คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 น้องหมาของพี่พอร์ช


     อัพเดท 30 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 8,901 Overall : 3,848,421
63,167 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 น้องหมาของพี่พอร์ช , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 94207 , โพส : 406 , Rating : 22% / 604 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 2 น้องหมาของพี่พอร์ช

 

 

 

            “คืนนี้ไม่ได้ว่ะไอ้โอม พรุ่งนี้กูต้องตื่นเช้า”

 

            บนระเบียงคอนโดหรู พูรินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ในมือมีกระป๋องเบียร์ที่เปิดกินไปกว่าครึ่ง อีกมือก็ก็ถือโทรศัพท์คู่ใจเอาไว้ ยามบอกกับเพื่อนสนิทที่ชวนออกไปเมาข้างนอก

 

            “อย่าไอ้พู พรุ่งนี้วันอาทิตย์ พ่อมึงไม่ลากมึงไปทำงานหรอก ออกมาแดกเหล้ากับพวกกูเลย มาช่วยนั่งหล่อล่อสาวก็ยังดี” เพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยมปลายที่แยกย้ายกันไปเรียนคนละประเทศบอกเสียงดังลั่น แทรกเสียงเพลงดังกระหึ่มอย่างที่บอกว่ามันคงนั่งดื่มกันอยู่แน่ๆ ทว่า คนที่มักจะรับคำง่ายๆ กับปฏิเสธกลับทันที

 

            “ไม่ได้ว่ะ ไม่ว่าง พรุ่งนี้ไม่รู้น้องมันจะมากี่โมง”

 

            “น้อง...น้องไหน...อะไรมึงจะพาเด็กไหนเข้าห้อง ช่วงนี้มึงโสดนี่” คำถามที่บอกว่าแปลกใจไม่น้อย ทำให้พูรินหัวเราะเสียงดัง ตาคมพราวขึ้นเมื่อนึกถึงน้องที่ว่า

 

            “เด็กไหนมึงไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าตัวเล็กๆ ขาวๆ ปากแดงๆ ก็พอ”

 

            “เฮ้ย! พูดจริง นายพูรินที่กูรู้จักไม่นิยมเด็กนี่หว่า สาวไทยสาวเทศ กูก็เห็นแต่สวย อึ๋ม บะระฮึ่มตลอด”

 

          ก็คนที่กูพูดเนี่ยมันไม่ใช่สาว แต่เด็กข้างบ้านกูนี่หว่า

 

            พูรินเพียงยักไหล่นิด ไม่คิดขยายความให้เพื่อนสนิทเข้าใจถูก ถ้าบอกไปว่าน้องข้างบ้านจะมาอาศัยอยู่ด้วย มันได้เซ้าซี้จะลากเขาออกไปดื่มแน่ ก็แค่กับน้องคนเดียว แต่สำหรับเขา เจ้าเดียร์มันก็ไม่ใช่แค่น้องข้างบ้านนี่นะ

 

            รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กทารกตัวแดงๆ จนโตขึ้นมาสูงตั้งร้อยหกสิบแปดเซ็นต์...

 

            “หึๆ”

 

            “หัวเราะเหี้ยอะไรของมึง”

 

            “เปล่า เท่านี้นะ ขอให้คืนนี้โชคดี” พูรินที่กำลังขำกับท่าทางเมื่อบ่ายของเจ้าเด็กตัวเล็กบอกปัดเพื่อนแล้ววางสายทันที มืออีกข้างก็กระดกเบียร์ขึ้นดื่ม พลางนึกถึงคนที่บอกว่าสูง ตั้ง เกือบร้อยเจ็ดสิบ แล้วที่เขาบอกว่าเด็กนี่ไม่ได้เป็นแค่น้อง อาจจะเพราะเขามองว่าเดียร์เป็นเหมือนครอบครัวของเขาคนหนึ่งก็เท่านั้น

 

            “ก็ดี อยู่ห้องคนเดียวบางทีก็เหงา ได้เจ้าตัวเล็กมาอยู่เป็นเพื่อนคงดีกว่า” พูรินว่าพลางกระดกเบียร์เข้าปากเป็นคำสุดท้าย บีบกระป๋องให้แบน ก่อนจะก้าวเท้ากลับเข้าห้อง พลางคิดถึงว่าต่อไปนี้ชีวิตเขาจะมีสีสันขึ้นหรือวุ่นวายลงกับเจ้าเด็กข้างบ้านตัวเล็กก็ไม่รู้

 

          พี่พอร์ช...โตขึ้นนะ ผมจะเก่งให้เหมือนพี่พอร์ชล่ะ คอยดูสิ!!!’

 

            ภาพของเด็กชายวัยสิบขวบที่ร้องบอกกับเขาซึ่งชนะการแข่งขันโครงงานระดับม.ปลายอย่างตื่นเต้น ทำเอาพูรินหัวเราะอย่างขำๆ

 

            นึกถึงตอนมันเด็กๆ ก็อดเอ็นดูมันไม่ได้จริงๆ

 

....................................................

 

          เจ้ดรีมแม่งเลว ทำกับน้องอย่างนี้ได้ไงวะ!!!

 

            เดียร์กำลังบ่นกระปอดกระแปดอย่างเซ็งสุดชีวิต เมื่อไม่ถึงสองนาทีที่แล้ว พี่สาวสุดที่รักของเขาพามาหย่อนที่หน้าคอนโดสูงเสียดฟ้าที่เมื่อวานถูกมัดมือชกไปรอบนึงแล้ว แล้วเจ้แกก็หย่อนจริงๆ เพราะเล่นมาจอดหน้าตึก สั่งให้เปิดประตูรถ ขนกระเป๋าลงมาแล้วบอกง่ายๆ แค่ว่า...

 

          ขึ้นไปเองนะน้องรัก เมื่อวานก็รู้ห้องแล้ว เจ้กลับบ้านไปนอนต่อแล้ว บาย เจอกันวันศุกร์

 

            แล้วเจ้แกก็เลี้ยวรถออกไปทันที ไม่รอฟังเสียงเขาที่กำลังจะโวยวายลั่นว่านี่มัน...เจ็ดโมงเช้า

 

          เจ็ดโมงเช้าวันอาทิตย์นะเว้ยเจ้ดรีม คนบ้าที่ไหนจะตื่นเช้ากับวันหยุดแบบนี้วะ แล้วจะให้กูนั่งแกร่วแถวนี้รอจนสายแล้วขึ้นไปที่ห้องหรือไง อยากถามหม่าม้าจริงๆ ว่าตอนคลอดกินอะไรเข้าไป พี่สาวกูถึงไร้ความเกรงใจคนแบบนี้เนี่ย

 

            “แล้วทำไงดีวะไอ้เดียร์ โทรหาไอ้ซันบอกให้มารับไปอยู่ที่หอก่อน แล้วค่อยกลับมาอีกทีตอนสายๆ ดีมั้ย” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ทั้งยังควักโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรหาเพื่อนซี้ที่ติดคณะเดียวกัน แล้วเมื่อคืนที่คุยกัน มันก็บอกว่าย้ายของเข้าหอตั้งแต่เมื่อวาน

 

            ถ้าเขาไม่ติดว่าเจ้ดรีมเอ่ยปากจะหาหอให้ เขาคงไปเช่าหอเดียวกับเพื่อนซี้อยู่แล้วแน่ๆ

 

            “อะแฮ่มๆ เอ่อ น้องคะ” แต่ก่อนที่จะต่อสายหา เสียงเรียกด้านหลังก็ทำให้เดียร์ชะงัก แล้วหมุนตัวกลับไปมองพี่สาวคนสวยในชุดพนักงานที่น่าจะประจำอยู่ตรงเคาน์เตอร์คอนโด ก่อนจะรู้ตัวว่าสภาพของตัวเอง...โคตรอนาจ

 

            ก็เล่นสะพายกระเป๋าเป้หนึ่งใบ กระเป๋าลากอีกใบ ยังไม่รับรวมถุงพลาสติกที่ยัดของกินมาจากบ้านอีกถุงใหญ่ที่มองยังไงก็เหมือนคนกำลังย้ายบ้านชัดๆ แล้วที่สำคัญ เล่นยืนคว้างอยู่กลางทางเข้าตึกแบบนี้ด้วย

 

          จะมาไล่หรือเปล่าวะเนี่ย

 

            “เอ่อ ครับๆ ขอโทษครับ เดี๋ยวผมย้ายของไปตรงอื่น แหะๆ” ว่าไป ก็หัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างประหม่า ให้หญิงสาวตรงหน้ายิ้มหวานอย่างชอบใจเด็กหนุ่มหน้าหล่อใสตรงหน้า

 

            “จะย้ายทำไมล่ะคะ น้องคงเป็นน้องเดียร์ใช่มั้ย พอดีเมื่อวานคุณดรีมเธอโทรแจ้งว่าน้องชายจะย้ายเข้ามาห้องคุณพูรินน่ะค่ะ ให้พี่ช่วยขนของถ้ามาถึงแล้ว แล้วเมื่อกี้คุณดรีมก็โทรมาแจ้งอีกทีว่าถ้าเจอเด็กผู้ชายหน้าใสๆ มาพร้อมกับกระเป๋าหลายๆ ใบ ทำหน้าตื่นๆ เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงหน่อยน่ะใช่เลยค่ะ”

 

          เกือบแล้วนะ เกือบที่จะขอบคุณเจ้ในใจแล้วนะ ถ้าไม่ติดว่ามันเรื่องอะไรที่เจ้ชอบเอาน้องเจ้ไปขายตลอดแบบนี้วะครับ

 

            “มาค่ะ พี่ช่วย”

 

            “เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมขนไหว”

 

            “ไม่ได้หรอกค่ะ คุณดรีมเธอสั่งไว้ อ้อ พี่ชื่อพี่ฝนนะคะ มีอะไรเรียกใช้ได้เลย” พี่ฝนว่าพลางขยับมาช่วยหิ้วถุงหลายใบด้วยสีหน้าขำๆ แต่ทำเอาคนฟังได้แต่กลอกตาไปมา ไม่ได้ตกใจเรื่องพี่สาวทำตัวประหนึ่งเป็นเจ้าของห้องอีกคนเลยสักนิด

 

            ถ้าเจ้ดรีมเห็นว่าตีซี้กับใครแล้วมีประโยชน์ พี่แกทำทั้งนั้นแหละ

 

            “ขอบคุณนะครับ” ด้วยมารยาทที่ดีเอ่ยปากขอบคุณไปก่อนไม่เสียหาย ขณะที่ลากกระเป๋าก้าวตามผู้หญิงที่ดูกระตือรือร้นไม่น้อยเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน แต่แล้วขณะที่กำลังเตรียมเครียดว่าจะโผล่ไปเคาะห้องพี่พอร์ชตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าๆ แบบนี้ดีมั้ย พี่คนสวยก็หันมามองด้วยตาวิบๆ แบบที่คนถูกมองชักเสียวสันหลังน้อยๆ

 

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เต็มใจ ว่าแต่น้องเดียร์เป็นน้องคุณดรีมสินะคะ ไม่น่าล่ะน่ารักเหมือนกันเลย พี่สาวก็สวย น้องชายก็หล่อ อ่ะแน่ะ หล่อๆ แบบนี้มีแฟนหรือยังเอ่ย”

 

          เขาคิดว่าเขาไม่โง่นะ แต่นี่มันหลอกถามกันชัดๆ เลยล่ะ

 

            เดียร์คิดในใจอย่างแอบผวานิดๆ ก็สายตาพี่แกเล่นมองแบบจะกลืนกินเขาทั้งตัวอย่างนั้นแหละ ไอ้ชอบผู้หญิงมั้ยก็แน่ล่ะ เพราะยืนยันอีกทีว่าไม่ได้เป็นเกย์ แค่ชอบพี่พอร์ช (?) เท่านั้นเอง แต่สเปกเขาต้องแบบผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักๆ เรียบร้อยๆ ไม่ใช่พี่สาวที่จ้องเขมือบเด็กหนุ่มแบบนี้

 

            แล้วเหมือนท่าทางผวาของเขาจะทำให้อีกฝ่ายรู้ตัว เลยได้แต่ส่งค้อนให้นิดๆ

 

            “ไม่ต้องทำหน้ากลัวพี่เลยค่ะ แค่ถามข้อมูลประดับหัวเฉยๆ มีหนุ่มหล่อเพิ่มขึ้นในตึกสักคน ก็เลยอยากรับรู้น่ะค่ะ” คำตอบที่ทำให้เดียร์พยักหน้าแรงๆ อย่างเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่สาวถึงตีซี้กับเจ้ตรงหน้า เอาหัวเจ้ดรีมเป็นประกันเลยว่าพี่ฝนแม่งต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนในตึกแน่ๆ

 

            “ไม่มีครับ”

 

            “ก็เท่านั้นเอง แหม แต่อิจฉาน้องเดียร์จังเลย ได้อยู่ห้องเดียวกับคุณพูรินด้วยนะคะเนี่ย พี่ล่ะแอบมองมานาน อยากจะรู้จริงๆ ว่ามีแฟนหรือยัง แต่แอบถามกี่ทีๆ ก็รู้ทันตลอด”

 

          ถ้าพี่เนียนกว่านี้ก็คงรู้แล้วล่ะครับ พี่เล่นทำหน้าแบบนี้ใครมันจะอยากตอบ

 

            ความคิดที่ได้แต่เก็บเงียบในใจ ก่อนที่ลิฟต์จะมาหยุดชั้นที่ต้องการ ไม่นาน ข้าวของทุกอย่างก็มาวางกองอยู่ตรงหน้าห้องพักหรู พร้อมกับพี่ฝนที่ยอมปล่อยเขาอยู่ลำพังเสียที

 

            “เอาวะ เดียร์ มาถึงนี่แล้ว ตื่นไม่ตื่นก็จะเข้าไปแล้วล่ะ” เด็กหนุ่มบอกกับตัวเอง ก่อนที่จะกดกริ่งหน้าห้องหลายๆ ที แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ...รอจนเริ่มปวดไหล่ก็ยังมีแต่ความเงียบ จนได้แต่หันซ้ายแลขวา ก้มมองนาฬิกาข้อมือ

 

          เจ็ดโมงยี่สิบ...ไม่ตื่นแน่เลยว่ะ

 

            ความคิดที่ทำให้ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าตังค์ที่มีคีการ์ดสำรองสำหรับเข้าห้องขึ้นมาแล้ววางแนบกับหน้าบานประตู อีกมือก็กดรหัสเข้าห้องที่ได้มาอย่างไม่สนใจมารยาทแล้ว เวลานี้ขอเข้าไปนั่งแผ่อยู่กลางห้องดีกว่ามายืนเหมือนเด็กหลงทางแบบนี้คงดีที่สุด

 

            แอ๊ดดดดด

 

            “เข้ามาแล้วนะเว้ยพี่พอร์ช” เดียร์พึมพำเบาๆ ก่อนที่จะดันประตูเข้ามาในห้อง แล้วลากข้าวของตามติดมาด้วยสภาพทุลักทุเลไม่น้อย ในจังหวะที่ประตูห้องบานหนึ่งเปิดกว้างออกพร้อมกับคนภายในที่ก้าวออกมาเร็วๆ

 

            “เฮ้ยเดียร์ เดี๋ยวพี่ช่วย โทษที เมื่อกี้ตอนกริ่งดัง พี่อาบน้ำอยู่”

 

            กึก

 

            เด็กหนุ่มชะงักเท้าอยู่ตรงบานประตูทันที เมื่อเห็นเจ้าของห้องที่ออกมาด้วยสภาพกางเกงขาสั้นพอดีเข่าตัวเดียว เส้นผมเปียกชุ่มแบบที่บอกว่าเมื่อไม่ถึงนาทีก่อนต้องอยู่ในห้องน้ำจนมันเปียกแนบกับลำคอ ร่างกายท่อนบนไร้เสื้อผ้าแบบที่เห็นกล้ามเป็นลอนๆ บนบ่ากว้างก็พาดผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กอีกผืน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือรอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้เนี่ยสิ

 

          พี่พอร์ชแม่งหล่อเกินไป หุ่นดีเกินไป อยู่ใกล้แล้วหมองเลยกู

 

ต่อค่ะ

 

            “มา พี่ช่วย”

 

            “เฮ้ยพี่ ไม่ต้อง พี่ไปอาบน้ำต่อเถอะ แค่นี้ผมทำได้” รู้ตัวอีกที พ่อคนยิ้มหล่อก็ก้าวเข้ามาดันประตูด้วยมือเดียว อีกมือก็แย่งกระเป๋าของเขาลากเข้าห้องไปแล้ว จนเกือบจะก้าวถอยหลังอีกก้าว

 

          ไม่รู้ซะแล้วว่าไอ้เดียร์คิดอกุศลอยู่ เดี๋ยวบัดจับปล้ำทำเมีย (?) เลยนี่

 

            คนที่คิดแบบนั้น แต่แอบเหลือบมองกล้ามท้องของอีกฝ่ายนิดๆ ให้พูรินหันไปมองตาม ก่อนจะหัวเราะลั่น

 

            “อะไร เขินพี่หรือไง เมื่อก่อนยังแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันอยู่เลย” พูรินว่าอย่างขำๆ กับเจ้าตัวเล็กที่มันคงไม่รู้ตัวว่ามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และนั่นก็ทำให้คนที่มีชะงักติดหลังเริ่มร้อนรนแปลกๆ

 

          ใครเขิน ไม่มีเถอะ อย่างไอ้เดียร์เนี่ยนะเขินเพราะพี่ถอดเสื้อ หุ่นดีกว่านี้ น่าอิจฉากว่านี้ก็เคยเห็นมาแล้วเถอะ

 

            “ใครเขิน ไม่มีเถอะพี่พอร์ช แค่คิดว่าพี่แก้ผ้าโชว์ผมแบบนี้ คิดไรกับผมหรือเปล่า วันแรกก็โชว์เลยเนี่ย” ว่าลิ้นรัว แต่ก็ยังทำอวดเก่งเงยหน้าขึ้นสบตา ให้พูรินอึ้งไปนิด อย่างไม่คิดว่าไอ้เด็กเมื่อวานที่เอาแต่นั่งเงียบๆ แบบแทบจะไม่คุยกับเขา อยู่ๆ ก็ใจกล้าขึ้นมา

 

          แต่ก็ดีแล้ว เห็นเจ้าเดียร์แบบเมื่อวานแล้วไม่ค่อยชิน เมื่อก่อนออกจะสนิทกันแท้ๆ

 

            “อืม คิดงั้นหรือ” ดังนั้น ชายหนุ่มก็เลยปล่อยของทุกอย่างแล้วเอามือลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด ดวงตาคู่คมก็พราววับๆ อย่างเจ้าเล่ห์ไม่น้อย ร่างสูงก็ขยับเข้าหาอีกฝ่ายจนเดียร์สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ส่งผ่านมาจากอีกร่าง แล้วดวงตาคู่นั้นก็กวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ บ้าง

 

            “ทำไมมองผมแบบนั้นวะพี่”

 

          สาบานได้ว่าเสียงไม่สั่น ไม่สั่นเลยจริงๆ นะเว้ย!

 

            “ก็เปล่า...แค่คิดว่าความคิดนี้ก็น่าสนอยู่นะ อืม สนใจเป็นเมียพี่พอร์ชมั้ยครับน้องเดียร์

 

            อึ้งสนิท

 

            สิ้นคำของพูริน คนฟังก็ยืนแข็งทื่อ ดวงตาฉายแววตื่นๆ กับใบหน้าคมคายที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ มืออีกข้างยังยกลูบปลายคาง ทั้งยังโน้มตัวเข้ามาหาอีกนิด จนคนที่คิดไม่ซื่ออดจะใจสั่นไม่ได้ ก็ใครจะคิดว่าพี่พอร์ชจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา!!!

 

            สนใจเป็นเมียพี่พอร์ชมั้ยครับน้องเดียร์

 

            สนใจเป็นเมียพี่พอร์ชมั้ยครับน้องเดียร์

 

            สนใจเป็นเมียพี่พอร์ชมั้ยครับน้องเดียร์

 

          พี่ถามอะไรออกมาวะ!!!

 

            คนที่แน่นิ่งด้วยความช็อกเริ่มโวยวายในใจ ใบหูเริ่มแดงก่ำ ความคิดในหัวเริ่มวิ่งชนกันวุ่นวายว่าควรจะเฉไฉ ทำเป็นเรื่องตลกกลบเกลื่อน หรือถามจริงจังดีว่าพูดอะไร แต่ก่อนที่จะได้ทำสักอย่างตามใจคิด มือใหญ่ก็วางแปะลงที่หัวของเขา แล้วออกแรงขยี้เบาๆ

 

            “ดูทำหน้าเข้า พี่ล้อเล่นเว้ย ไป เข้าห้องๆ”

 

            “พะ...พี่ล้ออะไรผมเล่นเนี่ย ใจหายใจคว่ำหมด เสียวตูดเลยนะเนี่ย” เมื่อพูรินส่งยิ้มกว้างให้ พร้อมทั้งบอกว่าไอ้ที่พูดมาน่ะล้อเล่น ทำเอาคนฟังแทบจะอยากถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกปนกับความรู้สึกแปลกๆ ในอก สองมือก็ทำได้เพียงลากข้าวของตัวเองเข้ามากลางห้อง ก้มหน้าลงต่ำ แล้วโวยวายออกไปเหมือนไม่ขำด้วย

 

            ท่าทางที่ทำให้พูรินหัวเราะเบาๆ แล้วผลักหัวเจ้าน้องชายข้างบ้านเบาๆ

 

            “คิดมากน่า เอ้าตามมา จะพาไปดูห้อง” พูรินว่าพลางก้าวนำไปยังห้องนอนเล็กอีกห้อง โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าของคนที่มองตามเลยสักนิดว่าโล่งอกมากมายขนาดไหน ทั้งยังยกมือลูบอกป้อยๆ

 

          พี่ก็อย่าคิดน้อยดิวะ ไม่รู้หรือว่าเมื่อกี้แอบคิดจริงว่าถ้าพี่ถามจริง...จะตอบตกลงจริงๆ เลยนะ แล้วกูก็คิดไปได้เนอะไอ้เดียร์

 

            ความคิดของคนที่ถอนหายใจอีกเฮือก ทั้งยังถามตัวเองว่าคิดถูกหรือผิดที่ยอมตามใจพี่สาวมาพักที่นี่ เพราะนี่อยู่ด้วยกันไม่ถึงสิบนาทีก็รู้สึกเหมือนนั่งรถไฟตีลังกาสักสามรอบครึ่งแล้ว ถ้าอยู่ด้วยกันทุกวัน เขามิตายก่อนเรียนจบจริงๆ หรือเนี่ย

 

          แล้วก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไอ้ประโยคที่ถามว่า...สนใจเป็นเมียพี่มั้ยครับน้องเดียร์ พร้อมรอยยิ้มแบบนั้น...พี่พอร์ชหล่อจนไม่น่าให้อภัย หล่อจนเจ็บใจจริงๆ

 

            เดียร์บอกกับตัวเอง ก่อนจะทำใจเอาข้าวของตัวเองก้าวตามอีกฝ่ายไป โดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าพูรินกำลังทำหน้าแปลกๆ เมื่อหันหลังจากเด็กหนุ่ม พลางสั่นหน้าอย่างแปลกใจความคิดตัวเอง

 

          เมื่อกี้ตอนที่เดียร์มันอึ้ง ทำไมมองว่าน่ารักวะ...น่ารักจนอยากแกล้ง...คิดอะไรออกมาวะไอ้พอร์ช สงสัยจะยังเมาเบียร์เมื่อคืน

 

..............................................

 

            “เดียร์กินข้าวเช้าก่อนมั้ย”

 

            ในเวลาสายๆ หลังจากปล่อยเจ้าเด็กข้างบ้านที่กลายมาเป็นเพื่อนร่วมห้องให้เข้าไปจัดของ พูรินก็เคาะประตูเบาๆ แล้วถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้อง จนเห็นสภาพห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของวางเกะกะไปทั่ว ตู้ ลิ้นชักถูกดึงออกมาหมด ขณะที่เจ้าตัวเล็กกำลังนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง

 

            “ไม่ ผมกินมาจากบ้านแล้ว...”

 

            “แต่เมื่อกี้ดรีมมันโทรมาบอกว่ายังไม่ได้กินอะไร”

 

          กูเกลียดพี่สาวตัวเองเว้ย!!!

 

            เดียร์ได้แต่ร้องลั่นในใจอย่างหงุดหงิด นี่อุตส่าห์หนีเข้าห้องปิดประตู พยายามทำใจให้สงบเพราะไอ้คำถามเวรนั่นตั้งนานสองนาน แล้วมันเรื่องอะไรวะที่ต้องไปเผชิญหน้ากับคนที่ถามเขาว่า...มาเป็นเมียพี่มั้ยน้อง

 

          กูไม่ได้แรดนะ ไม่ได้แรด แต่ทำไมกูอยาก...ตกลง

 

            “พี่กินไปก่อนเถอะ ผมไม่หิวจริงๆ”

 

            โครกกกกก

 

          ฮือ กูเกลียดท้องตัวเอง

 

            ไม่ทันปฏิเสธได้เต็มคำ ร่างกายก็เหมือนไม่พอใจที่เจ้าของปากแข็งอยู่ได้ เสียงท้องโครกครากก็เลยดังลั่นให้ผู้ชายตัวโตที่ยืนเท้าแขนกับกรอบประตูทำเพียงแค่...

 

            “หึๆ”

 

          กูเกลียดเสียงหัวเราะมึง ไอ้พี่พอร์ช!

 

            คนที่เริ่มพาลหันขวับไปมองพี่ชายข้างบ้านด้วยสายตาขุ่นๆ เมื่อพูรินหัวเราะเพียงสองหึ สองหึจริงๆ ทั้งที่หน้าตัวเองร้อนจนเหมือนจะระเบิดให้ได้ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพี่ชายแสนดีของเขามันหายหัวไปไหน ทำไมตอนนี้มีแต่คนกวนประสาทที่อยากจะเตะก้านคอสักที (ถ้าถึงน่ะนะ)

 

 

ต่อค่ะ

 

            หมับ

 

            “ไป ไปกินข้าว ท้องเรามันร้องประท้วงแล้ว ไปๆ” คราวนี้พูรินขยับมาจับแขนเจ้าเด็กหน้าใสที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น ทำท่าเหมือนจะทุบท้องตัวเอง แล้วออกแรงลากให้ออกจากห้อง ซึ่งเดียร์มันก็ออกแรงยื้อนิดๆ แต่ก็ยอมตามออกมาจนได้

 

          ทำหน้าเหมือนอยากต่อยเขาก็ดีกว่าทำหน้าอึดอัดเหมือนเมื่อกี้

 

            พูรินคิดในใจอย่างขำๆ ก็ตั้งแต่เจอคำถามที่เขาแหย่มันเล่น เจ้าตัวเล็กมันก็นิ่งเงียบ ปิดประตูหายไปเกือบสามชั่วโมง ไม่โผล่หน้าออกมาเลย เขาก็เลยคิดว่ากวนมันสักหน่อยก็ดี

 

            “เอ้า กินซะ พี่เพิ่งกลับมาจากเกาหลี เลยไม่มีของติดห้อง มีแต่ไข่ดาวไส้กรอกเนี่ยล่ะ แล้วก็เป็นพวกมาม่า โจ้กซองเลย แต่เดี๋ยวนายป่วยเอาเปล่าๆ” พูรินว่าพลางพยักหน้าไปยังโต๊ะกินข้าวที่มีอาการเช้าแบบอเมริกันวางเอาไว้พร้อมแล้ว แต่ไม่วายแซวเจ้าน้องข้างบ้านที่งึมงำเบาๆ

 

            “ผมไม่ได้ป่วยง่ายงั้นนะพี่”

 

            “งั้นหรือ หึๆ”

 

          มาอีกแล้ว ไอ้เสียงหัวเราะสองหึเนี่ย กูขอซื้อเลยได้ป่ะ หยุดหัวเราะใส่กูแล้วยิ้มมุมปากสักที

 

            ความคิดของคนที่ไปกระแทกนั่งบนเก้าอี้โต๊ะกินข้าว แล้วด้วยความหิวที่ตั้งแต่ตื่นมา ขนของ จัดของ แล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ก็ทำได้แต่คว้าส้อมมาจิ้มเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่เล่นตัวให้เสียเวลา

 

            “ว่าแต่ พี่ก็ลืมถาม ติดวิศวะสาขาอะไร”

 

            “ออม”

 

            “คอม?”

 

            หงึกๆ

 

            คนที่เคี้ยวเต็มปากตอบคำให้คนฟังต้องแปลความอีกที ซึ่งเดียร์ก็พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารของตัวเองต่อ ตั้งใจว่ากินเสร็จจะขังตัวเองอยู่ในห้องมันซะเลย จะได้ไม่ต้องเห็นไอ้ตาพราวๆ รอยยิ้มกว้างๆ ของคนที่ทรุดนั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะ

 

            มองทีไร รู้สึกเหมือนเป็นโรคหัวใจทุกที

 

            ท่าทางที่ทำให้พูรินขมวดคิ้วน้อยๆ ยอมรับว่าเอ็นดูเจ้าตัวเล็กที่กระซวกอาหารเข้าปากเร็วๆ แต่การหลบตากับถามคำตอบคำ ทำให้เขาไม่ชอบใจเท่าไหร่

 

            “ได้คุยกับไอ้เล็กบ้างมั้ย”

 

            “อาทิตย์ละสองสามครั้ง” เด็กหนุ่มยังคงตอบคำเรื่อยๆ เมื่อได้ยินคำถามเกี่ยวกับเพื่อนสนิทอีกคนที่มันเสือกหนีเขาไปเรียนไฮสคูลที่อเมริกา และแน่นอนคนที่ว่าก็เป็นน้องชายของคนตรงหน้าเขาเนี่ยล่ะ แล้วอย่าคิดว่าชื่อเล็กที่มาจากคนเล็ก มันมาจาก...เล็กซัส

 

            บ่งบอกว่าพ่อแม่บ้านนี้บ้ารถกันทั้งบ้าน

 

            “มากกว่าพี่อีกนะ”

 

            “ผมตีดอทกะมันน่ะ ก็เลยต่อไมค์คุยกัน” คำตอบที่พี่พอร์ชพยักหน้ารับคำ แล้วเหมือนท่าทางของเขาที่ไม่ยอมต่อบทสนทนาจะทำให้ผู้ชายตัวโตยอมถอดใจ ร่างสูงก็เลยลุกออกไปเงียบๆ ให้อดจะถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้

 

          อย่าถามไรผมเลยพี่ ไอ้คำถามนั้นยังติดหัวผมอยู่เลย

 

            ความคิดของคนที่กลับไปจิ้มไส้กรอกด้วยท่าทางที่ช้าลงกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด หูก็ได้ยินเสียงโทรทัศน์แว่วๆ มาจากห้องนั่งเล่น สงสัยว่าพี่พอร์ชคงนั่งดูหนังล่ะมั้ง

 

            จนกระทั่งกินเสร็จ ทำตัวมีมารยาทล้างจานแล้วคว่ำไว้เรียบร้อย เดียร์ก็เตรียมกลับเข้าห้องไปยัดเสื้อผ้าลงตู้ต่อ ทว่า ยามที่ก้าวผ่านห้องนั่งเล่นไป เขาก็ได้คำตอบว่าพี่พอร์ชทำอะไร

 

          อื้อหือ อย่าหาว่าดูถูกนะพี่พอร์ชนะ พี่โคตรอ่อนเลยว่ะ

 

            ความคิดของคนที่หยุดยืนตรงกรอบประตู ดูเกมแนว RPG ชื่อดังที่ปรากฏบนหน้าจอ ทั้งยังเครื่องเล่นใหม่เอี่ยมที่จัดวางเข้าล็อกกับตู้บิลด์อินที่ตอนแรกปิดประตูตู้เอาไว้ จนตาวิบวับแบบอยากเล่นสุดๆ ทว่า ก็อดจะวิจารณ์คนที่เอาตัวละครเกมเดินตกเหวตายไม่ได้

 

            “มันผ่านไงวะ” เสียงพึมพำของคนตัวโตที่กำลังกดจอยในมือยิกๆ ทำให้คนมอง...ขำ

 

            ก็ผู้ชายตัวโตหน้าหล่อที่เมื่อกี้ยังหัวเราะสองหึใส่เขากำลังทำหน้าเคร่งเครียดเหมือนอยู่กลางห้องประชุม มือก็กดยิกๆ มันทำให้อดจะรู้สึกดีไม่ได้

 

            พี่พอร์ชตอนนี้เหมือนคนธรรมดาที่ไม่ใช่ผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างที่สาวๆ อยากได้

 

            แล้วไม่รู้ว่าเพราะความคิดนี้หรือเปล่าที่ทำให้เดียร์ก้าวเข้ามาชิดโซฟา พร้อมทั้งสะกิดยิกๆ ที่แขนอีกฝ่าย

 

            “พี่พอร์ช ขอผมลองหน่อยดิ”

 

            “หืม...เอาสิ ยากนะ นี่พี่เล่นมาตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ผ่านตรงนี้เลย” พูรินหันมามองพลางส่งจอยในมืออย่างไม่ว่าอะไร มองเด็กหนุ่มที่ขยับไปนังขัดสมาธิตรงพื้นหน้าโซฟา แล้วเอนหลังพิงมันเอาไว้ ตากลมก็จ้องนิ่งที่หน้าจอ แล้ว...

 

            “ผ่านแล้ว”

 

            “เฮ้ย!!! ทำได้ไง!” เพียงแค่กดไม่กี่ที ไอ้ตัวละครที่ปีนแล้วหมดแรงตกเหวตายห่าก็ผ่านไปที่หน้าผาอีกด้านได้อย่างง่ายดาย จนพูรินร้องอย่างทึ่งๆ ก้มลงมองเด็กหนุ่มที่คราวนี้ยืดทันที

 

            “ก็ผมเก่ง”

 

            แล้วหน้าตาตอนบอกว่าผมเก่งก็ทำให้พูรินเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ดวงตากลมก็ฉายแววภูมิใจ หน้าขาวๆ ก็เงยขึ้นสบตาแบบที่ก่อนหน้านี้เลี่ยงมาตลอด จนได้แต่ส่งมือไปวางบนหัวทุยๆ แล้วขยี้เบาๆ

 

            “เออ เก่งครับเก่ง งั้นเล่นให้พี่หน่อยสิ”

 

            “วางใจเดียร์ได้เลยพี่พอร์ช ฝีมือเดียร์ซะอย่างผ่านอยู่แล้ว”

 

            กึก

 

            ไอ้เด็กตัวเล็กคงพูดแบบลืมตัว แต่ผู้ใหญ่ตัวโตกลับนิ่งไปอย่างเห็นได้ชัดกับคำแทนตัวที่เขาไม่ได้ยินมาตั้งนานแล้ว แล้วกับหน้าใสๆ ที่ยิ้มกว้างส่งให้ จากนั้นเด็กติดเกมก็หันไปสนใจหน้าจอต่อเหมือนลืมเรื่องที่หลบสายตาก่อนหน้านี้ก็ทำให้พูรินค่อยๆ ยกริมฝีปากขึ้น

 

            ชอบเวลามันทำหน้าตาดีใจแบบนี้...ดูน่าเอ็นดูดี

 

            จากนั้นคนที่ตั้งใจว่าจะจัดของให้เสร็จๆ ก็จมอยู่กับเกมตรงหน้า มีบ้างที่ลุกออกจากหน้าโซฟาก็เพื่อไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็กลับมาจมจ่อมกับเกมที่อยากได้มานานแล้วเพิ่งมีโอกาสได้เล่นต่อ ขณะที่เจ้าของห้องก็ไม่ว่าอะไร นอกจากเอาหนังสือมาอ่านเงียบๆ อยู่บนโซฟาตัวเดิม

 

            กว่าที่เดียร์จะรู้ตัวอีกที ก็ตอนที่สัมผัสอุ่นๆ วางลงบนหัวอีกครั้งจนดึงกลับมาสู่โลกความเป็นจริง

 

            “เดี๋ยวถึงจุดเซฟหน้าก็พอได้แล้วนะ”

 

            “ง่ะ...”

 

            ไอ้ที่ร้องน่ะ ไม่ใช่เพราะว่าถูกห้ามไม่ให้เล่นหรอกนะ แต่นายดรัณภัทรกำลังอึ้งแดก ในเมื่อ...เขามาอยู่ในสภาพนี้ได้ไงวะ

 

            สภาพที่แผ่นหลังของตัวเองพิงกับท่อนขาแข็งแรงของพี่พอร์ช มือข้างหนึ่งก็วางบนเข่าพี่พอร์ชแก้เมื่อย แล้วยิ่งเงยหน้างงๆ ขึ้นมองคนที่ก้มลงมอง มันก็ห่างกันแค่นิดเดียว...ใกล้แบบที่เห็นเลยว่าจมูกพี่พอร์ชโด่งแค่ไหน

 

            ขวับ

 

            ทันทีที่รู้ตัว เจ้าตัวก็หันกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว ยิ่งไม่มีเกมมาดึงความสนใจก็สัมผัสได้ว่าหลังตัวเองมันอุ่นจัดอย่างที่บอกเลยว่านั่งพิงสภาพนี้มานานมากแล้วแน่ๆ

 

          แล้วทำไมพี่พอร์ชไม่บอกวะ

 

            “โทษทีพี่พอร์ช ผมนั่งพิงตั้งนาน เมื่อยก็บอกดิวะ” ไม่บอกก็พูดเองก็ได้ ขณะที่ขยับไปเก็บเครื่องเกมให้เข้าที่ รู้สึกร้อนหลังวูบๆ แล้วยิ่งหน้าร้อนจัดกับเสียงสบายๆ ของคนที่ขยับตัว

 

            “ก็พิงไปสิ พี่ไม่ได้ว่าอะไร มีอะไรมาซบก็อุ่นดี”

 

            “ไม่ได้ซบเว้ย ไม่ใช่หมานะพี่” ปากก็ว่าเฉไปอีกเรื่อง ทั้งที่ใจกำลังสั่นจนน่ากลัว แสดงออกผ่านมือที่กำลังเก็บของแล้วสั่นจนน่าถีบตัวเอง ขณะที่คนฟังก็ขมวดคิ้ว งงว่าตัวเองไปด่ามันว่าเป็นหมาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            “ช่างเถอะ เดี๋ยวเก็บของเสร็จไปล้างหน้าล้างตา พี่จะพาไปกินข้าวข้างนอก”

 

            “หืม” คราวนี้เดียร์หันกลับมามองอย่างงุนงง จนเจอกับรอยยิ้มกว้างที่เขาบอกตัวเองว่าทั้งรักทั้งเกลียดมันมากจริงๆ

 

            “ก็ไปฉลองที่เข้ามหาลัยได้ไง แล้วจะขับรถพาไปดูตึกเรียน โอเคมั้ย” คำถามที่คนฟังได้แต่พยักหน้าแรงๆ ตากลมๆ ก็โตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

            ขนาดเจ้ดรีมยังไม่พาไปฉลองเลย

 

            “งั้นไปล้างหน้าได้แล้ว”

 

            “ครับผม ไปเดี๋ยวนี้คร้าบ” ว่าจบ คนที่ปิดตู้ใส่เครื่องเล่น ทั้งเครื่องเกม ทั้งเครื่องเล่นดีวีดีก็วิ่งกลับห้องทันที ให้คนมองยกมือขึ้นกอดอก ทั้งยังยิ้มกว้าง

 

            เขาว่าเขารู้แล้วว่าเจ้าเดียร์เหมือนอะไร...ตอนที่ทำหน้าดีใจ เขาคิดว่าเขาเห็นหางมันสั่นดิ๊กๆ หูตั้งทำหน้ามีความหวังแบบที่น่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

 

          ตกลงนี่เขาไม่ได้เพื่อนร่วมห้อง แต่ได้น้องหมามาเลี้ยงสินะ หึๆ

 

..........................................

 

            ครบค่า ไอ้ท่าทางนี้อ่ะจ้า มันจะกลายเป็นท่าประจำของพี่น้องท้องชนกันคู่นี้ คนนึงนั่งบน คนนึงนั่งล่าง เอาหลังพิงขาอะไรทำนองนั้น เหมือนมีน้องหมาตัวน้อยๆ มาซุกมาซบ (พี่พอร์ชเขาบอกมา) ส่วนตอนนี้หลายคนคงงง อ้าว พี่พอร์ชเพิ่งกลับมาจากเกาหลี เอ๊ะ ยังไง เรื่องนี้มันต่อจากเรื่องกามเทพค่ะ เมย์ถึงบอกไงว่าเมย์เอาเรื่องพี่พอร์ชไปผูกปมไว้ที่กามเทพ แต่มันผูกยังไง อย่าเพิ่งเฉลยเลยเนอะ อีกอย่างจ้า เมย์คงไม่เอาเฮมาหรอกนะคะ งงตายเลย เขียนวายไทย เอาฟิคมาด้วย คงโผล่แค่ชื่อแวบๆ เนอะๆ ^^

            เมย์ช่วงนี้จะตายเอา กินยาแก้แพ้ ว่างเป็นหลับ ขยับเป็นหาวอ่ะ ง่วงมาก ส่วนตอนหน้า อืม ตอนหน้ากระบอกปืนใหญ่โผล่แล้วล่ะ XD

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักนักอ่านทุกคนค่า ^^

 

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 น้องหมาของพี่พอร์ช , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 94207 , โพส : 406 , Rating : 22% / 604 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17
# 406 : ความคิดเห็นที่ 62973
นี่คือพี่ก็หวั่นไหวช้ะ.....ฮั่นแน่!!!!!55555
Name : 335360 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 335360 [ IP : 223.24.149.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2561 / 00:51
# 405 : ความคิดเห็นที่ 62864
พี่พอรช์ไปเกาหลีก่อนหน้านี้..หนูต้องไปหาพี่ที่เกาหลีก่อนปะเนี่ยยย 555555555
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 101.108.80.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2561 / 18:33
# 404 : ความคิดเห็นที่ 62665
น่าร้ากกกกกกก
Name : feeeeemm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ feeeeemm [ IP : 182.232.235.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2561 / 22:06
# 403 : ความคิดเห็นที่ 62560
น้องหมาของพี่พอร์ชโอ้ยยยน่ารัก
Name : ikonyg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ikonyg [ IP : 182.53.38.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:49
# 402 : ความคิดเห็นที่ 62308
เป็นการเปรียบที่น่ารักมากกกกกก
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.208.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2560 / 21:33
# 401 : ความคิดเห็นที่ 62296
กลับมาอ่านอีกรอบ คิดถึงเดียร์ คิดถึงพี่พอร์ชชชชชชชชช
Name : jnchiny < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jnchiny [ IP : 125.27.143.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2560 / 20:22
# 400 : ความคิดเห็นที่ 62151
เดียร์น่ารักมีความเผลอๆ
PS.  ›http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1084390‹ 'єх вσчғяıєп∂'  please f
Name : มอนเตอร์ღ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอนเตอร์ღ [ IP : 122.155.38.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2560 / 23:22
# 399 : ความคิดเห็นที่ 62143
น่ารักกกก
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.115.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2560 / 20:08
# 398 : ความคิดเห็นที่ 62132
ไม่ใช่ทั้งเพื่อนร่วมห้องและหมาค่ะพี่พอร์ชแต่เป็นเมี---ตื้ด ตื้ด สัญญาณขาดหายชั่วขณะ---
Name : Princess Rainy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Princess Rainy [ IP : 182.232.78.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2560 / 23:02
# 397 : ความคิดเห็นที่ 62116
กลับมาอ่านอีกรอบก้ยังหลงเดียร์เหมือนเดิมมมมม งือออออ
PS.  Connichiwa!! Hajimemashite.
Name : Lunoiiz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lunoiiz [ IP : 182.232.28.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2560 / 17:57
# 396 : ความคิดเห็นที่ 62104
เดียร์น่ารักอ่ะ งื้อออออออ
Name : PInnKPoly < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PInnKPoly [ IP : 223.24.68.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2560 / 18:35
# 395 : ความคิดเห็นที่ 62036
เปลี่ยนจากกวางเป็นหมาแทนแล้วหรอ?
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 27.55.239.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:42
# 394 : ความคิดเห็นที่ 62019
เดียร์น่ารัก
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.109.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:35
# 393 : ความคิดเห็นที่ 61965
ตั้ลล้าคค ตอนนึงอ่ายาวมากก 55
PS.  I'm ~MaI~ :D <3 EXO very much
Name : •-MaMaI-• < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •-MaMaI-• [ IP : 1.46.99.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
# 392 : ความคิดเห็นที่ 61936
หมาที่ไหน55555
Name : yimyimcute112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yimyimcute112 [ IP : 49.230.16.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 16:25
# 391 : ความคิดเห็นที่ 61836
หวั่นไหวขั้นสุดนะ5555
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.98.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:01
# 390 : ความคิดเห็นที่ 61774
ง่อววว มีความอยากกินเด็ก
Name : maya93 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maya93 [ IP : 171.7.249.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2559 / 21:10
# 389 : ความคิดเห็นที่ 61749
สนุกมากกะ
Name : yuyyeah < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yuyyeah [ IP : 49.230.201.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2559 / 02:46
# 388 : ความคิดเห็นที่ 61742
เพิ่งได้อ่านค่ะ รู้สึกได้ถึงความน่ารักของน้องเดียร์ที่แผ่ออกมา พี่พอร์ชจะทนได้ยังไง หึหึ
Name : feelforfun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ feelforfun [ IP : 171.97.98.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2559 / 11:00
# 387 : ความคิดเห็นที่ 61617
น้องหมาสิน้ะน้องมางั้นหรอไอพี่พอร์ชบ้ามันต้องเป็นเมียเซ่
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2559 / 20:45
# 386 : ความคิดเห็นที่ 61484
มาอยู่กับคนที่ชอบแบบนี้ เป็นเราใจสั่นตาย
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2559 / 13:28
# 385 : ความคิดเห็นที่ 61347
น่ารักแรง
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.234.255 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2559 / 23:03
# 384 : ความคิดเห็นที่ 61305
ต่างคนต่างหวั่นไหว ฉันเขิน-///- ชอบบบ
PS.  แหะๆ เค้าไม่กัดน้าา เค้าออกจะใจดี >< บูๆ แบร่ๆ แค่กๆ ค่อกๆ รักน้ะ จุ้บุ้คุ้ๆ
Name : พาลาลอย กิ้กิ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พาลาลอย กิ้กิ้ [ IP : 110.78.146.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2559 / 16:23
# 383 : ความคิดเห็นที่ 60848
ได้น้องหมามาเลี้ยง ฮะน่อวววว
PS.  บนโลกแห่งเทมป์จี
Name : Ying_VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ying_VIP [ IP : 202.28.35.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2558 / 15:36
# 382 : ความคิดเห็นที่ 60788
น้องหมาของพี่พอร์ชน่ารักอ่ะ พี่พอร์ชคงอยากให้น้องไปน่ารักและสนิทด้วยแบบเดิม แต่เราเข้าใจเดียร์เลย หายไปนาน แล้วกลับมาไม่ติดต่อกัน ก็รุ้สึกแปลกๆเปนธรรมดาอ่ะเนอะ
Name : NNYuki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NNYuki [ IP : 183.89.153.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2558 / 18:17
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android