คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 27 ละเมอ เพ้อไปเอง


     อัพเดท 30 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 7,990 Overall : 3,847,510
63,165 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39684 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 30 : ตอนที่ 27 ละเมอ เพ้อไปเอง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 72038 , โพส : 497 , Rating : 35% / 354 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 27 ละเมอ เพ้อไปเอง

 

 

 

            “คุณพูรินเป็นอะไรมั้ยครับ หน้าซีดๆ”

 

            “มึนหัวนิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรมากหรอก”

 

            พูรินหันไปคุยกับเลขาคนสนิทด้วยรอยยิ้ม ข่มความหงุดหงิดที่กำลังเพิ่มสูงมากขึ้นทุกทีเอาไว้ นึกย้อนไปถึงเมื่อเช้าที่เจ้าลูกหมาของเขาเอาแต่คุยเรื่อง...พี่โอ๊ต ยอมรับว่าฟังบ้างไม่ฟังบ้าง จับใจความได้แค่วันนี้จะเอาเสื้อไปคืนให้ อีกทั้งไอ้รุ่นพี่คนนั้นยังสัญญาจะพาไปเลี้ยงข้าว

 

            ยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิด ยิ่งฟังยิ่งไม่พอใจจนได้แต่พยักหน้ารับตอนเดียร์ก้าวลงจากรถ รู้ว่าตัวเองกำลังทำตัวเหมือนเด็กขี้หวง แต่ยอมรับว่าเขากำลัง...หึง

 

            เดียร์คงก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้รุ่นพี่คนนั้นคิดอะไร เขาก็ไม่คิดเอ่ยปากบอก แต่ยอมรับว่าแอบหวั่นใจว่าถ้ามันมาบอกชอบเด็กเขา...เดียร์มันจะทำยังไง

 

          ให้ตายเถอะ หงุดหงิด!

 

แค่คิดพูรินก็เผลอชักสีหน้า เสียงที่เอ่ยถามก็เข้มขึ้นนิด

 

            “วันนี้มีอะไรอีกหรือเปล่า”

 

            “วันนี้ไม่มีอะไรแล้วครับ แต่พรุ่งนี้เช้าคุณพูรินมีนัดกับคุณไซกิตอนเก้าโมงเช้า” พูรินพยักหน้ารับพลางถอนหายใจหนักๆ เจอกับลูกค้ารายสำคัญทีไร เขาได้ปวดหัวตุบๆ ทุกที นัดเก้าโมงเช้าที่ว่าอาจจะเจอกันที่สนามกอล์ฟ แล้วยาวไปตลอดทั้งวัน

 

            “ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวผมออกเลยแล้วกัน รู้สึกปวดหัวตั้งแต่เช้าแล้ว” ชายหนุ่มว่าพลางคลึงขมับเบาๆ เขาคิดว่าบทลงโทษของดรีมกำลังเล่นงานเขาหนักขึ้นทุกวัน แต่ที่ทำให้อาการหนักสุดๆ คงเป็นอาการปวดหัวที่เห็นเจ้าลูกหมาแสนซื่อไม่รู้ว่ามีใครมาตามจีบเอาแบบนี้

 

            “ยังไงให้ผมเลื่อนนัดพรุ่งนี้ดีมั้ยครับ”

 

            “ไม่ต้อง ผมไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง” ว่าจบ คนพูดก็รวบเอกสารที่เขาอ่านค้างขึ้นมาถือไว้ อีกมือก็คว้ากุญแจรถ กะว่าจะกลับไปงีบสักตื่นแล้วค่อยไปรับเจ้าตัวเล็ก ก่อนที่มันจะถูกรุ่นพี่นั่นหิ้วไป

 

..........................................................

 

            “พี่โอ๊ต ทางนี้พี่”

 

            เดียร์ที่กำลังนั่งดูดโกโก้ปั่นของตัวเองอยู่บนม้าหินหน้าร้านน้ำโบกมือให้กับคนที่ก้าวมาอีกทาง ให้คนที่ตีหน้าเคร่งนิ่งไปนิดก้าวเข้ามา สีหน้าที่ดูเครียดจัดของคนที่จ้องมาตรงๆ ทำเอาคนที่ดูดน้ำอยู่ถึงกับยิ้มแหย

 

          พี่โอ๊ตเป็นไร วิญญาณพี่ว้ากเข้าสิง?

 

            “อ่า พี่โอ๊ต ผมโทรไปรบกวนพี่หรือเปล่า คือผมเอาเสื้อมาคืน แล้วพี่บอกเองว่าถ้ายังไงโทรหาพี่ได้” บอกไปด้วยเสียงอ่อนอ่อย อดรู้สึกไม่ได้ว่าพี่เขาดูโคตรเครียด ให้พี่โอ๊ตถอนหายใจหนักๆ ตาคมเข้มที่มองมาฉายชัดถึงความผิดหวังจนคนถูกมองเริ่มหวั่นๆ

 

          กูไปทำอะไรให้พี่เขาเกลียดเปล่าวะ หรือเรื่องที่จะให้พี่เขาเลี้ยงข้าว?

 

            “คือ...นี่เสื้อพี่ครับ” ว่าไปก็ส่งถุงที่พับเสื้อหนังตัวสวยมาส่งให้ ตั้งใจว่ารีบชิ่งดีกว่า ทั้งที่ไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

 

            หมับ

 

            “เดียร์ ผมมีเรื่องจะถาม”

 

            “อ่า เรื่องอะไร หน้าพี่ดูเครียดๆ นะ” คราวนี้ลูกหมาถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อพี่โอ๊ตคว้าข้อมือเขาเอาไว้ ร่างสูงก็ทรุดตัวนั่งข้างๆ สีหน้าจริงจังจนแอบกลัว เสียงที่เอ่ยถามก็เข้มจัด จนได้แต่พยักหน้าหงึกๆ

 

            “คนที่ชื่อพอร์ชเป็นอะไรกับเดียร์มากกว่าพี่ชายใช่มั้ย”

 

            กึก

 

            เดียร์ได้แต่นิ่งอึ้ง อ้าปากน้อยๆ มองคนที่ถามด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่แก้มขาวจะเริ่มร้อนขึ้น...ร้อนขึ้น แล้วแดงเถือกไปทั้งหน้า

 

            “มะ...ไม่ใช่...”

 

          “ผมเห็นเดียร์จูบกับเขาเมื่อวาน”

 

            คราวนี้เจ้าตัวเล็กถึงกับสะดุ้งโหยง ไม่คิดว่าเมื่อวานจะมีคนเห็น แล้วคนที่เห็นก็ดันเป็นพี่โอ๊ตอีก แบบนี้รุ่นพี่ก็ต้องรู้สิว่าเขาคบกับผู้ชาย จนหัวใจเกรงว่าจะถูกรังเกียจ ไม่รู้ทำไมคิดแบบนั้น แต่ไม่อยากให้รุ่นพี่ตรงหน้ามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

 

            “คือผม...” ท่าทางลุกลี้ลุกลนของรุ่นน้องตรงหน้า ทำให้โอ๊ตจับข้อมือเล็กแน่นขึ้นอีกนิด ดวงตาคู่คมวาวเข้มยามที่บอกด้วยเสียงจริงจัง แต่ทำให้คนฟังเหมือนจะช็อกตาย

 

          “ผมชอบเดียร์นะ”

 

            “พี่โอ๊ต!!!

 

            “ผมชอบเดียร์ตั้งแต่เราเจอกันครั้งแรกแล้ว และชอบเดียร์มากขึ้นเรื่อยๆ ที่ช่วยเพื่อนในห้องเชียร์วันนั้น เดียร์ไม่รู้เลยหรือว่าผม ไม่สิ พี่ชอบมาตลอด พี่แสดงออกไม่ชัดเลยหรือว่าพี่ชอบเดียร์” ตลอดเวลาที่เอ่ยออกมา พี่โอ๊ตพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว ทั้งที่ควรจะทำให้คนฟังลำบากใจ หัวใจดวงน้อยกลับ...เต้นแรงมากขึ้น มากขึ้นทุกที

 

            “พี่...ชอบ...เดียร์” ลูกหมาตัวเล็กเอ่ยเสียงเบาหวิว ทั้งที่แก้มแดงก่ำ มือไม้ที่สั่นริกๆ ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แบบที่ทำให้คนมองนิ่งคิดเพียงเสี้ยววินาที แล้ว...

 

            จุ๊บ

 

            “เฮ้ย...พี่โอ๊ตอย่า...” เดียร์ได้แต่ร้องเบาๆ ยามที่ดันไหล่กว้างออกจากตัวอย่างตกใจ เมื่อริมฝีปากอุ่นแตะลงที่ปากของเขา แล้วเม้มเบาๆ ให้ตัวสั่นน้อยๆ ทว่า เพียงจะดันตัวออกห่าง รุ่นพี่ตัวยังกับยักษ์ก็ประคองแก้มของเขาเอาไว้ แล้วโน้มตัวลงมาบดจูบที่ปากแดงๆ อีกครั้ง

 

            “ให้โอกาสพี่ได้มั้ย...นะครับ” พี่โอ๊ตบอกด้วยน้ำเสียงขอร้องที่คนฟังควรจะผลักอีกฝ่ายออก ทว่ามันกลับทำให้เดียร์ใจอ่อนลงทุกที ยิ่งมองตาอีกฝ่าย ยิ่งอีกฝ่ายกดจูบลงมาอีกครั้ง มือที่ควรผลักกลับ...กำเสื้อนักศึกษาอีกฝ่ายไว้แน่น บอกเสียงเบาหวิว

 

            “ผม...มีคนที่ผมรักแล้ว”

 

            “พี่ไม่สน ขอแค่เดียร์ให้โอกาสพี่ก็พอ” เสียงกระซิบดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่พี่โอ๊ตจะกดจูบลงมาอีกครั้ง มือก็ล็อกคอรุ่นน้องตัวเล็กเอาไว้มั่น ยามแรกรุ่นน้องตัวเล็กก้ดิ้นหนี แต่เมื่อผ่านไปสักพัก เดียร์โอนอ่อนมากขึ้น...มากขึ้นทุกที

 

            ปฏิกิริยาที่ราวกับบอกว่าแม้ว่าหัวใจจะเป็นของคนอื่น แต่ใช่ว่าจะไม่ได้รู้สึกดีกับพี่ว้ากคนนี้

 

            ภาพทั้งหมดที่ตกอยู่ในสายตาของ...นายพูริน

 

            คนที่รีบเร่งมาจากคอนโดเพื่อมารับลูกหมาตัวน้อยของเขา ตอนแรกก็ว่าจะโทรหา แต่เพราะเจอเพื่อนสนิททั้งสองของเจ้าตัวเล็ก เขาเลยตั้งใจจะเดินมารับ แต่กลับต้องมาเห็นภาพบาดตาของน้องชายร่วมห้องที่กำลังจูบกับ...คนอื่น

 

            หมับ

 

            “พี่ไม่มีสิทธิ์ไปขวางพวกเขาสองคน” แต่ในจังหวะที่คนโมโหจะกระโจนไปคว้าไอ้รุ่นพี่นั่นให้ห่างจากคนของตัวเอง หัวไหล่ก็ถูกยึดเอาไว้แน่น ตามมาด้วยเสียงของซันที่เอ่ยขึ้น จากนั้นชินก็ก้าวมาเดินขวางหน้า

 

            “หลีกไป!” พูรินตวาดก้อง ยามที่ดันไหล่เพื่อนของเดียร์ให้พ้นทาง ซึ่งซันก็เซไปนิด แต่ชินกลับรีบล็อกแขนคนที่จะพุ่งไปตรงนั้นอย่างรวดเร็ว และนั่นก็ทำให้คนเซรีบเข้ามาช่วยเพื่อนกระชากตัวเขาไว้

 

            “หลีกไปสิวะ!

           

“เฮ้ยพี่พอร์ช พี่มีสิทธิ์อะไร อย่าลืมสิว่าพี่ทำให้ไอ้เดียร์มันเสียใจมากแค่ไหน และตอนนี้ไอ้เดียร์ก็ไม่ได้เป็นของใคร ทำไมมันจะให้โอกาสคนอื่นที่ชอบมันไม่ได้” ซันบอกเสียงหนัก ยามที่พยายามยึดร่างเขาที่จะกระโจนไปข้างหน้า ตามมาด้วยเสียงของเด็กลูกครึ่งที่บอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่

 

            “ถูก อย่างน้อยที่สุด รุ่นพี่พวกผมก็ไม่เคยครางชื่อพี่สาวคนที่นอนด้วยให้ไอ้เดียร์เสียใจ”

 

            “มันไม่ใช่! พี่ไม่ได้รักดรีมแบบนั้น”

 

            “แล้วพี่ปฏิเสธได้หรือว่าพี่ไม่ได้ครางชื่อเจ้ดรีม ทุเรศว่ะ มีเซ็กส์กับคนน้อง แต่ครางชื่อพี่”

 

            “ผมว่าพี่ปล่อยไอ้เดียร์ให้เจอคนที่ดีกว่าพี่ไม่ดีกว่าหรือไง” สองเสียงเพื่อนสนิทของเจ้าลูกหมาที่ล็อกเขานิ่งบอกแบบนั้น บังคับให้ดวงตาคู่คมมองเจ้าลูกหมาของเขาที่ยอมให้รุ่นพี่ตัวโตล็อกตัวเอาไว้ ยามที่ริมฝีปากที่เขาจูบเมื่อเช้าก็กำลังแลกเปลี่ยนสัมผัสกับคนอื่น

 

            ภาพที่กำลังทำให้พูรินเจ็บแทบบ้า

 

            “ไม่! ฉันไม่ยอม ปล่อยสิวะ...ปล่อย!!!” พูรินกระชากแขนตัวเองเต็มแรง แต่กลับถูกเด็กที่หุ่นบางกว่าเขาทั้งคู่จับเอาไว้แน่น ตาคมก็แดงก่ำยามที่หันกลับไปมองภาพเจ้าลูกหมา

 

            “เดียร์ หยุด! พี่บอกให้หยุด! ไหนว่าเดียร์รักพี่ไง หยุดสิวะ!!!

 

            เสียงตะโกนก้องที่ไม่มีใครสนใจเขาแม้แต่คนเดียว...

 

.....................................................

 

            ต่อค่ะ

 

          “เฮ้ย พี่พอร์ช!! พี่พอร์ชตื่นสิ! พี่เป็นอะไรวะ!

 

            ภายในห้องนอนใหญ่ภายในคอนโดหรู เดียร์ที่เกือบช็อกตายไปรอบเมื่อกลับมาเห็นพี่ชายตัวโตที่นอนคว่ำหน้าตามขวางของเตียงเหมือนคนตาย ถึงกับรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับอ่างน้ำและผ้าขนหนูผืนเล็ก จากนั้นก็วางของทั้งหมดลงข้างเตียง แล้วกระโจนขึ้นมาบนเตียงนุ่ม สองมือก็รีบเขย่าไหล่ของคนที่กำลังป่ายปัดมือไปในอากาศ หยดเหงื่อผุดพรายไปทั่วใบหน้า

 

            ใช่...พี่พอร์ชไข้ขึ้น...สูงด้วย

 

            ตอนแรกเดียร์ก็รู้สึกผิดปกติแล้วที่คนตื่นไวอย่างพี่พอร์ชไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาย่องเข้ามาในห้อง เห็นนอนหมดสภาพ ไอ้ตอนแรกก็คิดว่ามุกแกล้งดึงไปกอดหรือเปล่า แต่เล่นนอนท่าเดิมแบบกลัวจะหายใจไม่ออก พอแตะตัวเท่านั้นแหละ...ร้อนจี๋เลย

 

            แล้วตอนนี้ยังนอนมาละเมออีก!

 

            “เอาไงดีวะ โทรหารถพยาบาลดีมั้ย ไม่ๆๆ ไอ้เดียร์ มึงอย่าตื่นตูม ทำยังกับว่าไม่เคยไข้ขึ้นงั้นแหละ!” เดียร์รีบบอกตัวเองเสียงหนัก แล้วเขย่าไหล่คนที่เขาพลิกให้นอนหงายแล้วแรงๆ แต่สีหน้าทรมานของคนรูปหล่อที่หน้าซีดเผือด ตัวเปียกชุ่มก็ทำให้เขายิ่งใจเสีย

 

            “พี่พอร์ช...พี่พอร์ชตื่นเถอะนะ เดียร์ใจเสียแล้วนะเว้ย ฮือ ตื่นสิครับ ตื่น” คราวนี้เจ้าลูกหมายิ่งเขย่าไหล่แรงๆ ถ้าเล่นนอนไม่ได้สติแบบนี้ เห็นทีเขาต้องโทรหาใครมาช่วยหามไปโรงพยาบาลแล้ว

 

            ความคิดของคนที่เม้มปากแน่น มือขาวก็ลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ แล้วหันไปคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับเหงื่อให้ สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมา

 

            “เดียร์...ไม่...เดียร์...เดียร์...”

 

            หมับ

 

            “เดียร์อยู่นี่ไงพี่ ละเมอถึงเดียร์ก็ตื่นมาหาเดียร์สิวะ ไม่ตื่นเดียร์จะร้องไห้จริงๆ นะ” เดียร์รีบคว้ามืออีกฝ่ายที่ควานเปะปะไปทั่วมากำเอาไว้ บอกด้วยเสียงที่ดังขึ้น แล้วเหมือนสัมผัสของสองมือที่กุมกันเอาไว้ด้วยกัน จะทำให้คนที่หลับไปเพราะพิษไข้ปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นทีละน้อย

 

            “เดียร์...” เสียงแหบพร่าที่ดังเบาๆ ทำให้เดียร์เกือบจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก มองดวงตาที่แดงเรื่อด้วยพิษไข้ ทั้งยังมองเขาด้วยแววตาโหยหาแปลกๆ

 

            “พี่พอร์ช พี่เป็นไงบ้าง พี่ไข้ขึ้นสูงเลย นี่เดียร์เพิ่งกลับมาจากมหาลัยก็เห็นพี่นอนหมดสติอยู่ในห้องแล้ว...เฮ้ย!” ยังไม่ทันที่เจ้าตัวเล็กจะเอ่ยเล่าอาการให้ฟัง พูรินกลับใช้แรงทั้งหมดดึงเจ้าลูกหมามากอดเอาไว้แน่น

 

            อ้อมกอดที่ไม่ทันตั้งตัวจนเดียร์ได้แต่ดิ้นขลุกๆ

 

            “พี่เป็นอะไรวะ...”

 

            “อย่า...ไป...อย่าไปไหนนะ...อย่าไปยุ่งกับใคร...นะเดียร์...นะครับ” เสียงแหบพร่าดังอยู่เหนือหัว สองมือของคนที่ตัวร้อนจัดก็กอดเอวเจ้าลูกหมาแน่น คำที่คนฟังรู้สึกถึงแก้มที่ร้อนขึ้น พอจะรู้ว่าพี่พอร์ชกำลังเพ้อเพราะไข้ แต่ฟังแล้วใจมันหวิวๆ

 

            “พี่พอร์ช พี่ไข้ขึ้นจนบ้าไปแล้วแน่ๆ เดียร์เนี่ยนะจะไปยุ่งกับใคร” เดียร์โวยวายเบาๆ ยามที่จะดันร่างขึ้นมาอย่างง่ายดาย เพราะเจ้าของตัวโตไร้แรงจะยึดเอาไว้

 

            อาการที่บอกว่าพี่พอร์ช...อาการหนัก

 

            “เดียร์...ไหนว่าเดียร์รักพี่ไง...ทำไมไปยุ่งกับคนอื่น...”

 

            “เฮ้ย เดียร์เนี่ยนะ!” คราวนี้เดียร์อ้าปากค้าง ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วถามในใจว่า...กูไปยุ่งกับใครตอนไหนวะ!

 

            “บ้า บ้าแล้วแน่ๆ อ่ะพี่พอร์ช อย่างเดียร์เนี่ยไปยุ่งกับใคร พี่เพ้อหนักขนาดนี้ เดียร์โทรให้ใครมาเอาพี่ไปโรงบาลดีกว่า”

 

            หมับ

 

            “เดียร์ ก็พี่เห็น...”

 

            “เห็นอะไรล่ะครับคุณพี่ชาย พี่ฝันเอามากกว่า เดียร์ไม่ได้ยุ่งกับใครที่ไหนทั้งนั้นแหละ!” อยากจะโวยวายใส่หนักๆ หรอกนะ แต่เห็นสภาพหน้าซีด ตาแดง ปากแห้งผาก ไหนจะเสียงแหบพร่า ก็เลยได้แต่อธิบายด้วยเสียงที่อ่อนลง จนคนตัวโตยกมือพาดหน้าผากตัวเอง

 

            “พี่...ไข้ขึ้น...”

 

            “ใช่!” เจ้าตัวเล็กพยักหน้ายืนยันอีกที ที่ทำให้พูรินถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกว่าเนื้อตัวมันร้อนไปหมด สมองเบลอจนเริ่มไม่ปะติดปะต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

 

            เขากลับมาจากบริษัท ปวดหัวจนแทบระเบิดก็เลยทิ้งตัวลงนอนบนเตียง คิดว่านอนสักงีบค่อยไปรับลูกหมา แล้ว...ความฝันก็เข้าจู่โจม

 

            ฝันร้ายสุดๆ เลยด้วย

 

            “เดียร์ไม่ชอบผู้ชายคนอื่นแน่นะ”

 

          ให้ตายเถอะ พี่พอร์ชช่วงนี้เป็นห่าอะไรวะ ก่อนหน้านี้ก็ถามอะไรแปลกๆ พอไข้แดกยังถามอะไรพวกนี้อีก

 

            เดียร์ก็อยากจะตะโกนใส่หน้าอยู่หรอกนะ แต่เพราะเห็นสภาพแล้วสงสารก็เลยถอนหายใจเบาๆ บอกด้วยน้ำเสียงเอาใจคนป่วย

 

            “เดียร์ไม่ได้ชอบผู้ชายพี่...เดียร์ชอบพี่คนเดียว พี่พอร์ชโอนลี่น่ะ เก็ทมั้ยครับ” ดีที่พี่พอร์ชป่วยอยู่ เขาเลยกล้าพูดออกมาตรงๆ และก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เมื่อพี่พอร์ชส่งยิ้มซีดเซียวมาให้ ท่าทางที่ทำให้เดียร์หลุดยิ้มตาม แล้วขยับไปยังข้างหัวเตียง

 

            หมับ

 

            “จะไปไหน”

 

            “เช็ดตัวให้พี่ไง เดียร์ไม่ไปไหนหรอกน้า” เจ้าตัวเล็กพูดด้วยแก้มแดงๆ แม้ว่าจะอีคิวต่ำสักหน่อย แต่เรื่องของพี่พอร์ชนี่เขาก็ฉลาดเหมือนกันนะ แล้วตอนนี้เขาก็เสือกรู้ไงว่าพี่พอร์ช...อ้อน อ้อนด้วยแววตาคล้ายกลัวถูกทิ้งที่ทำให้ต้องรีบบิดผ้าให้หมาดแล้วกลับมานั่งที่เดิม

 

            “เช็ดตัวก่อนนะพี่ เหงื่อชุ่มเลย” ว่าไปก็แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตไปด้วย อย่างที่พี่พอร์ชก็ใช้ตาแดงเรื่อมองไม่ละสายตา จนคนจะเช็ดตัวให้อดเขินไม่ได้ ปากก็เลยเริ่ม...บ่น

 

            “เดียร์บอกพี่ตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้วว่าพี่ตัวร้อน เฮ้าะ แล้วก็บอกว่าเดียร์ทำให้พี่ร้อน เมื่อวานก็เหมือนกันก็บอกแล้วว่าให้กินยาดัก นี่ไม่ได้กินสินะ ก่อนหน้านี้ก็ไปเฝ้าเดียร์ที่บ้านไอ้ชินจังทั้งคืน เป็นไงล่ะ คิดว่าตัวโตๆ ถึกๆ อย่างพี่ป่วยไม่เป็นหรือไง” ไอ้ทั้งหมดที่บ่นไปน่ะก็เพราะไม่อยากให้พี่พอร์ชรู้ว่า...มือสั่น

 

            และแน่นอนว่าตอนนี้คนป่วยไม่รู้ เพราะเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ถูกดึงออกไปจนได้ ดวงตาคู่คมก็ฟังเสียงบ่นไปด้วย ความรู้สึกหน่วงๆ ที่เจอในฝันจางหายไปทีละน้อย

 

            “พี่ยิ้มทำไมวะ” เคืองนะเว้ย นี่บ่นใส่เพราะห่วง ยิ้มทำห่านอะไรล่ะครับ

 

            “ก็เดียร์...น่ารัก”

 

          แม่งๆๆๆ คนป่วยยังทำกูเขินได้อ่ะ

 

            ความคิดของคนที่เริ่มลงมือเช็ดตัวให้ แต่เหมือนว่าเพราะเขิน แรงที่ลากผ้าก็เลยหนักมือไปหน่อย แต่พูรินกลับไม่บ่นสักคำ มองคนที่ตั้งใจเช็ดตัวให้เขา ทั้งแขน คอ แผ่นอก ท้อง แล้วยังขยับมาเช็ดแผ่นหลังชุ่มเหงื่อให้ด้วย

 

            “เช็ดหน้าหน่อยนะพี่ เดี๋ยวเดียร์หายาให้” เดียร์ว่าอย่างเป็นห่วง ยามที่คว้าผ้าผืนใหญ่มาเช็ดใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเบามือ สัมผัสว่าตัวยังร้อนจัดจนรีบกระวีกระวาดไปหาเสื้อตัวใหญ่มาสวมให้

 

            “พี่พอร์ชเปลี่ยนกางเกงมั้ย ใส่แบบนี้นอนไม่สบาย” คนปวดหัวแทบระเบิดส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ไม่มีแรง”

 

            “เดี๋ยวเดียร์เปลี่ยนให้ พี่นอนเฉยๆ เถอะ” ว่าไปก็แกะเข็มขัดอีกฝ่ายเร็วๆ อยากจะรีบทำให้เสร็จเพราะจะได้ไปหายามาให้กิน แต่มานึกขึ้นได้ตอนที่รั้งกางเกงอีกฝ่ายลงไปกองที่ปลายเท้าแล้วเงยหน้าขึ้นมา

 

          ไอ้เหี้ย ดุ้นปืนใหญ่อยู่ใต้ไอ้นั่นสินะ

 

            เด็กหนุ่มบอกตัวเองพลางกลืนน้ำลายอีกเอื้อก เหลือบมองอะไรบางอย่างที่หลับสนิทเพราะเจ้าของป่วยใต้ชั้นในสีเข้ม สาบานได้ว่าไม่ได้ลามกจริงๆ นะ แต่...มันเสือกจินตนาการตอนที่ไม่มีอะไรปิดน่ะสิ

 

          ผู้ชายเหมือนกัน อายอะไรวะ! เออ แต่ไอ้นั่นเคยเข้ามาในตัวกูนะเว้ย ไม่อายได้ไง!

 

            สองความคิดที่ตีกันเองในหัว ยามที่เดียร์รีบสวมกางเกงให้อีกฝ่ายเร็วๆ แล้วเพราะพี่พอร์ชไม่มีแรงนั่นแหละ กว่าจะใส่เสร็จก็แอบหอบ

 

            “พี่อยากกอดเดียร์”

 

            “จะบ้าหรือพี่! พี่ป่วยอยู่นะ จะทำได้ไงล่ะ!” เดียร์โวยวายลั่น แก้มแดงเถือก คิดไปถึงไหนต่อไหน แต่ทำให้คนป่วยมองมาด้วยสายตาน้อยใจแปลกๆ

 

            “แค่กอด...ก็ไม่ได้”

 

            “กอดเฉยๆ”

 

            “อืม”

 

          เออ มึงก็คิดไปได้เนอะเดียร์ ใครมันจะคิดทำอะไรกันตอนป่วยล่ะ

 

            คิดแบบที่แก้มแดงก่ำ แล้วเดินมึนๆ ออกไปทางห้องครัว คุ้ยเอากล่องยาที่อีกฝ่ายเคยบอกไว้ ได้ยาแก้ไข้มาอีกแผงก็กลับเข้ามาในห้องนอน เพื่อเห็นว่า...พี่พอร์ชนอนหันหลังให้

 

            “พี่พอร์ชกินยาพี่”

 

            “...” พูรินยังคงเงียบ ให้เดียร์วางแก้วน้ำลงข้างโต๊ะ แล้วเขย่าไหล่เบาๆ

 

            “พี่พอร์ช ลุกมากินยาก่อน”

 

            “ไม่...เดียร์ไม่ยอมให้พี่กอด”

 

          เหยดดด คนป่วยตัวเท่าควายขี้น้อยใจด้วยว่ะ

 

            เดียร์ถึงกับอ้าปากน้อยๆ ก่อนที่จะกลั้นขำเต็มที่ ชะโงกตัวไปดูคนที่หลับตาแบบที่คิ้วขมวดมุ่น สองมือก็เกาะไหล่กว้าง แล้วเอาคางวางแนบเข้าที่หัวไหล่

 

            “ใครว่าไม่ให้กอด เดียร์แค่ออกไปหายามาให้กิน”

 

ต้องเอาใจคนป่วยสักหน่อย

 

            “ก็แค่ข้ออ้าง”

 

เออ พี่พอร์ชงี่เง่าเวลาป่วย กูจะจำให้ขึ้นใจ

 

            เดียร์กลั้นหัวเราะ แล้วก็เผลอหลุดปากไปตามประสาคนอารมณ์ดีที่ได้เห็นมาดที่ไม่เคยเห็น

 

            “เอางี้ ถ้าพี่พอร์ชยอมทำตามที่เดียร์บอกนะ พี่หายป่วยแล้ว จะเอาอะไร เดียร์ให้พี่ทุกอย่างเลย” นั่น พอบอกแบบนี้ คนปวดหัวก็หันมามองนิด ลืมตาขึ้นมาหน่อย มีการถามเพื่อความชัวร์ด้วยว่า

 

            “พูดจริง?”

 

            “เดียร์จะล้อพี่เล่นทำไม จะกอดจะจูบให้หมดเลยพี่ กินยาก่อนนะ”

 

            “เอามาสิ” เท่านั้นแหละ คนป่วยแสนดื้อก็พยุงตัวขึ้นมานั่งพิงหมอนแล้วรับยาสองเม็ดมาโยนใส่ปาก กลืนน้ำตามอย่างรวดเร็ว แล้วก็กลับไปนอนแผ่อยู่ที่เดิม

 

            “สัญญาแล้วนะ”

 

            “เออน่า สัญญาแล้ว พี่นอนไปก่อนนะ เดี๋ยวเดียร์ทำไรให้กิน กินหลังกินยาคงไม่เป็นไรนะ ตัวร้อนขนาดนี้ไม่กินยาเดี๋ยวก็เผลอฝันอะไรแปลกๆ ให้เดียร์ซวยอีก” เจ้าตัวเล็กบ่นงึมงำๆ ของมัน ทำท่าจะเดินออกจากห้อง ทำให้พูรินรีบจับเสื้อนักศึกษาเอาไว้

 

            “หืม”

 

            “นอนด้วยกันก่อน...นะ” เดียร์ได้แต่เม้มปากแน่น มองคนป่วยที่กำลังอ้อนเขาจนต้องยอมขยับไปนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ปากก็พึมพำเบาๆ

 

            “มีใครบอกพี่พอร์ชป่ะว่าเวลาพี่ป่วยเหมือนเด็กโข่งเลย” แล้วคำตอบพี่พอร์ชที่กระชับกอดให้แน่นขึ้นก็ทำให้ลูกหมาถึงกับเขิน

 

            “พี่ก็ไม่เคยอ้อนใครเวลาป่วยเหมือนอ้อนเดียร์”

 

          แม่ง รู้ตัวด้วยว่าอ้อน เออ อ้อนเลย เดียร์ก็เต็มใจให้พี่อ้อนนั่นแหละ!

 

..........................................................

 

            ต่อจ้า

 

            “เจ้ดรีม เจ้ต้องเข้าใจนะเว้ยว่าพี่พอร์ชป่วย แล้วจะให้เดียร์กลับบ้านไปทิ้งพี่เขาไว้คนเดียวหรือไง”

 

 

            พูรินตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ตอนที่ได้ยินเสียงของเจ้าตัวเล็กที่กำลังเถียงกับใครอยู่นอกห้อง จนคนที่สะลึมสะลือลุกขึ้นมากินข้าวต้มที่เดียร์ทำให้มารอบนึง พยุงตัวขึ้นมา แล้วเหลือบมองนาฬิกา...สี่ทุ่มกว่า

 

            “เออ ไข้ขึ้นสูงเลยล่ะ เพ้ออะไรก็ไม่รู้” เจ้าของเสียงเดินเข้ามาในห้องที่ทำให้ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ปรือตาขึ้นจนเห็นคนที่กำลังเอาโทรศัพท์แนบหูอยู่

 

            “อืม ตกลงเดียร์ไม่กลับนะ เออ เจ้ดรีมฝากบอกป้าณีหน่อยสิว่าพี่พอร์ชป่วย”

 

            “ป้าเขาไม่อยู่บ้านนะ เห็นเมื่อเช้าบอกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนกลับมาก็วันมะรืน” เจ้ดรีมว่ามาตามสาย ทำให้คนฟังมุ่ยหน้าลงนิด ขยับมานั่งขอบเตียง แล้วใช้หลังมืออังหน้าผากของคนที่ยังหลับอยู่

 

            “อ้าวแล้วทำไงอ่ะ พรุ่งนี้พี่พอร์ชไปทำงานไม่ไหวหรอก”

 

            “เดี๋ยวเจ้โทรบอกลุงศักดิ์เอง ว่าแต่แกเถอะ ถ้าไม่กลับบ้านแล้วชุดนักศึกษาเอายังไง อยู่บ้านหมดเลยนะ” เจ้ดรีมถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ที่ทำให้เดียร์ยิ้มแห้งๆ

 

            “เดี๋ยวพรุ่งนี้เดียร์สะบัดๆ ใส่ชุดเดิมก็ได้ แต่ที่เหลือ แหะๆ เจ้ก็เอามาให้เดียร์ดิ”

 

            “เจริญล่ะน้องชาย นอกจากเจ้จะลงโทษพอร์ชไม่สาแก่ใจแล้ว เจ้ยังต้องเอาของแกไปให้ที่นั่นอีกหรือห้ะ!

 

            “ก็...ถือว่าเจ้ดรีมมาเยี่ยมพี่พอร์ชด้วยไง” เดียร์ได้แต่แถไปเรื่อย

 

            “มันคงอยากให้เจ้ไปเยี่ยมหรอกนะ ว่ากันตามตรง เจ้เป็นสาเหตุที่ทำให้มันป่วยสินะ”

 

          เออ เจ้ดรีมรู้ตัวด้วยว่ะ

 

            แน่นอนว่าเดียร์ไม่พูดออกไปหรอก ได้แต่คิดในใจอย่างที่อีกฝ่ายถอนหายใจใส่

 

            “เออ ก็ได้ บอกมันด้วยว่าเอาแกคืนไปเลยก็ได้ ป่วยแล้วเจ้เห็นใจ...”

 

            “ไม่ต้องเถอะเจ้ เจ้ดรีมบอกมาตรงๆ เถอะว่าพอพี่พอร์ชป่วย เจ้อาจจะต้องมาส่งเดียร์ที่มหาลัยใช่ป่ะ หรือไม่ก็ตื่นเช้าไปส่งที่รถไฟฟ้า ก็เลยให้เดียร์กลับมาอยู่นี่” เดียร์ดันฉลาดขึ้นมาไง ไอ้เรื่องนิสัยพี่สาวนี่รู้ดีที่หนึ่งล่ะ ที่ทำให้เจ้ดรีมส่งเสียงจี๊จ๊ะในลำคอ แล้วก็ตอบแบบจริงใจสุดๆ

 

            “เออ!แหม พี่สาวกูนี่น่ารักจริงๆ เลย

 

            “งั้นเท่านี้นะเจ้ ถึงเวลาปลุกพี่พอร์ชมากินยาแล้ว”

 

            “ย่ะ! ไปดูแลมันเถอะ บอกมันแล้วกันว่าไม่ต้องห่วงเรื่องงานเดี๋ยวติดต่อพ่อมันให้เอง” แม้เจ้ดรีมจะทำเสียงแบบหมั่นไส้เขาสุดๆ แต่ประโยคหลังก็ฉายชัดถึงความเป็นห่วงที่ทำให้เดียร์ยิ้มออก บอกลาพี่สาวอีกไม่กี่คำก็วางสายลง แต่เพียงหันมามองคนที่เขาเอามืออังหน้าผากอยู่ ก็สะดุ้งน้อยๆ

 

            “ตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะพี่พอร์ช”

 

            “เมื่อกี้เอง” พูรินบอกเสียงแหบแห้ง ที่ทำให้คนคุยโทรศัพท์ดังได้แต่หัวเราะแหะๆ

 

            “เดียร์ทำให้พี่ตื่นสินะ เดี๋ยวเดียร์ไปเทน้ำให้นะครับ” เจ้าตัวเล็กรีบบอกพลางดึงมือจากหน้าผาก แต่ทำให้คนตัวโตจับเอาไว้แน่น ดวงตาคู่คมก็จ้องเข้าไปในตากลมๆ ด้วยแววตาที่ทำให้ลูกหมาแก้มร้อนขึ้นเรื่อยๆ จากนั้น ชายหนุ่มก็บอกด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

 

            “คืนนี้นอนด้วยกันนะ”

 

            “นอน...เฉยๆ”

 

            “อืม นอนเฉยๆ” พูรินพยักหน้าหลายๆ ทีเหมือนเด็กชายตัวน้อยที่อ้อนขออะไรพ่อแม่ ที่ทำให้คนฟังส่งยิ้มให้

 

            “ไม่กลัวเดียร์ติดหวัดพี่หรือ”

 

            “ก็พี่อยากกอดเดียร์”

 

          ถ้าจะป่วยแล้วอ้อนแบบนี้ กูจะใจแข็งได้ยังไงล่ะ

 

            “ก็ได้ แต่เดี๋ยวเดียร์เอาน้ำให้พี่กินยาก่อนนะ” พอฟังจบปุ๊บ เดียร์ก็ได้แต่พยักหน้าแรงๆ ดึงมือจากการเกาะกุมหน่อย แบบที่คราวนี้พูรินก็ยอมง่ายๆ มองเจ้าลูกหมาที่ก้าวออกจากห้อง และท่ามกลางอาการปวดหัวอย่างหนัก พูรินยังจำได้ดี

 

          เดียร์บอกเองว่าจะยอมพี่ทุกอย่าง

 

.........................................................

 

            “กูกลับก่อนนะ”

 

            “เฮ้ยไอ้เดียร์! คาบบ่ายล่ะ”

 

            “โดดไงมึง กูไปแล้วนะ พี่พอร์ชไม่สบาย”

 

            บริเวณหน้าห้องเรียน ซันได้แต่ร้องถามเสียงดังไปทั้งทางเดิน เมื่อเพื่อนสนิทกระชับกระเป๋าเข้ากับไหล่ แล้วบอกเร็วๆ ด้วยท่าทางเร่งรีบ แบบที่เพื่อนซันรีบเอ่ยต่อ

 

            “แต่คาบนี้สุดท้ายก่อนสอบกลางภาคแล้วนะมึง”

 

            “มึงอัดเสียงอาจารย์ลงไอโฟนมึงมา เดี๋ยวกูถอดเทปทำเลกเชอร์ให้มึงอ่านเอง กูไปแล้วนะ เมื่อเช้าพี่พอร์ชยังตัวร้อนอยู่เลย” เดียร์ว่าอย่างรู้ทันไอ้เพื่อนเชี่ยที่มันอาศัยสมุดเขาตั้งแต่ม.ปลายยันเข้ามหาวิทยาลัย แบบที่คราวนี้ซันก็หัวเราะ แล้วมีการโบกมือไล่

 

            “เออ งั้นมึงไปดูผัวมึงเถอะ ฝากบอกพี่พอร์ชด้วยว่าหายเร็วๆ นะ” เดียร์ได้แต่ส่ายหน้ายามที่จ้ำเร็วๆ ไปอีกทาง ให้ซันหันไปมองเพื่อนลูกครึ่งแล้วว่าขำๆ

 

            “มึงว่ามั้ย ใครมองก็รู้ว่าไอ้เดียร์มีผัวแล้ว”

           

            “หึๆ พูดแล้วกูนึกถึงตอนที่มันเข้าใจพี่พอร์ชผิดนะ มึงต้องเห็น ทำเอากูกุมขมับเลย”

 

            “ห่า อย่าพูดเรื่องนี้ พูดแล้วกูนึกถึงเจ้ดรีม กูขนลุก!” ซันทำท่าสยองนิดๆ แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา แต่ก่อนที่สองเพื่อนจะก้าวไปโรงอาหารด้วยกัน ใครคนหนึ่งก็เลี้ยวมุมตึกเข้ามาใกล้ ให้ซันแอบเบ้ปาก

 

            “กูล่ะเกลียดขี้หน้าไอ้พี่ว้ากคนนี้จริงๆ ช่วงนี้มันอยู่รอบตัวเราบ่อยไปป่ะมึง” คำถามที่ชินเพียงยักไหล่ มองคนที่มีสีหน้าเครียดๆ ก้าวเข้ามาใกล้

 

            “แล้วเดียร์ล่ะ” โอ๊ตเอ่ยถามเสียงหนัก พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างที่ทุกทีที่เห็นสองคนนี้ เขาต้องเห็นเดียร์อยู่ด้วย

 

            “กลับไปแล้วพี่ พี่มีอะไรกับมันหรือเปล่า หรือเรื่องเสื้อ มันฝากผมเอาไปให้พี่สายฟ้าแล้วนะ พี่ได้หรือยัง”

 

“ได้แล้ว”

 

“งั้นตกลงมีอะไรกับเพื่อนผม” ซันเป็นฝ่ายเอ่ยถามอีกครั้งให้พี่โอ๊ตนิ่งไปนิด ก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆ ยามที่ชินจังที่กำลังเอาโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูเพราะเสียงเตือนเปรยขึ้นมาลอยๆ

 

          “อย่าพยายามเลยพี่ มันมีเจ้าของแล้ว”

 

            กึก

 

            โอ๊ตจ้องหน้ารุ่นน้องผมแดงแวบหนึ่ง มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น รู้ตั้งแต่วันนั้นแล้วว่าอะไรเป็นอะไร ก่อนที่จะหันไปทางเดือนคณะปีนี้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนเหมือนอยู่ในห้องว้าก

 

            “ขอบคุณที่บอก” ว่าจบ ก็ก้าวไปอีกทางแบบที่ซันหรี่ตาลงนิด แล้วหันกลับมามองเพื่อนผมแดงที่กำลังจิ้มโทรศัพท์ตัวเอง แล้วถามหยั่งเชิงนิดๆ

 

            “เมื่อกี้มึงหมายความว่าไงวะ”

           

            “อย่าแกล้งโง่ กูรู้ว่ามึงเข้าใจ” ชินว่าง่ายๆ แล้วยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงยีนตามเดิม วาดมือโอบรอบคอคนที่ทำหน้าไม่อยากเชื่อให้ไปทางโรงอาหารด้วยกัน ได้ยินมันพึมพำเบาๆ

 

            “ก็ว่าแล้วว่าแปลกๆ เฮ้ย กูไม่เชียร์นะเว้ย กูเชียร์พี่พอร์ช...กูจะเชียร์ข้างที่รู้ว่าชนะ” ซันบอกฝักบอกฝ่ายตัวเองพร้อม แล้วก็หัวเราะลั่น ผิดกับชินที่ยกยิ้มมุมปาก แล้วส่ายหน้าช้าๆ

 

            “เรื่องนี้มันอยู่ที่คนกลางว่ะมึง แต่ที่แน่ๆ...เจ็บสัด” แน่นอน วันนั้นเขาเห็นแววตาของพี่โอ๊ตชัดเจน ตอนที่เห็นเดียร์จูบกับแฟนมัน แววตาที่เขาก็เข้าใจ แต่อย่างว่า ในเมื่อเอาตัวมายุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้วก็ต้องเจ็บแบบนี้แหละนะ

 

            ความคิดที่ชินปล่อยให้หายไปกับสายลม ให้เรื่องรักสามเส้าเราสามคนให้สามคนนั้นไปจัดการกันเองแล้วกัน แต่ที่แน่ๆ พี่พอร์ชแม่งไม่มีทางยอมให้เมียอยู่ใกล้พี่โอ๊ตอีกแน่

 

...............................................................

 

            ครบค่า เมย์ขำอ่ะ อะไรคือ...เฮ้ย ลืมอ่านชื่อตอน!...เจอเม้นแบบนี้แล้วขำเลยล่ะ ใช่ๆ ชื่อตอนนี่บอกชัดเจนแล้วล่ะค่ะว่าพี่พอร์ชละเมอเพ้อไปเอง เดียร์ไม่เป็นคนแบบนั้นหรอก ยิ่งซันนี่เนี่ยไม่ไช่เลย รายนี้ประกาศตัวว่าเชียร์ใครมาตั้งแต่ต้นแล้วนะคะ จะใคร ก็พี่พอร์ชไง รู้ว่าเพื่อนรักมานานก็เชียร์คนนี้แหละ เอาล่ะ ตอนหน้าพี่พอร์ชหายป่วยจะเป็นยังไงกันน้า ยาวด้วย เอ๊ะ อะไรยาว นั่นแหละๆ หลายหน้าเลยเชียวล่ะ ^^

            ชินจังตรงไปเนอะ บางทีก็ทำให้คนฟังเจ็บจี๊ดเลย อย่าหวัง เพราะมันไม่มีหวังมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ ไม่เชื่อให้พี่โอ๊ตมาอ่านชื่อเรื่องนิยายเรื่องนี้ แฮ่ XD

            เมย์มีเรื่องจะเล่า วันนี้วันไหว้เนอะ ที่มาเวลานี้อ่ะเพราะว่าเตรียมของไหว้ ไม่ต้องนอนกันจ้า เดี๋ยวก็ไหว้แล้ว แล้วแบบเมื่อคืนนี้ทั้งบ้านแค้นแมวสุดที่รักมาก ต้มเป็ดเสร็จแล้ว วางกะละมังใส่เป็ดไว้บนพื้น แล้วต่างคนต่างทำอย่างอื่น หันมาอีกที แมวเมย์แม่งแทะคอเป็ดอ่ะ กินอย่างอร่อยเลย ทั้งที่ทุกทีมันเป็นแมวหยิ่งต้องป้อนกับมือไม่งั้นไม่กิน แล้วกินคอเป็ดไปสองตัว เท่ากับเป็ดทั้งสองตัวใช้ไหว้ไม่ได้ ต้องวิ่งไปแมคโครซื้อมาต้มใหม่ (บ้านเมย์ต้มเป็ดต้มไก่เองทุกปีอ่ะจ้า) ฮ่อลลลล แทบจะเตะแมวกระเด็นอ่ะ เสียงกรี๊ดลั่นบ้านเลย...ยังไงใครรับแต้ะเอียก็ขอให้ได้กันเยอะๆ นะคะ เมย์ต้องแจกหลานมาสองปีแล้วล่ะ T^T

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

ปล. เมย์บอกทวิตเตอร์ตรงๆ ไม่ได้ค่ะ เพราะเมย์เคยถูกแบนเพียงเพราะบอกทวิตเตอร์ พอดีทวิตเตอร์เมย์มีลิ้งค์ NC ค่ะ เลยบอกเลยไม่ได้ ถ้าใครต้องการเอ็นซีส่งมาขอได้ที่ ficsuju_mame@hotmail.com นะคะ แปะอีเมล์ในนี้ไม่ได้ส่งแล้วค่ะ ต้องขอโทษด้วย





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 30 : ตอนที่ 27 ละเมอ เพ้อไปเอง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 72038 , โพส : 497 , Rating : 35% / 354 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20
# 497 : ความคิดเห็นที่ 63047
ชินนี่ได้ปลอบพี่โอ๊ตชัวร์
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.221.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:46
# 496 : ความคิดเห็นที่ 62967
เนี้ยะ! หัวแดงยังกร้าวใจไม่พอีกเหรอ? ยังจะเป็นคนตรงๆอีก โอ้ยยย แพ้ทางคุณชายชิน 😆😆
Name : MMntk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MMntk [ IP : 223.24.189.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2561 / 09:18
# 495 : ความคิดเห็นที่ 62885
เกิบไปแล้วพี่พูริน ส่วนพี่ชินเราเข้าใจว่าพี่ก็เคยอยู่ในสถานการณ์นี้เหมือนกันต่างแค่สถานะเอง ไม่แปลกพี่ชินจะไม่ชอบพี่โอ๊ตก็คนดีๆที่ไหนมันจะมาชอบแฟนคนอื่นเนอะพี่ชินเนอะ
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 183.88.173.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2561 / 10:04
# 494 : ความคิดเห็นที่ 62793
กำลังจะหวีดเรือผีเลยค่ะ อะ..อ้าว ฝันซะงั้น55555
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 171.5.237.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2561 / 02:19
# 493 : ความคิดเห็นที่ 62741
โถ่ พอร์ช เป็นเอามากนะ
Name : thee_pattarapon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ thee_pattarapon [ IP : 223.24.172.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2561 / 18:48
# 492 : ความคิดเห็นที่ 62710
ไรท์แกล้งเรา ฮือ เราร้องไห้เลย แงงงง
Name : withmaBL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ withmaBL [ IP : 171.4.69.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2561 / 15:29
# 491 : ความคิดเห็นที่ 62663
ฝันจริงจังเว่ออ ไอเราก็ตกใจหมด55555
Name : นัทมิมิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัทมิมิ [ IP : 125.25.14.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2561 / 16:06
# 490 : ความคิดเห็นที่ 62608
สรุปเปนความฝันพี่พอร์ชสินะ ก็ว่าเดียร์จะอ่อนยวบยาบให้คนอื่นหรือ
Name : birumu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ birumu [ IP : 122.155.35.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2561 / 20:30
# 489 : ความคิดเห็นที่ 62335
ก็ว่าคนป่วยฝันนี่เอง บ้าจริงเป็นตุเป็นตะเลย
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.209.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2560 / 09:46
# 488 : ความคิดเห็นที่ 62124
ถ้าเป็นเรื่องจริงนี่จะเข้าไปดามใจพี่พอร์ชแทนเลยนะ
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 223.24.71.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2560 / 19:00
# 487 : ความคิดเห็นที่ 62032
ฝันหรอเนี้ยย55555
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.43.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:33
# 486 : ความคิดเห็นที่ 61863
กำลังงงเลยว่าเดียร์ยอมให้พี่โอ๊ตแกจูบได้สรุป สรุปเพ้อเองสินะ เคๆ555555
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 202.28.79.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2559 / 17:42
# 485 : ความคิดเห็นที่ 61637
ชินนี้ถึงจะอาร์ตตัวพ่อก็เหอะแต่ด่าๆถากๆนี้เก่งแท้
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2559 / 05:11
# 484 : ความคิดเห็นที่ 61511
เกือบจะด่าเดียร์ละ ความฝันพี่พอร์ชช่างโหดร้าย
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.22.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2559 / 11:42
# 483 : ความคิดเห็นที่ 61369
ส่งสารโอ๊ตอะ แต่เราอยู่ทีมพอร์ชเดียร์นะ 555555
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.46.14.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2559 / 22:44
# 482 : ความคิดเห็นที่ 61179
3Pมั้ยล่ะ
Name : โอรี' โอ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอรี' โอ้ [ IP : 182.232.27.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2559 / 16:13
# 481 : ความคิดเห็นที่ 61149
เ-้ย!!!!นึกว่าจะมีลุ้น????????????????????????????????(ตกใจอะไรเบอร์นั้น5555)
Name : memory28231 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ memory28231 [ IP : 182.232.112.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 22:35
# 480 : ความคิดเห็นที่ 60902
หโยยยยยยย ตกใจหมด
PS.  บนโลกแห่งเทมป์จี
Name : Ying_VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ying_VIP [ IP : 202.28.35.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ธันวาคม 2558 / 11:09
# 479 : ความคิดเห็นที่ 60727
เดียร์ผู้ไม่รู้อะไรเลย เขาจะเกิดศึกแล้วนะ
Name : smilejaebeer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smilejaebeer [ IP : 171.5.226.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2558 / 00:20
# 478 : ความคิดเห็นที่ 60643
ตลกแมวพี่เมย์ ที่กินเป็ด55555555555
Name : Susu [ IP : 171.96.245.28 ]

วันที่: 18 ตุลาคม 2558 / 18:37
# 477 : ความคิดเห็นที่ 60512
ตกใจหมดเลย ก้ว่าทำไมเดียร์แปลกๆ แต่แอบชอบนะ 555 ก้พี่โอ๊ตน่าสงสารอ่าา มาคุ่กะชินเถอะพี่ 555
Name : ma_jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma_jung [ IP : 180.180.182.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2558 / 01:52
# 476 : ความคิดเห็นที่ 60504
พี่พอร์ชโครตอ้อนเลยอะ น่ารัก
Name : phakh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ phakh [ IP : 223.206.248.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2558 / 23:17
# 475 : ความคิดเห็นที่ 60350
สงสารพี่โอ๊ตง่ะ T^T
Name : Canta_TT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Canta_TT [ IP : 49.230.242.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2558 / 16:43
# 474 : ความคิดเห็นที่ 60201
ตกใจหมดเลย ฮ่าๆ พี่พอร์ชขี้อ้อนน
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กรกฎาคม 2558 / 17:12
# 473 : ความคิดเห็นที่ 60157
เฮ้ยยยยยยย ตกใจหมดอ่ะ โกรธเดียร์ไปแล้วด้วยทีแรก
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 49.237.2.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 / 10:15
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android