึ้นกุมแก้มตัวเองทันที เงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่แน่ใจ แต่ตากลมๆ ที่สั่นน้อยๆ เหมือนกำลังเขินอายก็ทำให้คนทักใจกระตุก

 

            “เอามือออกสิ ขอผมดูหน่อย” เดียร์ทำหน้าลังเลชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่จะลดมือลงมาเกาต้นคอ เผยให้เห็นผิวแก้มใสเหมือนผิวเด็กที่กำลังแดงจัด หน้าตาน่ารักนั่นก็เงยหน้าขึ้นมองเขา และแน่นอนทำให้คนมองยิ่งใจเต้นแรง

 

            “หน้าแดง...ไปทำอะไรมา”

 

            “ง่ะ...” เจ้าตัวเล็กนี่ส่งเสียงมาคำเดียวจริงๆ แล้วก็หันหนีไปทางอื่น จนโอ๊ตมองรอยยิ้มแห้งๆ ท่าทางก้มหน้าก้มตาเกาหูเกาคออย่างนึกสงสัยปนเอ็นดู

 

            “ไม่มีอะไรหรอกพี่ แค่...แบบ...เอ่อ...ก็ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไรจริงๆ” คำตอบที่เรียกว่าคำตอบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วเดียร์ก็รีบเงยหน้าขึ้น เปลี่ยนเรื่องเสียเฉยๆ แบบคนฟังแทบตามไม่ทัน

 

            “อ่า...พี่โอ๊ต ผมเจอเสื้อพี่แล้วนะ...เฮ้ยๆ! ไม่ใช่เจอสิ ผมไม่ได้ทำหายนะ คือ...อ่า...ผมเพิ่งเอาเสื้อพี่ส่งร้านซักนะครับ พรุ่งนี้เดี๋ยวผมเอามาคืน แหะๆ” คนที่สารภาพมาว่าไม่รู้เอาเสื้อเขาไปไว้ไหนทำให้คนมองหลุดหัวเราะออกมา มองดวงตาใสๆ นั่นแล้วเขาคิดว่าเด็กคนนี้คงโกหกใครไม่เป็น

 

            ตกลงทำเสื้อเขาหายแล้วเพิ่งหาเจอสินะ

 

            “พรุ่งนี้ก็ได้...วันนี้เดียร์มาเช้านะ”

 

            “ก็นิดนึงครับพี่...ว่าจะมาหาอะไรกินไง” เดียร์ได้แต่ตอบเสียงแห้ง ไม่อยากจะบอกเล้ยว่าทำมาแล้วนะไอ้อาหารเช้าเนี่ย แต่ตลอดทางจากบ้านมาถึงเนี่ย เอาแต่ชวนพี่พอร์ชคุยโน่นนี่นั่น แล้วพอมาถึง พี่พอร์ชแม่งก็ไม่รู้ไปตายอดตายอยากมาจากไหน จูบจนปากแทบเปื่อย แล้วคิดว่าตอนนั้นผมจะมีสติถือกล่องอาหารเช้าลงมามั้ย...เอาตัวและวิญญาณมาพร้อมกันก็เก่งแล้วเหอะ!

 

            “ผมก็ยังไม่ได้กิน...ไปโรงอาหารด้วยกันมั้ย”

 

          อ่า นี่เจ็ดโมงครึ่ง กูเรียนเก้าโมง...

 

            “ไปครับ!” คิดในใจอยู่สองวิ เดียร์ก็ตอบรับทันควัน ก็เวลานี้จะมีเพื่อนเขาคนไหนโผล่หัวมามหาวิทยาลัยบ้าง มีพี่ที่รู้จักไปนั่งแดกข้าวด้วยกันอร่อยกว่าไปนั่งอยู่คนเดียวอยู่แล้วล่ะ

 

            กึก

 

            แต่แล้วลูกหมาของพี่พอร์ชก็ชะงัก เมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างของพี่โอ๊ตที่สาบานได้ว่าไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง ไม่รู้รู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าพี่โอ๊ตเหมือนดีใจมากๆ

 

          เออ หรือพี่แกไร้เพื่อนอย่างกูวะ แบบว่าแค่มีคนไปกินข้าวด้วยก็ดีใจ

 

            เดียร์บอกตัวเองอย่างคิดมากแล้วนะ (แต่คิดได้แค่นี้) ยามที่เดินเคียงไปกับพี่โอ๊ต ขณะที่ความเขินอายจากสิ่งที่เกิดขึ้นบนรถเริ่มจางหายไป มากพอให้ชวยคุยกับพี่โอ๊ตด้วยเสียงหัวเราะ หารู้ไม่...เจ้าของหมากำลังมองอยู่

 

            หมับ

 

            ขณะเดียวกัน พูรินกำลังกำพวงมาลัยรถคันหรูแน่น เขาแค่จะมองให้แน่ใจว่าเจ้าลูกหมาเขาเดินเข้าตึกไปแล้ว แต่ภาพของไอ้รุ่นพี่คนนั้นที่กำลังยืนดักรอเดียร์อยู่ทำให้ความไม่พอใจพุ่งวาบเข้ามาในอก และยิ่งโมโหขึ้นไปอีกเมื่อเห็นแววตาที่มองเด็กเขา

 

            สายตาแบบนี้ทำไมเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

 

            “วันนั้นน่าจะบอกไอ้เด็กนี่ไปว่าอะไรเป็นอะไร มันจะได้ไม่มีความหวังแบบนี้” ชายหนุ่มบอกกับตัวเอง ยามที่บังคับรถให้เลี้ยวออกจากมหาวิทยาลัย พยายามใจเย็นว่าตราบใดที่เดียร์ไม่คิดอะไร เขาก็วางใจได้ ทั้งที่อาการปวดหัวตุบๆ กำลังเล่นงานมากขึ้นทุกที

 

......................................................

 

            “ไอ้ซัน มึงไปมีเรื่องกับใครมา!

 

            ทันทีที่เห็นหน้าของเพื่อนสนิท เดียร์ก็โวยวายลั่น ชี้หน้าของมันที่มีรอยช้ำขนาดใหญ่ใต้ดวงตา แต่มันยังเสือกยิ้มกว้าง หัวเราะเสียงดัง แล้วบอกเต็มปากเต็มคำอย่างภูมิใจสุดๆ

 

            “รอยแมวข่วนว่ะ”

 

            “แมวบ้านพ่องสิ ต่อยตาม่วงงี้เนี่ยนะ”

 

            “ก็ไม่แน่ ถ้ามันไปแหย่แมวตัวโตๆ ที่ฤทธิ์มากๆ” แล้วไอ้ชินจังก็ว่าเรียบๆ ทั้งที่ตามันยังจ้องเกมในไอโฟนอยู่เลย ซึ่งไอ้ซันก็พยักหน้าหงึกๆ

 

            “เออ แต่มึงรู้หรือว่าแมวกูตัวไหน”

 

            “กูไม่โง่อย่างไอ้เดียร์”

 

          อื้อหือ พูดงี้มึงมาต่อยกับกูเลยป่ะ!

 

            เดียร์ได้แต่ฮึดฮัดอย่างโคตรหงุดหงิด เมื่อไอ้สองตัวนี้พูดจาภาษาแมวๆ ที่คนแบบเขาแม่งฟังไม่เข้าใจอีกแล้ว จนได้แต่ทิ้งตัวนั่ง คว้ามือถือคู่ใจตัวเองมาหมายจะหาอะไรทำให้หายหงุดหงิด แล้วก็เห็นข้อความเตือนของไลน์ที่ทำให้กดเข้าไปดู

 

            พี่โอ๊ต : ขอบคุณสำหรับน้ำเมื่อเช้านะ

 

            ข้อความสั้นๆ ที่เดียร์อดรู้สึกไม่ได้ว่าพี่โอ๊ตน่ะไม่ใช่แค่ใจดี พี่แกโคตรใจดีเลยเถอะ ก็แค่พี่โอ๊ตออกตังค์เลี้ยงข้าวเขา เขาก็เลยอาสาเดินไปซื้อน้ำให้แล้วไม่ยอมเอาเงินรุ่นพี่ก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องขอบคุณอะไรเลย แต่สองมือก็พิมพ์ยิกๆ ตอบกลับไป

 

            ยินดีคร้าบ เอาไว้พี่โอ๊ตมาเลี้ยงข้าวผมอีกดิ เดี๋ยวเลี้ยงน้ำกลับ

 

            ส่งปุ๊บแถมสติ๊กเกอร์หัวเราะให้อีกสองอันเลยเอ้า แล้วก็เริ่มต้นเช็กเฟซบุ้กบ้าง ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า...ให้ความหวังพี่แกอีกแล้ว

 

            ขณะเดียวกัน ซันก็กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นึกไปถึงเรื่องเมื่อวานที่พอจูบกันครั้งที่สองเสร็จปุ๊บ ดันเสือกปากไวไปหน่อย

 

          พี่ ของพี่แข็งแล้วว่ะ

 

            เท่านั้นแหละ พี่ริวแม่งต่อยเต็มเบ้าตา หน้าแดงก่ำแบบโกรธสุดๆ ใช้เข่ากระแทกท้องเขาอีกที แล้วรีบออกจากห้องน้ำแบบไม่มีการหันมาด่าทิ้งท้ายอย่างที่ทำทุกที

 

          ท่าทางจะอายมาก

 

            ซันคิดในใจอย่างขำๆ ก็ไม่ใช่แค่พี่ริวหรอกที่มีอารมณ์ เขางี้ขึ้นสุดๆ ไม่อยากจะบอกเลยว่าช่วยตัวเองไปกี่รอบกับการแค่เห็นพี่ริวหน้าแดงก่ำ ปากเจ่อแถมเปียกขนาดนั้น จากตอนแรกแค่อยากแกล้ง แต่ไปๆ มาๆ ถ้าแมวตัวนี้มันจะน่ารักแถมน่าตื่นเต้นขนาดต้องคอยหลบทั้งศอกทั้งหมัดอย่างนี้...ปล่อยไปก็โง่สิครับ

 

          ถ้าหนหน้ากูอยากทำมากกว่าจูบ...เอาแผนไหนดีวะ

 

            ท่าทางมีความสุขของเพื่อนสนิททั้งสอง ทำให้ชินจังเงยหน้าขึ้นมามองชั่วแวบหนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้าช้าๆ ก้มลงมองโทรศัพท์ที่มีข้อความหนึ่งปรากฏอยู่

 

                        เมื่อคืนพี่สนุกมาก เอาไว้มาสนุกกันใหม่นะ

 

            ชินมองด้วยสายตาเย็นชาเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่จะกดลบมันทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

          ถ้าแค่เซ็กส์ กับคนเดียว คืนเดียวก็เกินพอ

 

..........................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            “อ้าวพี่โอ๊ต หวัดดีครับ วันนี้ปีสามเรียนตึกนี้หรือ เจอกันสองรอบแล้วนะ”

 

            เดียร์ได้แต่แหงนหน้ามองคนที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มกว้าง ทักอย่างขำๆ ว่าเจอกันอีกแล้ว ให้พี่โอ๊ตนิ่งไปนิด ก่อนจะส่ายหน้า

 

            “พอดีผมมาหาอาจารย์น่ะ แล้วนี่จะกลับแล้ว?...ผมไปส่งมั้ย”

 

            “เฮ้ยพี่ ไม่เอา เกรงใจ” เดียร์รีบส่ายหน้าหวือ แม้จะแอบสนใจเล็กๆ แต่ก็เกรงใจอีกฝ่ายจริงๆ ถ้าจะพาเขาไปหย่อนที่คอนโด อีกอย่างยังไม่เย็นสักหน่อย นี่แค่สี่โมง หามอไซค์ไปไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว

 

            “ผมผ่านไปทางนั้นอยู่แล้วน่ะ แค่แวะไปแป๊บเดียวไม่เสียเวลาผมหรอก” พี่โอ๊ตบอกด้วยรอยยิ้มบาง ที่ทำให้คนมองยิ้มตามได้อย่างไม่ยากเย็น แม้ความเกรงใจจะมีมากอยู่ แต่ถ้าแค่ติดรถไปลง มันก็ไม่น่าจะเป็นอะไร อีกอย่างพี่โอ๊ตก็เต็มใจไปส่งนี่หว่า

 

          ไม่ต้องไปโบกรถเอง ไม่เปลืองตังค์ แถมได้นั่งมอไซค์เท่ๆ อีกอย่างไอ้ซันก็ต้องไปช่วยพวกกรรมการสโมฯ เรื่องเดือนคณะ ไอ้ชินจังก็มีคนมาหามันอีกแล้ว

 

            “งั้นรบกะ...”

 

            RRRRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            “อ่า แป๊บนึงครับพี่” แต่ก่อนที่เดียร์จะเอ่ยตกลง โทรศัพท์ก็แผดเสียงร้องขึ้นมาให้ต้องรีบตะครุบไว้มือไม้สั่น ไม่ต้องดูชื่อก็รู้ได้ทันทีว่าใครโทรมา

 

            ซู้ดดดดด

 

            “ครับ พี่พอร์ช” เดียร์สูดหายใจเฮือกใหญ่ๆ พยายามทำใจสั่นๆ ให้เป็นปกติ ยามที่กดรับสายอีกฝ่าย ไม่ทันรู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่ด้วยนิ่งสนิทไปทันทีที่ได้ยินชื่อคนๆ นี้

 

          ผู้ปกครองเดียร์สินะ

 

            ความคิดที่โอ๊ตบอกตัวเองเงียบๆ ยามมองคนที่ทำสัญญาณว่าแป๊บนึงครับแล้วหมุนตัวหันหลังให้เขา และแม้เขาจะขยับตัวออกมาห่างอีกนิด แต่สองหูก็ได้ยินเสียงใสๆ นั่นอยู่ดี

 

            “อือ เดียร์กำลังจะกลับคอนโดน่ะพี่ มีไรป่ะ หรือเย็นนี้อยากกินไรเป็นพิเศษ” เดียร์ถามอย่างกระตือรือร้น กลั้นยิ้มที่จะฉีกถึงใบหูเอาไว้สุดความสามารถ ใจงี้เต้นตุบๆ กับเสียงนุ่มๆ ที่ถามว่าเขาอยู่ไหนแล้ว โอเค ยอมรับว่าตัวเองแม่งบ้า แต่ทำไมอ่ะ แค่ได้ยินเสียงพี่พอร์ชแล้วมีความสุข ใครจะทำไม

 

            “งั้นแปลว่าเลิกเรียนแล้ว”

 

            “เลิกแล้วครับ”

 

            “ดีเลย งั้นเจอหน้าตึกที่พี่ไปส่งเมื่อวันก่อนนะ พี่กำลังเลี้ยวรถเข้าไป ไม่เกินสามนาที...”

 

            “เฮ้ย เดี๋ยวๆๆๆ พี่พอร์ชจะบอกว่าพี่มารับเดียร์?” คนฟังถึงกับเบิกตากว้าง ถามเพื่อความมั่นใจ ทั้งที่ลิงโลดสุดๆ แล้ว และนั่นก็ทำให้พี่พอร์ชหัวเราะมาตามสาย เชื่อเลยว่าถ้าอยู่ใกล้กันนะ พี่แกต้องขยี้หัวเขาด้วยแน่ๆ

 

            “อืม มารับเดียร์ มารับลูกหมา มารับน้องชาย...โอเคมั้ยหืม”

 

          แม่งพี่พอร์ชพูดเหมือนมารับสามคนเนอะ ได้ข่าวนั่นตำแหน่งกูหมดเลย กูรวบอ่ะกูรวบ กูจะเป็นทุกอย่างที่พี่พอร์ชยัดเยียดให้นั่นแหละ

 

            “โอเคครับผม งั้นเดี๋ยวเจอกัน” เดียร์รีบตอบรับแล้ววางสายทันที ก้มหน้ายิ้มให้โทรศัพท์เหมือนคนบ้า ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาคุยค้างกับอีกคนอยู่ จนต้องฉีกยิ้มกว้าง หมุนตัวกลับมาสบตาด้วยแก้มร้อนๆ

 

            “พี่โอ๊ต ผมไม่รบกวนพี่แล้วนะครับ พอดีพี่ชายผมมารับ” ท่าทางดีใจของรุ่นน้องตรงหน้าทำให้คนที่เกือบจะได้ไปส่งนิ่งไปนิด ลอบถอนหายใจกับตัวเอง แล้วพยักหน้า

 

            “เอาไว้โอกาสหน้าก็ได้”

 

            “พูดแบบนี้แปลว่าหนหน้าเจอกันพี่จะไปส่งผมใช่ป่ะ ดีเลย ไม่ต้องเสียตังค์ค่ารถด้วย” แล้วคนอารมณ์ดีเพราะเจ้าของมารับก็แซวขำๆ ผิดกับคนฟังที่ระบายยิ้มออกมา แล้วตอบรับด้วยเสียงจริงจัง

 

            “อืม หนหน้าผมขอไปส่งนะ แล้วจะพาไปร้านอร่อยแถวนี้ รับรองเลยว่าปีหนึ่งไม่รู้จักแน่ๆ” คราวนี้คนฟังทำตาโต มองอย่างสนใจข้อเสนอหลัง ในใจนี่คิดไปแล้วว่างั้นหนหน้าเจอพี่โอ๊ตต้องลากไอ้ซันไอ้ชินจังไปด้วย แบบไปหลายๆ คนคงสนุกดี หารู้ไม่...เขาชวนแกคนเดียว

 

            “งั้นวันนี้ผมไปก่อนนะครับ หวัดดีครับพี่” ยกมือไหว้ตามประสาเด็กมารยาทดี แล้วก็กระชับสายกระเป๋าก้าวเร็วๆ ไปอีกทางทันที ดวงตากลมฉายแววดีใจที่ทำให้คนมองตามลดรอยยิ้มลงทีละน้อย ความสงสัยกำลังก่อเกิดขึ้นในหัวใจ

 

          แค่พี่ชายมารับต้องดีใจขนาดนั้นเลย

 

...........................................................

 

          บางทีกูก็อยากจะถามป้าณีนะว่าเลี้ยงพี่พอร์ชด้วยอะไร ทำไมโตมาหล่องี้วะ

 

            เดียร์สาบานเลยนะว่าแม่งไม่ได้อวยแฟน ไม่ดิ พี่ชายคนพิเศษของตัวเอง แต่แค่เลี้ยวผ่านมุมตึกมายังด้านหลังที่มีลานจอดรถกว้างๆ คนที่จอดรถริมฟุตบาท ขณะที่ตัวเองยืนกอดอกพิงรถคันหรูก็ดูดี...ดูดีโคตรๆ เลยเถอะ ขนาดพี่แกทำหน้านิ่งๆ ยิ่งเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อมาถึงข้อศอกให้บรรยากาศสบายๆ ไม่เนี๊ยบอย่างเมื่อเช้ายิ่งมองยิ่ง...ใจสั่น

 

          ห่านเดียร์เอ๊ย แค่นี้ใจสั่น ทำยังกับมึงไม่เคยกับพี่พอร์ชงั้นแหละ

 

            ความคิดที่เด็กตัวเล็กสูดหายใจอีกสองเฮือก ฉีกยิ้มกว้าง ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องเมื่อเช้า แล้วร้องทักไปก่อนตัว

 

            “พี่พอร์ช! รอนานป่ะ”

 

            “หืม”

 

            กึก

 

          เหยดเข้ ทำไมกูรู้สึกเหมือนกามเทพแผลงศรวะ กูต้องบ้าแน่ๆ แค่พี่พอร์ชยิ้มให้แม่งขาสั่น!

 

            เดียร์เม้มปากแน่น ข่มขาสั่นๆ เดินมาหาคนที่หันหน้ามายิ้มให้ แล้วเพียงก้าวเข้าไปถึงระยะมือเอื้อมถึง อีกฝ่ายก็ดึงเขาเข้าไปใกล้ทันที

 

            “หึๆ เป็นอะไรแก้มแดงแจ๋เลย”

 

          ไม่ต้องมาแซวเลยเหอะ เพราะพี่นั่นแหละ!

 

            คนฟังรีบก้มหน้าหลบหน้าหลบตา เพราะขี้เกียจถูกแซว ปากก็เปลี่ยนเรื่องไปด้วย

 

            “ไหงพี่มารับเดียร์ได้อ่ะ โดดงานอ่ะดิ เดียร์จะฟ้องพ่อพี่...”

 

            “งั้นบอกพ่อพี่ด้วยนะว่าพี่โดดงานมารับว่าที่แฟน”

 

            “ง่ะ” เจ้าลูกหมาร้องมาได้คำเดียวจริงๆ ก็ใครแม่งจะกล้าบอกล่ะ ให้เขาเดินไปบอกพ่อพี่พอร์ชหรือว่า ลุงครับ ลูกลุงโดดงานมารับผม เพราะเราเพิ่งได้กันเมื่ออาทิตย์ก่อน จนได้แต่แยกเขี้ยวใส่คนตรงหน้า จนอีกฝ่ายหัวเราะลั่น

 

            “เอาจริงๆ พี่ไม่ได้โดดงานหรอก วันนี้ออกไปดูไซต์งานส่วนที่กำลังขยายโรงงานน่ะ จัดการเสร็จก็ขับมานี่เลย...” พี่พอร์ชบอกอย่างอารมณ์ดี แต่อารมณ์ดีแล้วทำไมเสือกต้องเอานิ้วมาแตะคางเขาแล้วดันขึ้นด้วยวะ!

 

            “พะ...พี่พอร์ชปล่อยเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” คราวนี้ เดียร์ได้แต่บอกเสียงสั่นๆ เมื่อดวงตาของพวกเขาสบกัน แล้วจากประสบการณ์หลายวันที่ผ่านมาบอกว่าสายตาพี่พอร์ชแบบนี้มีความหมายว่ายังไง เมื่อก่อนก็นึกว่ามองอย่างเอ็นดูหรอกนะ แต่เดี๋ยวนี้ตรัสรู้แล้วว่ามันไม่ใช่

 

            “ใครที่ว่านี่ใครล่ะ”

 

          พี่พอร์ชแกล้งโง่เปล่าวะ นักศึกษาเต็มมหาลัย เดียร์กลัวหมาตัวไหนมาเห็นมั้ง

 

ต่อเจ้า

 

            ความคิดที่ส่งสายตาขุ่นๆ ไปให้ ตั้งใจจะก้าวถอยหลังจากการที่ถูกมือใหญ่จับแขนข้างหนึ่งเอาไว้ แต่ไม่ทันคนที่ใช้มือข้างเดิมเลื่อนมาโอบรอบเอวแล้วกระชับเข้ามาหลวมๆ จนเจ้าลูกหมาทำตาโต รีบยกมือดันไหล่กว้างทันที

 

            “เฮ้ยพี่ ทำอะไร เดี๋ยวมีคนเห็น...”

 

            “ก็ช่างสิ”

 

            “พี่พอร์ช พี่เป็นไรวะ” เดียร์ได้แต่ถามเสียงสั่น ไม่ได้หงุดหงิดหรอกที่พี่แกทำตัวผิดปกติ แต่มันอายนี่หว่า โคตรอายเลยถ้ามีใครเห็นว่าเขายืนกอดกับพี่พอร์ชอยู่แบบนี้ แต่เหมือนความคิดนี้จะสื่อไปไม่ถึง เพราะพี่แกยังคงสบตาเขานิ่ง ดึงตัวเข้าไปใกล้อีกหน่อย ตาคมวาววับ

 

            “จูบพี่”

 

            “!!!

 

          เชี่ยแล้วไง ใครเอาอะไรให้พี่พอร์ชของกู (?) แดกวะ จู่ๆ เป็นบ้าอะไรขึ้นมา จูบเนี่ยนะ!

 

            เดียร์โวยวายลั่นในใจ ตาที่ว่าโตยิ่งเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน มองคนที่สั่งเขาเสียงเข้มอย่างไม่เชื่อสายตา พยายามบอกตัวเองว่าถูกพี่พอร์ชแกล้งแน่ๆ เห็นพี่พอร์ชแบบนี้ก็แอบกวนชอบแกล้งใช่ย่อยนี่หว่า จนได้แต่ฝืนยิ้มทำกลบเกลื่อน

 

            “โห่ เดียร์ไม่หลงกลพี่หรอก จะแกล้งไรเดียร์อ่ะ...”

 

            “พี่บอกให้จูบพี่”

 

            กึก

 

            คนที่กำลังทำเฉไฉไปเรื่องอื่นเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว เมื่อดวงตาที่มักจะพราววิบวับมันเข้มขึ้น ทั้ง มือที่กอดเอวก็กอดแน่นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยจนน่ากลัว และนั่นก็ทำให้เจ้าลูกหมาอีคิวต่ำเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

            “พะ...พี่พูดอะไร จูบตรงนี้...เนี่ยนะ”

 

            “เดียร์”

 

          พี่พอร์ชแม่งขี้โกง ทำเสียงดุกับเดียร์ทำไมวะ!

 

            เออ ได้แต่บ่นในใจนั่นแหละ เพราะเมื่อเจอหน้านิ่งๆ เสียงดุๆ และดวงตาที่เหมือนจะบอกว่าให้จูบสักที เขาก็เลยได้แต่เหลือบตาหลุกหลิก ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นหมายจะรีบกดจูบให้จบๆ ไปกับคนเอาแต่ใจกว่าปกติ

 

            จุ๊บ

 

            “พอใจยะ...อื้อ!” แต่แล้ว เจ้าลูกหมาก็ได้แต่ร้องในลำคอ เมื่อเพียงผละจากริมฝีปากเหยียดตรง พี่พอร์ชแม่งก็กดจูบลงมาหนักๆ มือที่แตะคางก็กระชับต้นคอของเขาเอาไว้ บังคับให้แหงนขึ้นรับจูบร้อนที่บดเบียดเข้าหาปากแดงๆ อย่างร้อนแรงที่ใจอยากจะดิ้นหนี แต่เสือก...จูบกลับเฉยเลย

 

          ช่างเหอะ ใครจะเห็นก็ช่าง...อ่า พี่พอร์ชจูบเก่งชะมัดเลย

 

            สุดท้ายคนที่บอกว่าไม่เอาๆ ก็ได้แต่เปิดปากออกรับปลายลิ้นร้อนที่สอดเข้ามา เปลือกตาสีอ่อนหลับพริ้มไปกับสัมผัสที่บดเบียดเข้าหา ปลายลิ้นร้อนก็เกาะเกี่ยวกับภายในจนก่อเกิดเสียงแลกเปลี่ยนน้ำหวานกันเบาๆ โดยที่เดียร์หารู้ไม่ว่าคนที่จูบเขากำลังลืมตามองข้ามไหล่เขาไปด้านหลัง

 

          ฮึ

 

            พูรินหัวเราะในลำคอ ยามที่ตาคมกำลังมองใครคนหนึ่งที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่คมที่ฉายแววดุเมื่อครู่วาววับขึ้น มือใหญ่ก็กอดเอวเจ้าลูกหมาขี้อ้อนแน่นอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ปากก็ทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยม แต่ดวงตาคมกริบที่ฉายแววดุจัดกำลังสบเข้ากับ...เฮดว้ากรูปหล่อ

 

          การกระทำที่บอกว่าเดียร์...เป็นของใคร

 

            จริงๆ ชายหนุ่มไม่ได้ตั้งใจจะจูบเดียร์ตรงนี้ แต่เพราะเขาดันเงยหน้าขึ้นไปเห็นรุ่นพี่ชื่อโอ๊ตนั่นที่ก้าวตามมา เขาเลยแค่จะบอกให้รู้ด้วยการให้เดียร์จูบเขาก่อน ก็หวังว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

 

            จากนั้น พูรินก็ไม่สนใจว่ารุ่นพี่นั่นจะมองว่ายังไง นอกจากคนที่เกาะแขนเขาเอาไว้แน่น ผละริมฝีปากจากปากเจ่อช้ำอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วโป้งก็เช็ดน้ำใสให้อย่างเบามือ

           

            “แก้มแดงก่ำเลยเจ้าตัวเล็ก” น้ำเสียงนุ่มทุ้มแบบเดิมกลับมาแล้ว ที่ทำให้คนที่หอบหนักๆ อยากจะแยกเขี้ยวให้ แต่ทำได้เพียงก้มหน้านิ่ง สองมือก็จับต้นแขนแกร่งเอาไว้ พยายามทำให้ลมหายใจกลับมาสู่จังหวะปกติ ทว่า พอเริ่มตั้งสติได้ เขาก็สัมผัสอะไรบางอย่าง

 

            “พี่พอร์ชตัวร้อนนี่”

 

            “หืม” พูรินได้แต่เลิกคิ้วขึ้นนิด ยามที่เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นๆ แล้วมันก็ยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของเขาเร็วๆ ท่าทางเขินๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นตกใจทันที

 

            “จริงด้วย ตัวพี่อุ่นจริงๆ ด้วย” เสียงทักที่พูรินก็ยกมือแตะแก้มตัวเอง ก็รู้สึกมึนๆ มาตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ แต่เขาไม่คิดว่าเป็นไข้หรอก

 

            “ไม่หรอก พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไปดูไซต์งานมาเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว สงสัยคงตากแดดมากไปหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”

 

            “จริงอ่ะ” เจ้าลูกหมาถามอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่ ที่ทำให้พูรินหัวเราะ มือใหญ่ก็ขยี้หัวทุยๆ อย่างเอ็นดู ยอมปล่อยมือจากเอวเล็ก

 

            “ห่วงพี่?” คนถามเองก็นึกขำกับท่าทางที่อยากจะกระโดดกัดคอเขาของเจ้าลูกหมาตรงหน้า แต่มันก็ยอมพยักหน้าเร็วๆ ยามที่กระโดดขึ้นประจำตำแหน่งข้างคนขับ

 

            “ห่วงดิ ไม่ห่วงได้ไง ไม่มีเจ้าของ เดียร์ก็เป็นหมาจรจัดนะ ไม่เอาด้วยนะเว้ย พี่พอร์ชเลี้ยงดีงี้เดียร์ไม่ยอมเป็นหมาจรจัดหรอก เพราะงั้นวันนี้กลับห้องแล้วกินยาดักเลยนะพี่พอร์ช” ปากก็ว่าไปเรื่อย แต่เขาสัมผัสได้ถึงแววตาห่วงใยที่มองมาที่ทำให้คนฟังส่งยิ้มให้ มือใหญ่ก็โยกหัวทุยเบาๆ

 

            “ไม่ต้องห่วง พี่ไม่ยอมให้เดียร์เป็นหมาจรจัดแล้วให้คนอื่นเอาไปเลี้ยงหรอก” พูรินว่าอย่างขำๆ ไม่ได้สนใจอาการตัวรุมๆ ของตัวเองเท่าไหร่ สนใจแววตาของรุ่นพี่เดียร์ที่หมุนตัวไปอีกทางนั่นมากกว่า

 

          ทั้งที่ทำขนาดนี้ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าวางใจไม่ได้ก็ไม่รู้...คงคิดมากไป

 

...........................................................

 

            ในขณะที่เดียร์ไม่คิดว่าจะมีใครมาเห็น หนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นที่กำลังรอใครบางคนอยู่ถึงกับผิวปากหวือ มองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเห็นทุกช็อตทุกมุม ตั้งแต่ไอ้เดียร์เงยหน้าขึ้นจูบผัวมัน ลูบหน้าลูบตาแบบรักใคร่กันสุดๆ จนถึงตอนที่พี่โอ๊ตหมุนตัวกลับไปอีกทาง เห็นแม่งทุกอย่างจากในรถที่เขานั่งเอนเบาะอยู่

 

            “ผัวมึงแม่งร้ายอย่างที่กูคิดจริงๆ ด้วยไอ้เดียร์” ชินพึมพำกับตัวเอง แล้วมองตามรุ่นพี่ที่เขาก็นึกตะงิดๆ ตั้งแต่ร้านเหล้าวันนั้นแล้ว มาชัดเจนก็ตอนสายตาที่มันมองไอ้เดียร์นั่นแหละ

 

            “พนันด้วยทุกอย่างเลย ไอ้เตี้ยแม่งไม่มีทางรู้” หนุ่มลูกครึ่งว่าพลางส่ายหน้าหน่อยๆ แล้วก็ปัดเรื่องของเพื่อนออกไปจากใจ เมื่อเห็นเพื่อนต่างคณะที่คุยกันเมื่อตอนเที่ยงก้าวเข้ามาอีกทาง หลังจากที่แอสตันมาร์ตินคันงามแล่นออกไปแล้ว

 

            “กูอยู่นี่” ชินเปิดกระจกส่งเสียงบอก ให้อีกฝ่ายยิ้มให้ แล้วก้าวขึ้นมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ

 

            “ไปไหนกันดี” คำถามของผู้ชายตัวบางที่สูงพอกัน ทำให้ชินหัวเราะทั้งที่ไม่ได้ขำเลยสักนิด

 

            “มึงก็น่าจะรู้ตั้งแต่มาบอกชอบกูแล้วนะ”

 

            “นั่นสินะ” คนข้างกายพึมพำเบาๆ ที่ทำให้ชินแค่นยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร มีเพียงอย่างเดียวที่เขาบอกตัวเอง

 

          โฟกัสทำให้พี่ไม่เชื่อเรื่องความรักอีกแล้ว

 

..............................................................

 

            ครบค่า เดี๋ยวต้องมีมา โอ๊ตชิน ชินโอ๊ตแน่ๆ เบย เอามาที่พี่พอร์ชก่อนค่า ให้จูบกลางมหาลัย ไม่ใช่ประเด็นค่ะ ประเด็นคือพี่พอร์ชแกกะเล่นพี่โอ๊ตไง เห็นไงว่าใครเดินมา ไม่งั้นเขาก็ไม่ทำอะไรประเจิดประเจ้อที่นี่หรอกค่ะ ก็เดินมาในเฟรมเอง พี่พอร์ชก็แค่ประกาศตัวว่าของใครเป็นของใครเท่านั้นเอง *ยักไหล่* << น่าตบเนอะ ^^     

            ยังไงก็ยังเชียร์พระเอกเราสุดใจขาดดิ้น แต่ที่อยากเชียร์มากกว่าก็ซันนี่ที่จะพิชิตแมวดุนั่นแหละค่ะ อย่างว่าแหละ คู่นั้นน่าสนใจกว่าเนอะตอนนี้ แต่ไม่เอาล่ะ เรายังไม่วกไป ตอนหน้าพี่พอร์ช...หมดสภาพจ้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

ปล. ขอบคุณทุกคนที่ถามเรื่องรวมเล่มมานะคะ ดีใจอ่า ><




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 29 : ตอนที่ 26 เจ้าของหมาขี้หวง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 76466 , โพส : 428 , Rating : 34% / 376 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
# 428 : ความคิดเห็นที่ 63046
จำไม่ผิดพี่โอ๊ตไทป์ผัวแล้วชินมาไทป์เมียในเสพร้ายสัมผัสรักบ้านชินเป็นยากูซ่านางเคยบอกตอนไปช่วยกราฟเมียคุณภาคิน
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.221.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:26
# 427 : ความคิดเห็นที่ 62989
งื้อออออออพี่พอร์ชแม่งร้าย!!!
Name : 335360 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 335360 [ IP : 223.24.148.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2561 / 10:57
# 426 : ความคิดเห็นที่ 62966
โอ้ยๆๆๆตายๆๆๆ ชินจังไม่ใช่ความรู้สึกหรือตัวการ์ตูนใดๆทั้งสิ้น แต่คือสามีหนูเองงงงง กรี้ดดดดดด😆😆😆
Name : MMntk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MMntk [ IP : 223.24.189.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2561 / 08:49
# 425 : ความคิดเห็นที่ 62884
จะมาโอ๊ตชิน หรือชินโอ๊ตอะไรก็ได้หมด เมะชนเมะมันดีออก ตัวใหญ่ๆใส่แรงไม่ยั้งดีจะตายแก5555555555555
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 101.108.83.8 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2561 / 23:43
# 424 : ความคิดเห็นที่ 62820
เรื่องของเค้า
เราไม่เกี่ยว
ก้แค่นิยาย
#อย่าซี
Name : 0615697714 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0615697714 [ IP : 49.230.231.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2561 / 17:24
# 423 : ความคิดเห็นที่ 62810
โอ้นนนฟินๆ ดีต่อใจมากกก อ่อคนที่บอกว่าจูบกันในมหาลัยไรงี้อ่ะเข้าใจด้วยว่านิยายไม่ชอบแล้วอ่านทำไมถึงทุกคนจะมีสิทธิ์วิพากวิจาร์ก็เถอะแต่คุณไม่ควรพูดว่าแต่งให้มียางอายหน่อย เกรงใจผู้แต่งบ้างเถอะ
Name : punch01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ punch01 [ IP : 49.48.221.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2561 / 21:16
# 422 : ความคิดเห็นที่ 62783
ก็นิยายป่าววะถ้าไม่ชอบก็อย่าอ่านดิ
Name : Namwarn130760 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Namwarn130760 [ IP : 49.229.104.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กันยายน 2561 / 14:24
# 421 : ความคิดเห็นที่ 62774
ถ่อยมาก จูบกันในหมาวิทยาลัย ไปรึเปล่า แต่งให้มันมียางอายบ้างก็ได้นะ
Name : ควยเถอะ [ IP : 110.168.70.253 ]

วันที่: 5 กันยายน 2561 / 22:57
# 420 : ความคิดเห็นที่ 62766
พี่พอร์ชร้ายกาจจจ โอ้ยชินน ไม่ไหวๆ ขอให้เจอคนดีๆสักที
PS.  เซฮุนโลกเอียง -..-
Name : ;เซฮาน △ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ;เซฮาน △ [ IP : 171.4.234.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2561 / 01:19
# 419 : ความคิดเห็นที่ 62607
เมื่อไหร่จะมีโมเม้นโอ๊ตชินอ่าาาา
Name : birumu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ birumu [ IP : 122.155.35.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2561 / 19:46
# 418 : ความคิดเห็นที่ 62467
สงสารชินจัง
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 124.121.207.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2560 / 12:34
# 417 : ความคิดเห็นที่ 62447
โธ่ชินจัง ไม่น่าเลยยยยย
Name : zerogross < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zerogross [ IP : 1.46.234.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2560 / 18:35
# 416 : ความคิดเห็นที่ 62383
รู้สึกสงสารพี่โอ๊ตไงไม่รู้555
Name : Erbbynarak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Erbbynarak [ IP : 58.9.71.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2560 / 22:50
# 415 : ความคิดเห็นที่ 62334
โหยยยยย พยานเพี้ยบ!! พี่พอร์ชนะพี่ค่ดโจ่งแจ้ง
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.209.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2560 / 09:23
# 414 : ความคิดเห็นที่ 62178
ชินนนนนน หลงรองจากพอร์ชล่ะ
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 110.168.217.58 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2560 / 21:50
# 413 : ความคิดเห็นที่ 62123
ชินเอ๊ยยยย
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 223.24.71.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2560 / 18:43
# 412 : ความคิดเห็นที่ 62069
ไม่เจอทวิตเลยง่าาาาา😰😰
Name : 0889817334 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0889817334 [ IP : 27.55.150.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:50
# 411 : ความคิดเห็นที่ 62054
โอ๊ต-ชิน หรือ ชิน-โฮ๊ต ก็พร้อมอ่านค่ะ ถ้ามีคู่นี้ อยากให้รีบออก

ได้กลิ่นความเผ็ชชชช *//////*
PS.  +++ หากไม่กุมดาบแล้วก็คงปกป้องเธอไม่ได้....หากกุมดาบแล้วก็คงกอดเธอไม่ได้ .....
Name : >> SNOOPY the cat :] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ >> SNOOPY the cat  :] [ IP : 180.183.106.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:09
# 410 : ความคิดเห็นที่ 62031
ชินจังมั่วมากอ่าา
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.160.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:36
# 409 : ความคิดเห็นที่ 61991
ประกาศความเป็นเจ้าของเฉยเลย
Name : tanthai1975 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanthai1975 [ IP : 223.206.233.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ธันวาคม 2559 / 23:02
# 408 : ความคิดเห็นที่ 61862
ความพี่พอร์ชมากๆ
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 202.28.79.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2559 / 17:28
# 407 : ความคิดเห็นที่ 61636
ชินมั่วและชั่วมาก
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2559 / 04:50
# 406 : ความคิดเห็นที่ 61510
ชินเลิกมั่ว แล้วมาเอาโอ๊ตไปเป็นเมียเถอะ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.22.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2559 / 23:27
# 405 : ความคิดเห็นที่ 61434
ยืนยันเหมือนเดิมไมาชอบโอ้ต อย่ามายุ่งกะน้องเดียร์ของพี่พอร์ชนะ
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มิถุนายน 2559 / 15:17
# 404 : ความคิดเห็นที่ 61148
เราเป็นคนเดียวรึเปล่าอ่ะที่ไม่เชียร์โอ๊ตชินยังไงดีอ่ะคือเราอยากให้พี่โอ๊ตเป็นอีกคนที่รุกเดียร์ให้หนักแล้วแบบให้ชินได้เจอใครก็ได้ที่ทำให้รู้ว่า one night standคนนี้แหลที่นายจะลืมไม่ลงอะไรแบบนี้อ่ะเป็นเมะกันต่อไปเหอะน่าไม่สนับสนุนจิงๆ (อย่าตบอย่าเกลียดเค้านะเค้าแสดงความคิดเห็นเฉยๆ)
Name : memory28231 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ memory28231 [ IP : 182.232.112.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 22:13
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android